libelle.nl » Columns

Wieke – Ik heb zo’n honger…

internetredactie — Tue, 07 Feb 2012 09:06:46 +0000

Het overkomt Frank elke dag in Ethiopië. “Ik geef alleen iets aan bedelende hoogbejaarden zonder horloge,” is zijn nieuwe criterium.

Op weg naar de supermarkt ontmoet hij Daniel en de rituele dans vangt aan: “Hello sir, my name is Daniel, how are you?” Frank zegt dat het heel goed met hem gaat. Daniel informeert waar hij heen gaat. De supermarkt? Die is heel ver weg en meneer weet vast de weg niet. Hij loopt wel even mee. “Hoeft niet,” zegt Frank, “Ik weet precies waar het is.” Daniel weet van geen wijken. Loopt mee, wil in de supermarkt Franks mandje dragen en vergezelt hem naar de flappentapper.

Daniel, keurig gekleed en gekapt, met blitse sportschoenen en spiegeltjeszonnebril, wil graag geld. Zijn ouders zijn heel erg arm. Geeft meneer niks? Een maaltijd is ook goed. Frank legt uit dat hij moeilijk alle arme inwoners van Addis Abeba kan onderhouden. “Maar u haalde net veel geld uit de ATM,” zegt Daniel boos, “en ik heb uw mandje gedragen!” “Heb ik niet om gevraagd, dág Daniel!” zegt Frank.

Ethiopië is arm. Veel werkloosheid, extreem lage lonen en de bevolking is explosief gegroeid naar 90 miljoen mensen. Na het gedoe met Daniel zoekt Frank mijn vriend Wende op, die vorig jaar onze tolk was tijdens een werkbezoek. De armoede bij Wende thuis schokt Frank. Miljoenen mensen wonen in soortgelijke huisjes van amper 3 x 4 meter.

Na het bezoek loopt hij in het donker terug naar het ziekenhuis. Hij denkt de weg te weten, maar loopt toch verkeerd. Dan passeert hij een groep van zes jongelui. Eén agressieveling pakt hem bij beide armen en eist geld, de ander probeert zijn benen onder hem weg te schoppen. Maar Frank is groot en ook sterk. Hij kan mij zelfs optillen – alleen als het echt moet. In de verte ziet hij de lichten van een bus. Hij sleurt de man die hem vast heeft de weg op, waarna deze kan kiezen tussen loslaten of veranderen in een injera (Ethiopische pannenkoek) onder de wielen van de bus. Hij kiest voor het eerste.

Frank houdt de bus staande en springt er snel in. “Very dangerous area,” zegt de enige passagier. De buschauffeur zet hem af bij een taxi en zo komt het toch goed, al heeft hij ineens de supersnelle hartslag van een muis. “Op het moment zelf was ik niet bang, alleen maar razend,” mailt Frank.

De zes jongens maken misschien wel deel uit van een enorm leger werklozen. Dat maakt een en ander begrijpelijk, maar niet minder akelig. Zoals in alle landen, komt de meerderheid van de mensen niet op het idee om iemand te beroven, hoe beroerd ze er ook aan toe zijn, die gedachte moeten we maar vasthouden.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Redactie – Winter!

redactie — Mon, 06 Feb 2012 10:54:00 +0000

Vandaag mag ik mijn blog voor Libelle schrijven. Ik heb allerlei onderwerpen de revue laten passeren, maar eigenlijk is er voor mij maar een onderwerp dat vandaag past: de winter! Ik ben helemaal niet zo dol op de winter hoor, heb het bijna altijd koud, m’n huid word droog en trekkerig, ik ben te moe (lees lui) om onder mijn dekentje vandaan te kruipen en ik verlang gedurende de wintermaanden alleen maar naar de lente.

Tot het moment dat er wordt gesproken over sneeuw en ijs. Dat vind ik me leuk! Niet om me van huis en naar mijn werk te (laten) vervoeren – daar heeft bijna iedereen last van, maar in en om het huis vertoeven, is fantastisch!

Het hele weekend heb ik samen met mijn vriend en kindjes genoten van het winterweer. Wat was het mooi, die besneeuwde bomen in de zon. De kindjes op de slee met snotneusjes en rode wangetjes. Ze vonden het geweldig, en wij ook. Daarna hebben we onszelf en de oudste nog even op de schaats gezet. Ondanks dat hij er nauwelijks op vooruit kwam, had hij de grootste lol. Ook wij hebben onze kunstjes zonder ongelukken vertoond. Veel buurkindjes waren ook buiten met hun ouders, dus het was heel gezellig op het ijs. Tussen het schaatsen en sleeën door was er natuurlijk ook tijd voor een warm glühweintje. Kortom, het was koud, maar fijn en gezellig!

Nu zit ik weer lekker warm in Hoofddorp en mag ik weer verder met het maken van Libelle. Ik ben bezig met het modenummer. Heerlijk al die frisse kleuren, dunne stofjes en bloemenpatronen. Laat de lente maar komen, dat seizoen vind ik toch het allerleukst!

Sonja Trompert,
Libelle Vormgeving

Redactie – Taartjes bakken

redactie — Fri, 03 Feb 2012 13:43:20 +0000

Samen bakken, daar is mijn dochter Noor dol op. In het weekend staat ze het liefst de hele middag met mij in de keuken om cakejes te maken. Afgelopen jaar op de Zomerweek kocht ik bij de stand van Dr Oetker geweldige vormpjes en marsepein. Dat bakken komt er lang niet ieder weekend van, maar vorige week was weer zover. Zingend en springend kwam ze uit bed. Met een veel te grote schort aan stond ze op een stoel voor het aanrecht. Samen met mij trotseerde ze de zware mixer. In een mum van tijd zat alles onder de vlokken deeg, maar dat mocht de pret niet drukken. We goten het cakebeslag in de vrolijk gekleurde vormpjes en na het aflikken van de lepel (ze at ‘m bijna op!) was het zodra de cakejes de oven uit kwamen tijd voor deel twee: versieren. Noor had grootse plannen en wilde bloemetjes maken met versierstiften en glitters. Precies zo mooi als het voorbeeld moest en zou het worden. Jammer genoeg heeft ze weinig aan mij, want ik ben zo’n moeder die niet handig is met versieren. In mijn hoofd ziet het er prachtig uit, maar de uitwerking valt op zijn zachts gezegd altijd wat tegen.

Schoonheden waren het niet, maar de toon was gezet, voor Noor smaakte dit naar meer. En ze had een plan: of we niet zo’n Hello Kitty-taart kunnen maken voor haar vijfde verjaardag. Dezelfde die we ook hadden voor haar derde en vierde verjaardag. Van dat idee heb ik haar maar even af gebracht: wat mij betreft was het voor nu genoeg. Laat ik eerst maar eens de mooie cupcakes van onze culinaire redacteur Marlies uit Libelle 6 (nu in de winkel!) proberen. Dat lijkt me al lastig genoeg!

Veel bakplezier!
Marije Ribbers
secretaresse Hoofdredactie LibellePs. Ook al waren onze cakejes geen beautys, ze smaakten héérlijk!

Marelle – de Nieuwe Allochtoon

internetredactie — Fri, 03 Feb 2012 08:42:30 +0000

Libelle Nieuwscafe heeft er onderzoek naar gedaan: 68% zegt ja! Maar tijdens de bijeenkomst zag ik hooguit 30% van de handen omhoog gaan. Onder het genot van thee en oer-Hollandse appeltaart van Dudok luister ik naar het gesprek dat Ebru heeft met drie vrouwen van buitenlandse komaf. ‘Ben je een allochtoon?’ ‘Wanneer is integratie geslaagd?’ De vragen stemmen tot nadenken. Ik zie in hen namelijk geen allochtonen. Het zijn gewoon vrouwen. En ze zijn slim, succesvol en vooral erg sympathiek.

Jörgen Raymann is die middag een heerlijk tussengerecht. Door zijn zelfspot (‘Als ik te laat kom, ben ik die typische Surinamer, maar als minister Leers te laat komt, is dat het ministerieel kwartiertje’) maakt hij het onderwerp lekker luchtig. Hij zorgt voor een positieve benadering. Dit is zeker fijn als minister Leers aanschuift en het gesprek een wat zure kant op gaat. Natuurlijk komt Mauro langs en worden verschillende persoonlijke zaken aan de orde gesteld. Er is een vreemde inconsistentie bij het publiek. Slechts 30% wil in een gekleurde wijk wonen. Maar allochtoon Mauro wordt massaal omarmd.

Gerd Leers zit met een erfenis van jaren laks doorschuiven van problemen, en te lang juridisch gesteggel. Dat maakt beleid moeilijk. De vraag die de drie vrouwen eerder ook voorgelegd kregen, wordt nu aan Gerd Leers gesteld: ‘Wanneer ben je geen allochtoon meer?’ Aan het gezicht van de minister zie ik dat het hem aangrijpt. Want waarom worden mensen die in Nederland zijn geboren, zoals kinderen van immigranten, nog steeds allochtoon genoemd?

Volgens de PVV moet de term ‘allochtoon’ uitgebreid worden tot de 2^e generatie. Gerd Leers wil het anders. De dag na het Libelle Nieuwscafé kopt de krant: Minister Leers wil de term ‘allochtoon’ afschaffen. Dit nieuwtje geeft spanning in de coalitie, ondanks deze Oude Discussie. Gaan we nu weer een Nieuwe Naam bedenken? De Nieuwe Autochtoon? De Nieuwe Nederlander? Of gewoon ‘toerist’, zoals iemand op tv opperde? Of zullen we de Nieuwe Allochtoon gewoon massaal omarmen? Net als Mauro.

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

[rectangle]

Brecht – taal

redactie — Fri, 03 Feb 2012 08:00:50 +0000

“Mam, ik mag engel zijn! Je komt toch wel kijken naar de kerstvoorstelling op school? En wil je even aan de juf vragen of je het ook mag filmen?” Eh… ja. Natuurlijk. Dat zal ik wel even aan de juf vragen. Prompt brak ’t zweet me uit. Filmen. Wat is filmen in het Italiaans? Toen ik me dat vervolgens hardop afvroeg, beet dochterlief mij verontwaardigd toe: “Jeemig! Weet je dat niet?!”
Een onschuldig voorbeeld, maar ik moest na onze verhuizing naar het schilderachtige Frascati ook nog een internetaansluiting, een Italiaans kenteken, een ziektekostenverzekering, een loodgieter en een huisarts regelen. Telefonisch. Dan heb je niks aan praten ‘met handen en voeten’. Los van het feit dat Italianen je een poot uitdraaien als ze merken dat je de taal en dus de mores niet kent, liep ik die eerste maanden tegen een muur van onbegrip en ongeduld op. Ook mijn pogingen iets van een sociaal leven op te bouwen, strandden. Op het schoolplein werd ik simpelweg genegeerd. Al deed ik nog zo mijn best, de gereserveerde mama’s hadden duidelijk geen zin en tijd hun vocabulaire en spreektempo aan te passen aan mijn kleuter-Italiaans. Laat staan dat ze hun schattepopje een middagje aan die rare hakkelende Hollandse moeder met haar zwijgzame dochter durfden toevertrouwen. In die tijd moest ik vaak denken aan de Marokkaanse moeders in Nederland. Of de Chinese, de Turkse of de Colombiaanse. Zo voelt het dus als je wordt buitengesloten. Als niemand een praatje met je wil maken of het geduld kan opbrengen om te luisteren tot je eindelijk uitgebrabbeld bent. Ik vond het een eenzaam gevoel waar ik zo snel mogelijk vanaf wilde. En dus ging ik als een bezetene de taal leren. Twaalf uur per week naar de inburgeringscursus of wat daar in Italië voor doorging. Het was geweldig om te ontdekken hoe ik door de taal weer grip kreeg op mijn leven. Van een domme muts veranderde ik weer in een gewone moeder met wie het best gezellig kletsen is. En voor de internetprovider werd ik weer de mondige consument die echt niet ging betalen voor die week dat we zonder internet hadden gezeten.
Hoeveel begrip ik voorheen in Nederland ook had voor de folders bij de belastingdienst of de bibliotheek in vier talen, nu denk ik: onzin. Besteed het geld liever aan gratis taalcursussen. Overleven in een nieuw land begint bij het leren van de taal. Dat dat niet voor iedereen even makkelijk is, besef ik maar al te goed. Maar hoeveel moeite het ook kost, het gevoel dat je weer meetelt, is onbetaalbaar. Want wat is er nou mooier dan met Kerst bij de juf en je dochter goede sier te kunnen maken met: Posso registrare lo spettacolo di Natale?

Jörgen – mijn straat

redactie — Fri, 03 Feb 2012 08:00:20 +0000

Als je bij mij de straat in komt lopen, word je begroet door mevrouw Jansen. Zij is de oudste van de straat en heeft er heel wat zien komen en gaan. Mevrouw Jansen groet altijd iedereen: groot, klein, bekend en onbekend, ‘want dat doen beschaafde mensen’ zegt ze altijd. Ik heb de gewoonte van haar overgenomen. Naast haar woont sinds kort Ozkan de slager. Hij heeft na het overlijden van meneer Jansen de buurtslagerij overgenomen. Hij begon als tiener in de slagerij en heeft daar het vak en de taal geleerd. Meneer Jansen had speciaal voor hem de slagerij dusdanig ingericht dat hij zijn halal vlees en het varkensvlees apart kon houden.

De buurt is vooral blij met Famile, de vrouw van Ozkan, die ons regelmatig op allerlei Turkse lekkernijen trakteert. Naast hen zit de bloemenwinkel van Georgine Pinas, weliswaar in Suriname geboren maar zo Nederlands als het maar zijn kan. Ze is ook voorzitter van de klaverjasclub en choreograaf van de plaatselijke klompendansvereniging. Ibrahim en Karima Alhouani wonen in het enige vrijstaande huis in de straat. Hij is ondernemer en importeert onder andere Delfts blauw uit Marokko, waar zijn eigen fabriek staat. Zij is advocate met een bloeiende praktijk in Amsterdam. Hun zoon Khalil is aanvoerder van ons buurtelftal en zijn zus Nadia geeft bijles in het buurthuis. De Alhouani’s zijn echt de trots van de buurt. Jos en Petra de Vries zijn hun buren. Hij werkt als leraar wiskunde op het vwo en alle leerlingen zijn gek op hem. Hij kent op de een of andere manier uit elke cultuur een anekdote waarmee hij wiskunde aantrekkelijk en begrijpelijk maakt voor de gemengde school halverwege de straat. ‘Een kwestie van interesse in de ander tonen’, zegt hij altijd. Petra is politiecommissaris. Een strenge, maar rechtvaardige tante die elk jaar de straatbarbecue organiseert.

De Poolse familie die net op nummer 12 is komen wonen, moet zijn draai nog een beetje vinden. Georgine heeft het voortouw genomen om hen in te burgeren, want wie bij ons komt wonen, kan zich alleen maar thuisvoelen als-ie inburgert. Het was even schrikken voor Vladimir en zijn gezin, want ze zagen voor het eerst een zwarte vrouw en dan ook nog op klompen. Ik woon aan het einde van de straat en hoop dat mijn buurt ooit eens normaal wordt.

Femke – Ik wil een kind

redactie — Thu, 02 Feb 2012 08:00:54 +0000

Het was op een heel gewone dinsdagavond. Reinier lag al in bed en ik nestelde me in een hoekje van de bank met het magazine van Freya, de vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Ik had net een vrouw geïnterviewd die na talloze ivf-behandelingen de hoop had opgegeven om ooit nog in verwachting te raken en vervolgens het blaadje van de vereniging toegestuurd gekregen. De verhalen van vrouwen die maar moeizaam of helemaal niet zwanger konden raken, stapelden zich per pagina op. Het waren mooie, integere artikelen, maar ik werd er dieptreurig van. Het moet toch vreselijk zijn als iets wat voor zo veel mensen zo gewoon en makkelijk is, niet binnen jouw bereik ligt. Helemaal als je al je hele leven weet dat je graag moeder wilt worden.

Het viel me op dat de lijdensweg van de onvruchtbare vrouwen me dieper raakte dan ooit. Voor het eerst in mijn leven betrok ik de verhalen op mijzelf. Zolang je nog niet bezig bent om zwanger te raken, denk je zelden aan onvruchtbaarheid. Eigenlijk telt dan alleen het omgekeerde: Als ik maar niet zwanger raak: want ik studeer nog, want ik ben nog maar twintig, want ik verdien te weinig, want ik woon nog op kamers, want is dit wel de ware? Voor de grap zou ik wel eens alle anticonceptie-pillen, condooms en morning-afterpillen die ik ooit gebruikte op een berg willen gooien om te zien hoe hard ik ermee bezig was om toch vooral niet te vroeg een kind te krijgen.

Maar daar zat ik dus, op een gewone dinsdag, diep geroerd te zijn. En plotseling besefte ik: wie zegt me dat het ons wel zomaar lukt? Waar wachten we eigenlijk nog op? Op het ‘goede’ moment? Maar wat is het goede moment om een kind op de wereld te zetten? We plannen ons helemaal suf en tot op bepaalde hoogte kan dit ook, maar je kunt nog zo hard plannen dat je op je 33e een kind wilt, niemand kan je garanderen dat dit ook lukt als je op je 32e stopt met de pil.

En toen… toen wist ik het ineens. Ik rende de huiskamer door en stormde de slaapkamer binnen.
“Reinier, moet je horen…”, begon ik
Mijn man zat rechtop in bed.
“Eerst ik…”, onderbrak hij me en hij keek me ernstig aan.
“Ik denk dat we er klaar voor zijn, Femke. Ik wil een kind.” [rectangle]

Hans – vechtpartij

redactie — Thu, 02 Feb 2012 08:00:54 +0000

Vanwege gladheid viel ik laatst van mijn fiets, op een tamelijk druk kruispunt. Ik weet niet hoe dat bij vrouwen gaat, maar
bij mannen is het dan de kunst om zo op te staan: ‘Hé mensen, niks aan de hand hoor, hahaha, het was eigenlijk zo’n beetje de bedoeling dat ik van mijn fiets zou donderen, een soort hobby van me.’Vergeefse moeite. Eenmaal weer op de been keek ik zo nonchalant mogelijk om me heen, maar nochtans zei een meisje bezorgd tegen me: “U moet op uw leeftijd misschien ook niet fietsen met dit weer.” Dat kwam wel hard aan ja, dat je als 53-jarige moet horen dat je bij dit soort weer beter achter de geraniums kunt blijven zitten, genietend van de thuiszorg. “Niks aan de hand!”, zei ik nog dapper, maar vooral weinig overtuigend.

Ik strompelde naar mijn werk. Mijn been deed pijn. En dan mijn oog zeg, alsof ze onder mijn wenkbrauw druk bezig waren met een klopboor. Ik dacht dat mensen nu voortdurend naar me keken en dat ze allemaal dachten: waarom laten ze zo’n oude, invalide man met dit weer
in vredesnaam zomaar loslopen?
De eerste de beste collega die ik op mijn werk tegenkwam, zei: “Jéetje, wat is er met jou aan de hand?” “Vechtpartij”, zei ik. Ja, dat zei ik echt; het was eruit eer ik er erg in had. Het was, vrees ik, een wanhoopoffensief om alsnog mannelijk voor de dag te komen. “Een vechtpartij? Jij?” “Ja,” zei ik, “maar ik wil er liever niet over praten.” Toen ik achter mijn bureau zat, kwam er een andere collega binnen. Hij maakte overdreven boksbewegingen. “Woh hé!” zei hij bewonderend. “Maar ik snap dat je er niet over wilt praten.”
“Ach”, zei ik nonchalant en best wel stoer, alsof ik dagelijks in vechtpartijen terechtkom, een soort supermannetje dat bejaarden uit de klauwen van hangjongeren redt en mensen die voordringen bij de C1000-kassa hardhandig een lesje leert.
Toen kwam er ook nog een vrouwelijke collega naar mijn dikke oog kijken. Ze zei, vol bewondering: “Cool zeg…”
Ja oké, ik voelde me nu best schuldig. Maar aan de andere kant: hoe vaak in het leven krijg je als man de kans je éven te voelen als Clint Eastwood?
Nou dan. [rectangle]

Esther: webshopfeiten

MaaikeRidder — Tue, 31 Jan 2012 09:14:08 +0000

Het antwoord op die vraag is ja, zo heb ik ondervonden na wat zoeken op internet, lezen in vaktijdschriften en bestuderen van onderzoeken omtrent dit onderwerp. De omzet in de thuiswinkelmarkt in Nederland stijgt nog steeds en de groei is flink hoger dan die van de traditionele detailhandel, ondanks het dalend consumentenvertrouwen en de kredietcrisis. Juist hierdoor worden consumenten steeds bewustere prijskopers die in hun keuze waar, wanneer, wat te kopen steeds vaker voor thuiswinkelen kiezen. Mensen zijn gewend geraakt aan het kopen via internet en bijna iedereen is ook tevreden met wat ze online bestellen. Ook het online betalen is een stuk veiliger en gemakkelijker geworden. Zelf ben ik groot fan van Zoover als het gaat om te boeken vakanties en het blijkt dat velen met mij voor het kopen of bestellen van artikelen gebruik maken van dergelijke vergelijkings- en beoordelingsites. Deze hebben een grote invloed op het koopproces en de koopbeslissing van de consument. Bij het opzetten van je webshop is het daarom belangrijk om veel en goede recensies van je klanten te ontvangen en een competitieve prijsstelling te voeren. Dit alles vergroot namelijk dat kans dat ook jouw product verschijnt in het lijstje van de vergelijkingssite die jouw potentiële klant bezoekt. Dus ook bij een webshop blijft behalve de prijs de service van groot belang!

Esther is 37 jaar, getrouwd met Richard (38) en moeder van Sterre (8), Lieve (6) en Tijn (4). Naast haar werk en gezin is zij bezig met het opzetten van haar eigen webshop in woonaccessoires en cadeautjes, waarover zij wekelijks schrijft in haar column. Om zich optimaal voor te bereiden, volgt ze bij Libelle Academy de online cursus Een webshop beginnen en de cursus Website bouwen.

[rectangle]

Wieke – echte mannen

internetredactie — Tue, 31 Jan 2012 08:10:05 +0000

In een van zijn laatste e-mails naar huis beschrijft hij de gang van zaken in dat etablissement. Zijn baas in Bahir Dar, dokter Bitwa, neemt hem mee. Bij de ingang zit een slager met een vlijmscherp mes. “Welkom!” zegt de man vriendelijk. Achter hem hangt een zojuist gesneefde koe, die gisteren nog fijn over de uitgestrekte prairie rond Bahir Dar zijn galgenmaal bij elkaar graasde.

Dokter Bitwa wijst een paar delen van de koe aan die hem wel lekker lijken. Ze gaan aan een tafeltje zitten en daar worden enorme pullen met bier neergezet. Zo gaat het standaard op alle tafeltjes. Frank kijkt om zich heen. Geen vrouw te bekennen. Deze plek staat stijf van de testosteron. Hoewel hij even twijfelt als hij een man met een roze krant ziet. Iedereen leest echter een roze krant en kennelijk hoort het erbij om al roze kranten lezend grote stukken vlees in je mond te stoppen.

Het vlees wordt rauw genuttigd en Frank denkt dat ik gillend weggelopen zou zijn. Maar hij wil natuurlijk zijn gastheer niet voor het hoofd stoten. Een bord vol rode hompen wordt voor hem neergezet en hij denkt angstig aan zijn net geïnstalleerde kronen. Hier kauwen de mannen de brokken achteloos weg alsof het tumtummetjes zijn.

Hij doopt de bloederige stukken vlees in een kruidenmengsel, wikkelt het in de injera (dagelijks voedsel in Ethiopië, een soort pannenkoek) en als je niet ziet wat erin zit, is het al een stuk minder eng. De Ethiopiërs vinden het rauwe, bloederige vlees een delicatesse waarvoor ze graag vroeg opstaan. “Ik kreeg er toch een flink gevoel van,” mailt Frank, “alsof ik net een koe had besprongen vanachter een bosje, hem met pijl en boog had gedood en nu het kadaver leegat met mijn medejagers.”

Mijn respect voor hem neemt toe bij elke regel die ik lees.

Als hij maar niet onder de wormen en parasieten thuiskomt. ’s Middags loopt hij langs het restaurant. Dat is nu dicht. De koe is op, de slager naar huis. De volgende koe graast in de wei aan de overkant.

Zouden we ooit nog eens naar Ethiopië gaan (geen denkbeeldige zaak, want Frank mag hier morgen komen werken, hebben ze gezegd), dan hoop ik dat ik mee mag, als vrouw. En anders verkleed ik me toch als kerel? Een wit gewaad, een petje op mijn kop, een valse snor en een roze krant. Ik zeg alleen wel dat ik toevallig die dag aan het vasten ben.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]