Twee kilometer lang ging het goed en toen leek het wel alsof Reinier een wild paard was dat losbrak uit de kudde. Hij begon te rennen als Forrest Gump en binnen dertig seconden was hij uit het zicht. Verbijsterd bleef ik achter. Waarom deed hij dit? Ik pijnigde mijn hersens. Waarom bleef Reinier niet gewoon lekker achter mij lopen? Waarom putte hij zichzelf iedere keer zo uit? En toen viel het kwartje. Mijn lieve mannetje. De journalist bij de intellectuele krant. De man die boeken leest en niet kan klussen. De man van wie ik een aantal weken geleden nog beweerde dat hij niet van Mars kwam. Die man had even heel erg last van zijn testosteron.
Van competitiedrang. Hij moest en zou mij laten zien dat hij sneller was, sterker in de benen, van nature behept met meer conditie. En waar veel andere vrouwen hun mannen zouden laten begaan, moest ik natuurlijk weer de nadruk leggen op wat ik net helemaal zelf had uitgevogeld. Hij ontkende. Typisch.

Het viel me op dat de lijdensweg van de onvruchtbare vrouwen me dieper raakte dan ooit. Voor het eerst in mijn leven betrok ik de verhalen op mijzelf. Zolang je nog niet bezig bent om zwanger te raken, denk je zelden aan onvruchtbaarheid. Eigenlijk telt dan alleen het omgekeerde: Als ik maar niet zwanger raak: want ik studeer nog, want ik ben nog maar twintig, want ik verdien te weinig, want ik woon nog op kamers, want is dit wel de ware? Voor de grap zou ik wel eens alle anticonceptie-pillen, condooms en morning-afterpillen die ik ooit gebruikte op een berg willen gooien om te zien hoe hard ik ermee bezig was om toch vooral niet te vroeg een kind te krijgen.

Maar daar zat ik dus, op een gewone dinsdag, diep geroerd te zijn. En plotseling besefte ik: wie zegt me dat het ons wel zomaar lukt? Waar wachten we eigenlijk nog op? Op het ‘goede’ moment? Maar wat is het goede moment om een kind op de wereld te zetten? We plannen ons helemaal suf en tot op bepaalde hoogte kan dit ook, maar je kunt nog zo hard plannen dat je op je 33e een kind wilt, niemand kan je garanderen dat dit ook lukt als je op je 32e stopt met de pil.

En toen… toen wist ik het ineens. Ik rende de huiskamer door en stormde de slaapkamer binnen.
“Reinier, moet je horen…”, begon ik
Mijn man zat rechtop in bed.
“Eerst ik…”, onderbrak hij me en hij keek me ernstig aan.
“Ik denk dat we er klaar voor zijn, Femke. Ik wil een kind.” [rectangle]

Zoals zo veel kinderen wilde ik vroeger beroemde mensen ontmoeten. Om te zien hoe ze ‘in het echt’ zouden zijn, of ze aardig waren, of gewoon omdat ik weer eens dacht dat een soapster mijn ware liefde was. Tegenwoordig ontmoet ik geregeld BN’ers omdat ik ze interview voor Libelle. De eerste keer was ik nog flink onder de indruk, maar al snel kwam ik erachter dat het ook maar gewoon mensen zijn. (Hoewel… Marco Borsato vond ik ook na afloop van ons gesprek nog een soort van god!) Mensen die er allemaal wel moeite mee hebben dat ze te allen tijde blootgesteld zijn aan de ogen van het publiek.

En toch… dat beroemd willen worden is altijd wel een beetje in me blijven zitten. Tot onlangs. De avond waarop de documentaire over Libelle (4 januari uitgezonden op de tv) gepresenteerd werd aan de redactie plus de makers en aanverwanten. Voor wie ’m niet heeft gezien: ik ben af en toe vrij prominent in beeld. Na de vertoning liep ik de zaal in waar we zouden naborrelen. Ergens in een hoek zag ik mijn beste vriendincollega Alida en ik wilde naar haar toelopen, maar werd aan alle kanten staande gehouden door mensen die iets tegen me wilden zeggen. Dat ze het leuk vonden. Of grappig. Dat ik zo ‘mezelf’ was (wat dat dan ook is). Natuurlijk is dat allemaal heel vleiend, maar toch… Toch begreep ik ineens een heel pietsie klein beetje waar die BN’ers soms over klagen. Je wordt plotseling publiek bezit. Iedereen vindt iets van je. En wat moet je terugzeggen op complimenten? Bedankt? Bedankt! Bedankt! Ja, jij ook bedankt! Ja, dank je! Murmelend ben ik weggeslopen. Met een glas wijn in de ene en een sigaret in de andere hand heb ik buiten staan wachten totdat de meeste mensen waren vertrokken. En toen ben ik via een sluiproute toch aan de bar bij mijn bestevriendincollega Alida uitgekomen. Die vervolgens zei: “Wat was je leuk in die documentaire!”
Mijn laatste ‘bedankt’ kwam er wat benepen uit.

Wij komen niet van Mars. En ook niet van Venus.

Femke Sterken, reportageredacteur

Momenteel denk ik dat laatste dus wel. Ik kan geen programma meer zien zonder te bedenken hoe het gemaakt wordt, hoe de cameraman eruit ziet, of de geluidsman lang heeft lopen pielen om ergens onzichtbaar een microfoontje in een bh te proppen en of de regisseur net zo lief is als de onze. De onze? Ja, de onze.

Er is het afgelopen jaar namelijk een docu­mentaire gemaakt van Libelle. En dan heb ik het niet over een filmpje dat in een paar uurtjes in elkaar is gedraaid, nee, ik heb het over een echte documentaire. Een film, op waarheid gebaseerd, die gemaakt is door maandenlang uren en uren filmmateriaal te verzamelen op de redactie van Libelle (en daarbuiten!).

Vergaderingen, brainstorms, onverwachte problemen; het documentaireteam van de VPRO stond overal met de neus bovenop. Hoe het precies zo kwam, weet ik niet meer, maar op de een of andere manier werd ik een van de mensen die op een gegeven moment dag en nacht gefilmd werden. Nu ja, dát is misschien een beetje overdreven, maar als je met een stevige jetlag, in je pyjama aan het ontbijt verschijnt en er hangt plotseling een microfoon boven je bordje Brinta, dan knipper je toch wel even met je ogen. Sowieso ben ik natuurlijk, zoals elke vrouw, doodsbang voor hoe ik overkom op tv. Vijf kilo zwaarder, hoor ik altijd. Wie kan dat gebruiken? En mijn stem. Oef, daar kan ik echt niet naar luisteren.

Maar laat ik stoppen met klagen. Natuurlijk vond ik het een geweldige ervaring om onderdeel uit te maken van deze film en stiekem heb ik alweer gedroomd van de regisseur die me naar aanleiding van deze documentaire belt en zegt: ‘Ik wil jou voor de hoofdrol van mijn film!’ Het allerbelangrijkst is echter dat er een document is gekomen van het mooiste en grootste vrouwenblad van Nederland. Dit geeft iedereen de unieke kans om nu eindelijk eens van dichtbij te zien met hoeveel liefde en plezier (en soms ook stress) wij elke week weer een nieuw nummer maken. Ik zou zeggen: geniet ervan!

De documentaire is op 4 januari te zien op Ned. 2 om 20.25.

De jonge vrouw keek vertwijfeld. Alsof ze niet goed wist waar mijn man het over had. Reinier pakte het vliegtuigmaatschappij-magazine erbij en wees op de laatste pagina aan dat het daadwerkelijk mogelijk moest zijn om onze CO2-uitstoot voor tien, twintig of dertig euro te compenseren. Met een gezicht in de vorm van een vraagteken liep de stewardess op een drafje naar haar collega’s. Om de daaropvolgende twintig minuten niet meer terug te komen. [rectangle]We waren bijna in een hazenslaapje gesukkeld toen ze ons wekte door een pinapparaat in ons gezicht te duwen. “Het kan, hoor!”, riep ze opgewekt. Reinier informeerde opgetogen hoeveel we moesten storten om Amsterdam-New York-Amsterdam te compenseren. “Met dertig euro komt u er wel, hoor!”, glimlachte de stewardess, terwijl ze vijfentwintig minuten daarvoor nog nooit van het geld-storten-om-bomen-te-planten leek te hebben gehoord. Toen de pinbon uit het apparaat liep ten teken dat de transactie was gelukt, vroeg Reinier of we misschien nog iets van een certificaat kregen ter bewijs van waar het geld nu eigenlijk naartoe ging.

Tsja, ik begreep hem wel, het voelde op deze manier een beetje vreemd. Hup, dertig euro de ruimte in geslingerd. Op goed vertrouwen. Wie weet zou de vliegmaatschappij er een stuk vleugel voor een nieuwe Boeing voor kopen. En dat wilden wij natuurlijk niet. De stewardess begreep ons helemaal en zei dat er vast wel iets van een certificaat was. Wederom ging ze te rade bij haar collega’s. En wederom duurde het minstens een kwartier voordat ze terugkwam. Deze keer was ze zo mogelijk nog blijer dan de keer met het pinapparaat. “Ik heb een certificaat voor jullie, hoor!”, riep ze al van verre en overhandigde ons een papieren (kots)zakje met daarin twee cola light, een snickers en een zakje gezouten amandelen.

Om de blikjes cola zat inderdaad een groot papier gevouwen. Het was een placemat uit de eerste klas, met op de achterkant in ballpoint geschreven: “Bedankt voor jullie donatie. Groeten van KL 641 AMS-JFK. Tom, Judith,
Simone, Caroline, Yolanda, Reinier, Patrick, Lisa, Kristy, Liesbeth, Danielle, Burton, Tessa, Catherine en Coen.”

Tenminste, dat dacht ik. Het verbaasde me dan ook dat ik laatst overrompeld werd door een heel ander gevoel. Het was op de begrafenis van Reiniers oma. Reinier moest een speech houden ten overstaan van zijn familie en de vrienden en kennissen van zijn grootmoeder. Hij was zenuwachtig en kneep in mijn hand, terwijl de minuten voorbijraasden en het moment waarop hij het podium moest betreden met rasse schreden naderbij kwam. En toen gebeurde het: ik nam zijn zenuwen over. Zijn versnelde ademhaling. Hij liep naar het spreekgestoelte en ik voelde de zwaarte van zijn passen. Hij begon te praten en zachtjes sprak ik de woorden mee, ook mijn stem trilde bij de eerste regels. Ook in mijn hoofd sprak een faalangstig stemmetje: “Oh jee, straks verknal je dit, straks verknal je dit…” En ook ik zuchtte verlicht toen hij het er geweldig vanaf bracht. Ik was hem, hij was mij.

Samen, voor heel even, een clichématig rondje.

Laatst zag ik op Facebook een foto van een meisje, vrouw inmiddels, dat bij mij in de brugklas zat. Ze was destijds klein, verlegen en had nog geen vrouwelijke rondingen. En nu zag ik haar weer terug op een foto, met een enorme buik en de tevreden glimlach van een zwangere vrouw op haar gezicht. Ik kan er werkelijk niet bij dat we zo razendsnel van dertien naar dertig zijn gegaan. Dat onze eerste ‘beste’ vriendin inmiddels een andere ‘beste’ vriendin heeft, dat ons eerste vriendje vader is van twee kinderen, dat meisjes van twintig ons niet als vriendinnen zien, maar als… ja, wat eigenlijk… moeders? [rectangle]Dat onze eerste echte baan allang achter ons ligt, dat onze studietijd zo ontzettend verleden tijd is. Dat de grote, onbeantwoorde, tergende verliefdheden bijna niet meer te herinneren zijn. Ik weet het. Het is niet goed wat ik doe. Zwelgen in het verleden, terwijl ik pas 31 ben.

Gisteren bedacht ik iets wat me zou moeten helpen bij het stopzetten van het alsmaar terugkijken. Als ik namelijk objectief naar mijn leven kijk, kan ik niet anders dan toegeven dat dit de periode van bloei is. De tijd waar we onze jeugd en toen we twintig waren naartoe werkten. Waarvoor we studeerden, ons een weg baanden door de mannenjungle, ons pad vonden naar de stad en het huis waarvan we droomden.

Het is er allemaal. Waarom zeuren? Waarom niet onbekommerd vruchten plukken? Tja, de mens, of ik, zit raar in elkaar. Onrust voert altijd de boventoon. Het verschil tussen het verlangen naar iets en het verkrijgen van iets. Zodra je iets verkrijgt, weet je dat de euforie maar tijdelijk is. Voor mij betekent dit, dat er altijd nieuwe doelen moeten worden gesteld. Iets om naar uit te kijken. Het verlangen cultiveren en koesteren. Gedijen in wat ik nu heb, kan ik niet. De toekomst moet meer in petto hebben.

Het gebeurde tijdens een logeerpartijtje in Harderwijk. Ik moet toegeven, veel dingen van belang gebeuren nog altijd in Harderwijk. Het was een zwoele dag. Eentje waarvan we er afgelopen zomer wel iets meer hadden mogen hebben.

Toen ik mezelf weer eens martelde door op de weegschaal van mijn moeder te gaan staan (hopend, altijd hopend dat dat ding wat anders aangeeft dan de mijne) schrok ik wederom zodanig, dat ik meteen een legging, shirt en sportschoenen uit de kast trok en langs het Veluwemeer begon te hollen. In gedachten viel ik met iedere stap wel een pond af, maar toen ik terugkwam en de tuin in liep, bleek het tegendeel waar. Mijn omaatje van 93 keek onverbloemd misprijzend naar mijn lijf en toen mijn moeder zei: “Kijk, daar komt Femke terug van het hardlopen”, zei ze: “Dat kan ze helemaal niet. Daar is ze veel te dik voor.” En wie zegt dat alleen kinderen en dronken mensen de waarheid spreken? Dementerende bejaarden dus ook. [rectangle]Dat bleek. Nog met een enigszins vergoeilijkende lach zei ik: “Oma, dat kun je niet zeggen. Dat is onaardig.” Maar ze wist van geen ophouden en vervolgde met de zin die nu nog steeds in mijn hoofd nagalmt: “Wat een dikke kont. Nee, het is echt niet mooi meer, hoor.” Kedeng. Een dolk in mijn hart.

Ik besloot te gaan douchen en verhullende kleding aan te trekken waarin ik zelf altijd nog de illusie heb dat ik er best prima uitzie. ’s Avonds tijdens het eten besloten vader en moeder er nog even een schepje bovenop te doen door gezamenlijk een soort interventie op poten te zetten. Mijn vader begon met te zeggen dat het toch echt de spuigaten uit begon te lopen en mijn moeder knikte bevestigend en zei dat ik daadwerkelijk tegen de grens van ‘dik’ aanleunde. Ik schrok enorm. Was het zo erg?

De volgende dag ben ik gestopt. Gestopt met kroketten, chips, kip-kerriesalade, gevulde koeken, snoep, ijs, pizza en al het andere waarvan ik weet dat het de tachtig kilo angstvallig dichtbij bracht. De pondjes verdwijnen heel langzaam, maar ik merk dat mijn instelling over eten veranderd is. Ik wil niet DIK zijn en prijs mijn ouders dat ze zo lekker hard waren. Hoe gaat dat spreekwoord ook alweer? Zachte heelmeesters maken stinkende wonden.