Op weg naar de supermarkt ontmoet hij Daniel en de rituele dans vangt aan: “Hello sir, my name is Daniel, how are you?” Frank zegt dat het heel goed met hem gaat. Daniel informeert waar hij heen gaat. De supermarkt? Die is heel ver weg en meneer weet vast de weg niet. Hij loopt wel even mee. “Hoeft niet,” zegt Frank, “Ik weet precies waar het is.” Daniel weet van geen wijken. Loopt mee, wil in de supermarkt Franks mandje dragen en vergezelt hem naar de flappentapper.

Daniel, keurig gekleed en gekapt, met blitse sportschoenen en spiegeltjeszonnebril, wil graag geld. Zijn ouders zijn heel erg arm. Geeft meneer niks? Een maaltijd is ook goed. Frank legt uit dat hij moeilijk alle arme inwoners van Addis Abeba kan onderhouden. “Maar u haalde net veel geld uit de ATM,” zegt Daniel boos, “en ik heb uw mandje gedragen!” “Heb ik niet om gevraagd, dág Daniel!” zegt Frank.

Ethiopië is arm. Veel werkloosheid, extreem lage lonen en de bevolking is explosief gegroeid naar 90 miljoen mensen. Na het gedoe met Daniel zoekt Frank mijn vriend Wende op, die vorig jaar onze tolk was tijdens een werkbezoek. De armoede bij Wende thuis schokt Frank. Miljoenen mensen wonen in soortgelijke huisjes van amper 3 x 4 meter.

Na het bezoek loopt hij in het donker terug naar het ziekenhuis. Hij denkt de weg te weten, maar loopt toch verkeerd. Dan passeert hij een groep van zes jongelui. Eén agressieveling pakt hem bij beide armen en eist geld, de ander probeert zijn benen onder hem weg te schoppen. Maar Frank is groot en ook sterk. Hij kan mij zelfs optillen – alleen als het echt moet. In de verte ziet hij de lichten van een bus. Hij sleurt de man die hem vast heeft de weg op, waarna deze kan kiezen tussen loslaten of veranderen in een injera (Ethiopische pannenkoek) onder de wielen van de bus. Hij kiest voor het eerste.

Frank houdt de bus staande en springt er snel in. “Very dangerous area,” zegt de enige passagier. De buschauffeur zet hem af bij een taxi en zo komt het toch goed, al heeft hij ineens de supersnelle hartslag van een muis. “Op het moment zelf was ik niet bang, alleen maar razend,” mailt Frank.

De zes jongens maken misschien wel deel uit van een enorm leger werklozen. Dat maakt een en ander begrijpelijk, maar niet minder akelig. Zoals in alle landen, komt de meerderheid van de mensen niet op het idee om iemand te beroven, hoe beroerd ze er ook aan toe zijn, die gedachte moeten we maar vasthouden.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Dokter Bitwa wijst een paar delen van de koe aan die hem wel lekker lijken. Ze gaan aan een tafeltje zitten en daar worden enorme pullen met bier neergezet. Zo gaat het standaard op alle tafeltjes. Frank kijkt om zich heen. Geen vrouw te bekennen. Deze plek staat stijf van de testosteron. Hoewel hij even twijfelt als hij een man met een roze krant ziet. Iedereen leest echter een roze krant en kennelijk hoort het erbij om al roze kranten lezend grote stukken vlees in je mond te stoppen.

Het vlees wordt rauw genuttigd en Frank denkt dat ik gillend weggelopen zou zijn. Maar hij wil natuurlijk zijn gastheer niet voor het hoofd stoten. Een bord vol rode hompen wordt voor hem neergezet en hij denkt angstig aan zijn net geïnstalleerde kronen. Hier kauwen de mannen de brokken achteloos weg alsof het tumtummetjes zijn.

Hij doopt de bloederige stukken vlees in een kruidenmengsel, wikkelt het in de injera (dagelijks voedsel in Ethiopië, een soort pannenkoek) en als je niet ziet wat erin zit, is het al een stuk minder eng. De Ethiopiërs vinden het rauwe, bloederige vlees een delicatesse waarvoor ze graag vroeg opstaan. “Ik kreeg er toch een flink gevoel van,” mailt Frank, “alsof ik net een koe had besprongen vanachter een bosje, hem met pijl en boog had gedood en nu het kadaver leegat met mijn medejagers.”

Mijn respect voor hem neemt toe bij elke regel die ik lees.

Als hij maar niet onder de wormen en parasieten thuiskomt. ’s Middags loopt hij langs het restaurant. Dat is nu dicht. De koe is op, de slager naar huis. De volgende koe graast in de wei aan de overkant.

Zouden we ooit nog eens naar Ethiopië gaan (geen denkbeeldige zaak, want Frank mag hier morgen komen werken, hebben ze gezegd), dan hoop ik dat ik mee mag, als vrouw. En anders verkleed ik me toch als kerel? Een wit gewaad, een petje op mijn kop, een valse snor en een roze krant. Ik zeg alleen wel dat ik toevallig die dag aan het vasten ben.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Het Hamlin Fistula Hospital in Addis Abeba, met een filiaal in Bahir Dar, is opgericht door het Australische echtpaar Hamlin en het is inmiddels wereldberoemd. Beiden zijn gynaecoloog en ze warren verbijsterd over de enorme hoeveelheid incontinente vrouwen die een fistel hadden tussen de blaas en de vagina en/of het rectum. In Nederland komt dit nauwelijks meer voor, maar in heel Afrika is het een enorm probleem èn een taboe. Een fistel hebben is tot daaraantoe, maar de vrouwen worden ook nog eens verstoten door hun familie en echtgenoot, omdat ze stinken en alles laten lopen.

De bevolking van Ethiopië is in 75 jaar gegroeid van 15 naar 75 miljoen. Bevallingen genoeg dus. Omdat de bevolking wijd verspreid over het onherbergzame land woont, heeft een groot deel van de vrouwen geen toegang tot de gezondheidszorg. Zij bevallen vaak alleen en de weeën onvoldoende op gang komen, dan hebben ze pech. Hun baby’s sterven en zij zelf waarschijnlijk ook. Overleven ze het wel, dan komt dat doordat het hoofdje van de baby slinkt en het overleden kindje uiteindelijk toch na een dag of drie geboren wordt. Al die tijd heeft het hoofd klem gezeten in het bekken en de blaas en het rectum bekneld. Daardoor vallen er spontaan gaten in de blaas of de plasbuis en soms ook in de endeldarm.

Tena lady is hier onbekend, dus drinken de vrouwen zo min mogelijk om maar niet te hoeven plassen. Dat verergert de ellende. De urine wordt geconcentreerd, stinkt erbarmelijk en maakt de huid kapot. Sommige vrouwen raken ook nog verlamd aan beide benen door de langdurige druk op de zenuwen. Anderen hebben ernstige vergroeiingen, omdat ze maandenlang op bed hebben gelegen in foetus houding. Dit om de urine binnen te houden. Het echtpaar Hamlin kon het niet aanzien. Ze gingen er wat aan doen. Meneer Hamlin sprak vrouwen op straat aan als hij ze naar urine vond ruiken. Zo kwamen tientallen jaren geleden de eerste patiënten naar hun kliniek in Addis Abeba. Iedereen werd en wordt gratis geholpen. Er is ook psychologische zorg, want de vrouwen zijn er vaak ernstig aan toe. De Hamlins leiden juist deze patiënten op als vrijwilligster, om nieuwe patiënten te steunen, zowel medisch als psychologisch. Een gouden formule.

Voor Frank een uitgelezen kans om hier veel te leren en straks zal hij er ongelofelijk veel aan hebben in ‘ons’ ziekenhuis. Mensen als de Hamlins zijn een absolute zegen. En ik wil, straks in Zambia, graag met deze vrouwen praten. Ook daar komt een fistelcentrum. Heeft de ingreep ervoor gezorgd dat ze thuis weer welkom zijn en is dit gigantische probleem bespreekbaar in het dorp? We gaan het zien!

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Dan liepen opa en ik naar Van der Pigge. Voor mijn kleuterbeentjes moet die afstand tussen Bloemendaal en het Haarlemse centrum behoorlijk zijn geweest, maar ik herinner me het als iets prettigs.

Zodra we binnenkwamen bij Van der Pigge, snoof ik die heerlijke exotische lucht op. Kruiden uit verre landen, drop, snoep, smeerseltjes en tabak. Om mij braaf door te laten lopen, beloofde opa mij een zakje snoep. Heimweesnoep zoals boterbabbelaars, zuurballen en kaneelstokjes. Nog steeds zit het snoep in oude stopflessen en wegen ze het af in puntzakjes op een ouderwetse weegschaal.

Thuis kregen wij niet vaak snoep. Als ik door de week zin iets zoets had – en dat was vaak -  fietste ik naar opa. “Ha opa, zal ik tabak voor u halen?” “Goed kind, en koop meteen wat lekkers voor jezelf,” zei hij dan altijd. Die dikke billen van me vinden daar hun oorsprong: te vaak tabak gehaald bij Van der Pigge! Nu verkopen ze dat allang niet meer. Jammer, want die pijptabak rook zo lekker. Ik zie nooit meer iemand een pijp roken.

Altijd als ik in Haarlem ben, loop ik even binnen bij Van der Pigge, om me te herinneren hoe ik daar met opa stond. Het personeel draagt nog steeds de beige stofjassen van toen. Geniaal hoe hersens in elkaar zitten. Hoe een geur een herinnering kan triggeren, die tientallen jaren in het stof heeft gelegen zonder dat je er ooit aan terugdacht.

Vanochtend las ik in de krant dat Neelie Kroes ons oproept om vooral via internet te shoppen omdat het zo goed voor de economie zou zijn. Maar dat betekent het uitsterven van winkels als van Van der Pigge. De zaak is met haar tijd meegegaan en natuurlijk is er een website. Toch voel en ruik je op een website de charme van het verleden niet. Het heden, dat juist in deze winkel zo prachtig mixt met het verleden. Al 163 jaar!

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Vroeger kwam het er niet van, maar nu denken we er steeds vaker over na. Voor je zo’n ingrijpend besluit neemt, ga je natuurlijk eerst uitgebreid kijken. Frank opereerde een aantal dagen mee en ik mocht erbij zijn. Interessant, thuis kan dat nooit. Ik zag er alleen niet uit met dat petje en mondkapje. Een heks was er niks bij. We proefden de sfeer van het ziekenhuis.

Leuk, met veel jonge mensen uit andere werelddelen die er stage liepen. Zambianen en andere wereldburgers mengden zich moeiteloos. Een bruisende en inspirerende omgeving. Wel een ziekenhuis met een nijpende behoefde aan ervaren chirurgen. Als je ergens broodnodig bent, zagen we, is het hier wel.

Rose werd geopereerd, een 78-jarige vrouw met diabetes en haar voet moest eraf. Ter plekke besloten de artsen om de hiel te sparen, zodat ze daarop nog voort zou kunnen, met een kruk. Het werd meteen even besproken met Rose, die volledig bij kennis was, met alleen een ruggenprik. “Best,” vond ze, als ze nog maar kon lopen. Heel hard hoefde toch niet meer, op haar leeftijd, lachte ze. Ik aaide Rose over haar arm. “Niet doen!” zei Frank geschrokken, “nooit aan de patiënt zitten als die op tafel ligt!” Maar iedereen frummelde aan Roos, zonder handschoenen. Die regel gold hier niet.

Ik viel voor een komisch joch dat uit een boom was geduveld. Tijdens het mangoseizoen vallen kinderen bij bosjes uit de bomen en breken van alles. Hij zat zich dood te vervelen in de ziekenzaal, waar hij tussen volwassenen zat. Wat zou het leuk zijn om iets met die kinderen te doen… zo mijmerde ik.

Ik liep over het terrein, ontmoette lieve, warme mensen. Ik zag het huisje dat eventueel ons huis zou kunnen worden. Een grote boom vol rode bloemen overschaduwde de tuin. Altijd mooi weer, op de regenmaanden na, maar er is nooit een dag zonder zon.

Een idyllische plek. Nadelen? Vast. Frustraties? Onontkoombaar. Slangen? Ja. Insecten? Te veel om op te noemen. De Kalahari Ferrari bijvoorbeeld. Een schorpioen die gemeen bijt en enorm hard rent. Hij houdt zich graag op in je schoen. Altijd je schoenen uitkloppen dus.

Niets zal gaan zoals thuis. Maar hier werk je met mensen die dolgraag wat willen leren. En voor de zieke Zambiaan die hier hoopvol binnenkomt, kun je verschil maken, zeker met Franks jarenlange ervaring.

We gaan er heel goed over nadenken, want er zit zoveel vast aan een vertrek. Maar in mijn hart weet ik het al! Ik houd u op de hoogte…

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Hoe het kon gebeuren was niet meer te achterhalen, maar wij dachten dat Wendewosen Paul heette. Twee weken lang noemden wij hem Paul en pas op de laatste dag hoorden we dat Paul nergens op sloeg. “Waarom zei je dat niet?” Vroegen we verbaasd. Dat vond hij niet netjes en daarom had hij het maar zo gelaten. “But you can call me Wende if you like, because we are friends now.” 

Wende kende het revalidatiecentrum als zijn broekzak, omdat hij er, als poliopatiëntje, lang was geweest. Nog steeds loopt hij behendig op krukken. Geen spoor van vermoeidheid als hij met ons op stap ging.

Op de enorme markt in Addis Abeba zag ik de lunchbox van mijn dromen, zie foto. Antiek. Van leer, met zilveren beslag. Gebruikt door herders die met hun vee door de heuvels trokken. Er paste precies een stuk gedroogd schaap in. Ik móest hem hebben. Wende haalde de buit voor mij binnen. €50, voor hem een maandloon. Mijn hebberigheid was groter dan mijn schaamte.

Wende heeft een bachelor farmacie. Voor een master is er geen geld. En geen tijd, want zijn moeder is ziek. Vader is dood en het gezin, met nog twee broertjes en zusjes, steunt op Wende. Hij spreekt goed Engels, daar verdient hij wat extra’s mee. Een baan in de farmacie lukt niet. Keer op keer krijgt hij te horen: “Jij hebt een handicap en dat is niet goed voor de klanten.”

Wende en ik houden contact. Na een jaar komt er een noodkreet: “Help ons!” Als zijn moeder niet wordt geopereerd, gaat ze dood. Hij heeft het geld niet. Ik mail terug dat ik het moet overleggen. Hij antwoordt: “We zijn vrienden! Wat stelt vriendschap voor als we elkaar niet helpen?” Dat lijkt op drammen, maar ik heb hem leren kennen als een goudeerlijke jongen die koste wat het kost zijn familie wil beschermen. Ik weet dat zijn trots een knauw heeft gekregen nu hij mij dit moet vragen. We maken het bedrag over.

En nu zit Frank in Ethiopië. Ze gaan elkaar ontmoeten en Wende verheugt zich er mateloos op. “We zijn nu familie,” mailt hij. Zijn moeder is weer thuis en het gaat goed met haar. Frank zal er warm onthaald worden.

Kijkend naar mijn lunchbox, denk ik altijd aan Wende en zijn moeder. Vrienden voor altijd… beloofden we elkaar in Ethiopië. Aan holle woorden heeft niemand iets. Ik schaam me, omdat ik even twijfelde of ik dit wel moest doen.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Deze kregen vaak beter te eten dan de mensen zelf. Een constante stroom van giften, zegeningen en ook vloeken bewoog tussen de levenden en de geesten van hun voorouders. Vaak verpachtten mensen hun land om het peperdure begrafenisfeest te kunnen betalen. Er werden houten beelden (tau tau poppen) van de overledenen gemaakt, wat een gruwel voor de christelijke zendelingen geweest moet zijn, een van de tien geboden luidt immers: gij zult u geen gesneden beeld maken!

Toen ik met een filmteam van de KRO in Tana Toraja was, belandden wij moeiteloos op een begrafenisceremonie, want ze zijn aan de orde van de dag. Er was een compleet dorp opgetrokken om alle 1500 gasten te herbergen. Op een veld vlakbij werden buffels geslacht. De buffelkaak van de foto heb ik meegenomen. Zelden zo’n bloederigetoestand meegemaakt. Overal lagen buffelkoppen in het rond en ook de vliegen vierden feest.

We waren net bekomen van dit verbijsterende schouwspel, toen er een optocht aankwam met een draagstoel. Daarin zat het houten beeld van een overleden vrouw. Ze werd door het dorp gedragen. Alle familieleden en dorpsgenoten holden er achteraan. De draagstoel met de houten oma, en daarachter de rode kist met de overledene, die bijna van de tengere mannenschouders kukelde. Het lichaam had al vier jaar boven de grond gestaan. Vaak wordt het lijk in doeken gewikkeld en in huis bewaard totdat er genoeg gespaard is voor een degelijke, maar kostbare begrafenis.

De gedachte achter deze ingewikkelde manier van begraven is dat je de ziel veilig naar de volgende wereld moet brengen. En tegenwoordig mag dat best een christelijke hemel zijn. De invloed van de zendelingen is nog merkbaar.

We mochten mee eten: rijst gekookt in het bloed dat tijdens het slachten van de buffels was opgevangen in bamboe buizen. Mijn smoes in tropische landen om geen vlees te hoeven eten is: “…uh, ik ben vegetariër…”. Daarmee kwam ik hier niet weg. Het zou onbeschoft zijn geweest om het voedsel te weigeren.

Heel even waren wij onderdeel van een mysterieus, ondoorgrondelijk gebeuren, met rituelen en soms schokkende handelingen die ons vreemd waren. Bijzonder om mee te maken, maar doe mij straks maar gewoon meteen in een kist…

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Het viel me mee dat de obers ze niet zichtbaar droegen, maar zoiets gaat zelfs de Thai te ver. Een vrijzinnig en tolerant volk, ook met seks. Een Thaise man vindt het normaal om aan het einde van de werkweek te gaan stappen met zijn vrienden en dat te besluiten met een rondje prostituees.

Ik had twee vrouwen van zulke, al overleden, mannen zien sterven in het hospice. Doodziek waren ze en gingen ook nog eens hun graf in met de wetenschap dat ze waren bedrogen.

Toen ik het boek van Mechai Viravaidya (de Condom King)had gelezen, wilde ik hem graag spreken. Dat was gemakkelijk. Ik stuurde hem een mail en hij schreef: “Kom gerust langs als je in de buurt bent,” en gaf me zijn telefoonnummer.

Een toegankelijke en briljante man. Behalve senator in het parlement, ook een gewiekst zakenman. Zoon van een Thaise vader en een Schotse moeder, vandaar het Schotse rokje. Zijn vrouw is de secretaresse van de Thaise koning.

Een condoom heet een ‘mechai’ in Thailand. Iedereen kent Mechai en weet waar hij zo op hamert èn waarom: gebruik condooms en laat het bij twee kinderen! Hij liet ansichtkaarten drukken, waarvan ik er hier twee afbeeld. Om zijn vingers die het V-teken maken, prijken een blauw en een roze condoom.

Met de winst uit zijn zes filialen van Cabbages&Condoms, financiert Mechai projecten voor familyplanning en hiv/aids voorlichting. In het noorden van Thailand organiseerde hij opblaaswedstrijden met condooms. De hoofdprijs: een jaarlang gratis condooms. Het liep storm. De economische situatie daar verbeterde meteen.

“Mijn landgenoten,” vertelde Mechai me, “moeten beseffen dat het condoom hun leven redt. Ze zeuren dat ze ook geen snoepje met een papiertje eten. Onzin. Ik mep ze op een speelse manier met feiten om hun oren.” Vandaag keek ik op de website van Cabbages&Condoms. Bij de ingang staat een geheel uit rode, witte condooms opgetrokken Kerstman.

Het is bekend dat ook onze jongeren lakser worden met condoomgebruik. Dom, want ook al is de ziekte niet meer dodelijk, als je je hele leven zware medicijnen (met nare bijwerkingen) moet slikken, is dat geen feest. Dus, vrij vertaald naar Mechai: “Ook bij de eerste keer, leg een condoompje om je jongeheer.”

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

Arequipa is een prachtig wit stadje op 2600 meter hoogte en in de verte konden we de wereldberoemde Machu Pichu zien. Toeristische uitstapjes zijn voor ons tijdens kalenderreizen niet weggelegd, omdat we de dagen hard nodig hebben voor het werk. We waren al blij met een avondje shoppen en wisten van gekkigheid niet wat we zouden kopen. Veel nadenken over aankopen doen we sowieso nooit. Dat ene shopmoment is kostbaar en of je ooit weer Peru aandoet is de vraag. Haastige hebberigheid alom!

De alpaca, het witte lama-achtige diertje, nam ik mee omdat hij me herinnerde aan ons gedoe met een echte alpaca. Het leek Monique zo leuk: een foto met een jongetje en een alpaca. Men ritselde er eentje voor ons bij een boer. Het dier vond de witte studiotent van Monique belachelijk en nam de benen. Wel eens een uurlang een alpaca moeten vangen op 2600 meter hoogte? Ik had geen adem meer over. Na dat uur ging het dier gewoon een beetje grazen en konden we hem inrekenen. De hooghartige blik van dat beest! Hij had nog gelijk ook.

De panfluit is een cadeau van een achtjarig jongetje. Dat kind had ’s avonds om 9 uur in zijn bed moet liggen, maar hij stond te klappertanden op het grote plein in Arequipa, met een tas vol onverkochte spullen, waaronder van stof genaaide poppen.  

Leuk als kraamcadeautje, zo dacht ik. Ik nam er tien. En die best wel lelijke panfluit kreeg ik er gratis bij. Niks kraamcadeau. Mijn kleindochters ontdekten ze en de poppen hebben de aan-en uitkleedacties van de dames niet overleefd. Ik kon ze weggooien. Ongeschikt als kinderspeelgoed. Deze op de foto heb ik gered. Leuk om naar te kijken en te bedenken: gewoon nooit meer rommel kopen. Al hoef ik maar zo’n jongetje te zien of ik doe het gewoon weer!

Van hem ook kocht ik het kerststalletje. Ik heb het voor het eerst neergezet en gisteren zijn mijn kleindochters er verrukt voor gaan zitten en zongen spontaan: Nijntje Pluis heeft een kerstboom thuis…. En ik denk aan het jongetje van toen en hoop dat hij niet meer op dat plein hoeft te staan.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

De buschauffeur, die ons naar het hotel brengt: “De politici kijken niet verder dan hun neuzen lang zijn. De media zwepen ons op met dramatische verhalen over failliet gaan en voilá, weer een staking. Niemand legt ons goed uit wat er moet gebeuren en vooral: waarom!”

Ondertussen vieren wij vakantie en het bedienend personeel maakt lange dagen. Omdat het zo rustig – veel te rustig – is in ons hotel, krijgen wij al hun aandacht. Heb ik de hangmatten al gezien? Verderop langs de kust? Nee, tot nu toe heb ik in die geweldige rode stoelen (hebben!) op het terras gehangen, met een boek. Een ober loopt mee om ze aan te wijzen en vraagt of hij me iets te drinken kan brengen.

Wat een feest in die hangmat! Ik lig erin tot de zon ondergaat en de enige zorg die ik heb, is dat ik me een beetje in moet houden met het eten. Het overvloedige buffet is veel te aantrekkelijk.

“Het is de stilte voor de storm,” denkt een van de obers. “Er broeit van alles in ons land en ik maak me ongerust over mijn baan. Als de toeristen niet meer komen, omdat deze eurogekte ook bij jullie gaat toeslaan, hebben wij het nakijken.” 

Geweldig personeel. IJverig en gedienstig. Ze weten na één dag onze namen. Het is overal mooi, er bloeit nog van alles en de Griekse mussen ontbijten gezellig met ons mee.

Op de dag voor ons vertrek krijgen we een brief van de receptie. Morgen wordt er gestaakt. De piloten kappen er mee. Maar uiteraard mogen we een extra nacht blijven. Op hun kosten.

Ik benijd de Grieken niet. Ze voelen zich als de kop van Jut. Ze balen van deze staking en de beschuldigende vingers van de wereld. Toch zit het optimisme in hun genen. Dezelfde buschauffeur brengt ons twee dagen later naar het vliegveld. “Kijk!” zegt hij en wijst naar de zon. “Dat is ons kapitaal, zolang die brandt, gaat het leven door!”

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]