Je was hier maar even, ik heb je kort gekend. Maar wat heb jij een indruk achtergelaten. Als een dappere en stoere vrouw heb jij een ieder vaarwel gezegd die jou lief was, die jij aardig vond. Jij nam zelfs de moeite om naar ons vakantiehuisje te komen om afscheid te nemen.

De slapeloze nacht daarvoor die geheel in het teken stond van “hoe ga ik hier in Godsnaam mee om”gaf mij de kracht om mezelf te kunnen zijn, zoals jij jezelf was toen je aan kwam lopen op het groene grasveld voor ons huisje. Zo natuurlijk dat alles was, maar zo onnatuurlijk dat dit je laatste stappen hier waren die je hier zou lopen omdat de dood jou opwachtte.

Mijn hart huilde, mijn lach was een bevroren stuk ijs op een warm gezicht dat probeerde zo gewoon mogelijk te doen.

Wie vertelt mij wat je moet doen tegen iemand die zelf de regie van het sterven in handen heeft genomen? Het bracht mij terug naar de regie van mijn eigen moeder die hetzelfde had gedaan. Jij leek op haar, in doen en laten en zelfs in de acceptatie van het doodgaan. Maar ondanks je lieve kinderen en kleinkinderen, sterven doe je altijd alleen.

Jij gaat met de wetenschap dat je leven al geleefd was toen jij als moeder een dochter moest wegbrengen van 36 jaar, niet natuurlijk, maar toch gebeurd. Al heel lang heb jij je man gemist. Snel zullen jullie weer samen zijn en dat maakt het sterven voor jou een rustig vooruitzicht, omdat de pijn niet de kans krijgt om zich verder te verspreiden dat zich nu al doet. Lieve Beppie, ik ben trots op het feit dat ik je heb mogen leren kennen als een lieve moeder, een vrouw die geborgenheid hoog in haar vaandel had staan, die humorvol het leven over zich heen liet komen ondanks alle verdriet die jou ten deel was gevallen.

Dat kan geen mens meer goedmaken. Jij verdient die gouden stoel naast die van je man en dochter, zij wachten op je wanneer je naar het licht gaat. Ga in vrede, ga in alle rust. Ga in de rust die jij ons die achterblijven, met de overtuiging dat jouw keuze de juiste was. En wij hebben dat te respecteren, of wij ooit zullen begrijpen dat jou dit moest overkomen zal ik nooit begrijpen, maar daar wordt ook niet naar gevraagd.

Bij het afscheid een kus, een laatste omarming en “tot ziens” werd “ik zie je boven toch nog wel?” Ik vroeg je ook cynisch of je mijn familie de groetjes wilde doen, je had het beloofd, als ze jou zouden herkennen. Ik denk het wel, ik zal ze vast waarschuwen dat je er spoedig aan komt.

Jouw afscheid zal waardig zijn, waardig zoals jij altijd waardig in het leven stond. Er zullen velen zijn die jou missen, waaronder mijn vrouw en je schoonzusters, natuurlijk je kinderen en kleinkinderen. Logisch, jullie waren zo een hechte familie, ik heb dat gelukkig mogen ervaren en mogen deelnemen aan dat stukje liefde dat jullie allen voor elkaar hadden.

Dat stukje liefde dat men elkaar gaf is altijd de taak van een moeder en jij als moeder hebt daar zeker niet in gefaald. Jouw lichaam heeft gefaald, maar jouw geest is nog even sterk en waardig zal jouw “Who wants to live forever”zijn. Queen zal je begeleiden op je laatste reis naar boven, wees gerust. Je bent niet bang, hebt geen angst, niet dat wij weten. Weten zullen wij het nooit. Maar weet één ding.

Vergeten doen wij jou ook nooit. Het was voor mij een voorrecht om jou vijf jaar in mijn leven te mogen kennen. Slaap zacht, rust zacht en laat de aarde gewoon verder draaien, jouw geluk wacht boven, wanneer de rust is weergekeerd, de tranen zijn gedroogd en wij allen tegen elkaar zeggen: “She whants to break free."Jij bent nu vrij. Rust zacht lieve meid, tot ziens. Een goede reis wil ik je gunnen wanneer het licht je begeleid naar hen die jou ook zo lang hebben moeten missen. Maar blijf waken over hen die jou nog nodig hebben op deze aardbol. Ik weet dat je er voor hen zult zijn.

Ik heb het vroeger vaak gezegd, soms zelfs iets te vroeg en misschien zelfs wel niet gemeend. Het leek alsof het alles was wat ik tegen een persoon wilde zeggen, om er later achter te komen dat het nog niet het goede moment of simpelweg de juiste persoon was.

na een gebroken hart heb ik mij voorgenomen het nooit meer als eerste te zeggen tegen degene waar ik verliefd op was, waar ik van hield. Een rare kronkel eigenlijk, want wat is er nu werkelijk verkeerd aan? Het had eigenlijk meer te maken met principe.

De eerste keer dat mijn vriend het tegen mij zei was niet romantisch, niet perfect of misschien niet helemaal de bedoeling: Hij was zat, ik niet.. In zijn dronken wel/niet slaap vertelde hij zoveel van mij te houden, ik was even verbaasd maar antwoorde daarna heel eerlijk dat ik ook van hem hield. Even was het stil, waarna hij vroeg: vind je dat niet eng? waarop ik net zo eerlijk aangaf: eigenlijk wel.. Hij zei dat hij het wel terug wilde nemen, maar weet je wat het is met houden van? zo gemakkelijk gaat dat niet, eenmaal gezegd, eenmaal van iemand gehouden, dan gaat dat niet zomaar over. Van mij hoefde hij het nooit terug te nemen.

Nu 2,5 jaar verder gaat het niet altijd even gemakkelijk, maar het houden van is er nog steeds. Ondanks ruzies, grenzen overgaan en ongemakkelijke avonden/dagen, houden wij nog steeds ontzettend veel van elkaar. Ik kan niet zeggen dat we voor altijd bij elkaar blijven, omdat ik dat niet weet. Want ondanks dat je heel veel van iemand kan houden, is het soms niet meer genoeg om alles wat er is gebeurd te doen vergeten.

Ik kan alleen wel zeggen dat wanneer wij uit elkaar zouden gaan, we alles geprobeerd hebben om bij elkaar te blijven, zoals ik al eerder aangaf, dat houden van kan je niet terug nemen, dat gaat niet zomaar over. . Daarnaast denk ik niet dat je meer van iemand kan houden als dat ik van hem doe..

Het vermoeden is: Kijken in de ziel.

Als de kor-an, en de bijbel en de Thora het woord van God is, waarom heeft God dan niet gezegd tegen Mohamed, dat Jezus de zoon van God is, en niet een profeet zoals Mohammed zelf? Graag wil ik deze theologiese vraag beantwoord zien.

Want daar ligt de kern van alle onheil tussen de grootste 3 wereldreligies. Men kan het maar niet eens worden en dat zeurt ook door in de politiek dat elk land voor zich gebruikt, of gangbaar is. Allen zijn we toch broeders en zusters van elkaar? Waarom dan al dat redetwisten? Precies zoals ik al aan gaf in mijn vraag, want daar draait alles om.Wie heeft er gelijk en wie gelijk heeft, denkt de macht te hebben.

Maar was Jezus en Mohammed niet allebei voor vrede en waren ze beiden tegen oorlog? Geef des Keizers wat des keizers is en God wat van God is. Ook Christenen dienen hun hoofd te bedekken staat in de bijbel, wanneer Gij op heilige grond staat, te dien dage. God geeft zelf aan wanneer je op heilige grond staat.  Ook zegt hij doe  uw schoenen van uw voeten. Maar hij heeft nooit gezegd Dat de mens 5 keer p.d. moet bidden. Dat mag wel (gemeend) maar hoeft niet. Ga wel in uw binnenkamer en dat betekent, ga daar waar men u niet ziet en bid/dankt hem in het geheim. Doe niet als de farizeeers die op elke hoek van de straat  staan te bidden.Want God ziet in het verborgene en ziet wat u behoeft. Beter 1 keer,dan 6 keer aan de buitenkant.

De vraag blijft hangen en wie het weet mag ‘t zeggen.

Coby Poelman-Duisterwinkel

http://cobypoelman.blogspot.com

Overal heeft Nederland wel een oplossing voor, voor ieder probleem is er wel een specialist  En wij maken er met z’n allen graag gebruik van, want wie wil er nu zijn eigen probleem oplossen, niemand toch.

Nu  besef ik heus wel dat ik nu heel veel beledigende mensen raak maar wees nu met z’n allen eens eerlijk en stel je zelf eens wat vaker de vraag..WAT HEB IK ER AAN GEDAAN OM DIT TE VOORKOMEN. Gewoon eerlijk zijn. In 9 van de 10 gevallen moet u mij een antwoord verschuldigd blijven. Ik zal u uitleggen waarom ik zo verbolgen ben en waarom ik vindt dat we een flinke schop onder onze verwende achterste moeten krijgen.

Sinds een aantal maanden werk in bij een bedrijf die multicultureel is, en dan bedoel ik echt multi. Ik denk dat we zeker 35 nationaliteiten herbergen.Allemaal schatten van mensen met een zeer hoog respect vermogen voor iedereen. Ik ben zeer zeker als nederlander in de minderheid. Dat was wel best wennen maar bovenal heel interessesant. Er ging letterlijk een wereld voor mij open. Omdat we heel intensief met elkaar moeten samen werken raak je ook in gesprek. Eerst over koetjes en kalfjes maar daarna , met een beetje doorvragen, komen de verhalen.En geloof mij, ik heb diep, nee nog dieper respect voor de mensen , vaak vooral vrouwen, die ondanks hun maatschappelijke problemen, hun eigen problemen proberen op te lossen. Voorbeeltje, vandaag werkte ik samen met een mevrouw uit Colombia. Is gevlucht uit eigen land, al haar familie woont er nog, doet door de weeks een opleiding als onderwijzeres spaans, werkt daarbij 3 dagen om de opleiding te bekostigen, heeft nog 3 kinderen te verzorgen. Ze heeft heel veel ellende meegemaakt, durft niet terug maar wil zielsgraag. Haar eigen oplossing was, werken werken en studeren voor een betere toekomst zodat ze haar ouders kan onderhouden die nog in een gevaarlijk land wonen, in armoe.

Zo heb ik de afgelopen maanden 20 tal van dit soort gesprekken gehad met mensen die hun vaderland moesten verlaten en vreselijk heimwee hebben. Vaak werken deze vrouwen in de avond die dan duurd tot 2 uur s’nacht en dan liggen ze om 3 uur s’nacht in bed en moeten ze om 7 uur er weer uit want de kinderen moeten naar school. Denk je dat eens in!! En huppakee, huishouding, eten koken en dan weer om 17 uur beginnen tot 2uur s’nacht. En dat allemaal zonder gezeur og geklaag en zonder al die hulp troepen.

En ik hoor u denken, dat zijn allemaal uitkeringstrekkers, dat is niet waar. Weet je wie de grootste uitkeringstrekkers zijn, Nederlanders. Want als wij ons niet goed voelen melden wij ons ziek ( ziekte uitkering) en als we het allemaal niet meer kunnen bolwerken hebben wij een burnout ( weer uitkering) Deze mensen klagen niet over pijntjes en proberen er zelf uit te komen door gewoon keihard te werken, en dat werk wat ze doen is doorgaans werk waar wij ons te goed voor voelen.Tssss, dat is Nederland.

Dus geef je zelf maar een een flinke schop onder je verwende achterste en zet je schouders eronder en hou vooral op met dat eeuwige gezeur.Dit is een ontwikkeling waar we zelf naar gemaakt hebben. Nederlanders worden te veel betutteld??? Ja  duh… daar hebben we dan ook wel zelf naar gemaakt!

Zo!! Dit moets ik als Nederlander even kwijt. Ik zal nooit meer iets verkeerds zeggen over de hard werkend buitenlander, het zijn net als wij hele lieve warme mensen met een hele flinke rugzak.

Lydia de Jong

Er werd mij gevraagd of dat ik er energie van kreeg. Dat was het woord waar ik zelf niet op komen kon. Ja, eerlijk gezegd kreeg ik er energie van. Toen ik voor die grote lichtbak zat, moest ik wel verschillende laagjes kleding uit doen. Er kwam warmte van af. Je kreeg er geen kleurtje door, wat eigenlijk niet zo erg zou zijn, maar je melatonine en serotine worden er door aangemaakt. Is dat even fijn. Ik heb wel verschillende keren de neiging gehad om niet te gaan, maar dan is er dat stemmetje in mijn hoofd, die zegt dat ik mijn bed uit moet komen en toch maar gaan. Ik ben toch blij dat ik volgehouden heb. Schouderklopje voor mijzelf:))

Ik mag in september als het weer vroeg donker wordt, gebruik maken van de lichtbak. Ik heb de afgelopen twee weken mijn handwerkjes meegenomen, want ik kan niet doelloos voor zo’n bak zitten, dan wordt ik erg onrustig. Het is ook niet de bedoeling dat je in dat licht kijkt, je zit er toch wel een half uur. Ik miste wel een lekker cocktailtje met zo’n paraplutje erbij, dus heb ik maar thee gedronken.

Vanmiddag heb ik een handwerkmiddag en zit nu te wikken en te wegen, wel of niet gaan. Het vervelende is, ik ben vanmorgen al door de kou naar de markt gegaan om naar dat speciale hobbykraampje te gaan. Helaas voor mij, die mevrouw vond het vast en zeker te koud om daar een hele ochtend te staan. Ik moet wel toegeven dat er maar weining marktlui gekomen waren en daar zat helaas mijn hobbykraampje bij.

Nou ja, toch even een hele frisse neus gehaald en glanskatoen voor de stola die ik wil maken. Alhoewel, het patroon is wel ingewikkeld. Neen, ik ga ervoor!!! Als ik mijn kaarten afheb voor de opkikkertjes die ik naar allerlei mensen stuur om ze een lichtpuntje te geven.

Vanavond heb ik een yoga-afspraak , maar als ik dan binnen zit en lekker zit te hobbyen en mijn kookprogramma om 18.35h begint, dan zoek ik het eigenlijk helemaal niet meer om naar buiten te gaan. En dan zit ik met de vraag wel of niet:((

Wel een beetje slap van mezelf, maar ik denk toch dat er met mij, anderen ook zo zitten te wikken en te wegen en dat dit een veel voorkomend verschijnsel is.

Mei-ling (Sojanio)