Jetzt geht los. Jawel hoor nieuwe ronde nieuwe kansen. Vandaag is de 2e seizoenshelft begonnen, de poules zijn opnieuw ingedeeld en alle teams starten weer allemaal keurig op de nul uit nul. We dachten allemaal dat we zouden beginnen met heel koude voeten, bevroren graspietjes en rillende voetbal sterren, maar niets van dit al.
Van de week was al besloten door mijn zoonlief dat we zaterdag op de fiets naar de IJweg zouden gaan. Er was uiteraard wel 1 maar, het moest droog zijn en dat was het. Hij had er zin in om te fietsen want de hele week werd het weer in de gaten gehouden, we moesten zelfs Piet Paulusma opnemen en Piet zijn site staat tussen de favorieten sinds deze week, trending topic zoals we dat tegenwoordig zo mooi noemen. Omdat gisteravond Opa & Oma Headvillage hier de door mijn duifje zelf gemaakte suhi hadden genuttigd en Jerre bij hen ging slapen moest ik vanmorgen eerst bij hen langs, want opa stond erop dat ik ze kwam ophalen, "dat doe je toch altijd". Overigens nog een compliment aan mijn duifje voor de over heerlijke suhsi, sashimi en tempura, ze maakt het zo lekker dat ze 9 van de 10 japanners degradeert tot een derderangs afhaal chinees uit een achterbuurt.
Ik vanmorgen dus fris en fruitig op mijn bike naar mijn 2 vrienden om gezamenlijk naar de IJweg te togen. Opa had mijn sterspeler zoals altijd goed verzorgd, 2 maal toast met chocopasta, 1 eitje zoals alleen opa ze kan koken en een glas melk. De wedstrijd kon eigenlijk al niet meer fout gaan. Niet te vergeten dat er gisteravond nog een techniektraining was waar de puntjes nog ff op de i waren gezet. Dat was de laatste training van de oefencampagne en nu geen spielerei meer maar het echte werk, en het echte werk startte vandaag met HBC F2 als tegenstander. Een tegenstander die we voor de winterstop ook al hadden verwelkomd en toen in een spannende slotfase, waarin de winnende 2-1 vlak voor tijd was gevallen, met lege handen naar huis hadden gestuurd. Maar, zoals ik al begon het zijn weer nieuwe ronden en we hadden geen negatieve geluiden gehoord over hun oefencampagne.
Nou mensen, jullie hadden erbij moeten zijn. Jullie hebben allemaal wel eens een paardenrace gezien, al die paarden die in hun hokje staan te snuiven wachtend op het startschot, hier was het niet anders. Er was zelfs een paard, voor ondergetekende het beste paard van stal, die stond te briesen in plaats van snuiven. De grootste reden hiervan was dat hij op de wissel bank begon en daar was ie op z’n zachts gezegd niet blij mee, wat een goed teken is, altijd willen spelen!!!!!!!!!!!!!!! De eerste helft werd met een 2-0 voorsprong afgefloten en ik kan niet anders zeggen dat er goed werd gebald. Er werd goed overgespeeld en de tegenstander kwam er niet aan te pas. Na wat kleine aanwijzingen van Patrick Swart, onthoud deze naam want hier gaan we nog veel van horen, werd de 2 helft ook weer goed gespeeld. De linies bleven goed gesloten, er werd naar elkaar gekeken, afgespeeld, positief gecoacht en het resultaat was dan ook 5-1 wat zelfs nog een beetje geflatteerd was want het hadden er meer kunnen zijn. Ik moet zeggen dat ik erg heb genoten en dat ik overloop, overloop van trots, want mijn grote held, mijn zoon, mijn Jerre heeft een goal gemaakt, de eerste op zijn nieuwe kicksen, de 4-1!!!!!!!!!! Het was dus weer een mooi begin van deze zaterdag. Ik ga nu mijn duifje maar eens verwennen met een lekkere lunch, een voedzaam bammetje voor mijn zoon in elkaar flansen, en niet te vergeten mijn dochter vragen waar ik haar, en vriendin die net is aan komen waaien, mee kan verblijden.
Allemaal nog een goed weekend, geniet ervan en tot later.

Ik ook van jullie.

Je was hier maar even, ik heb je kort gekend. Maar wat heb jij een indruk achtergelaten. Als een dappere en stoere vrouw heb jij een ieder vaarwel gezegd die jou lief was, die jij aardig vond. Jij nam zelfs de moeite om naar ons vakantiehuisje te komen om afscheid te nemen.

De slapeloze nacht daarvoor die geheel in het teken stond van “hoe ga ik hier in Godsnaam mee om”gaf mij de kracht om mezelf te kunnen zijn, zoals jij jezelf was toen je aan kwam lopen op het groene grasveld voor ons huisje. Zo natuurlijk dat alles was, maar zo onnatuurlijk dat dit je laatste stappen hier waren die je hier zou lopen omdat de dood jou opwachtte.

Mijn hart huilde, mijn lach was een bevroren stuk ijs op een warm gezicht dat probeerde zo gewoon mogelijk te doen.

Wie vertelt mij wat je moet doen tegen iemand die zelf de regie van het sterven in handen heeft genomen? Het bracht mij terug naar de regie van mijn eigen moeder die hetzelfde had gedaan. Jij leek op haar, in doen en laten en zelfs in de acceptatie van het doodgaan. Maar ondanks je lieve kinderen en kleinkinderen, sterven doe je altijd alleen.

Jij gaat met de wetenschap dat je leven al geleefd was toen jij als moeder een dochter moest wegbrengen van 36 jaar, niet natuurlijk, maar toch gebeurd. Al heel lang heb jij je man gemist. Snel zullen jullie weer samen zijn en dat maakt het sterven voor jou een rustig vooruitzicht, omdat de pijn niet de kans krijgt om zich verder te verspreiden dat zich nu al doet. Lieve Beppie, ik ben trots op het feit dat ik je heb mogen leren kennen als een lieve moeder, een vrouw die geborgenheid hoog in haar vaandel had staan, die humorvol het leven over zich heen liet komen ondanks alle verdriet die jou ten deel was gevallen.

Dat kan geen mens meer goedmaken. Jij verdient die gouden stoel naast die van je man en dochter, zij wachten op je wanneer je naar het licht gaat. Ga in vrede, ga in alle rust. Ga in de rust die jij ons die achterblijven, met de overtuiging dat jouw keuze de juiste was. En wij hebben dat te respecteren, of wij ooit zullen begrijpen dat jou dit moest overkomen zal ik nooit begrijpen, maar daar wordt ook niet naar gevraagd.

Bij het afscheid een kus, een laatste omarming en “tot ziens” werd “ik zie je boven toch nog wel?” Ik vroeg je ook cynisch of je mijn familie de groetjes wilde doen, je had het beloofd, als ze jou zouden herkennen. Ik denk het wel, ik zal ze vast waarschuwen dat je er spoedig aan komt.

Jouw afscheid zal waardig zijn, waardig zoals jij altijd waardig in het leven stond. Er zullen velen zijn die jou missen, waaronder mijn vrouw en je schoonzusters, natuurlijk je kinderen en kleinkinderen. Logisch, jullie waren zo een hechte familie, ik heb dat gelukkig mogen ervaren en mogen deelnemen aan dat stukje liefde dat jullie allen voor elkaar hadden.

Dat stukje liefde dat men elkaar gaf is altijd de taak van een moeder en jij als moeder hebt daar zeker niet in gefaald. Jouw lichaam heeft gefaald, maar jouw geest is nog even sterk en waardig zal jouw “Who wants to live forever”zijn. Queen zal je begeleiden op je laatste reis naar boven, wees gerust. Je bent niet bang, hebt geen angst, niet dat wij weten. Weten zullen wij het nooit. Maar weet één ding.

Vergeten doen wij jou ook nooit. Het was voor mij een voorrecht om jou vijf jaar in mijn leven te mogen kennen. Slaap zacht, rust zacht en laat de aarde gewoon verder draaien, jouw geluk wacht boven, wanneer de rust is weergekeerd, de tranen zijn gedroogd en wij allen tegen elkaar zeggen: “She whants to break free."Jij bent nu vrij. Rust zacht lieve meid, tot ziens. Een goede reis wil ik je gunnen wanneer het licht je begeleid naar hen die jou ook zo lang hebben moeten missen. Maar blijf waken over hen die jou nog nodig hebben op deze aardbol. Ik weet dat je er voor hen zult zijn.

• Als je zou kunnen tijdreizen, waar zou je dan naar toe gaan?
• Wat zou je doen met een miljoen?
• Welke drie dingen zou je meenemen naar een onbewoond eiland?
• Wat is de laatste film geweest die je hebt gezien?
• Je mag èèn wens doen die uitkomt ,wat zou het zijn?

xoxo

Dokter nummer zoveel…

Operatie nummer 2….

Nog geen anderhalf, en tijdens de laatste operatie wakker geworden. Het was niet gelukt hem nogmaals te verdoven, dus moest hij bewust de rest van de operatie ondergaan.

Het deert hem niet, hij wil spelen, voorgelezen worden, lopen, naar buiten, klauteren.

Alsof er niets gebeurd is!

Je bent mijn kranige, grote held!

En nu zit ik hier, achter de pc terwijl ik eigenlijk op het voetbal veld hoor te staan maar door ene meneer of mevrouw winter, die volgens mij gewoon veel te laat van huis is gegaan, gaat het niet door. Ik ben al niet zo een winter fan, al die kou, die sneeuw, nee, das niks voor mij. Ik heb destijds dan ook bewust gekozen voor een vader met een tropische achtergrond om hier niet mee te worden geconfronteerd. Ik kom dus van een koude kermis thuis. Eerst al die lange weg naar mijn moeder toe, het is tenslotte een donkere man, en dan uit eindelijk gewoon winter in plaats van palmbomen . Ach ja, het komt vandaag wel goed uit, we krijgen vanmiddag nog visite, ik mag nog met zoonlief en neef Wilco het natuur ijs testen, maar ik ga eerst even mijn kroeg, euhhhh sorry, onze huiskamer reinigen!!!! En al die lege flessen drank breng ik wel weg als het donker is.
Ik ga u allen groeten van deze kant van het beeldscherm, wens een ieder een prettige voorzetting van het weekend, enjoy, wees lief voor elkaar en ik hoop dat ik volgende week weer over voetbal mag lullen.
PS. Dames, nog bedankt dat ik erbij mocht zijn ik vond het erg gezellig en voor de alle duidelijkheid, My lips are sealed!!!!!
Ik ook van jullie

‘Kijk, hij heeft ook cd’s. Is dat niet iets voor jou als je straks je filmpjes gaat monteren’, vraagt mijn man.

De oude man heeft twee cd’s bij zich. Eén met jazzmuziek uit New Orléans van zichzelf en een cd met Afrikaanse liedjes. Daar gaat onze voorkeur naar uit!

‘Die heeft hij gemaakt. Ik ga hem even halen’, en weg is de oude muzikant. Een paar tellen later komt hij terug met in zijn kielzog zijn jongere collega. We vragen iets over zijn muziek en al snel haalt hij zijn gitaar, komt bij ons aan tafel zitten en speelt speciaal voor ons een nummer van zijn cd. Ik hoor het al snel, deze muziek kan ik vast gebruiken.

‘Kijk’, zegt hij terwijl hij op de cover wijst, ‘dat ben ik. Dat was in 1986, de tijd van de apartheid. Ik liep door de straten van Kaapstad met mijn gitaar, speelde en zong, en de mensen kwamen allemaal achter mij aan. Die agent’, hij wijst naar een agent in een lange jas, ‘deed niets. Het werd een soort vreedzaam protest.’

Ik kijk hem aan. Zo oud kan hij toch nog niet zijn?

‘Heb je pen en papier’, vraagt de muzikant. ‘Dan kan ik de titels van de liedjes voor jullie in het Engels vertalen.’ Voor hij begint te schrijven haalt hij zijn leesbril tevoorschijn. Hij is wel al zo oud.

Terwijl hij schrijft bibberen zijn handen. Hij is zenuwachtig, maar waarom? Wij bijten toch niet, we willen alleen maar zijn cd kopen. Tijdens het schrijven vertelt hij over zijn liedjes. Ze gaan over de dingen van zijn leven; de werkeloze man, mijn vaders koe, maar ook over de liefde en natuurlijk de politiek, tolerantie en het ritme van de revolutie. Als hij klaar is, vraag ik hem of hij de cd wil signeren. Het kost hem moeite om met zijn bevende handen het hoesje uit de cd te krijgen en de krabbel die hij zet is onleesbaar. We betalen de cd en hij geeft ons een hand. ‘Thanks, you’ve made my day’, zegt hij en zijn ogen glanzen van een opkomende traan.

Als we later verder gaan, houdt de oude muzikant mij tegen. ‘Jullie hebben zijn cd gekocht hè, good, good.’ Hij grijnst zijn vrijwel tandeloze mond bloot en klopt me op mijn schouder. Ja, wij hebben de cd gekocht en dankzij zijn muziek kunnen wij af en toe even terug naar ‘the rythms of Africa’. Thanks, Lungile Maninjwa!