Vorig jaar kwam zoonlief de kamer binnen. ‘Ma-ham, ik heb een idee.’ De toon gaf het al aan: ik moest iets voor hem doen, iets maken of iets kopen. En hij weet na eenentwintig jaar exact hoe hij mij zover kan krijgen. Omdat ik dat ook weet, zei ik meteen: ‘Nee!’ Maar toen hij me vertelde dat zijn vriendinnetje – op wie ik behoorlijk gek ben – zóóó ontzettend graag een kerstboom zou willen, smolt ik ter plekke. Tja, ik zei het al: hij heeft eenentwintig jaar ervaring.
Het gejubel van mijn schoondochtertje toen ze het kleine boompje zag staan, maakte het hele boomkoopgeworstel goed. Stralend als alle kerstlampjes die ik in huis heb, ging ze aan de slag. Kerstballen, slingers, glitters en weet ik veel wat nog meer. En zoonlief hielp mee. Ja, zij weet hoe ze hem moet bewerken. Eén wens hield hij overeind: hij zou de piek plaatsen. Het resultaat was prachtig. De boom, amper een meter hoog, stond weken te glimmen in de woonkamer.
Maar ja, in januari was het weer voorbij. Alle versierselen gingen terug in de bergkast. Alleen de piek, die wilde niet. Hoe ik ook trok of draaide, de piek bleef vastzitten. En zo stond mijn kerstboom het hele jaar op mijn balkon: kaal, maar wel met een piek. Een hangende piek, weliswaar. Zoonlief had namelijk de top uit de boom geknipt, en de hars hield de piek nog maar half vast. Een week geleden ging het mis. Een storm blies mijn boompje om en de hangende piek spatte uit elkaar op het beton.
Kerst staat weer voor de deur en ik ben vol vertrouwen: schoondochtertje komt dit weekend. De dozen met frutsels staan klaar en de boom staat te acclimatiseren in mijn slaapkamer. Ik heb voorpret. ‘Zoo-hoon’, zal ik straks zeggen. ‘Ik heb een geweldig idee.’ Wedden dat mijn schoondochtertje luid juichend op zal springen, zoonlief met zich meetrekkend, om het boompje weer te laten stralen? En die kale top? Tja, daar vinden ze vast wel een creatieve oplossing voor.
Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!
