Een beugel in mijn mond, een dikke klodder eyegloss op mijn ogen, ingepakt in een veel te grote, blauwe jas. Zo zag Joris mij voor het eerst op het schoolplein. Ik zat nonchalant op mijn opoefiets rond te kijken of er nog iets te beleven viel na schooltijd. Dat wordt later mijn meisje, dacht hij.
Een paar jaar later ontmoet ik hem in een bar-dancing in het dorpje waar ik woon. Met mijn beste vriendin zit ik aan de bar en opeens wordt er op mijn schouder geklopt door een leuke jongen. Ik lach naar hem en voel meteen een spanning. Hij heet Joris.
Een paar maanden later, in dezelfde bar, wijst mijn vriendin naar Joris: “Je gaat vanavond toch niet met hem?!” We waren er intussen achter gekomen dat hij zich niet altijd netjes gedroeg tijdens het uitgaan. Ik bleef naar hem kijken, hij keek terug en wist precies hoe hij me in kon palmen. Het volgende moment staan we te zoenen. Elke week stonden we daar te zoenen. En opeens was dat over. “Ik vind het te serieus worden tussen ons en wil niet dat je verwacht dat we een relatie krijgen”, vertelt hij me. Pijn.
Ik krijg een nieuw vriendje, maar na een jaar verbreek ik de relatie. Joris weet niet hoe snel hij me opnieuw moet veroveren. Ik laat me niet zo snel overhalen maar besef uiteindelijk dat ik weer smoorverliefd ben. We krijgen een relatie, die heel toevallig begint op Valentijnsdag. We genieten van elkaar, maar vinden onze vrijheid en vrienden ook belangrijk.
Nadat we zijn gaan samenwonen, vraag ik hem “Zou je ooit willen trouwen?” Joris wil niet, vindt het zonde om zoveel geld te besteden aan één dag. Toevallig is trouwen wel mijn meisjesdroom maar jarenlang houdt hij vol dat hij niet wil trouwen. Zelfs tijdens onze grote reis door Thailand zegt hij dat hij echt niet wil trouwen. Mijn collega’s van Libelle Academy hadden van te voren een weddenschap lopen dat hij me daar toch wel eens zou vragen: “Zo’n leuke meid laat hij toch niet lopen!”
Het is Valentijnsdag, we zijn tien jaar bij elkaar. Na een etentje in Amsterdam en een leuke film komen we samen thuis. Ik open de voordeur en zie een spoor van waxinelichtjes naar de woonkamer waar deze eindigen in de vorm van een hart. Het zal toch niet? Joris begint: “Ik ben al gek op je vanaf het moment dat ik je voor het eerst op het schoolplein zag en ik ben nu al tien jaar zo gelukkig met jou… Wil je met me trouwen?” De dag erna staan mijn collega’s van Libelle Academy te juichen “We wisten het wel!”
Nu gaan we nadenken over hoe onze grote dag eruit gaat zien. Misschien moeten we bij Libelle Academy een nieuwe workshop starten: Weddingplanning. In ieder geval kan ik tijdens de workshop Mini Make-over al gaan nadenken over mijn make-up!
Maaike – Sitemanager Libelle Academy
