En uiteraard kwamen ze altijd heel erg laat. Hoe ouder ik werd, hoe later ze kwamen. Op een gegeven moment kwam er echt niemand meer vóór 11 uur ’s avonds. Lekker hip was dat. Had ik er allang geen zin meer in. Maar als eerste komen, was gewoon niet stoer. Voor het raam op de uitkijk staan al helemaal niet. Dus ik deed net alsof het normaal was. Ook tegenover mijn ouders. Ging gewoon op de bank hangen met de zenuwkriebels in mijn buik.
Nu ik dit schrijf, krijg ik precies datzelfde zenuwachtige gevoel terug van toen. Ik weet heus wel dat u niet zo bent als die vriendjes en vriendinnetjes van vroeger. Maar toch… elk jaar opnieuw denk ik, als ik trots op de zondagavond voor de opening over het terrein loop en zie wat een gigantische hoeveelheid werk er weer verzet is aan graven, bouwen, timmeren, verven en stylen… stel dat ze nou eens niet komen? Vandaar dat ik het niet kan laten om op maandagochtend toch altijd even stiekem te gaan kijken of er al iemand staat. Dit jaar zal het niet anders zijn.
Dus als u iemand een beetje nerveus heen en weer ziet schuiven aan de andere kant van de ingang: dan ben ik het dus. Elke keer opnieuw in spanning, net als bij mijn verjaardagsfeestje vroeger. Tot maandag. Of dinsdag of woensdag… ik zie u in Chinatown, Almeerderstrand, ergens tussen 7 en 13 mei. We zijn geopend van 10.00 tot 18.00 uur.
Tot dan!
Groetjes van Franska
