Ben je ziek, dan wil je niet eten, dus het duurde niet lang of hij was ook nog ondervoed. Naar het ziekenhuis dus maar. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, nu ik weet waar hij woont. “Die jongen gaat toch dood,” zei een plastisch chirurg uit een ver buitenland. Dat moet je niet tegen mijn Frank zeggen, die gaat er dan juist vol in. Naast het bed van Adamson zit zijn oma Sophia, dag in dag uit. Ze verzorgt Adamson zo goed mogelijk. Gelukkig spreekt Sophia een beetje Engels. Ze vertelt hoe graag ze verder had willen leren. “Mijn stiefmoeder zei tegen mijn vader: haal dat kind van school, ze moet mij helpen. En toen liep mijn vader nog weg ook!” Ze is er nog steeds boos over.
Nu het beter met Adamson gaat, moet hij van houding veranderen, zitten en niet liggen, en eens naar buiten. Maar zijn rolstoel staat nog thuis. Die is niet in orde en zou omgeruild moeten worden in het ziekenhuis.
Op een zondagmiddag halen Frank en ik Sophia op, om ons de weg te wijzen naar haar boerderij. Het wordt een tocht door de Afrikaanse middeleeuwen. Wat een beeldschone omgeving, maar wat ben je in de aap gelogeerd als je hier ziek wordt, zoals Adamson, die nooit meer zal kunnen lopen.
Sophia wuift en roept onderweg naar alle bekenden en maant ons steeds tot stoppen. “Daar heb je de dochter van mijn zus!” “Dit is de leider van ons koor”. “En dat is de vrouw van mijn neef.” Ze geniet van de aandacht en wat is het toch een leuke vrouw. Pittig, doortastend en zeuren is er niet bij, terwijl daar genoeg aanleiding voor is.
Op de boerderij worden we gastvrij ontvangen. Een broer van Adamson haalt de rolstoel, een andere broer vangt een haan en die krijgen we cadeau. Er wordt een bak ongebrande pinda’s in onze rugzak gestort. Iedereen wil op de foto en dan wordt de haan met de pootjes bij elkaar gebonden onder de rolstoel in de auto gelegd. Arm dier!
We rijden en hobbelen terug naar Katete, met Sophia, de rolstoel en de haan. “Kook voortaan ook maar extra vlees voor Adamson,” zegt Frank, “hij moet aansterken voor ik hem weer kan opereren.” Thuis laten we de haan vrij. ’s Ochtends om vier uur maakt ons cadeau een hysterische hoop herrie. ’s Middags zie ik, dat hij al een vrouw met acht kinderen heeft gevonden op het ziekenhuisterrein. Die kan je om een boodschap sturen. Natuurlijk noemen wij hem Adamson.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
