Tiger is onze aanloophond. Hij heeft een baas, maar kinderen bekogelen hem bij wijze van tijdverdrijf met stenen. Ik zeg er vaak wat van, maar dat landt niet. Op de dag dat ik Tiger een stuk geitenpoot gaf, begon onze relatie. Hij kraakte ons terras.
Toen ik op een middag Tiger in diepe slaap in de woonkamer op onze bank vond, wist ik dat hij voortaan van twee wallen zou komen eten: thuis en bij ons. Onze hulp viel bijna flauw van ontzetting. Een hond op je bank! In huis! Een Afrikaanse hond kan venijnige schop krijgen als hij zoiets flikt.
Dagelijks komt er een optocht honden de tuin ingehuppeld, ze springen door het gat in de rieten schutting naar de weg achter ons huis en een uur later komen ze weer terug. Nadat ze stevig hebben gevochten met de andere roedel. Hap uit je neus of je oor, een manke poot, een halve staart, niemand komt er ongeschonden uit. Frank dicht het gat in de schutting, maar de honden maken gewoon een nieuw gat. Vertel hun wat!
In het ziekenhuis worden dagelijks mensen opgenomen met rabiës. De meeste honden zijn niet ingeënt. Mensen ook niet. Wij hebben een serie prikken gehad waarmee we een jaar geleden moesten beginnen. En dan nog moet je na een eventuele beet snel behandeld worden. De prikken uit Nederland geven ons extra tijd om eventueel naar huis te vliegen. Een Zambiaan gaat, zonder bescherming en/of behandeling, dood.
Zo langzamerhand wordt het een plaag, want de honden vallen kinderen en ook mensen aan. Nooit blanken, omdat die aardig voor ze zijn. ’s Nachts huilen de roedels om het hardst tegen elkaar in en houden iedereen wakker. Iemand oppert om ze dan maar af te schieten. Dat stuit op verzet: hondeneigenaren willen er niets van weten. Ik ben ook tegen, het zal net Tiger zijn die een schot krijgt. Maar hoe los je het dan diervriendelijk op? “Vergif,” oppert een buurman. Kan niet, met zoveel spelende kinderen op het terrein.
Dus blijft de situatie zoals deze was, is en zal zijn. Tientallen honden schuimen over het terrein. Ze wroeten in de bergen vuilnis, op zoek naar eten en happen naar fietsende – zwarte – benen. Ze grommen, huilen en blaffen. En zijn soms aandoenlijk lief. Ik kan het niet, vergiftigen of afschieten.
Dit land heeft instanties als Wakker Dier en de Dierenbescherming nodig. Als ik vertel dat wij een Partij voor de Dieren hebben, vinden ze dat een krankzinnig leuke grap.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
