Ik heb het af en toe in mijn leven geroepen: zat ik maar op een onbewoond eiland. Een paar bewoners mogen nog wel, als ze een beetje kunnen vissen en kokosnoten uit de bomen willen halen. Meer heb je niet nodig op een dag. Een geroosterd visje en een kokosnoot met dat romige, zachte witte vlees en het lekkere vocht. Beetje suffen in het warme zand van een groene diamant, afkoelen in de zee…
Dream on Wieke, je bent hier om te werken! De dagen zijn gevuld met kinderen en hun ouders of verzorgers. Ik hoor drama na drama. Hoe een kind blind wordt door een fout van een klunzige chirurg. Hoe een baby op de markt wordt gevonden, met mismaakte armpjes en beentjes. Ouders onbekend. Maar ook zie ik ouders die vol liefde naar hun kwetsbare zoon of dochter kijken en alles voor hen overhebben.
Op een van de laatste dagen regelt zuster Thres dat er kokosnoten komen. We kunnen het land niet uit, vindt ze, zonder dat we ze geproefd hebben. Ik verheug me erop, want ik vind het ontzettend lekker. Papillon, een Franse schurk (al vond hij dat zelf niet), kreeg tijdens eenzame opsluiting elke dag een kokosnoot zijn cel binnengesmokkeld. Dat hield hem op de been.
De man met de kokosnoten komt en hakt op zijn hurken gezeten de kapjes eraf. Hoe men hier op de hurken zit! Met je billen op je hielen. Ik zou niet weten hoe ik nog overeind moest komen. We krijgen allemaal een grote groene noot om leeg te slurpen. Rizal en Nia, de twee dik bevriende schoffies in deze wisma (revalidatiecentrum en gezinsvervangend tehuis), zitten tegenover elkaar te smullen. Ze voeren elkaar zelfs. Rizal is net een kikkertje, zoals hij op de clogs aan zijn knietjes (onderbenen heeft hij niet) in het rond springt. Nu we er al een tijdje zijn, letten ze niet meer op ons en de camera’s. Elke ochtend begroeten ze ons enthousiast. Ze vinden ons spannend en zelfs leuker dan de televisie.
Wie zijn kokosnoot niet op kan zet hem in een hoekje en Rizal en Nia ontfermen zich er graag over. Geen onbewoond idyllisch eiland deze keer, maar we zijn getuige van veel liefde en aandacht voor kinderen met een handicap. We zien hoe goed het met ze gaat. Dat blijft voor altijd in mijn geheugen plakken. Wat moet je eigenlijk op zo’n groene diamant? Daar komt slechts egotripperij van. Maar de kokosnoot was een toegift van dit land vol kinderen als diamanten.
Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel
