Ik zal het maar meteen bekennen: Twitter, Facebook, Hyves, ik heb er helemaal niks mee. Ik heb er zelfs iets tegen. Op het gevaar af dat u mij nu wegzet als een hopeloos ouderwetse zeurpiet zal ik vertellen waarom. De voornaamste reden: ik vind de echte wereld nog steeds vele malen waardevoller en interessanter dan de virtuele. En aangezien de meeste gefacebookte, getwitterde en gehyvede tijd ten koste gaat van echt contact met mensen, beschouw ik die tijd als verloren. Ik heb sowieso nooit begrepen waar iedereen die tijd vandaan haalt. Naast mijn gezin, mijn werk, het huishouden, de boodschappen en de sportschool houd ik soms nog tien minuten over om een boek open te slaan. Of naar een mooi muziekje te luisteren. En dan heb ik een bezoek aan familie of vrienden nog niet eens meegerekend. Wanneer zou ik dan tijd moeten vinden voor die 100.000 vrienden die je er via Hyves en Facebook gratis bij schijnt te krijgen?
Ja maar, zeggen de social media-fanatici dan steevast, juist voor het onderhouden van vriendschappen is Facebook het uitgelezen medium. Dan heb je veel contact met vrienden, en zelfs met mensen die je al jaren niet hebt gezien. En daar zit nou net de crux. Dat wil ik helemaal niet! Als ik iemand al jaren niet zie, is het om een of andere reden dus niet gelukt die vriendschap in stand te houden. En dan heb ik geen enkele behoefte om me die via een andere weg weer op de hals te halen.
En wat mijn echte vriendschappen betreft: heel gek en enorm achterhaald natuurlijk, maar die onderhoud ik liever in het echt dan via een medium. Ik wil ze kunnen zien, horen en aanraken in plaats van een filmpje van ze te bekijken, of een oneliner te lezen die ze ongeadresseerd de wereld in hebben gestuurd voor wie hem maar lezen wil.
Ik hoef niet alles met iedereen te delen en ik hoef ook niet op de hoogte te worden gehouden van elke scheet die anderen laten. Want dat is nog een tweede punt: negentig procent van wat via sociale media wordt geschreven, wíl ik niet eens weten. Laat staan dat ik mijn eigen onbenulligheden en meninkjes van minuut tot minuut wereldkundig ga maken. Verbaal exhibitionisme is het, eenrichtingverkeer en daar is niks sociaals aan. Ik heb de term ‘sociale media’ dan ook nooit begrepen.
Maar nu komt het erge: ik vrees dat er een moment komt dat ik er toch aan zal moeten. Dat weet ik van een collega, die alleen via Facebook kon achterhalen waar haar 17-jarige zoon uithing die al de hele avond kwijt was. Tja, nood breekt wet. Maar zover is het gelukkig nog lang niet.
