Je bent dit jaar onderscheiden met de titel Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Hoe belangrijk is dat voor je?
“Ik vind het heel leuk. Ik kreeg de titel onder meer omdat ik jeugd in het theater begeleid, maar ook omdat ik de klucht nieuw leven heb ingeblazen. De Johan Kaart-prijs kreeg ik om dezelfde reden. Ja, ik ben daar wel gevoelig voor.”
Hoe vaak heb je de onderscheiding al kunnen dragen?
“Je mag ‘m alleen dragen op de dag dat je hem krijgt en tijdens gelegenheden waar de koningin bij is. Maar er zit ook een strikje bij, en dat mag je dragen wanneer je wilt.”
En wanneer draag je dat?
(lacht) “Stiekem ‘s avonds als ik helemaal bloot ben. Nee hoor.”
Ik hoorde dat je bij de première van La Cage aux Folles lang met de koningin hebt gesproken. Vertel eens?
“Dat was heel interessant. Zij begon met te zeggen dat musical niet haar genre was. Ik voelde me beledigd, ik dacht: we hebben hier net met zijn allen zo enorm hard gewerkt en dan is dit het eerste wat je zegt? Niet zo aardig! Ik flapte eruit: ‘Ach, het is ook niet voor iedereen weggelegd.’ En toen verontschuldigde ze zich niet, maar begon me allerlei vragen te stellen, zoals van welke rollen ze me nog meer zou kunnen kennen. Het werd uiteindelijk een heel grappig gesprek. Ik had mijn zendermicrofoontje nog om, en ze wees daarnaar en vroeg: ‘Dat ding staat toch niet nog aan?’ Ze heeft natuurlijk die afluisteraffaire gehad met prinses Margarita. Ik zag haar denken: wie weet wie dit allemaal hoort? Dus ik flapte eruit: ‘Nee, u kunt hier gewoon de waarheid zeggen!’ Daar moest ze verschrikkelijk om lachen, ze ging maar door, echt gieren. Iedereen vroeg: waar hadden jullie het in godsnaam over? Het ijs was gebroken.”
Je was helemaal ontspannen?
“Nou, er stond zo’n statafel tussen ons in. Stanley Burleson, die mijn man speelde, zei achteraf dat ik helemaal over die tafel had gehangen. Het was zo relaxt, we kwamen los van de formaliteit.”
Ik begreep dat je moeder nog steeds vraagt of je niet eens wat anders moet gaan doen. Heeft je onderscheiding haar oordeel verzacht?
“Nee, dat vraagt ze nog steeds. Ze is heel nuchter, begrijpt het vak niet en komt helemaal niet uit een artistiek milieu. Ze zegt: ‘Iedereen zegt dat ik trots op je moet zijn.’ Ik geloof dat ze dat nu wel is. Maar ze vindt nog steeds dat ik beter kan kiezen voor een academische carrière. Ze heeft zich altijd afgevraagd: is hij wel talentvol genoeg? Of gaat-ie een leven tegemoet waarin hij geen droog brood verdient en ongelukkig wordt? Nee, daar voeren we geen strijd meer over. Ik zie het als moederlijke bezorgdheid over een vreemde, enge wereld. Inmiddels heeft ze wel door dat het goed zit. Maar ze denkt nog steeds dat ik op het toneel sta omdat ik wil dat er naar me gekeken wordt.”
Dat is toch ook zo?
“Ik wil op het toneel staan om wat ik maak, niet van: kijk mij eens. Toen ik jonger was wel hoor, haha, maar inmiddels weet ik dat dat een wassen neus is. Mensen weten nu al niet meer wie Jasperina de Jong is. Daar moet je het niet voor doen.”
Wat gaan we zien in De Bonbonfabriek, je nieuwe komedie?
“Een bonbonfabriek is door de crisis in de problemen gekomen. Een investeerder uit Rusland wil helpen, mits ze voor het eind van de dag een bepaalde hoeveelheid bonbons kunnen fabriceren. Ik ben het hoofd van de productieafdeling, Harrie Vermeulen, die het allemaal moet zien te bolwerken met verouderde machines.”
De Bonbonfabriek gaat op 8 oktober 2012 in première in de Goudse Schouwburg in Gouda.
Lees het gehele interview in Libelle 41. Lees ook het interview met William Spaaij en Albert Verlinde.
