Je ziet er nog goed uit voor je leeftijd! Meestal betekent zo’n opmerking dat je een flink stuk zwaarder bent geworden, maar dat het ten goede komt aan je ouder wordend gezicht, dat er dan wat gevulder (en dus kennelijk beter/jonger) uitziet. Na zo’n mededeling is het lastig om dan nog te zeggen: "Ik voel me eigenlijk ontzettend beroerd!" Je zou de vriendelijk (?) bedoelde opmerking van een - vaak mannelijke – kennis volledig teniet doen. Ook de wat vage vrouwelijke bekende (die er altijd uitziet om door een ringetje te halen, super slank door het leven gaat, waarvan het kapsel er immer uitziet of ze rechtstreeks van de kapper komt en die naar de supermarkt gaat in vol ornaat) zou deze opmerking kunnen maken. Ze zouden niet weten hoe te handelen na zulke ontredderende woorden. Ze hebben zojuist zelf toch gezien en gezegd dat je er zo patent uitziet? Nou dan! Zegt u ook bijna altijd "goed" op de vraag: "Hoe gaat het?". Hoewel dat dus vaak helemaal niet het geval is. Waar ligt dat toch aan? Zijn we geneigd onze kop in het zand te steken zodra de gezondheid het enigszins laat afweten? Hebben we geen zin Jan en alleman met onze sores op te zadelen? Is onze gezondheid zo privé dat we er liever over zwijgen? Hoewel het hardop praten in de mobiele telefoon over de meest uiteenlopende dingen, op de meest vreemde plaatsen, helaas een gangbaar gebruik geworden is, is de confrontatie met een levend persoon kennelijk een stuk lastiger te behappen. Hoe is dat bij u? Wat antwoord u op de vraag: "Hoe gaat het?" En bent u daarna ook blij met het antwoord van de vraagsteller? En als er dan toch uitvoerig over uw gestel gesproken wordt, vergeet u dana vervolgens ook naar de toestand van de ander te vragen? Maar, goed dat u het vraagt, mij mankeert niets!
