‘Hygiëne, goed of slecht?’
Is een hoge mate van hygiëne nu goed of slecht? Als kleuter struinde ik mijn wijk af, op zoek naar leuke dingen om te ontdekken. Een ontdekking had ik liever niet gedaan. Ik was met een jongetje aan het spelen. Op een gegeven moment vroeg hij me om mijn ogen dicht te doen, maar mijn mond open. Na lang aarzelen ging ik in op zijn verzoek. Bleek hij in zijn broek te hebben gepoept. Nou, de rest kan je vast wel raden….
Als moeder probeerde ik zo goed mogelijk de luiers te verschonen, zonder zelf vies te worden. Toch kon ik niet altijd voorkomen dat er wat poep aan mijn handen kwam. Ook zorg je ervoor dat je huis en vooral de vloer zo schoon mogelijk blijven. Je wilt niet dat je kind letterlijk door het stof hoeft te kruipen. Ook dit lukte niet altijd. Een vakantiehuisje zal ik nooit meer vergeten. Het was in de Belgische Ardennen. Onder de gordijnen lagen allemaal dode bromvliegen en stof. Ja hoor, daar kroop onze jongen doorheen. Toch denk ik achteraf. Is het allemaal wel zo erg? Schieten we met z’n allen niet teveel door qua hygiëne?
Vroeger werd kleding op ‘maandag wasdag’ gewassen. Nu draai ik wekelijks vele wasjes, want dat is met de huishoudelijke apparaten van tegenwoordig zo veel gemakkelijker. De meeste mensen gaan nu dagelijks onder de douche, wassen iedere dag hun haren en smeren zich minimaal iedere ochtend in met deodorant. En heb je eenmaal zo’n ritme, dan is het erg moeilijk om dit weer terug te schroeven…. De wc’s krijgen dagelijks een scheut glorix en heb je iets onder de leden, dan ontvang je van de dokter al snel het recept voor een antibioticum. Bacteriën worden door het vele gebruik van antibioticum al aardig resistent. En wat dan?
Mensen worden allergisch voor boom- en graspollen, huismijt en bijna alle harige huisdieren, bepaalde soorten voedsel en zelfs voor borstvoeding. Kortom, we vervreemden steeds meer van de natuur. De cabaretier Lebbis heeft er ook een verfrissende mening over. Volgens hem zijn alleen vrachtwagenchauffeurs nog een beetje bestand tegen bacteriën. Zij gaan gewoon nog op de wc-bril zitten van wegrestaurants. Ja, en dan plakt het een beetje als ze weer opstaan. Wat geeft dat, daagt hij zijn publiek uit.
Een tijd geleden zag ik zappend een programma langskomen, waarin het vuil van een gemeenschappelijke keuken van een doorsnee studentenhuis werd getoond, nu vraag ik me vanuit de factor ‘opbouwen van je weerstand’ af of dit wel zo slecht is. Feit is dat Europeanen niet bestand zijn tegen het eten van voedsel uit bijvoorbeeld Aziatische en Arabische landen. We worden gewaarschuwd in die landen niet van de eetstalletjes langs de kant van de weg te eten, want dan raakt onze maag vreselijk van streek. Zodra er ook maar iets aan ons voedsel mankeert, zie de recente uitbraak van de EHEC-bacterie in kiemgewassen, worden we ernstig ziek en in het uiterste geval was dat ook meteen onze laatste maaltijd…
Maar ja, hoe kunnen we deze cyclus doorbreken? Hoe maak je jouw kind sterker en weerbaarder? Ik zie het niet voor me dat omstanders niets tegen je zeggen als je jouw zoon of dochter langdurig in de modder laat rollebollen, zonder dat je als ouder ingrijpt. Of als je jouw kind op een bankje voert met wat eten uit de dichtstbijzijnde prullenbak. Of dat je jouw kind demonstratief laat likken door een hond, die net hondenpoep op straat heeft gegeten. Of dat je jouw echtgenoot een toetje uit de koelkast voorschotelt dat al ver over de houdbaarheidsdatum heen is. Of dat je stro of zand als vloerbedekking neemt in je nieuwe huis. Of, nou ja, je snapt nu wel waar ik heen wil. Valt het tij nog te keren?
