Na het zingen de kerk uit
Een Pastoor hier in de regio zegt op 4 mei in zijn redevoering dat euthanasie en abortus vergelijkbaar zijn met de misdaden van de Nazi’s. Zoals degenen die me al langer volgen op dit forum weten heb ik zelf een abortus laten doen.
Dat was heftig. Heel heftig. Het kindje was welkom, maar mijn omstandigheden – en leeftijd, en medische risico’s niet. Lang heb ik gewikt en gewogen – want ik wilde het zo graag. Ook al was het, wat ze dan noemen ‘een ongelukje’. Maakt niet uit. Na gesprekken met vanalles en nog wat, en weet je het zeker, en bedenktijd – dag lieverd. Mamma had je heel graag gehad, maar het was voor ons alletwee beter.
Maar denk je dat je zoiets lichtvaardig doet? Nee! Ik raak dat nooit meer kwijt – en dan komt er een pastoor die gaat lopen roepen dat ik vergelijkbaar ben met een Nazi! Hij moest eens weten! Ik kan er nog om janken, en denk nog soms ‘wat heb ik nou toch gedaan’ – en dan lees je zo’n uitspraak in de krant.
Dat doet pijn. Mijn kindje zal altijd bij me blijven – dat gaat niet bij me weg. En een Nazi? Nee schat, dat ben ik echt niet. En we laten die pastoor maar lekker onzin vertellen.
