Jenny Lane is een artiestennaam die is ontstaan omdat ze vroeger altijd liedjes zong van Tante Leen uit de Jordaan. Het is een gewoon Nederlands meisje met een zeer bijzonder talent…maak kans op een exemplaar van haar debuut album Monsters.

New York
Vele grote namen als The Jackson 5, Billie Holiday en meer recent Lauryn Hill zijn in het Apollo Theatre in New York begonnen. Het Apollo Theatre staat bekend om haar zeer kritische publiek. Met als reguliere line-up bijna uitsluitend Afro-Amerikaanse artiesten en dito publiek, is een lastige avond verzekerd als je als enig Nederlands meisje moet optreden. Toen Jenny Lane het podium betrad, was het publiek dan ook in eerste instantie zeer sceptisch, en klonk er zelfs luid boegeroep vanuit de zaal. Tot ze haar gouden strot opentrok: iedereen was verkocht. Na haar optreden volgde een staande ovatie en ze won de eerste prijs.

Monsters
‘Monsters’ als albumtitel zou je misschien niet direct verwachten. Haar verklaring: “Iedereen heeft z’n eigen spreekwoordelijke ‘Monsters’ in z’n hoofd, waarmee we het onszelf dagelijks heel moeilijk maken.  Onzekerheden over of je goed bezig bent, waar je heen gaat, of je snel genoeg vooruit gaat. Ik heb daar jaren last van gehad. Op een gegeven moment heb ik kennis gemaakt met deze metaforische monsters en wist ik wat moest doen. De monsters bleken opeens veel minder groot en eng. Ik ging een Theateropleiding volgen. Daar ontmoette ik iemand die me pianolessen ging geven, en zette daarmee de stappen naar het ontwikkelen van mijn eigen muzikaliteit en creativiteit.’

Anouk
Vorige week stond ze al in I tunes downloadlijst op nummer 2, vlak achter Anouk, bij wie ze jaren als achtergrondzangeres heeft gezongen. 

Winnen
U maakt nu kans op exemplaar van haar eerste album Monsters door de volgende vraag te beantwoorden: Hoe is de artiestennaam Jenny Lane ontstaan?

Laat uw gegevens en het antwoord achter op het winformulier. Lees ook de overige spelvoorwaarden. U kunt het winformulier insturen 20 oktober 2009.

Kijk voor meer informatie over Jenny Lane op haar website.

Gisteren was het dan zover: ik mocht samen met mijn mede-stagiaire Lianne naar de Zomerweek toe. Om negen uur stond ik op het station van Almere Strand en samen met een hele stoet mensen liep ik richting de Libelle Zomerweek. Geen flauw idee waar ik erin moest. Maar bij het eerste het beste hek dat ik tegenkwam, liet ik met een brede glimlach mijn crewpasje zien. En mocht ik doorlopen.

Na eerst een heerlijk kopje cappuccino te hebben gedronken, zijn we even over het terrein gelopen. Het woord ‘even’ kan ik eigenlijk beter weglaten, want wat is het groot! En langzamerhand begreep ik waarom de Libelle Zomerweek zo’n hit is. Het werd drukker en drukker, de wind ging liggen, de zon scheen, er waren heel veel leuke workshops en winkeltjes, Boris was aan het zingen en iedereen had het gezellig!

Vrijdag mag ik weer. Heb er nu alweer zin in!

Anouk Schepers
Stagiaire internetredactie

[rectangle]

Voor mij is lezen echt ontspanning en omdat ik dat vaak alleen in de zomervakantie doe, is dat reizen dus helemaal niet zo’n groot probleem. Althans, de reisduur niet! Wel alles daaromheen, of beter gezegd: erin. ‘s Ochtends kies ik er heel bewust voor om in de stiltecoupé te zitten. Ik heb mezelf al een vaste plek toegeëigend en zit altijd schuin tegenover dezelfde man. Naast mij kan lekker niemand zitten en de overbuurman heeft zijn laptop naast zich liggen, waardoor hij ervoor zorgt dat er zo lang mogelijk niemand tegenover me gaat zitten. Dit gaat goed, tot Dordrecht en soms tot Rotterdam. Dan begint de ellende en gaat mijn humeur er met de minuut op achteruit.
 
De stilte en rust zijn voorbij. Allemaal gekakel om me heen en mensen met iPods. Die iPods zijn bedoeld om in je eentje van muziek te genieten. Helaas kan ik overduidelijk horen dat de jongen naast me van de muziek van 50 cent houdt. Maar dat is pas de heenreis, de terugreis is vele malen erger.
 
Dan heb ik geen vaste plek, is het altijd onwijs druk, en weet ik altijd nog maar nét een plekje te bemachtigen. Vaak alleen het verkeerde. De trein is nog niet vertrokken of het meisje naast mij wordt gebeld. Luid en duidelijk vertelt ze aan de vriendin die ze aan de telefoon heeft, dat ze ruzie heeft met haar vriend. De hele coupé kan meegenieten. Als ze in Leiden uitstapt, nog steeds bellend, hoop ik dat ik me eindelijk kan focussen op mijn boek. Helaas, er zit alweer iemand naast me en hij stinkt! Ze zeggen dat je neus binnen drie minuten gewend raakt aan een luchtje, nou echt niet dus! Blij dat hij uitstapt. Nu komt er een verliefd stelletje tegenover me zitten en tot aan Dordrecht lebberen ze elkaar af. De hele tijd, twintig minuten lang! Gelukkig gaat er daarna niemand meer naast me zitten en hoor ik slechts nog iemand constant zijn neus ophalen. Ik ben blij als de trein stopt. Ik mag eruit!

Anouk Schepers
stagiaire Libelle internetredactie

Wat ik overigens niet zo heel gek vind, normaal ben ik ook niet zo vroeg aanwezig, hoor. Ik kom uit Roosendaal en dat is iedere ochtend toch een eindje reizen, maar vannacht heb ik bij een vriendin geslapen in Amsterdam.
 
Maar goed, ik kom hier dus binnen en ik vraag me af waar ik alle lichten aan moet doen. Althans, op zijn minst toch de lichten bij mijn bureau. Dat hier alles goed geregeld is, daar ben ik deze twee weken al wel achtergekomen, maar dat de lichten gewoon met me mee ‘lopen’ en dus overal een voor een aanspringen, dat wist ik niet. Geweldig! Ik kon meteen aan de slag. Dus ik zet mijn computer aan en ga nog even snel plassen. Ik loop het toilet binnen, doe de deur op slot en kom tot de conclusie dat de lichten hier dan net niet vanzelf aanspringen…
 
Anouk Schepers
Stagiaire internetredactie

Wij, Lianne en Anouk, zijn net anderhalve week geleden begonnen als stagiaires bij Libelle.nl. Alles is nog nieuw, we kennen nog bijna niemand, ins en outs zijn ons nog vreemd en hoe werkt in godsnaam de kopieermachine? De koffieautomaat kennen we wel al, daar maken we iedere ochtend dankbaar gebruik van. Ook de kantine hebben we al ontdekt en dat je daar de lekkerste broodjes kunt halen is ons ook al opgevallen. Tot zover, geen problemen.

Maar oh, die beginnersfoutjes! Je zou er haast depressief van worden! Of je computer opstarten en erachter komen dat je niet kunt inloggen in je mailbox of geen toegang hebt tot de juiste systeemmappen… “Dan bel je toch systeembeheer?” krijg je dan te horen. Brr, bellen, dat is eng. “Ik kijk eerst wel of ik het zelf op kan lossen.” Natuurlijk kun je het niet zelf oplossen, dus vijf minuten later hang je dan toch aan die enge telefoon met systeembeheer aan de andere kant van de lijn. En ja hoor, binnen no time is je probleem verholpen. Handig he?

Nu, acht dagen verder, zijn we gelukkig niet meer zo nerveus als die eerste zenuwslopende week. We hebben een heel leuke, en gelukkig ook érg gezellige, begeleidster die samen met Manuella altijd bereid is onze vragen te beantwoorden en ons te helpen wanneer nodig.

We pakken koffie zodra we binnenkomen, hangen onze jassen over de stoel, checken onze mail en starten onze dag. We werken onze taken af en merken dat alles, nu al, beetje bij beetje steeds sneller en makkelijker gaat. Als je ons vraagt of we het hier naar ons zin hebben, roepen we beide volmondig ja! En als we volgende week ook nog eens ieder ons eigen bureau krijgen, zitten wij de komende vijf maanden op ons plek!

Lianne van der Laan & Anouk Schepers
Stagiaires Libelle Internetredactie