Een nieuw verhaal ontspint zich vaak eerst in mijn hoofd. Woorden golven daar sierlijk rond. Ze rangschikken zich als vanzelf in een goede volgorde. Ik weet precies hoe ik moet beginnen. Mijn personages kletsen met elkaar en wisselen de juiste informatie uit. Het eerste hoofdstuk lijkt een eitje. Ik hoef het alleen nog maar op te schrijven.

[rectangle]

Dan zit ik achter mijn computer. Probeer de woorden te herinneren. Weg zijn de volzinnen. Personages zwijgen. Het ritme is volledig verdwenen in de mist die plotseling is opgedoken. Natuurlijk doe ik een poging. Verschillende zelfs. Ik ben toch niet gek? Die zinnen heb ik toch zelf bedacht, waarom weet ik die dan niet meer? Een aantal woorden laat zich wel zien, maar de samenhang is compleet zoek. Gefrustreerd ga ik theezetten. Ik neem er zelfs een foute roze koek bij. Mijn kaken malen actief, maar de leegte in mijn hoofd blijft. Het overkomt me vaker dan me lief is. De tic dat woorden zomaar de weg kwijt raken in de duistere wereld van mijn hersens. Niet alleen overdag, heel vaak ook ’s nachts. Het notitieboekje naast mijn bed vertoont allerlei krabbels. Gedachten die op dat moment super leken, maar die de volgende ochtend verschrompelen tot draken van ideeën.

Als ik even later, moedeloos van het denken, onderweg ben naar de supermarkt, duiken de zinnen pesterig weer op. Heel bewust blijf ik ze herhalen. Nu onthouden, Marelle. Je kunt het! Na de gehaaste boodschappen (en natuurlijk veel vergeten eten), voel ik de euforie als ik die paar zinnen zowaar weet te reproduceren. Twee zinnen. Verder kom ik niet. Veel schrijvers hebben dat notitieboekje altijd bij zich. Altijd en overal. Ik meestal ook. Die complete dialoog schrijf je echter niet 1-2-3 op. Ik beperk het dus tot korte notities. Te kort om echt zin te hebben.

Had ik maar een computertje in mijn hoofd. Een bescheiden klein computertje, waarop ik al mijn invallen direct kan typen. Tikken in mijn hoofd, dat lijkt me wel wat. Een uitkomst voor al die prachtige, maar later vergeten, zinnen. Of zouden die teksten dan alleen uit hersenkronkels bestaan?

www.marelleboersma.nl

Na een jaar bezig te zijn geweest met draagmoeders en gekochte zwangerschappen, krijg je dit soort belachelijke gedachten. Als thrillerschrijfster heb ik nu eenmaal een beetje vreemde antenne. Overal zie ik vreemde complotten, louche figuren en verdachte berichtjes. Het blijken gewoon toevalligheden, verlegen mensen en foutief verzonden mailtjes te zijn. Niets meer en niets minder. Ik stop woorden te snel in een duister laatje. Beroepsdeformatie? Misschien. Ach, ik vind het allemaal wel grappig.

[rectangle]

Zo dus ook die babyborrel. Een naastgelegen grasveld vol met auto’s. In de tuin een opblaaskussen. En als welkom op de oprit een heuse snackbarwagen. Alles lijkt groter, mooier, drukker en duurder te moeten. Zelfs de kraamvisite.
Ik moet denken aan de simpele beschuit met muisjes die ik op de Libelle zomerweek uitdeelde ter ere van mijn nieuwe boek de Babymakelaar. Op die dag gepresenteerd als een ludieke geboorte. Die beschuiten vonden gretig aftrek. En de boeken ook. De ouderwetse muisjes zijn dus zeker niet aan vervanging toe. Bovendien, wie heeft die borrel nodig, de moeder of de vader?

Mijn kindje is nu al bijna vier weken oud. De reacties blijven binnenstromen. Wat is het heerlijk om alle berichten te lezen. Vooral de positieve natuurlijk. ‘Vijf sterren in de Gooi- en Eemlander,’ jubelt mijn uitgeefster via de mail. Kijk, dat soort berichten krijg ik graag en vind ik helemaal niet verdacht.

Vanavond trek ik een fles wijn open, neem ik me voor. Een goeie! Elke reden om te feesten grijp ik graag aan. En dus klink ik die avond op De Babymakelaar. En ik wens haar een veelvuldig gelezen leven. Met heel veel sterren! Pas na het tweede glas dringt het tot me door. Ik vier heerlijk mijn eigen Babyborrel.

www.marelleboersma.nl

Lees ook de andere blogs van Marelle op onze website

Als schrijver doe je je best om de spanning in de eerste alinea direct neer te zetten. Een intrigerende eerste zin is daarom van belang. Vandaag zag ik de aankondiging van de thrillerwedstrijd in Libelle. ‘Maakt u het verhaal af?’ U heeft mazzel, want die eerste zin is al geschreven. Door Tineke Beishuizen. En die zin stáát. Natuurlijk las ik direct het begin van ‘Man zonder gezicht’, en ze heeft me direct te pakken. Ik wil weten hoe het verder gaat. De vrouw heeft nog geen naam. Toch leef ik al met haar mee. Het is duidelijk dat er iets met haar gaat gebeuren. Maar wat? En hoe?

[rectangle]

De originele opening van mijn debuut Nephila’s netwerk heeft het niet gered. Ten onder gegaan in de redactionele strijd. Ik wilde beginnen met: ‘De laatste kist…’ en eindigen met ‘…dat was een begin’. Het was een van de binnenpretjes die ik had tijdens het schrijven. Zoals ik wel vaker eenzame lol heb over woorden of zinnen. Ach, die tegenstelling was vast niemand opgevallen. Lekker belangrijk dus.

Toch is die eerste zin wel degelijk iets om bij stil te staan. Niet alleen voor een verhaal. Wat dacht u van een eerste ontmoeting? Al die clichématige woorden die gestameld worden. Ik had daar met mijn vriendinnen altijd de grootste lol om. Zagen we zo`n stakker aankomen, barstten we al van het lachen voor hij ook maar een woord had kunnen uitbrengen. ‘Ik heb je hier niet eerder gezien,’ kwam er dan voorzichtig uit. Met snikkend gelach hakten we zijn imago verder aan gort. Hij droop af. U begrijpt dat geen van ons in die kroeg de liefde van haar leven ontmoet heeft.

Maar nu die man zonder gezicht. Hier ligt uw kans om een thrillerverhaal af te maken. Het begin is al geschreven. Wie staat er voor de deur? Is het een onooglijk mannetje, of een stoere spetter van een vent? Spannend! Maar weet u waar ik vooral nieuwsgierig naar ben? Naar haar eerste indruk en vooral: naar zijn eerste zin.

Tip: Workshop Spannend Schrijven
Op 17 juni aanstaande geef ik samen met collega schrijfster Hetty Visser een workshop Spannend Schrijven (Kosten: 10 euro ten gunste van: Kigali Bibliotheek in Rwanda. Kijk voor meer info op mijn website.

Marelle Boersma

Lees ook de andere weblogs van Marelle op Libelle.nl

Ik ben daar een typisch voorbeeld van. Het vervelende is dat ik veel dingen leuk vind, en op vragen liever ‘ja, doe ik!’, dan ‘nee, dat lukt me niet’ antwoord.

Zo was er de mail van mijn uitgeefster Ilse. ‘Heb jij tijd om de drukproeven door te nemen of zal ik het alleen doen?’ Voor ik het wist rebbelden mijn vingers een antwoord: ‘Natuurlijk doe ik dat.’ Een stapel A4-tjes is nu qua lay-out opeens een boek. Blij lees ik de ruim 80.000 woorden weer door. Ik onderdruk de neiging om zinnen aan te passen. Het gaat nu alleen om de allerlaatste foutjes. Gelukkig kom ik er een paar tegen, dat geeft een nuttig gevoel.

[rectangle]

Ondertussen stroomt mijn mailbox verder vol. Ilse is superdruk om alles rondom het verschijnen van De Babymakelaar te regelen. Zo is er een aanvraag voor een interview op vrouwenthrillers.nl. Ja, leuk! Ook stuurt Ilse me een posterontwerp voor de vriendinnenactie. Ik stroom vol met energie. Wat fantastisch om mijn kindje zo afgebeeld te zien. Tussendoor zijn we bezig met de presentatie tijdens de Libelle zomerweek. Ik wil het 1e exemplaar graag overhandigen aan iemand die in het musicalvak zit, net als Femke, mijn hoofdpersonage. Dat lijkt te gaan lukken. Maandag 17 mei om 11.00 uur. De benaderde musicalster stuurt me de volgende reactie: ‘Wat een ontzettend interessant boek. Op maandagen zijn we vrij. Ik heb er zin in!’ Is deze musicalster soms ook een kei in kaatseballen?

Meer informatie op de website van Marelle Boersma

Het leek haar erg leuk jullie op de hoogte te houden van de laatste vijf weken voor het verschijnen van haar vijfde thriller. Vandaag staat haar eerste blog online.

Wat is dit superleuk. Elke dag zie ik nieuwe reacties verschijnen op de vriendinnenactie van mijn boek De Babymakelaar. En wat een lieve vriendinnen, (schoon)zussen, of moeders heeft u. Ik ben verrast dat het onderwerp van deze thriller zo leeft onder de inzenders. Ik las zelfs over een draagmoeder. Soms zit ik te glimmen en dan weer ben ik ontroerd door de dingen die u schrijft.

‘Op zoek naar je kind’. Deze zin maakte emoties bij me los voor een nieuw boek. Het moet de ergste nachtmerrie zijn. Je kind is vermist en je weet niet eens of het nog leeft. Daarna dook een nieuwe kippenvelgedachte op. Eentje die in de toekomst vast een rol zal gaan spelen. Een draagmoeder. En een onbereikbaar nog ongeboren kind. De maakbare wereld lijkt binnen handbereik. Maar wat zijn de consequenties?

[rectangle]

Ik heb emoties nodig om te kunnen schrijven. Soms is het machteloosheid, maar het kan ook verontwaardiging zijn of woede. Bij dit thema voel ik vooral de wanhoop van mijn hoofdpersonage Femke en het verdriet over haar kinderloosheid. Ik kruip in haar hoofd en laat me meesleuren. Soms is dat heftig. Bijvoorbeeld bij de dood van Björn, haar man. Ik heb twee jaar geleden mijn zusje verloren, en tijdens het schrijven blijkt het verdriet nog vers. Ik schrijf dan in een flow. Mijn tekst is goed als ik door mijn eigen woorden geëmotioneerd raak. En dat gebeurde.

Mijn boek staat op het punt om geboren te worden. Het voelt als een bevalling, met alle emoties van dien. Verwarring: is het wel goed? Spanning: hoe reageren de lezers? Maar vooral een diep gevoel van geluk, omdat iedereen nu al enthousiast is. Achter de schermen zijn we bezig met een spannend plannetje voor de boekpresentatie tijdens de Libelle Zomerweek. Hopelijk weet ik volgende week meer.

Marelle Boersma
www.marelleboersma.nl

Lees ook de volgende blogs van Marelle:
* Alle ballen in de lucht
* Dat prikkelt mijn thrillergeest
* Mijn spannende postbode
* Een zonnige geboorte
* Babyborrel
* Tikken in mijn hoofd
* Thrillend heet