Het lijkt mij erg leuk om op mijn website behalve mijn producten, ook mooi sfeerbeeld te plaatsen. Leuke foto’s van mij en mijn kinderen vrolijk ronddarrelend in het bos, zoals je ook ziet in Libelle. Nu zijn de sfeervolle achtergronden en omgevingen wel te vinden, maar hebben mijn kinderen niet altijd zin om voor model te spelen. Nou ja, ze beginnen te sputteren als ze voor de tiende keer even die ene leuk pose over willen doen. En hebben we eens een leuke foto, dan staat er weer iemand op die wij er niet bij willen hebben, of sta ik er zo op dat ik er wel voor uitkijk om die foto op het wereldwijde web te zetten.

Zo kwam het dat tijdens onze familie-uitjes de sfeer ver te zoeken was zodra mijn kids zagen dat het fototoestel weer tevoorschijn werd gehaald. Daarom zal er op mijn website vooral veel sfeerbeeld in de vorm van stillevens te zien zijn. Bijvoorbeeld een zelfgemaakt schilderijtje, gestylde etagère of mooie bos rozen in close up. Maar als mijn kids even niet opletten worden ze toch even snel op de foto gezet, mits er een mooie achtergrond aanwezig is natuurlijk.

Esther is 37 jaar, getrouwd met Richard (38) en moeder van Sterre (8), Lieve (6) en Tijn (4). Naast haar werk en gezin is zij bezig met het opzetten van haar eigen webshop in woonaccessoires en cadeautjes, waarover zij wekelijks schrijft in haar column. Om zich optimaal voor te bereiden, volgt ze bij Libelle Academy de online cursus Een webshop beginnen en de cursus Website bouwen.

[rectangle]

Via redactie@Libelle.nl stromen de aanmeldingen binnen en voor de redacteuren printen wij alle foto’s en motivaties.

Zo schrijft een vrouw dat ze onzeker is over haar coupe en uiterlijk en dat ze graag een metamorfose wil krijgen, een ander heeft lang haar en is het verven beu – zou terug naar naturel een optie zijn? Een lezeres wil weten hoe zij haar sterke punten kan accentueren, weer een andere vrouw  wenst een geheel nieuwe uitstraling en er is ook de lezeres die de overgangsjaren positief wil afsluiten. Kortom, naar mijn idee heeft iedereen een goede reden. [rectangle]Het zou mooi zijn als we alle vrouwen die reageren een metamorfose zouden kunnen aanbieden. Jammer dat dát niet kan, alleen vrouwen die geselecteerd zijn voor de rubriek ontvangen bericht.

De rubriek verschijnt wekelijks in Libelle, dus wie weet wordt ú wel uitgekozen! Wij ontvangen uw bericht met uw foto dan ook heel erg graag!

Brigitte Kuit
Libelle Informatiecentrum

 Ik heb mijn idee voor een webwinkel vertaalt naar de werkelijkheid, de zakelijke en juridische aspecten die verbonden zijn aan een webshop doorlopen en er inmiddels al mee kennis gemaakt. Ook mijn keuze voor de producten die ik aan wil gaan bieden heb ik al gemaakt, namelijk leuke cadeau-artikelen voor jezelf en je dierbaren van 0 tot 100 jaar. Mijn oma is namelijk al 91 en ik weet zeker dat ze blij wordt van één van mijn Liefster fotolijstjes, al is het maar omdat ik er een mooie foto van mijn kinderen in doe.

Ik heb een leuke naam en nog leuker logo ontworpen, met dank aan een creatieve vormgever die mijn wensen wist om te zetten naar het allerleukste logo. Ik heb al een idee hoe ik ervoor ga zorgen dat mijn potentiële klanten mijn Liefster webshop zullen weten te vinden en ga zeker rekening houden met de do’s en dont’s van reclame maken. Kortom het hele stappenplan is doorlopen, althans op papier. In de praktijk blijf ik nog even steken bij de bouw en invulling van mijn webshop. Mijn stappenplan gaat echt stapje voor stapje.

Esther is 37 jaar, getrouwd met Richard (38) en moeder van Sterre (8), Lieve (6) en Tijn (4). Naast haar werk en gezin is zij bezig met het opzetten van haar eigen webshop in woonaccessoires en cadeautjes, waarover zij wekelijks schrijft in haar column. Om zich optimaal voor te bereiden, volgt ze bij Libelle Academy de online cursus Een webshop beginnen en de cursus Website bouwen.

[rectangle]

Vijf minuten later ben ik weer binnen, hij had hoge nood.

Ik laat Bobbie weer in de bench, ga mijn bed weer en val vrij snel weer in slaap. Half zes. Ik hoor Bobbie weer piepen. Inwendig vloek ik even en ga mijn bed uit. Weer laat ik Bobbie uit. Alleen denkt Bobbie nu: leuk, ik ben wakker. [rectangle]Na veel gemopper stop ik hem een half uur later weer in de bench. Nu val ik niet meteen in slaap. Na een uur hoor ik hem weer. Nu heel baldadig als protest voor zijn opsluiting alle kranten verscheuren. Ook hoor ik Roos, onze jongste, wakker worden en naar haar twee grote broers gaan. Mooi denk ik, die zijn dus wakker. Mijn oudste zoon Kay gaat Bobbie voor de derde keer deze morgen uitlaten. We zijn wakker. We gaan met z’n allen ontbijten, waarna mijn man naar de sportschool gaat om les te geven en ik een uur later met de twee jongens en Roos naar puppietraining ga. De twee andere meiden willen thuisblijven. Bobbie is op de training zeer gehoorzaam voor zijn doen. Zal het vroeg wakker worden toch zijn voordelen hebben? Na de training rijden we door naar het strand en genieten we van onze hond. Ja, hier doen we het voor. Ik ben het vroeg wakker worden alweer vergeten.

Als we na een verjaardagvisite en het naar bed toe brengen van de kinderen op de bank zitten, gaat niet alleen bij Bobbie maar ook bij mij het licht uit. Het is pas tien uur.

Caroline Alderden
Vormgever

Het zijn cadeautjes die je meteen aan moet pakken, want voor je het weet is de zon weer weg. Ik sta dus vroeg op en ga keihard aan het werk zodat ik rond het middaguur de deur achter me dicht kan trekken. Zonder enig schuldgevoel. Heel Nederland zonder één spoortje wolk. De zon dicteert vandaag mijn ritme. Niks geen research, niks geen scènes bedenken, niks geen personages die met zichzelf in de knoop liggen. Ik neem een vrije middag. [rectangle]

Door de winter is mijn huid vaal en droog. Ik smeer me rot, maar niets lijkt te helpen. De enigen die goed gedijen in de winter zijn de oprukkende rimpels. Wat een gezemel dat zon niet goed voor je zou zijn. De kou is erger. Ik bloei juist op in de zon. Oké, met een laagje zonnebrandcrème. Dat wel.

Een uurtje later loop ik door de Ooijpolder bij Nijmegen. Het rivierenlandschap strekt zich voor me uit onder een intens blauwe lucht. Terwijl ik van de dijk af loop zie ik de grote binnenvaartschepen op de Waal. Bij de Bisonbaai zie ik de sporen van Konikspaarden en Gallowayrunderen die hier vrij rondlopen. Net als ik. Op de grassige delen langs de rivier grazen honderden ganzen. Als ik te dichtbij kom, vliegen ze luid gakkend op. Ik blijf staan en kijk de prachtige vogels na. Ze groeperen zich in een V-vorm en blijven continu met elkaar kletsen. Als ik verder loop voel ik dat mijn wangen omhoog geduwd worden door de glimlach die mijn gezicht beheerst.

Opeens is het er. Een diep geluksgevoel. Ik lig lui op het witte rivierzand, mijn handen onder mijn hoofd gevouwen. Het is een tijd geleden dat ik me zo ontspannen heb gevoeld. De warmte dringt diep door, de zon kleurt mijn gezicht en de geur van voorjaar hangt in de lucht. Dit is de ultieme verjongingskuur, geschonken door moedertje natuur. Volgens mij is er geen schoonheidssalon die daar tegenop kan.

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Eigenlijk zoeken we een luipaard. Hij moet er zijn, want we zien verse uitwerpselen en voetsporen. We turen in elke boom, maar we kunnen hem niet vinden en daar balen we van.

En dan zien we in een moeras die eend met een platte schijf op zijn snavel gemonteerd. Het hoort echt zo, zegt Chaka, onze gids. Vorige week vertelde ik nog dat alles in de dierenwereld een functie heeft en goed doordacht is. Maar wat moet je met die sta-in-de-weg op je snavel? Dat een bepaalde stam in Ethiopië schoteltjes in hun lippen mooi vindt is tot daar aan toe. Dat willen ze zelf. Om een eend uit Botswana hiermee ongevraagd op te zadelen gaat best ver. [rectangle]

We proberen hem te fotograferen. Een knob-billed duck, (knobbeleend) Hij zwemt steeds uit beeld, zijn schijf achterna. Want doen alsof dat ding er niet is, kan niet. Stel je even voor dat je neus zo lang is, dat je hem altijd ziet, ook als je daar geen zin in hebt. Chaka weet niet waartoe de schijf dient. Alleen mannetjes hebben hem. Zou het iets aantrekkelijks zijn? Een soort erectie, maar dan op je bovenlip? We komen er niet uit.

Wat verderop vangt de southern ground hornbill (neushoornvogel) insecten, voor wie dit dus hun laatste dag op aarde was. Zijn rode keelzak steekt mooi af tegen zijn zwarte pak. Er zijn meer soorten neushoornvogels, maar deze hadden we nog niet eerder gezien. Ze zijn nogal kwetsbaar en nemen in aantal af. Krokodillen zijn er gek op.

Weer terug in het open veld zien we een liefdespaar. De Kori Bustard (Korhaan)en zijn aanstaande verloofde. Dat hoopt hij tenminste, want hij blaast zijn keel op tot ongekende proporties, om zijn liefje daarmee voor zich te winnen. Hij springt hysterisch in het rond om haar die enorme keel te tonen en zij denkt misschien wel: “nou, dat deed de buurman gisteren toch echt beter”, want ze loopt steeds weg en hij huppelt er aanstellerig achteraan. Prachtig om te zien, net een dans.

We zijn dat hele luipaard vergeten, nu we zo in de weer zijn met die vogels. Terwijl ik vroeger niets oubolligers kon bedenken dan naar vogels koekeloeren. Maar het is een geweldig leuke bezigheid. Voor mijn verjaardag vraag ik een professionele verrekijker. Nu dit stukje ook even naar mijn man doorsturen.

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

Winnen!
Wilt u ook rare vogels ontmoeten? Dat kan bij Vogelpark Avifauna! Bij Libelle maakt u kans op 4×2 kaarten voor Vogelpark Avifauna! Deze winactie is afgelopen. Lees ook de overige spelvoorwaarden.

Hoe meegaand ik in het dagelijks leven ook ben, als thrillerschrijfster ben ik meedogenloos. Bevalt een man me niet, dan delete ik hem zonder er een nacht wakker van te liggen. Personages zijn te vormen, te vermoorden of te vervangen. Sommigen van hen zijn me echter zo lief, dat het me echt aan het hart gaat. Ik zit soms zelfs in tranen achter mijn toetsenbord. Anderen gooi ik er zonder pardon uit. Alleen… als zijn karakter echter goed gemeen is, dan wil ik hem liever behouden. Dus dan vervang ik alleen zijn naam. [rectangle]

Peter wordt Roderick, zo simpel is het. Of eigenlijk: zo simpel lijkt het. Bij de optie ‘zoeken en vervangen’ vul ik alles is en klik op ‘alles vervangen’. Klaar! Denk ik. Opeens zie ik in het manuscript woorden als reroderickende klanken waar ik toch echt repeterende klanken bedoelde. En dan mag ik me nog gelukkig prijzen dat ik in het begin niet voor de naam Ad had gekozen…

Maar gelukkig is dit alles slechts een klein ongemak vergeleken bij het echte leven. Daar vervang je je man natuurlijk niet zomaar met één druk op de knop. Hoewel…? Soms, zo heel af en toe, in je wildste dromen, voor een weekendje, zou dat natuurlijk wel superspannend zijn. Toch?

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Wie heeft de spannende verhalenbundel ‘Verrassing’ gewonnen?
Mijn foute man in boek 6 is vervangen. Zijn naam althans. Hij heet nu Roderick, oftewel Rode Rik. Voor mij leeft hij, en ik heb een bloedhekel aan hem.

Hartelijk dank voor al jullie meedenken, hier op de Libelle site en in de vele mailtjes die ik mocht ontvangen. Van de politieke Pim tot aan de naam van mijn broertje Bart-Jan. Van Mike (Tyson) tot aan Barry of Bob. Iedereen heeft zijn eigen associatie met een foute man, dat is me wel duidelijk. De winnares van Verrassing is geworden: Roxyfloxsy. Ik neem contact met je op!

• Leeftijd: 36

• Woonplaats: Barendrecht

• Getrouwd met Bert, samen hebben zij twee dochters.

• Volg Astrid op Twitter! Klik hier.

”Sinds twee jaar werk ik als freelance journalist. Schrijven is van jongs af aan mijn hobby geweest. Als jonge moeder van twee kinderen ben ik bekend met de doelgroep. Ik weet dus als geen ander wat zij willen lezen.

“Mijn doel is doorvragen tot de ware emotie wordt blootgelegd. Met mijn gezellige en beeldende stijl denk ik de nieuwe vriendin van de lezeres te kunnen worden!”

[rectangle]

Klik hier om haar blogs te lezen!

Klik hier om haar filmpjes te bekijken!

Klik hier om haar foto’s te bekijken!

Asrid maakt kans om Libelle correspondent te worden!
Stem jij op haar?

• Leeftijd: 39

• Woonplaats: Barendrecht

• Getrouwd en moeder van twee kinderen

• Volg Gediz op Twitter! Klik hier.

[rectangle]

”Ik ben van nature een heel nieuwsgierig mens. Iedereen heeft een ander verhaal en ik vind het leuk om dat op te tekenen. Vooral het nieuwe werken is voor mij momenteel heel actueel en daar zou ik graag dieper induiken.

”Ik geloof dat er geïnvesteerd moet worden in anders werken met flexibele werktijden. In vrouwen zit zoveel kennis en die moeten we niet weggooien. .”

Klik hier om haar blogs te lezen!

Klik hier om haar filmpjes te bekijken!

Klik hier om haar foto’s te bekijken!

Gediz maakt kans om Libelle correspondent te worden!
Stem jij op haar?

Chinese karakters zien er vooral mooi uit. Steeds als je echter denkt een symbool te herkennen blijkt er een streepje, rondje of kronkeltje extra aan te zitten. Er zijn dan ook ruim 5000 verschillende tekens. De middelbare scholier beheerst er ongeveer 2000. Ik ken er na ruim een week slechts een paar.

Gedurende mijn reis probeer ik ezelsbruggetjes te bedenken. Zo bestaat de nooduitgang uit twee symbolen: een poppetje die verschrikt benen en armen omhoog steekt, met daarna een open vierkantje. Die is dus makkelijk te onthouden. Dan het toilet. De mannen of vrouwenkant hebben verschillende karakters. Bij de vrouw kun je met wat fantasie een jurkje ontdekken. Bij de mannenkant zie je een poppetje die zich de benen uit het lijf rent. De goot tussen twee lage muurtjes die hier toilet heet is geen plek om eens lekker lang te vertoeven. Behoefte doen en wegwezen!

[rectangle]

De beeldtaal blijft echter vooral in de stad een probleem vormen. Mijn plattegrond is compleet nutteloos. De karakters vergelijken met de straatnaamborden is onbegonnen werk. Tijd om hulp te vragen. Dat betekent vooral vriendelijk glimlachen. Ik kies een jonge Chinees uit. In zijn relaas is echter geen Engels woord te herkennen. Wat hij wel doet is dezelfde riedel aan klinkers keer op keer herhalen. Alsof ik zijn woorden na vijf keer wel begrijp…

Tijd voor stap twee: een taxi. Het visitekaartje van mijn hotel blijkt een levensreddend attribuut. De chauffeur bekijkt de onbegrijpelijke symbolen op het kaartje en knikt. Dat betekent oke. Bij het eerstvolgende kruispunt slaat hij rechtsaf en stopt nauwelijks vierhonderd meter verder. Voor mijn hotel. Begrijpen jullie dat het dan moeilijk is om te blijven glimlachen?

Maar koppig als ik ben geef ik het nog niet op. Met behulp van mijn Wat & Hoe boekje oefen ik me een slag in de rondte. Veel che, yang of hao. Het lijkt niet zo moeilijk. Maar dan komen de valse vrienden om de hoek. Chinees is een toontaal. Valse vrienden zijn woorden die in onze oren hetzelfde klinken, maar op een verschillende toon uitgesproken een andere betekenis krijgen. Zo blijkt mijn ‘Mag ik de rekening?’ op een verkeerde toon uitgesproken opeens ‘Mag ik een massage?’ te betekenen. Alsof die ober opeens je schouders zou gaan bewerken. Maar ja, of die betekenis nou echt verkeerd is?

Sindsdien beperk ik me maar tot de internationale handen en voetentaal. Zo kom ik een heel eind. Bovendien levert het veel gelach op. En ik lach dus gezellig mee. Is dat niet de beste methode?

www.marelleboersma.nl

Ik ben al een paar uur aan het organiseren, regelen en bellen. Mijn manier om mijn koppie recht te houden. Visum, vaccinaties, vliegtickets, het lijkt allemaal te gaan lukken. De sterren staan goed. Ik moest snel beslissen, want over een paar dagen vertrek ik al. Genieten moet je nu doen, heb ik op een harde manier geleerd. Het leven heeft me namelijk al een paar keer fiks beet gehad. Het leven plannen blijkt onmogelijk. En dat maakt de keuze nu gemakkelijker.

In 2006 heb ik al een rondreis gemaakt door China. Veel van die ervaringen heb ik gebruikt voor mijn boek Schaduwspelen. Maar China is groot, en de zuidelijke regio wordt nog niet door veel toeristen bezocht. Juist die streek gaan we nu verkennen. Er schijnen maar liefst 24 etnische minderheden te wonen, unieke bergstammen, temidden van rijstvelden, karstgebergte, kleurige markten en fotogenieke tempels. Nou, dan krijg je mij direct mee dat vliegtuig in!

[rectangle]

China is prachtig, maar tegelijkertijd is het ook moeizaam reizen. Met wegwijzers en straatnamen in Chinese tekens, die ik echt niet beheers. Een bevolking die heel bereidwillig is, maar toch echt geen Engels spreekt. Menukaarten die eerder uit vreemde krabbels dan uit een leesbare lijst met etenswaren lijkt te bestaan. Gelukkig spreek ik vloeiend de handen en voetentaal. En ik ga vooral veel glimlachen. Dan hoef ik alleen nog maar flexibel en vooral heel geduldig te zijn. Overigens niet echt twee van mijn sterkste eigenschappen. Maar toch heb ik er het volste vertrouwen in.

Over een week zit ik dus in China. Belachelijk! Toch ben ik ook trots op mezelf. Het geeft me het gevoel dat ik leef. Dat ik zomaar mag gaan genieten. En met wat geluk laat ik jullie mee genieten. Al is het maar een beetje. Dat internetcafé moet toch te vinden zijn? Hoop ik. Ik ga gewoon die Chinese tekens uit mijn hoofd leren. Zo moeilijk moet dat toch niet zijn? En die van het toilet. Welke deur is voor vrouwen? Het hotel. En de nooduitgang? Help, ik ga naar China!

www.marelleboersma.nl

Sinds ik zelf schrijf ben ik anders gaan lezen. Technisch lezen noem ik het maar. Bloedirritant. Perspectiefbreuken en ongeloofwaardigheden ontnemen me een deel van het leesplezier. Ik ben te kritisch geworden. Gelukkig zijn er nog steeds boeken die me meeslepen. Met jaloersmakende metaforen of een ijzersterke dialoog. Dat is extra genieten op vakantie!

[rectangle]

Mijn laatste vakantiedag op het eiland Corfu is aangebroken. De zon schijnt alsof die zijn laatste ouzootje nog lang niet gedronken heeft. Ik heb nog twintig pagina’s te gaan in mijn allerlaatste boek en een hele dag voor me. Tijd genoeg dus om mensen te kijken. En, ja sorry hoor, ik let dan vooral op lezende mensen. En dan nog specifieker op: wat lezen ze? Het zou toch subliem zijn als ik hier op het strand iemand een van mijn boeken zou zien lezen?

Ik herken Nederlanders van verre. Geen idee waaraan. En ook de covers van veel boeken komen me bekend voor. Eén stel valt me op. De man leest het boek: ‘Mannen die vrouwen haten’. Zijn blik dwaalt echter voortdurend rond en spreekt een heel andere taal. Na uitgebreid insmeren zit zijn vrouw eindelijk ook. Ze heeft een boek met een azuurblauwe cover vast. Het zal toch niet mijn…? Wat nu? Gaan kijken? Ik beheers mezelf met moeite. Ik denk aan de krabbel die ik deze week kreeg op mijn Hyves: ‘Ik lag De Babymakelaar te lezen bij het zwembad in Kroatië en kreeg verschillende reacties, zelfs van een Duitse vrouw. Nou, ik heb ‘m gepromoot, hoor. Wat een superspannend boek! Je hebt er een fan bij!’

Gedurende de middag blijft mijn blik regelmatig afdwalen naar de boekenvrouw. Waarom heeft ze nu een tijdschrift gepakt? Dat boek moet toch ook uit! Weg is mijn ontspanning. Het lezen kan ik wel vergeten. Boos op mezelf. Ik ben gewoon een grote schijterd! Durf niet eens op haar af te stappen. Wat vinden jullie? Had ik het haar gewoon moeten vragen?

www.marelleboersma.nl
http://marelle-boersma.hyves.nl/

Ik vraag me wel eens af waarom ik schrijver ben. Ik ben niet echt op zoek naar afzondering. Ik ben een mensen-mens. Juist het praten over mijn boeken is superleuk. Is dat soms een typisch vrouwelijk eigenschap? Zitten mannelijke schrijvers wel graag als kluizenaar achter de pc, terwijl vrouwen er ook graag over kletsen?

In de afgelopen weken ben ik op verschillende plaatsen geweest om te signeren of voor te lezen. Leuk? Ach, ik zie weinig uitdaging in het schrijven van mijn eigen naam voorin een boek. En ook een prachtige voorleeszetel geeft mij geen jubelgevoel. Ik begin pas te genieten als het interactief wordt en ik een praatje kan maken. Het is leuk om te horen waarom iemand ervoor gekozen heeft om juist mijn boek aan te schaffen. Is het die mysterieuze cover? De titel? Of heeft iemand al eerder iets van mij gelezen?

[rectangle]

Dat soort zaken intrigeert mij. En dus klets ik wat af tijdens die bijeenkomsten. Helemaal opgeladen kom ik dan thuis, waar ik direct achter mijn computer ga zitten om… te schrijven. Vol ben ik. Of leeg, het is maar hoe je het ziet. Dan stromen de woorden weer vanzelf door mijn hoofd. Dan open ik die denkbeeldige deur in mijn beeldscherm, betreed ik mijn eigen wereld. Heb ik weer volop inspiratie.

Lekker kletsen over schrijven
Op dit moment heb ik geen nieuwe uitnodigingen staan. Het is juli. Vakantietijd. Maar jullie lezen toch gewoon door? Heeft iemand De Babymakelaar al gelezen? Of probeer je die te bewaren voor de vakantie? Aan wie heb je het vriendinnenexemplaar gegeven? Misschien heb je juist een vraag aan mij? Of een mening over een van mijn andere boeken? Laat het dan alsjeblieft weten. Ik beloof dat ik zal reageren. Lekker kletsen over het schrijven. Dan kom ik de zomer wel door. Bovendien inspireert het me om verder te schrijven.

www.marelleboersma.nl

Lees ook Marelle haar andere blogs op onze website

Een nieuw verhaal ontspint zich vaak eerst in mijn hoofd. Woorden golven daar sierlijk rond. Ze rangschikken zich als vanzelf in een goede volgorde. Ik weet precies hoe ik moet beginnen. Mijn personages kletsen met elkaar en wisselen de juiste informatie uit. Het eerste hoofdstuk lijkt een eitje. Ik hoef het alleen nog maar op te schrijven.

[rectangle]

Dan zit ik achter mijn computer. Probeer de woorden te herinneren. Weg zijn de volzinnen. Personages zwijgen. Het ritme is volledig verdwenen in de mist die plotseling is opgedoken. Natuurlijk doe ik een poging. Verschillende zelfs. Ik ben toch niet gek? Die zinnen heb ik toch zelf bedacht, waarom weet ik die dan niet meer? Een aantal woorden laat zich wel zien, maar de samenhang is compleet zoek. Gefrustreerd ga ik theezetten. Ik neem er zelfs een foute roze koek bij. Mijn kaken malen actief, maar de leegte in mijn hoofd blijft. Het overkomt me vaker dan me lief is. De tic dat woorden zomaar de weg kwijt raken in de duistere wereld van mijn hersens. Niet alleen overdag, heel vaak ook ’s nachts. Het notitieboekje naast mijn bed vertoont allerlei krabbels. Gedachten die op dat moment super leken, maar die de volgende ochtend verschrompelen tot draken van ideeën.

Als ik even later, moedeloos van het denken, onderweg ben naar de supermarkt, duiken de zinnen pesterig weer op. Heel bewust blijf ik ze herhalen. Nu onthouden, Marelle. Je kunt het! Na de gehaaste boodschappen (en natuurlijk veel vergeten eten), voel ik de euforie als ik die paar zinnen zowaar weet te reproduceren. Twee zinnen. Verder kom ik niet. Veel schrijvers hebben dat notitieboekje altijd bij zich. Altijd en overal. Ik meestal ook. Die complete dialoog schrijf je echter niet 1-2-3 op. Ik beperk het dus tot korte notities. Te kort om echt zin te hebben.

Had ik maar een computertje in mijn hoofd. Een bescheiden klein computertje, waarop ik al mijn invallen direct kan typen. Tikken in mijn hoofd, dat lijkt me wel wat. Een uitkomst voor al die prachtige, maar later vergeten, zinnen. Of zouden die teksten dan alleen uit hersenkronkels bestaan?

www.marelleboersma.nl

Vorige week zondag stonden op het vliegveld van Kaapstad twee FIFA-vrienden klaar met bordjes in hun hand met daarop onze namen. En na de douane stond John (een van onze hosts en nieuwe huisgenoot voor de komende weken) op ons te wachten. In zijn auto (vanaf die dag ook onze taxi) zijn we naar ons verblijf in Woodstock gereden waar het net zo alternatief is als het klinkt. En we vinden het geweldig!

Na het ‘inchecken’ in ons kamertje waar we oranje dekens, nieuwe handdoeken, een oranje plantje en een Nederlandse vlag vinden, gaan we naar de kroeg op de hoek voor de eerste Afrikaanse biertjes. Ik ben eruit, het worden Black Label biertjes de komende weken.

[rectangle]

Op maandag onze accreditatiepas gehaald in het stadion en woensdag en donderdag hebben we voornamelijk gewacht en geholpen waar mogelijk. Alleen is er nog niet zo veel te doen als er nog geen supporters zijn en er weinig media rondloopt. Vrijdag werd alles anders. De tweede wedstrijd van het WK werd hier gespeeld en dat was fantastisch! Mijn zusje heeft voornamelijk gehandicapte bezoekers begeleid en ik werkte op de Media Tribune. Hoog in het stadion met goed overzicht op het veld.

And we’re making history! Het 1e WK in Afrika! Een openingsconcert in Soweto, zingende mensen op straat, vuvuzela’s overal, teksten als: ‘Underneath the jersey we’re all the same’, ‘Football is life’ enz. maken het wel echt bijzonder.

Maandagmiddag de eerste wedstrijd voor Oranje en wij gaan zeker kijken! Waarschijnlijk in een expat-bar waar ze normaal op zondagavond Studio Sport uitzenden. Een bar vol met Nederlanders, bier en bitterballen. Nu duimen dat de jongens Denemarken verslaan!

Drukkie drukkie, live from Africa!

Anouk en Manon Verhoeven

Het thema is mooi actueel. Pre-actueel zelfs. Mijn speciale oog voor dit soort thema’s lijkt me niet in de steek te laten. Met mijn fantasie is het echter heel anders gesteld. Die is met geen mogelijkheid te prikkelen. Het blijft te stil in mijn hoofd. Maar ik probeer me niet druk te maken. Er gebeurt vast wel iets waardoor de inspiratie gaat stromen.

En ja hoor. Alleen iets heel anders dan ik verwachtte. Geen opduikende interessante plotlijn. Geen personage met een dubbele agenda. Nee, ik krijg alleen maar een simpel berichtje. ‘Ik weet een goed onderwerp voor je’. Ik wil geen naam noemen, maar laat ik zeggen dat deze zeer speciale persoon weet waarover ze spreekt. Niets op schrift, ik krijg alleen een telefoonnummer. Kijk, en dat prikkelt mijn thrillergeest. En mijn fantasie. Wat ze me over de telefoon vertelt, blijkt een onderwerp dat behoorlijk spraakmakend kan gaan worden. We spreken af elkaar snel te ontmoeten en in de tussentijd doe ik wat research. En door alles wat ik lees begint het te broeien in mijn hoofd.

[rectangle]

Vandaag ben ik begonnen met de eerste ruwe opzet van een nieuw plot. Dat verloopt soepeler dan ooit. Ik ben benieuwd wat deze bekende persoon me binnenkort nog meer kan vertellen. Met haar inside information kan ik verder de details gaan invullen. Het andere idee stop ik voorlopig weg in een reserve laatje in mijn hoofd. Mijn intuïtie zegt me dat ik een goede keuze maak. Ideeën duiken op als poppetjes in een thrillergame. Het karakter van mijn hoofdpersonage is al grotendeels uitgewerkt. Ik popel om te beginnen met schrijven.

Lees ook:
Schrijven is emotie
Alle ballen in de lucht

Kans maken op Marelle haar vijfde thriller: De Babymakelaar.

Ik ben daar een typisch voorbeeld van. Het vervelende is dat ik veel dingen leuk vind, en op vragen liever ‘ja, doe ik!’, dan ‘nee, dat lukt me niet’ antwoord.

Zo was er de mail van mijn uitgeefster Ilse. ‘Heb jij tijd om de drukproeven door te nemen of zal ik het alleen doen?’ Voor ik het wist rebbelden mijn vingers een antwoord: ‘Natuurlijk doe ik dat.’ Een stapel A4-tjes is nu qua lay-out opeens een boek. Blij lees ik de ruim 80.000 woorden weer door. Ik onderdruk de neiging om zinnen aan te passen. Het gaat nu alleen om de allerlaatste foutjes. Gelukkig kom ik er een paar tegen, dat geeft een nuttig gevoel.

[rectangle]

Ondertussen stroomt mijn mailbox verder vol. Ilse is superdruk om alles rondom het verschijnen van De Babymakelaar te regelen. Zo is er een aanvraag voor een interview op vrouwenthrillers.nl. Ja, leuk! Ook stuurt Ilse me een posterontwerp voor de vriendinnenactie. Ik stroom vol met energie. Wat fantastisch om mijn kindje zo afgebeeld te zien. Tussendoor zijn we bezig met de presentatie tijdens de Libelle zomerweek. Ik wil het 1e exemplaar graag overhandigen aan iemand die in het musicalvak zit, net als Femke, mijn hoofdpersonage. Dat lijkt te gaan lukken. Maandag 17 mei om 11.00 uur. De benaderde musicalster stuurt me de volgende reactie: ‘Wat een ontzettend interessant boek. Op maandagen zijn we vrij. Ik heb er zin in!’ Is deze musicalster soms ook een kei in kaatseballen?

Meer informatie op de website van Marelle Boersma

Het leek haar erg leuk jullie op de hoogte te houden van de laatste vijf weken voor het verschijnen van haar vijfde thriller. Vandaag staat haar eerste blog online.

Wat is dit superleuk. Elke dag zie ik nieuwe reacties verschijnen op de vriendinnenactie van mijn boek De Babymakelaar. En wat een lieve vriendinnen, (schoon)zussen, of moeders heeft u. Ik ben verrast dat het onderwerp van deze thriller zo leeft onder de inzenders. Ik las zelfs over een draagmoeder. Soms zit ik te glimmen en dan weer ben ik ontroerd door de dingen die u schrijft.

‘Op zoek naar je kind’. Deze zin maakte emoties bij me los voor een nieuw boek. Het moet de ergste nachtmerrie zijn. Je kind is vermist en je weet niet eens of het nog leeft. Daarna dook een nieuwe kippenvelgedachte op. Eentje die in de toekomst vast een rol zal gaan spelen. Een draagmoeder. En een onbereikbaar nog ongeboren kind. De maakbare wereld lijkt binnen handbereik. Maar wat zijn de consequenties?

[rectangle]

Ik heb emoties nodig om te kunnen schrijven. Soms is het machteloosheid, maar het kan ook verontwaardiging zijn of woede. Bij dit thema voel ik vooral de wanhoop van mijn hoofdpersonage Femke en het verdriet over haar kinderloosheid. Ik kruip in haar hoofd en laat me meesleuren. Soms is dat heftig. Bijvoorbeeld bij de dood van Björn, haar man. Ik heb twee jaar geleden mijn zusje verloren, en tijdens het schrijven blijkt het verdriet nog vers. Ik schrijf dan in een flow. Mijn tekst is goed als ik door mijn eigen woorden geëmotioneerd raak. En dat gebeurde.

Mijn boek staat op het punt om geboren te worden. Het voelt als een bevalling, met alle emoties van dien. Verwarring: is het wel goed? Spanning: hoe reageren de lezers? Maar vooral een diep gevoel van geluk, omdat iedereen nu al enthousiast is. Achter de schermen zijn we bezig met een spannend plannetje voor de boekpresentatie tijdens de Libelle Zomerweek. Hopelijk weet ik volgende week meer.

Marelle Boersma
www.marelleboersma.nl

Lees ook de volgende blogs van Marelle:
* Alle ballen in de lucht
* Dat prikkelt mijn thrillergeest
* Mijn spannende postbode
* Een zonnige geboorte
* Babyborrel
* Tikken in mijn hoofd
* Thrillend heet

Zorgaanbieders vragen daarom aandacht voor het belangrijke werk dat dagelijks wordt verricht door 450.000 medewerkers. Op de website van Mijn tijd voor de zorg vertellen medewerkers over de praktijk van alledag, over de mooie kanten van het werk en de moeilijke. En over hoe ze soms moeten woekeren met hun tijd.

Winnie (48 jaar) werkt als activiteitenbegeleider in een verzorgingshuis voor dementerende ouderen. In haar blog schrijft ze hoe graag ze voor de bewoners een leuk dagje uit zou willen organiseren. Helaas heeft dat in de zorg meestal heel wat voeten in de aarde…

Een dagje weg: niet zo makkelijk te regelen
We zitten aan de koffie met eigengebakken cake. Lekker! Op tafel staat een mandje met wat spulletjes die gebeurtenissen van vroeger terug halen of andere herinneringen oproepen. De bewoners kunnen zich namelijk niet veel meer herinneren, terwijl de spulletjes het verleden doen herleven en dat waarderen ze enorm. Mevrouw Knuffel ziet het mandje meteen en schuift het naar haar toe, om er heerlijk een beetje in te rommelen. Mevrouw Veggel moet ervan niezen, waarop mevrouw Van de Zorg zegt: “Gezondheid, ik wens u een brief van 100.000 en mij zo veel dat ik het wisselen kan.” Dus ik vraag aan haar: “Wat zou je doen met zoveel geld?” Mevrouw Boot, die inmiddels is aangeschoven, zeg meteen: “Een dagje weg!”

Een dagje weg. Eigenlijk moeten we het gewoon een keertje doen. Maar helaas kan dat niet zomaar. Eerst moeten alle rolstoelen worden nagekeken en van een goedkeuring zijn voorzien. Dan hebben we mantelzorgers nodig (als we er genoeg kunnen vinden) die een ‘certificaat rolstoelrijden’ moeten hebben. En we moeten een taxibus regelen, want met eigen vervoer mogen we niet op pad.

Misschien kunnen we familieleden vragen om mee te gaan? Dan besparen we een hoop kosten. Want dat is het grootste probleem: de kosten van het personeel dat mee moet. Je kunt je cliënten niet zomaar op pad sturen met een activiteitenbegeleider en een verzorgende. Dat is onverantwoord. De zorg moet goed geregeld zijn. In ieder geval moet er een verpleegkundige mee, want wij mogen geen medicijnen geven. En verder? Wat als er iets gebeurt met iemand? Een extra auto voor als er calamiteiten zijn met de taxi? Ik moet de map met regels en protocollen maar eens stevig napluizen als we een draaiboekje gaan maken. Natuurlijk is het goed dat er regels zijn voor de veiligheid, maar soms zou je willen dat je van tevoren wist dat alles goed zal verlopen.

Ondertussen heeft mevrouw Knuffel de hele mand leeggehaald en is de koffie en cake op. We concluderen dat een dagje uit er voorlopig niet inzit. De bewoners kijken bedrukt. Ik voel me zelf ook een beetje teleurgesteld, want ik had er wel zin in. Maar regels zijn regels.

We duiken nog een keer in onze herinneringenmand en praten over vroeger. De teleurstelling laat zich echter moeilijk verdrijven. Morgen ga ik onderzoeken wat er mogelijk is. En ondertussen zorg ik voor een mooie natuurfilm die we met z’n allen gaan kijken. En ik neem mijn hond mee naar de afdeling: die is dol op aaien en cake.

Winnie

PS. Lees ook de blogs van Winnie op mijntijdvoordezorg.nl

Ik kan Nederlandse en Arabische vrouwen gemakkelijk uit elkaar houden: Nederlandse vrouwen lopen snel en gaan recht op hun doel af.

Die manier van lopen geeft volgens mij precies de levensstijl van Nederlandse vrouwen weer: ze werkt altijd naar een doel toe. Het zou kunnen dat ze door die eeuwige haast niet genieten van het daadwerkelijke onderweg zijn. Arabische vrouwen zijn wat dat betreft totaal anders. Ze lopen langzaam en komen een uur te laat. Ze leven in het nu, misschien dat het daarom wel eeuwig duurt voordat ze iets veranderen. Ach, dat ik hier zo langzaam loop, kan natuurlijk ook komen doordat ik weiger mijn hoge hakken uit te doen (maar dat komt weer omdat ik als Arabische vrouw nu eenmaal niet zo groot ben).

[rectangle]

Wie kookt?
Ik ben tot nu toe al door twee aardige Nederlandse stellen uitgenodigd om te komen eten. En beide keren werd de maaltijd gekookt door de mannen. Marloes legde uit dat wat haar betreft mannen en vrouwen even veel moeten doen in huis. In het begin vond ik het geweldig dat mannen van de bank af kwamen om ook iets in huis te doen, maar ik ben er daar toch ook wel ouderwets in. Voor even is het natuurlijk wel prettig, maar op een gegeven moment denk ik dat ik me aangetast zou voelen in mijn vrouw-zijn. En ergens vind ik een kokende man ook minder macho. Dat ik dit zo voel, komt waarschijnlijk door de manier waarop ik ben opgevoed. Kon ik mijn gevoel daarover maar veranderen en een lekker rustig blijven zitten terwijl een man voor me aan het koken is.

Lees ook de eerste blog van Kohloud over haar ervaringen op de redactie

Kijk voor meer informatie over Free Voice op: www.freevoice.nl

Kholoud Attar* Kholouds blogs zijn in het Engels geschreven en door ons vertaald.