Zorgaanbieders vragen daarom aandacht voor het belangrijke werk dat dagelijks wordt verricht door 450.000 medewerkers. Op de website van Mijn tijd voor de zorg vertellen medewerkers over de praktijk van alledag, over de mooie kanten van het werk en de moeilijke. En over hoe ze soms moeten woekeren met hun tijd.

Winnie (48 jaar) werkt als activiteitenbegeleider in een verzorgingshuis voor dementerende ouderen. In haar blog schrijft ze hoe graag ze voor de bewoners een leuk dagje uit zou willen organiseren. Helaas heeft dat in de zorg meestal heel wat voeten in de aarde…

Een dagje weg: niet zo makkelijk te regelen
We zitten aan de koffie met eigengebakken cake. Lekker! Op tafel staat een mandje met wat spulletjes die gebeurtenissen van vroeger terug halen of andere herinneringen oproepen. De bewoners kunnen zich namelijk niet veel meer herinneren, terwijl de spulletjes het verleden doen herleven en dat waarderen ze enorm. Mevrouw Knuffel ziet het mandje meteen en schuift het naar haar toe, om er heerlijk een beetje in te rommelen. Mevrouw Veggel moet ervan niezen, waarop mevrouw Van de Zorg zegt: “Gezondheid, ik wens u een brief van 100.000 en mij zo veel dat ik het wisselen kan.” Dus ik vraag aan haar: “Wat zou je doen met zoveel geld?” Mevrouw Boot, die inmiddels is aangeschoven, zeg meteen: “Een dagje weg!”

Een dagje weg. Eigenlijk moeten we het gewoon een keertje doen. Maar helaas kan dat niet zomaar. Eerst moeten alle rolstoelen worden nagekeken en van een goedkeuring zijn voorzien. Dan hebben we mantelzorgers nodig (als we er genoeg kunnen vinden) die een ‘certificaat rolstoelrijden’ moeten hebben. En we moeten een taxibus regelen, want met eigen vervoer mogen we niet op pad.

Misschien kunnen we familieleden vragen om mee te gaan? Dan besparen we een hoop kosten. Want dat is het grootste probleem: de kosten van het personeel dat mee moet. Je kunt je cliënten niet zomaar op pad sturen met een activiteitenbegeleider en een verzorgende. Dat is onverantwoord. De zorg moet goed geregeld zijn. In ieder geval moet er een verpleegkundige mee, want wij mogen geen medicijnen geven. En verder? Wat als er iets gebeurt met iemand? Een extra auto voor als er calamiteiten zijn met de taxi? Ik moet de map met regels en protocollen maar eens stevig napluizen als we een draaiboekje gaan maken. Natuurlijk is het goed dat er regels zijn voor de veiligheid, maar soms zou je willen dat je van tevoren wist dat alles goed zal verlopen.

Ondertussen heeft mevrouw Knuffel de hele mand leeggehaald en is de koffie en cake op. We concluderen dat een dagje uit er voorlopig niet inzit. De bewoners kijken bedrukt. Ik voel me zelf ook een beetje teleurgesteld, want ik had er wel zin in. Maar regels zijn regels.

We duiken nog een keer in onze herinneringenmand en praten over vroeger. De teleurstelling laat zich echter moeilijk verdrijven. Morgen ga ik onderzoeken wat er mogelijk is. En ondertussen zorg ik voor een mooie natuurfilm die we met z’n allen gaan kijken. En ik neem mijn hond mee naar de afdeling: die is dol op aaien en cake.

Winnie

PS. Lees ook de blogs van Winnie op mijntijdvoordezorg.nl

Ik kan Nederlandse en Arabische vrouwen gemakkelijk uit elkaar houden: Nederlandse vrouwen lopen snel en gaan recht op hun doel af.

Die manier van lopen geeft volgens mij precies de levensstijl van Nederlandse vrouwen weer: ze werkt altijd naar een doel toe. Het zou kunnen dat ze door die eeuwige haast niet genieten van het daadwerkelijke onderweg zijn. Arabische vrouwen zijn wat dat betreft totaal anders. Ze lopen langzaam en komen een uur te laat. Ze leven in het nu, misschien dat het daarom wel eeuwig duurt voordat ze iets veranderen. Ach, dat ik hier zo langzaam loop, kan natuurlijk ook komen doordat ik weiger mijn hoge hakken uit te doen (maar dat komt weer omdat ik als Arabische vrouw nu eenmaal niet zo groot ben).

[rectangle]

Wie kookt?
Ik ben tot nu toe al door twee aardige Nederlandse stellen uitgenodigd om te komen eten. En beide keren werd de maaltijd gekookt door de mannen. Marloes legde uit dat wat haar betreft mannen en vrouwen even veel moeten doen in huis. In het begin vond ik het geweldig dat mannen van de bank af kwamen om ook iets in huis te doen, maar ik ben er daar toch ook wel ouderwets in. Voor even is het natuurlijk wel prettig, maar op een gegeven moment denk ik dat ik me aangetast zou voelen in mijn vrouw-zijn. En ergens vind ik een kokende man ook minder macho. Dat ik dit zo voel, komt waarschijnlijk door de manier waarop ik ben opgevoed. Kon ik mijn gevoel daarover maar veranderen en een lekker rustig blijven zitten terwijl een man voor me aan het koken is.

Lees ook de eerste blog van Kohloud over haar ervaringen op de redactie

Kijk voor meer informatie over Free Voice op: www.freevoice.nl

Kholoud Attar* Kholouds blogs zijn in het Engels geschreven en door ons vertaald.

Op mijn tweede dag in Amsterdam neemt Marloes me mee naar een zogenaamde ‘gezellige bakkerij’. Opgetogen legt ze uit dat De Bakkerswinkel – in tegenstelling tot de meeste design-restaurants – met zijn gezellig ‘oma-stijl’ voor de meeste mensen een soort thuis is.

Terwijl we onze koffie dronken, hadden we een interessant gesprek waarbij duidelijk werd wat nou precies het verschil is tussen onze twee culturen. In Saoedi-Arabië hebben we nog bergen te verzetten. Van vrouwenrechten tot een simpel iets als dat je als vrouw alleen veilig over straat kunt lopen. Wat dat betreft zijn we net de hippies uit de jaren zestig die moeten vechten voor verandering. Marloes vertelt dat het haar generatie – van na de jaren zestig – ontbreekt aan een berg om te verzetten. Het is alsof je midden op een plein staat en iedere richting uit kunt gaan die je wilt, waardoor het weer moeilijk wordt om een keuze te maken.

[rectangle]

Toen Marloes me voorstelde aan de mensen op de redactie, viel het me op hoe gedreven iedereen is. Door alle verhalen die ik hoorde, ontdekte ik dat de meeste vrouwen die bij Libelle werken een lange weg hebben afgelegd om te komen waar ze nu zijn. Ik vraag me af of de altijd aanwezige mogelijkheid om te veranderen de reden is dat mensen ontevreden worden als dingen routine worden. Of is het juist positief dat je – ongeacht hoe lang je erover doet – je altijd de mogelijkheid hebt te doen wat je écht wilt?

Vriendelijke groet,

Kholoud

P.S. Het is nog maar mijn tweede dag hier in Nederland, maar ik vraag me nu al af of het ooit zal ophouden met regenen…

Kijk voor meer informatie over Free Voice op: www.freevoice.nl.

Lees ook het blogje van Kholoud met haar indrukken van de eerste dag op de Libelle redactie.

* Kholouds blogs zijn in het Engels geschreven en door ons vertaald.

De Saoedische journaliste Kholoud Attar (24) schrijft dagelijks een blog over haar ervaringen in Nederland.*

De twee vrouwen die me van het vliegveld ophalen, zijn vriendelijk en gastvrij. Als ik me ook maar een béétje zorgen had gemaakt over mijn komst naar Amsterdam, dan nemen Ida van de organisatie Free Voice en Marloes van Libelle die meteen weg met hun grote glimlach en de bos tulpen die ze voor me hebben meegenomen. Zo’n lief gebaar heb ik tot nu toe nog niet vaak meegemaakt in Europa!

In de trein blijf ik me verbazen over het witte landschap. Grappig genoeg omschreef iedereen me de winter als treurig en eenzaam, maar ik vind het precies het tegenovergestelde. Aangezien ik uit een land kom waar het het hele jaar door zomer is – in Saoedi-Arabië is het heet óf heter – vind ik sneeuw juist een vredige ervaring. Het gevoel dat het me geeft, raakt me. Het enige waar ik niet blij van word, is mijn natte haar. Hoe krijgen Nederlandse vrouwen het toch voor elkaar dat hun haar de hele tijd goed zit, ondanks al die regen en sneeuw?

[rectangle]

In Nederland is lopen is de normaalste zaak van de wereld, maar ik geniet van iedere stap die ik zet, van de beweging van het lopen. Alleen al door het zwerven door de stad, besef ik dat ik in Saoedi-Arabië niet zomaar de deur uit kan stappen en dat dat mijn inspiratie en enthousiasme geen goed doet. Gewoon zwerven door een buurt kan hier. In mijn land zorgen de temperatuur, de omgeving en de zogenaamde noodzaak om niet op te vallen ervoor dat mensen voornamelijk binnen vier muren blijven.

Maar goed, ik mag niet klagen. Ik ben een van de weinigen die zo bevoorrecht is dat ik een chauffeur heb die me overal heen brengt waar ik naartoe wil. En met die kou in Nederland, mis ik dat toch wel. Triest maar waar, ik ben gewoon een verwend nest!

Dit was nog maar mijn eerste dag in Amsterdam en mijn hoofd zit nu al vol. Ik ben benieuwd wat ik hier allemaal nog meer ga meemaken.

Lees ook de andere blogs met de ervaringen van Kholoud tijdens haar week in Nederland en bekijk de foto’s.

• Ernstige gesprekken bij de Bakkerswinkel
• Op z’n Nederlands of op z’n Arabisch
• De angst van het Westen voor het Oosten(en andersom)
• Ik ga Nederland missen

Kijk voor meer informatie over Free Voice op: www.freevoice.nl.

* Uiteraard schrijft Kholoud het blog in het Engels, maar komen wij hier uit met de vertaling. Lees ook de blog in het Engels.

Kijk, dat hoor ik graag, dat ik veranderd ben. Alleen is deze typologie nou niet echt waar ik op gerekend had. Volwassen. Redelijk. Wijzer. Rustiger. Die termen had ik allemaal wel aangekund.

Maar ‘melancholisch cynisch’? “Ik ben altijd al cynisch geweest. Je zou het ook realistisch kunnen noemen. De dingen benoemen zoals ze zijn, zonder opsmuk. Helder en duidelijk, feitelijk. Hoezo ‘melancholisch cynisch’?! Melancholisch klinkt als romantisch en als er een ding is wat ik niet ben is dat het wel.” Mijn neef zwijgt. Waarschijnlijk is alles wat ik net gezegd heb het bewijs dat hij gelijk heeft.

We zitten in de auto, moeten een fors stuk rijden door bergen en het is niet echt de plek om te gaan zitten bekvechten. Tegelijkertijd heeft hij vast gelijk. Ik zie hem eens in de drie, vier maanden en juist mensen die je niet dagelijks meemaken kunnen veranderingen het beste zien. Melancholisch cynisch. Ik pak mijn telefoon en sms Maureen die aan het skiën is in Zwitserland. “Neef Ari zegt dat ik melancholisch cynisch ben geworden. Sinds de buurman bedoelt hij natuurlijk maar dat durft hij niet te zeggen.” Het antwoord komt per kerende sms: “Hij heeft gelijk. En misschien moet hij het maar gewoon zeggen, dat is goed voor je.”[rectangle]

Shoot. Damn. Melancholisch cynisch. Het stomme is natuurlijk dat ik niet eens begrijp hoe ik dat geworden ben, en dus niet weet hoe ik het weer kan veranderen. Somber ben ik geworden, dat klopt. Het afgelopen jaar was er dan ook een waarvan ik niet had gedacht het ooit mee te maken.

Murphy heeft zich uitgeleefd op mij, en op mij alleen lijkt wel. Oeps, cynisch. Een mega belastingaanslag en een uit de hand gelopen investering deden een beroep op mijn financiële flexibiliteit, een gebroken hart op mijn mentale. Ik heb zeker de helft van het jaar als een zombie rondgelopen met weinig aandacht voor vrienden, familie en al het goeds dat het leven me te bieden heeft. Maar aan alles komt een einde – wat op zich een rare gewaarwording is.

Verdriet, ellende, ruzies, op een dag is het over. En soms moet iemand je vertellen dat je melancholisch cynisch bent geworden als het resultaat van Murphy’s pesterijen in 2009. Ik heb nieuws voor Murphy: het is 2010. Mijn jaar. Het wordt een toppertje, ik voel het, ik weet het, ik heb er zin in. Gelukkig nieuwjaar!

Naast het schrijven van een weblog heeft ze nu een boek geschreven; Het handboek voor de superfoodie. Naast verrukkelijke recepten wordt in het boek ook beschreven hoe je zelf een superfoodie kunt worden.

Wat kunt u van het boek verwachten..

Het boek is opgedeeld in vier hoofdstukken. In het hoofdstuk ‘Eet als een foodie’ wordt er een beroep gedaan op uw smaakpupillen. Hoe ontwikkel je een eigen smaak. Waaraan kunt u een middelmatig restaurant herkennen (en dus niet moet gaan eten) en waar je het lekkerste straatvoedsel kunt vinden.In ‘Kook als een foodie’ kunt u zelf aan de slag in de keuken. Naast eenvoudige seizoensgerechten staan er ook recepten in die gebaseerd zijn op recepten van wereldberoemde koks.In ‘Drink als een foodie’ leest u hoe in alledaagse taal over wijn kunt praten. Het laatste hoofdstuk ‘Leef als een superfoodie’ behandelt de levenswijze van een superfoodie. Wat moet je als foodie in ieder geval een keer geprobeerd moet hebben?

[rectangle]
Filmpje
Op de video (helaas in het Engels) vertelt Pim over haar (kook)boek. Haar enthousiaste manier van vertellen en haar passie voor koken zorgen voor jeukende handen. Het ziet er simpel maar heerlijk uit.

Minpuntje
Helaas heeft het boek ook een nadeel. Doordat het niet alleen een kookboek is, loopt het verhaal soms over in een recept. Daardoor begint elk recept niet op een nieuwe pagina en is het soms zoeken naar het begin van het recept. Desalniettemin is het een heerlijk boek om door te bladeren en haar (soms op een sarcastische toon) verhalen te lezen. De prachtige prenten maken het een mooi (kook)boek.

Meer informatie

De laatste tijd gaat communicatie echter in een razend tempo en dient het zich in de meest uiteenlopende en onzinnige vormen aan ons aan. Eerst dacht ik nog dat ik een oude ziel had die al die nieuwe snufjes niet aankon, maar nu ik merk dat ook vijftigers zich vol overgave op sites als Hyves en Facebook storten, begin ik me toch af te vragen wat ik mis. Iedereen verzamelt als een razende vijfhonderd vrienden en krabbelt wat af, her en der de mooiste gefotoshopte vakantiekiekjes rondstrooiend.

Op de een of andere manier is mijn grens bereikt bij het e-mailen. Dat vond ik nog iets persoonlijks hebben: je kon je vrienden vaker en sneller schrijven dan voorheen en het gaf een extra dimensie aan je vriendschappen. Die extra dimensie zie ik niet echt bij Hyves of Facebook. Ik word er alleen maar onrustig van om te koekeloeren in andermans privéleven zonder dat het echt speciaal voor mijn ogen geschreven is (maar voor die van vijfhonderd vrienden).

Andersom moet ik er helemaal niet aan denken. Ik wil dingen vertellen en laten zien als ik daar behoefte aan heb en niet aan al die honderden ‘vrienden’ die natuurlijk eigenlijk mijn vrienden helemaal niet zijn. Maar goed… waar ik eigenlijk heen wilde: mijn laatste ergernis is Twitter. Kreeg ik tot voor kort alleen nog uitnodigingen van oude bekenden voor Hyves en dat soort sites, nu krijg ik Twitter-uitnodigingen.

Ik moet jullie bekennen: de eerste keer dat ik zo’n mail zag, had ik werkelijk geen idee wat het was. Nu ik het uitgezocht heb, snap ik het trouwens nog steeds niet. Het blijkt te gaan om een soort korte blogboodschap van 140 tekens waarin je de wereld vertelt wat je aan het doen bent. Zo van: “Ik ben nu een appeltaart aan het bakken!” ”Stap net een overvolle tram in” “Wat een vieze wc op het Centraal Station” “Kwam net Inge tegen”.

Maxime Verhagen doet het ook: twitteren. Hij meldt het als ie een kopje koffie heeft gedronken met Hilary Clinton. Is dat nu van belang? Gaan we daarheen? Het vliegt me echt naar de keel dat ik op ieder moment van iedere persoon die ik ken en niet ken, weet wat hij of zij op welk moment aan het doen is. Dat is toch om gek van te worden? Mag er dan helemaal niets meer verborgen blijven?

Ik vul het bad voor Roos en maak de andere twee kinderen wakker. Ik stuur Kay onder de douche, zet Roos in bad, roep Kay weer onder de douche vandaan, anders staat hij er over tien minuten nog.  Snel neem ik zelf een douche, onder de douche roep ik Kim die, zoals elke ochtend, niet wakker te krijgen is. Ze komt de badkamer in met de woorden: “Ik ben zo moe.”
Verrassend. Jer begint ongeduldig te worden. “Kim, schiet op met douchen”, hoor ik hem zeggen. Zelf ben ik bezig om Roos aan te kleden. Kay is naar beneden gegaan om de tafel te dekken en roept naar boven: “Hoeveel boterhammen?” Ook dit hoor ik elke ochtend, maar ach, hij dekt dan ook elke  ochtend trouw de tafel zonder al te veel gemopper. Lekker joch.
Roos is intussen aangekleed, op haar laarzen na dan. Ze loopt met haar laarsjes in haar handen richting trap. Ik loop de douche uit en roep naar haar: “Roos niet de trap af hè, trek je laarsjes maar aan.” Even later hoor ik ons kleine meisje lopen op haar laarzen. Heerlijk.
Anderhalf en ze trekt nu al zelf haar laarzen aan, en nog goed ook!
Half acht zitten we allemaal aan tafel. Jer pakt zijn boterhammen en rent de deur uit.
De kinderen smeren hun boterhammen en eten hun ontbijt op. Snel rennen. Alledrie de kinderen in de auto, na een paar keer geroepen te hebben of ze alle tassen bij zich hebben. Roos die nog even snel de muts van papa meepakt. Normaal wil ze nooit een muts op, maar deze is speciaal, deze is van papa. Kay en Kim moeten om haar lachen. Nu nog een halfuur rijden en dan zitten alle kinderen weer op de plekken waar ze moeten zitten als mama en papa aan het werk zijn. Kwart over negen. Ik ben op werk. Wat is dát toch lekker rustig in  vergelijk met het geren van om de deur uit te komen.

Caroline Alderden, Beeldbewerker

Afgelopen week konden we voor het eerst sinds jaren weer eens de schaatsen onderbinden. Dinsdagmiddag gingen we eindelijk los op de prachtige ijsbaan van Gorredijk, vlakbij de boerderij waar mijn zussen, broer en ik zijn geboren. Toen we klein waren mochten we in de winters- die in mijn kinderoptiek eeuwen duurden- naar de verlichte baan. Dubbeltje mee, in het donker- houtjes aan elkaar gebonden om de nek- lopend naar de ijsbaan. We droegen door Beppe gebreide truien, mutsen en wanten en droomden van een Elfstedentocht schaatsen. Van alles wordt nu van zolder gehaald. Sleeën uit grootmoeders tijd, houtjes en de Noren waar Ard en Keessie hun grandioze successen op behaalden. Je ziet veel mensen in hun skikleding, spijkerbroek of oude schaatsbroek, maakt niet uit wat je draagt, als het maar warm is. 

Op Nieuwjaarsdag zijn we gaan schaatsen op het Nannewiid, vlakbij Heerenveen. Baantjes rijden op het nog niet helemaal bevroren meertje, heel spannend. Na het eerste rondje is de angst dat ik er door heen ga zakken al snel weg en is het genieten van het schitterende weer, het mooie ijs en alle mensen in hun kleurige, bij elkaar gezochte outfits. Ook ijszeilers zoeken de wind op. Helaas voor hen, heerlijk voor ons is het bijna windstil. Bij een nostalgische koek en zopie met dampende ketels op het gasstel drinken we warme chocolademelk.
Later op de dag zien we de snelle, fel gekleurde pakken, klapschaatsen en supersonische brillen. Want de marathonrijders willen het liefst hun kilometers op echt ijs schaatsen. In Nederland hebben we fantastische kunstijsbanen. Wereldrecords sneuvelen om de haverklap; materiaal en ijs worden almaar weer geperfectioneerd. Maar er is maar één soort ijs wat echt telt, en dat is natuurijs. Met hobbels, wakken, scheuren en werkijs. In een zelfgebreide trui zul je de Elfstedentocht niet meer winnen. Maar dat hoeft ook niet. IJspret is voor iedereen.

Zoals jullie wel hebben vernomen ben ik vorige week voor het eerst zonder ouders op vakantie geweest, naar Parijs. En zoals beloofd zal ik al mijn ervaringen delen met jullie.

Dinsdagochtend begon al vroeg, kwart voor zes op. Dus de wekker om vijf uur gezet om die vervolgend nog zo’n twintig keer te snoozen, ik haat vroeg m’n bed uit! De liefste schoonpapa van de wereld bracht ons in alle vroegte naar het station, zodat we lekker vroeg in Parijs zouden zijn. Niet dus! Zo’n 500 meter voor Brussel besloot de locomotief dat hij het genoeg vond en niet verder wilde, daar zaten we dan, drie uur lang in een trein met uitzicht op een rokende fabrieksschoorsteen. Daarom wil ik nu even mijn dank uiten aan de makers van de Ipod en Dhr. Raymond van de Klundert (Kluun). Uw uitvindingen hebben mij door deze zeer lange uren heen geholpen. Nadat we in Brussel de trein uit werden gegooid en zelf maar moesten uitzoeken in welke trein we moesten stappen (waarom spreken Belgen geen Nederlands), kwamen we na een reis van 8 uur (!!!) toch aan in ons hotel.

Een prachtige idyllische hotelkamer met overal bloemetjes. Bloemetjes gordijnen, bloemetjes behang, bloemetjes lakens en ja zelfs een bloemetjes douchegordijn. Maar goed we kwamen daar toch alleen om te slapen en het was lekker goedkoop. Dus, hup, lekker de stad in, naar de Notre Dam. Wauw die is mooi! Dag twee was bestemd voor de Champs-Elysées, want zulke straten heb je niet in mijn dorpje. Eerst een lekker kopje koffie drinken voor het luttele bedrag van slecht €5,50. Daar moest dus even goed van genoten worden. De Champs-Elysées is prachtig; mooie winkels vol met dure tassen, mooi auto’s en nog veel meer dure dingen. Toen ik een wel-betaalbare winkel zag kon ik het toch niet laten om iets te kopen, staat toch leuk zo’n bonnetje van de Champs-Elysées. Dag twee was ook oudjaarsdag, dus tijd voor een feestje! Vriendlief is op dat gebied net een groot kind, dus er was vuurwerk. Nou dat kennen ze daar dus niet, ik heb nog nooit iemand zo blij gezien met een sterretje. Om twaalf uur was het eindelijk tijd voor een romantische nieuwjaarskus onder een prachtig verlichte Eiffeltoren.

Dag drie stond in het teken van de Montmartre, met de prachtige Sacré-Coeur. Dag vier was een officiële shopdag. Jammer genoeg viel het shoppen in Parijs ons erg tegen, of we konden gewoon de goede winkels niet vinden. ‘s Avonds was het om half zeven weer tijd om richting Nederland te gaan, na een reis van (gelukkig nu wel) drie uurtjes kon ik heerlijk weer in m’n eigen bedje stappen. Maar gelukkig kon ik terug kijken op een geslaagde eerste keer op vakantie zonder ouders.

Ik heb internet via een bekend kabelaar, een 3-letter woord, wat ik soms ook gebruik (ander 3-letter woord, weliswaar). Sommigen zeggen dat ze een monopolie hebben en dat schaamteloos gebruiken. Toen ik ermee begon was het een ramp – om de haverklap lag het eruit. En bellen? Als je geluk had kreeg je na een kwartier een echt mens te pakken. Ik heb er ooit 2 gehad. De een zei dit, de ander zei heel wat anders, maar resultaat was nog steeds dat de boel niet werkte!

De laatste tijd tobde ik wat af – uitval hier, uitval daar, uitval altegaar. Bleek het modem kaduuk. Er kwam een monteur. Ik geef toe, het 3-letter woord loste dat netjes op. Nieuw modem, hoera, ik kan weer. Nou, met horten en stoten. Het was steeds van ‘doet ie ut of doet ie ut niet’ . Heel enerverend als je een stukje naar Libelle moet sturen en dat kreng doet niks. Ik belde me suf (en een fortuin aan kosten) met het 3-letter woord. Kreeg je weer zo’ n bandje. Ik ken het uit m’n hoofd inmiddels. ‘ Wilt u informatie over onze nieuwe producten? Toets 1′ Neeeheee! ‘Wilt u een storing melden? Toets 2′. Hop, daar ging 2. ‘Wilt u een storing aan de telefoon melden? Toets 1′. Inmiddels was ik al zover gevorderd in de betere 3-letterwoorden taal dat ik al wist dat ik naar 2 moest.

En daar ging het weer ‘al onze medewerkers zijn in gesprek. Blijft u aan de lijn aub, u wordt zo spoedig mogelijk geholpen’. Ik hing te hangen. En mijn telefoonrekening begon gigantische vormen aan te nemen – ik durf er straks niet eens naar te kijken. Nou ja, eerst maar een valiumpje… De variant was trouwens ‘het is momenteel erg druk. Wij verzoeken u op een later tijdstip terug te bellen. U kunt ook terecht op onze website van 3letterwoord’.

Ja, hallooo! Daar kan ik niet op! Daarom bel ik nou net! 3-letterwoord beweerde dat ze niks konden doen. Ik computerdokter gebeld. Die kwam en installeerde alles opnieuw. Hij deed het. Even. Toen weer fout. Computerdokter terug. Zette er een router tussen. Die houdt in de gaten wanneer je signaal krijgt. Kijk aan. Weer wat geleerd. Ik moest alles aan laten staan, dag en nacht. De dokter was zojuist hier om de patiënt te controleren. Patiënt mankeert niks. Alles in orde. Het is de verbinding van 3-letterwoord die fout gaat. Ik heb er een keer uitgelegen om 10 over 2 ‘s nachts. Oh. Computerdokter gaat ze bellen.

En ik word compleet gestoord van al die stomme bandjes. Hebben jullie dat nou ook?

Het kan jullie niet ontgaan zijn dat de eindejaarstrekkingen van de Nederlandse loterijen dit jaar weer gigantische bedragen uitkeren. Via de media en (ongewenste) mailing in de brievenbus werden we allemaal verzocht om toch vooral loten te kopen om kans te maken op deze mooie prijzen.
Ook wij spelen mee in de Staatsloterij. Heel gemakkelijk, het bedrag wordt automatisch van onze rekening afgeschreven en mochten we wat winnen, storten ze dat gewoon dezelfde rekening. Helaas komt dat laatste niet zo vaak voor. Sinds ik een aantal jaren geleden in een kerstpakket een gratis lot van de Postcode loterij vond en deze geactiveerd heb, speel ik daar ook in mee. Ach, je steunt zo nog eens wat goede doelen.

Maar nu de uit te keren bedragen. Vijfentwintig miljoen in de Staatsloterij, 27,9 miljoen in de postcodeloterij en 17,8 miljoen in de Lotto. Wat een bedragen! Afgelopen week op onze berg hebben manlief en ik eens gefilosofeerd over wat we zouden doen als een dergelijke grote prijs op ons lot zou vallen. Natuurlijk kunnen we in een nog groter huis gaan wonen, maar ik ben meer dan tevreden met mijn huidige woning en wil helemaal niet verhuizen. Een nieuwe auto? Mijn auto doet het nog prima. Man en kinderen vinden overigens wel dat ik dan in iets sportiefs moet gaan rijden. Zo’n laag ding waar je op mijn leeftijd niet meer charmant uit kunt stappen, maar waar je jezelf uit moet rollen. Dat wordt het dus ook niet. Nog een huis in het buitenland kopen. Tja, voor zoveel geld kunnen we iets kopen dat al helemaal klaar is, maar één extra huis vind ik meer dan genoeg.

Onze conclusie is dat wij van zoveel geld ineens nooit gelukkig zouden kunnen worden. Waarom maakt men ons wijs dat ze dergelijke grote prijzen moeten uitkeren om als loterij interessant te blijven? Ik geloof er niets van. Ik denk zelfs dat het voor de mens beter is meerdere ‘kleine’ prijzen van een ton uit te keren. Honderdduizend euro is ook veel geld en daarmee kunt je net die ene droomreis bekostigen, een verbouwing in je huis realiseren, de auto vervangen en vervolgens nog jaren een mooi appeltje voor de dorst overhouden. Bovendien maak je veel meer mensen gelukkig, terwijl het maar de vraag is of die ene prijswinnaar echt gelukkig zal worden van 25 miljoen.

En jullie, hebben jullie enig idee waar je zoveel geld aan uit zouden geven of moeten we hier een begin maken met een oproep naar de loterijen om het prijzengeld beter te verdelen?

Als modecolumnist van de Libelle site kom ik er uiteraard niet onderuit. Als je een béétje mee wilt doen, dan publiceer je een lijst. Uit-In. Nu wil ik er natuurlijk bijhoren- hoewel, dat is toch écht uit- in 2009 draait het om authenticiteit. Volgens Li Edelkoort, en zij kan het weten. Zij is Hollands bekendste trendwatcher.

UIT – Bij de goedkope super je kofferbak volladen
IN – Op de fiets naar de markt

UIT – Glossy’s met veel te veel reclame
IN – Libelle

UIT – Namaak Marlies Dekkers
IN – Design Nachtgoed

UIT – It Bag
IN – De Maggie van Mulberry (sparen!)

UIT – Zonnebril in je haar
IN – Is het echt uit? Ik blijf het doen (verlies) 

UIT – Fashion victims
IN – Je eigen stijl

UIT – Enorme tas
IN – Heuptasje aan je riem

UIT – Alle leftovers weg kieperen
IN – Prakken- of restjesdag

UIT – Zwart
IN – Pimpelpaars- Flamboyant Framboos

UIT – Staat u bééldschoon!
IN – Internetshoppen

UIT – Snuivende, bezopen Kate
IN – Ús frisse, fruitige Doutzen  

UIT – Kastanje, of aubergine gekleurd haar
IN – Natuurlijk gekleurd haar

UIT – Namaak  sieraden
IN – Echte parels, eventueel van Oma

UIT – Vetrollen boven (te) lage jeans
IN – Marlène Dietrich broek

UIT – Sarah
IN – Hillary

UIT – Kweekvis
IN – Eekhoorntjesbrood

UIT – Druk, druk, druk
IN – Niets doen

UIT – Urenlange meetings
IN – Staand vergaderen

UIT – Thailand
IN – Terschelling

UIT – ‘Zes maand zwangere’ topjes
IN – Getailleerd

UIT – Op vakantie naar Amerika
IN – Thuisblijven en wandelen

UIT – Rokjes met legging- (Brrr)
IN – Lange hippie jurk

UIT – Grote oorringen
IN – Oorknopjes in witgoud of parels

UIT – Björn Borg boxershort
IN – Schiesser onderbroeken

UIT – Muts, pet
IN -   Russische flapmuts van (nep)bont (vintage)

Mijn persoonlijke lijstje. U kunt aanvullen. Alles wat lelijk was in 2008 laten we achter ons. 2009 wordt een prachtig jaar. Ik wens u veel inspiratie, wijsheid, liefde en geluk.

Eindelijk is het zover, ik ga voor het eerst zonder m’n ouders op vakantie. Nou ja niet helemaal alleen, met vriendlief. Vier daagjes naar Parijs. De hele zomervakantie heb ik gewerkt om een extra spaarcentje te hebben voor de vakantie. En voor iemand zoals ik is dat heel erg moeilijk, want ik als ik geld heb moet het op.  Tegen de tijd dat jullie dit lezen zit ik al heerlijk in Parijs, want ik ga dinsdagochtend om half acht weg met de trein.

Maar zo’n vakantie heeft genoeg voorbereiding nodig. Eerst natuurlijk een geschikt hotel vinden wat binnen het budget past, en dat is nog niet zo gemakkelijk. Het ene hotel is te duur het andere te ver weg van het centrum en weer een ander hotel is volgeboekt. Maar het is uiteindelijk toch gelukt en we hebben dus een dak boven ons hoofd.

Als de reis helemaal is geregeld moeten er ook nog koffers ingepakt worden. Normaal gesproken gooi ik m’n koffer gewoon vol met veel te veel kleding en zeven paar schoenen maar dat was deze keer niet het enige waar ik aan moest denken. Want er moet een verzekeringspolis mee, en een creditcard voor de hotelreservering en voor noodgevallen, en diezelfde hotelreservering moet je ook weer niet vergeten en dan nog alle nummers voor noodgevallen. Tja daar denkt normaal gesproken m’n mama aan.

Maar goed die stress is nu voorbij en ik kan vannacht lekker dromen over alle dingen die ik wil gaan doen. Want ik wil naar het louvre, de mont-marte, de sacre coeur, en die grote toren tegenover de Eiffeltoren waarvan ik steeds de naam vergeet. Ik wil de mona lisa en de notre dam zien en natuurlijk niet te vergeten oud en nieuw in Parijs.  Eindelijk kan ik na vijf jaar Frans er eens echt gebruik van maken. Ik hou m’n hart vast want ik geloof niet dat de franse bevolking zo Frans praat als m’n franse lerares. Maar misschien spreken ze daar ook wel engels.

De komende vier dagen worden vast onvergetelijk, en ik heb er zo superveel zin in. Ook al is het voor het eerst zonder m’n moeder, want stiekem kan ik toch eigenlijk niet zonder haar. Maar kleine meisjes worden groot dus ik wissel m’n mama even vier dagen in voor m’n vriendje om voor het eerst samen met hem op vakantie te gaan. Dames tot volgende week, ik zorg voor een uitgebreid verslag van m’n eerste vakantie alleen.

Oh, wat zit ik elk jaar toch weer vol goede voornemens. Ik ga m’n administratie bijhouden – kijkend naar de stapel die nu op tafel ligt. Achterstallig onderhoud, zullen we maar zeggen. Deze keer heb ik een prima excuus: ribben gebroken en streptokokken die me willen opeten. Het zijn wel volhouderdjes overigens, daar zijn ze weer. Verdorie.

En: ik stop met roken. Nadeel is dat ik niet rook, maar het is toch een mooi Goed Voornemen? Verder ga ik braaf elke dag de kattenbakken doen in plaats van te wachten tot ze het zo onaangenaam vinden dat ze ernaast gaan zitten, zodat ik per saldo nog meer moet opruimen (Anneke’s kunnen lui zijn. Ze kunnen ook heel goed hinken momenteel).

De tuinstoelen: die ga ik ook te lijf! Jawel! Zeker! Boen boen boen! Alweer een goed voornemen. Wat zal ik nog eens meer voornemen. Uh, het trappetje achter? Oei. Maar vooruit, een Goed Voornemen is een Goed Voornemen.

Zal ik me ook Voornemen om geen hapje chocolade meer te nuttigen? Dat wordt toch wel krikkel! Er zijn grenzen, tenslotte!
Meer fietsen, meer lopen – dat zijn ook goeie. Houden we erin. Totdat de eerste natte sneeuwbuien me om de oren vliegen. Dan is een auto met verwarming toch wel prettiger. Mooie poging Anneke, mooi, maar… Bovendien moet mijn fiets naar de fietsenmaker. Kijk, da’s toch een pracht van een smoes? Ik zal er alleen wel met de fiets aan de hand naar toe moeten lopen, dat is minder. Maar: dan loop ik! Hoera! Voornemen volbracht! Zien jullie nou, ik kan het wel!

Wat gek eigenlijk he, dat we aan het eind van het jaar schoon schip maken – en het na een maand alweer vergeten zijn. De oliebollen en de appelflappen zijn nauwelijks naar binnen of we liggen met een Champagne-kater te kijken naar het schans-springen bij Garmisch Partenkirchen, kreunend ‘nooit meer!’ Om vervolgens op de verjaardag van oom zus-en-zo, een paar weken later, weer vrolijk aan een rood wijntje te gaan. Dat zakt allemaal zo snel weg – ik vrees dat ik na een paar weken alweer onherstelbaar ben met die kattenbakken. Ik vind dat een rot-klus, maar het moet wel. En momenteel lukt het niet zo, die strepjes maken me een beetje helemaal niet lekker – ook fijn met de Kerstdagen! Gelukkig krijg ik hulp van lieve vrienden. En begrijp me niet verkeerd: ik doe het wel hoor, alleen als ik moet bukken word ik momenteel helemaal dizzy. Geen geslaagde oefening.

Maar: hoe zit het met jullie Goede Voornemens? En gaat dat lukken? Voor iedereen: Een gelukkig en gezond uiteinde, en kijk uit met vuurwerk!

Een jaar geleden vroeg Tineke op deze plek wat onze verwachtingen voor 2008 waren. Ik had een goed gevoel over de toekomst en heb dat geantwoord. Toch heb ik vlak voordat ik op de ‘verzendknop’ drukte, mijn verwachtingen iets bijgesteld en de tekst aangevuld met ‘er zal niets gebeuren dat ik niet aan zou kunnen’.

Nu het jaar bijna op zijn einde loopt en we allemaal even achterom kijken kan ik stellen dat het voor ons een bizar jaar is geweest. De droevige en blijde emoties wisselden elkaar in rap tempo af, maar zelfs alle leuke dingen werden door het plotselinge overlijden van mijn ouders overschaduwd. Ja, ik kon het allemaal aan, maar het was niet altijd even makkelijk.

Het jaar is voorbij en deze kerst breng ik met mijn gezin in alle rust door op onze eigen stukje berg, elders in Europa. Ik ben blij dat het erop zit, maar zie volgend jaar weer met dezelfde positieve instelling tegemoet als 2008. Misschien naïef, want afgelopen jaar zijn we wel door het onheil overvallen. Toch wil ik daar niet naar leven. Als er zich in de toekomst minder leuke dingen aandienen, is het vroeg genoeg om me daar zorgen over te maken. Want als er één ding is dat ik afgelopen jaar geleerd heb, is dat zelfs tijdens grote onheilstijdingen, ook mooie, lieve en leuke dingen om je heen gebeuren en dat het altijd de moeite waard is om die te blijven zien.

Ik heb zin in het nieuwe jaar en ben benieuwd wat er dan weer staat te gebeuren. Niet dat ik alles aan het toeval overlaat hoor. Je moet natuurlijk zelf ook moeite doen om je leven leuk te houden. Oudejaarsavond vieren we bij onze buren. Dat staat ieder jaar garant voor een knallende start van het nieuwe jaar en de eerste theaterkaartjes voor 2009 liggen al klaar. Heerlijk Hollands cabaret, gewoon omdat ik zin heb om te lachen.
Misschien heeft het met de tijd te maken. De naargeestige berichtgeving over de kredietcrisis en recessie hebben wat tegenwicht nodig en ik ga voor kleur en lach in het leven om alles een beetje op te vrolijken.

En jullie, hebben jullie al leuke dingen in het verschiet voor komend jaar? Als we nu even kort terugkijken op afgelopen jaar en vervolgens met zijn allen hier gaan opschrijven wat voor positiefs we van het komend jaar verwachten, beginnen we 2009 allemaal met een lach. Ook als alles tegenzit, is er vast nog wel iets moois te ontdekken.

Modisch gezien is december een flutmaand. Die galajurken en modeproducties in de bladen vol feestkleding hebben we zo langzamerhand wel gezien. Want zeg eens eerlijk; wie gaat er in vol ornaat, mannen in smoking, vrouwen in avondtoilet naar allerlei groots opgezette kerstfeesten? Toen Erwin nog voor een andere maatschappij werkte in Assen, gingen we nog weleens volledig opgedoft naar zo’n fatsoensborrel. Meestal voelde ik me dan overdressed, want sommige Nederlandse vrouwen presteren het om in jeans en trui naar een feest te gaan.

Hoe anders is het nu, in Fryslân. Op kerstavond gaan we naar Langezwaag. We wonen de dienst bij in het kerkje waar mijn moeder altijd graag naar toe ging. De kachel staat aan, de sfeer is prachtig, maar het blijft een kerk. Niet echt een gelegenheid voor je Little Black Dress met killer heels.
Eerste kerstdag, geheel naar Britse traditie, liggen er pakjes onder de boom. Het Weihnachtsoratorium van Bach wordt grijs gedraaid – tot groot verdriet van onze kinderen- en we maken een lange wandeling door het Wâldster bos. We drinken een mooi glas port bij de haard en schuiven aan. Onze kerstdis is eenvoudig, maar lekker. Vlak voor kerst vind je mij niet in de supermarkt. Rampscenario. Voor het feestelijke gevoel trek ik een jurkje aan. Geen gala, want er moet wel worden gekookt. En afgewassen.
Tweede kerstdag is traditioneel een familieaangelegenheid. We lopen over een modderig pad naar de boshut van mijn zus en zwager, voor glühwein bij de vuurkorf. Koud én raar als je daar aankomt in je avondjapon met lange zwarte handschoenen. We eten biologische scharrelkip van onze zwager Joop- om je vingers bij op te eten, zó lekker- en genieten van elkaars gezelschap. Een paar stevige laarzen, jack, sjaal en muts volstaan. Voor ons wordt het een warm geklede Kerst.

Ik wens u bijzondere, gezellige én feestelijke dagen.

Het is bijna zover, kerstmis. De afgelopen week stond voor een heleboel mensen in het teken van de feestdagen. We negeren met z’n allen de kredietcrisis, en gaan massaal kerstboodschappen doen. Zodat we met de feestdagen lekker een speciaal voor ons gekweekt dier uit de bio-industrie kunnen oppeuzelen, terwijl er nog steeds kindjes doodgaan van de honger in Afrika. Wat een kerstgedachte! Maar goed als we daar niet over nadenken is kerst best gezellig. Het begint al met de kerstpakketten, een grote doos vol met onzin-dingen die je nooit gebruikt. Ik ben dol op die dingen, dit jaar kreeg ik voor het eerst ook een kerstpakket (twee zelfs). Wat er allemaal uit die dingen komt! Onbestemde potjes in het Italiaans (waarvan ik de inhoud niet durf te eten), flessen wijn (jammie!), kookboeken (terwijl ik nog steeds niet kan koken), een ovenschaal (in de doos voor de uitzet), en nog veel meer zooi. Vorig jaar was kerst helemaal nieuw voor mij, nee ik ben geen moslim en ik heb de afgelopen jaren gewoon kerst gevierd. Maar vorig jaar kwam daar voor het eerst de schoonfamilie bij. Ja vorig jaar met kerst ging ik kennismaken met de schoonfamilie. Vol spanning stond ik voor de deur. Maar ik voelde me meteen thuis. Schoonpapa had ik drie weken eerder al ontmoet, toen wel verstopt achter de grote witte baard van Sinterklaas . En de helft van het legioen zussen had ik ook al ontmoet in de vorm van zwarte piet. Dus alleen nog de schoonmama, en de andere zus inclusief haar vriend. Maar ook dat was geen probleem want m’n nieuwe zwager zat op de bank met de kersteditie van de playboy Lieke van Lexmond te keuren, en schroomde niet om naar mijn mening te vragen. Met de schoonfamilie is het dus die kerst goed gekomen, overigens deze kerst ook.
Deze kerst geen groot diner voor ons, gewoon lekker gourmetten (met biologisch vlees welteverstaan). De dagen voor de kerst staan voor m’n moeder en mij in het teken van werken, werken en nog eens werken. Heerlijk vind ik dat, geen gestress voor de kerst. En het is natuurlijk ook zielig om m’n vader alles in z’n eentje te laten doen. Dit jaar ook geen visite, want oma wordt verdeeld over negen kinderen dus wij zijn over 8 jaar weer aan de beurt. Kortom deze kerst verloopt rustig, zonder kalkoen, zonder oma’s, en zonder gloednieuwe schoonfamilie. Gewoon met z’n viertjes naast de kerstboom gourmetten met een lekker glaasje wijn erbij uit het kerstpakket. Nee kerst is zo gek nog niet.

Kennis op bezoek. We drinken een lekker bakkie koffie. Kennis is 3 jaar ouder dan ik maar gedraagt zich alsof hij morgen naar Huize Avondrood moet worden vervoerd. Per brancard. ‘Op onze leeftijd doe je dat niet meer’ roept hij bij alles wat ik uitspook. Ook al spook ik momenteel niet zoveel uit.
Kennis voelt zich ook echt oud – laatst fietste ik met hem mee van werk naar huis – nou, ik kon rondjes om hem heen draaien, zo ongeveer. Was nog net geen sur-place (ik kijk regelmatig wielrennen, of moet ik zeggen doping-rennen).

Ik bezie dat zo eens en vraag me dan af, voel ik me oud? Nee. Helemaal niet. Ook al weet ik wel dat ik niet meer een nacht kan doorhalen en dan weer de volgende morgen fris en vrolijk aan de start – dat gaat niet meer. Doorhalen wel, fris en vrolijk niet (ik doe dat niet vaak hoor, geen feestbeest hier).
Wel ben ik een keer losgeslagen. PSV was kampioen geworden, wij feesten op het Stadhuisplein, en dan wordt er gedanst in de fontein. Ik ook plons. In maart… Daarna op naar het Stratumseind, de nodige consumpties genuttigd, fiets weten te vinden en zompend naar huis. Waar de Champagne klaarstond. Hops, die kon er ook nog wel in.
Gottegot, de volgende morgen had ik een vergadering. Om 09.00 uur. Vreselijk. Ik zig-zagde op m’n fietske daarheen. Alles was stil. Alleen de opruim-ploegen waren bezig. Ik wist zelfs de tijd-klok nog te vinden en wankelde naar binnen. Mijn chef zag dat rampgebied binnenkomen – hij had nergens last van, hij is voor Ajax – en zei toen ‘Anneke, zou jij niet beter terug naar huis gaan?’ Hetgeen ik deed. Zig-zag terug. Om vervolgens een daverende verkoudheid te krijgen (die fontein, he).

Maar, oud. Wanneer ben je oud? Mijn kennis voelt zich oud, gedraagt zich ook zo. Te pas en te onpas hoor ik ‘op mijn leeftijd moet ik het kalm aan doen, en kan dit niet meer en dat niet meer’. Ja, en? De moeder van een vriendin van me is in de 80 en belt me opgewekt op ‘kind, ik ga een reisje Moskou doen’. Goeie reis, veel plezier en ik hoor het wel als je terug bent.

Ik merk zelf ook wel dat ik niet meer zo hups ben als 25 jaar geleden, maar ben ik nu oud? Welnee! Er zijn wat pondjes bijgekomen, en wat ik wel besef: ik relativeer meer, en reageer niet meer extreem op zaken waar ik toch niks aan kan doen. Een paar jaartjes meer hebben zo z’n voordelen.

En: als afsluiting: voor jullie allemaal: heel fijne Kerstdagen en een gelukkig en gezond Nieuwjaar.

Jaren geleden, enkele dagen voor kerst aanschouwde ik het levenslicht.  Zo vlak na Sinterklaas en bijna kerst, viel mijn verjaardag altijd een beetje in het niet. Bovendien was het meestal kerstvakantie. Mijn moeder had het in die dagen druk met alle voorbereidingen voor de kerst en dan was ik ‘ook nog eens jarig’.
Trakteren op school deed ik pas in het nieuwe jaar, want dan was ik pas echt verjaard. Iedereen mocht op zijn verjaardag met gym uitkiezen wat we mochten doen, maar bij mij was de echte verjaardag dan al zo lang geleden, dat ik niet mocht kiezen van de meester. En dan die mensen die op de kerstkaart schreven, ‘Hermien, jij ook gefeliciteerd met je verjaardag hoor’, want dat spaarde een kaart en een postzegel uit.
Vroeger ging men toch wat minder zorgvuldig met tere kinderzieltjes om.
Maar die ene keer op de lagere school dat ik vrijdags voor de vakantie jarig was, vergeet ik nooit meer. Midden in alle schoolse kerstvieringen mocht ik op chocolade kerstballen in geel en roze zilverpapier trakteren. Voor die tijd was dat een riante traktatie. Die ene keer voelde ik me de verjaardags‘ster’ van de school.

Of je nu rond of op Sinterklaas, kerst of oud en nieuw jarig bent, vaak merk je dat eigenlijk niemand op je verjaardagsfeestje zit te wachten.
Mijn verjaardag vier ik haast nooit groots. Wij hebben geen enkele moeite om onze winterverjaardagen elders in het jaar op een goed moment te vieren. Vorig jaar hebben we begin april een barbecuefeest gegeven. Omdat het de eerste barbecue van het seizoen was, had iedereen echt zin in een feestje bij ons. Daar geniet ik dan veel meer van.

Door mijn eigen ervaringen, wilde ik graag dat mijn kinderen niet rond de feestdagen geboren zouden worden en dat is me gelukt. Ik heb nu een herfstvakantie- en een zomervakantiekind! Tja, niet alles in het leven valt te plannen.
En wat de ideale verjaardag is? Ik weet het niet. Dit jaar zit ik op de ochtend van mijn verjaardag in die mooie oude chocolaterie in Bratislava aan de taart. Daar kan ik me nu al op verheugen. Daarna rijden we door naar ons huis en ik hoop dat er sneeuw lig. Misschien dat ik in 2009 wel een leuke aanleiding verzin voor een feestje, maar daar heb ik die verjaardag eigenlijk niet voor nodig. Want hoe groots ik de verjaardagen van de kinderen altijd vier, om mijn eigen verjaardag geef ik niet zoveel meer.

En jullie ideale verjaardag, hoe ziet die eruit? Ieder jaar hetzelfde of hangt dat van je stemming af?