Lekker buiten zijn
Vindt u het ook zo fijn om lekker in de tuin te zitten ‘s avonds? De barbecue aan, lekker eten en drinken en een hoop gezelligheid. Het is helemaal leuk om nog lang in de tuin te blijven zitten als uw tuin sfeervol is en volstaat met leuke accessoires. Wij helpen u vast op weg! Op libelle.nl maakt u namelijk kans op leuke buiten accessoires. Bekijk het artikel en win!

Bent u benieuwd naar Libelle 28? Bekijk dan het bladerboekje.

• Garnalen in bacon
  Om het zachte visvlees van de garnalen tegen uitdroging te beschermen, worden de garnalen in een dun plakje bacon gerold. Dat geeft ook nog eens een pittige smaak. Bekijk het lekkere recept.

• Is het dit allemaal waard?
  Na het lezen van het artikel over slechte relaties in Libelle 13, besluit ik jullie te schrijven. Ik zat ook in een slechte relatie. Lees de hele brief en laat uw reactie achter.

• Ik ben een realist geworden
  Het trof me als een bliksemschicht: de tijd dat alles kon en de wereld voor me openlag, is voorbij. Natuurlijk kan ik nog veranderen van baan, na mijn huwelijk weer scheiden en met mijn kinderen in Frankrijk gaan wonen, maar kunstschaatster, actrice, arts zonder grens in Peru of heel rijk… dat zit er niet meer in. Lees de hele column en reageer.

• Ontdek Noord-Limburg
  Maak gebruik van de Time Out Libelle aanbieding en ontdek Noord-Limburg. Bekijk spannede kunstwerken, ga fietsen of wandelen of geniet van een high tea. Bekijk de Libelle aanbieding.
• Welkom op de Beautyboerderij!
  Dé plek om te onthaasten? Een boerderijspa natuurlijk! Niks fijners dan een dagje ontspannen in een mooie landelijke omgeving. Bekijk de arrangementen.

• Namibische geiten zonder zwemdiploma
  Suf van de warmte liggen we op bed. Een plaknacht zonder weerga. Ramen wijd open. Zelfs de klamboe irriteert. Weg ermee. Nog steeds is het 30 graden. Lees de hele blog van Wieke.

• Mijn vriendin steelt
  Ilse (38): Mijn vriendin steelt als een puber uit winkels. Make-up, truitjes, noem maar op. Bekijk het probleem en laat uw reactie achter.

• Marelle Boersma
  Auteur Marelle Boersma schrijft regelmatig een weblog op libelle.nl. Houdt u ze in de gaten? Lees al haar weblogs.
• Libelle Forum
  Heeft iemand ervaring met MTB-schoenen? Praat mee op het forum.
• Zelfmaakplannen
  Het is heerlijk weer en de vakantie staat voor de deur. Tijd genoeg om zelf zomerse picknickkussens te maken. Bekijk de zelfmaakplannen.
• Kent u een leuke man?
  In het boekje Ik ontmoette een man van Gerrie Hondius staan heel erg veel leuke anekdotes over mannen met rare trekjes die zij heeft ontmoet. Kent u ook zo’n man? Vertel uw verhaal en maak kans op een exemplaar van het boek.
• Leuk om te doen deze week
  Allemaal leuke uitjes op een rij. Bezoek de film Leap year, het zomerconcert van Deep River Quartet of bekijk de andere leuke tips.

• Er ligt een extra Bookazine in de winkel
  In De vrouw van mijn leven gaat een man de liefde van zijn leven achterna. In eerste instantie lijkt hij geen schijn van kans te hebben maar één knipoog en een briefje met haar telefoonnummer veranderen alles. Bekijk het artikel.

• Gezocht/gevonden
  Een armband gevonden? Op zoek naar uw vriendin van vroeger? Of hebt u tweedehands spullen in de aanbieding? Ga dan naar Vraag & Aanbod en reageer!

• Een luxe pannenset
  Als u nu een abonnement neemt op Libelle ontvangt u gratis een luxe pannenset van Royal VKB. Bekijk de aanbieding.

Libelle 27	Libelle 26	Libelle 25
Libelle 24	Libelle 23	Libelle 22

Het trof me als een bliksemschicht: de tijd dat alles kon en de wereld voor me openlag, is voorbij. Natuurlijk kan ik nog veranderen van baan, na mijn huwelijk weer scheiden en met mijn kinderen in Frankrijk gaan wonen, maar kunstschaatster, actrice, arts zonder grens in Peru of heel rijk… dat zit er hoogstwaarschijnlijk niet meer in. Ik vind dat nogal een constatering, want waar ligt die grens van onbegrensde mogelijkheden eigenlijk? Wanneer verban je irreële jeugddromen en kanaliseer je je ambities in wat je ook daadwerkelijk kunt? Ik denk dat ik de magische grens zo’n vijf jaar geleden heb overschreden. Zonder dat ik het merkte. [rectangle]
Tot die tijd lag er nog weinig vast. Geen huis, geen vaste baan, wankele relaties en vooral dromen tot in de hemel. Ik weet nog dat ik rond mijn vijftiende meisjes van mijn leeftijd rolletjes zag spelen in soaps, dramaseries of films. Stiekem hoopte ik dat ook mij dat zou ‘overkomen’. Dat ik zomaar van de straat geplukt zou worden en zou schitteren in Goede Tijden Slechte Tijden of naast Edwin de Vries in Mijn dochter en ik. Ook verwachtte ik eigenlijk wel dat ik ooit als zangeres ontdekt zou worden, aangezien meerdere jeugdvriendinnetjes tegen me zeiden dat ik zo’n mooie stem had. Oh, en ik zou naar Amsterdam verhuizen en uiteindelijk belanden in een grachtenpand. Die laatste droom heb ik trouwens nog niet helemaal afgeschreven, maar de realiteit zit me steeds meer in de weg.
Dat is het nadeel van ouder worden: je fantasieën vervagen. In mijn kindertijd waren het nog mijn ouders die me af en toe bij de les wilden houden met opmerkingen als: “Ga jij eerst je school maar eens afmaken!” en “Je wilt meedoen met de miniplaybackshow? Ga eerst maar eens in de Kiekmure (buurthuis) optreden”, maar langzamerhand ben ik zelf in die rol van realist en relativeerder gekropen. Natuurlijk, ik heb mijn Libelle-droom actief nagejaagd, gegrepen en in vervulling zien gaan, maar door die mogelijkheid (die ook een keuze was) heb ik andere mogelijkheden aan de kant moeten schuiven. Ik zal nooit toelatingsexamen doen voor de toneelschool en ik zal niet als onafhankelijke, vrijgezelle, pas afgestudeerde student in mijn eentje in Afrika gaan werken. Die kansen zijn verkeken.

Zomer, zomer en nog eens zomer
Met een hittegolf in zich wordt het nu echt bijna zomer. Hebt u uw garderobe al aangepast aan de zomermode? Libelle.nl heeft de leukste zomerkleding verzameld in haar webshop. De leukste jurkjes, badmode en accessoires kunt u daar vinden. Neem gauw een kijkje in de Libelle Webshop.

Bent u benieuwd naar Libelle 27? Bekijk dan het bladerboekje.

• Aardbeiensorbetijs
  Van vrijwel elke rijpe vrucht kun je op deze manier sorbetijs maken. Je kunt ook verschillende vruchten combineren. Bekijk dit lekkere recept.

• Ieder jaar hetzelfde
  Onze ideale zomervakantie met jonge kinderen liet jaren op zich wachten. We gingen van bergen naar meren, met vliegtuig of camper, all-inclusive of met butagas. Lees de hele brief en laat uw reactie achter.

• Ik ben een schreeuwerd
  Ik ben een schreeuwerd, heb geregeld een grote mond en er zijn periodes dat ik iedere dag strijd voer met Reinier. Vaak over het huishouden en de laatste tijd vooral over de organisatie van onze bruiloft (wat een drama is dat!). Lees de hele column en reageer.

• Liefelijk Broek in Waterland
  Maak gebruik van de Time Out Libelle aanbieding en kom heerlijk tot rust tussen de groene weilanden, de wuivende rietkragen en de stille slootjes in het romantische Broek in Waterland. Bekijk de aanbieding.
• Feestelijk Waterloobos
  Komt u zaterdag 17 juli naar het Waterloobos? Het belooft een feestelijke dag te worden. Bekijk het artikel.

• Ik wil geen voogd worden van de kinderen van mijn vriendin
  Nancy (33): Mijn beste vriendin vroeg me tussen neus en lippen door of ik voogd wilde worden van haar kinderen als er iets met haar en haar man gebeurt. Bekijk het probleem en laat uw reactie achter.

• Lang leve de pareo
  Een pareo, die superhandige omslagdoek, is onmisbaar deze zomer. Bekijk het artikel.
• Buiten wonen
  Een compleet ingerichte buitenkamer waar de hele zomer in gewoon, gegeten en gedronken kan worden is wel heel fijn met mooi weer! Het beloofd een warme zomer te worden en dan doen we meestal niets liever dan buiten zijn of beter gezegd, buiten wonen! Bekijk het artikel en maak kans op leuke accessoires.
• Column lezen
  Wieke & Merel schrijven elke week een column, speciaal voor de website. Bekijk hier de columns en reageer.

• Eens een Slaughter, altijd een Slaughter
  Tegenwoordig weet iedereen wie ze is: Karin Slaughter. Ze is bekend geworden door haar thrillers uit de ‘Grant County-reeks’. Deze boekenreeks wordt ook wel de Sara Linton-reeks genoemd, omdat deze boeken gaan over kinderarts Sara Linton. Zij raakt in de boeken verwikkeld in verschillende moordzaken. Voor de fans van Karin Slaughter is er goed nieuws. Er is weer een nieuw boek uit! Lees het artikel en bestel het boek online.
• Is dit moederliefde?
  In het boek Noem het liefde staat Magada Steenhuis voor een moeilijke keuze. Ze is wetenschappelijk onderzoekster van het Zuidpool-ijs en wordt gevraagd voor een expeditie. Maar ze is ook moeder van een baby. Benieuwd? Bekijk het artikel.
• Haar hart van hout
  Het is 1854 en Hunny leeft het leven van een jonge slavin. Ze zit in de gevangenis omdat ze beschuldigd wordt van moord. Ze is hoogzwanger en voelt dat haar baby binnenkort ter wereld moet komen. Ze weet dat ze daarna zal worden opgehangen. tegen haar advocaat vertelt ze haar hele levensverhaal. Lees het artikel over dit boek.
• Nieuw Bookazine in de winkel
  In de zonnige Dordogne is niet alles alleen maar feest en vakantie. In dit verhaal zien we een andere kant van de vakantiebestemming. Het verhaal heeft een eewenoude moord als motief. Bekijk het artikel van deze spannende Bookazine.

• Libelle korting
  Een frisse duik of liever op avontuur? In een sprookjeswereld stappen of gaat u voor de stoere activiteiten?  Schip ahoi! 10 fijne vaaruitjes! Libelle 27 staat vol met leuke uitjes en héél veel kortingen. Bekijk ze gauw.

• Lekker zomers
  In wapperende jurken domineerden de modellen bij Chloé de catwalk. Luchtige, bijna transparante jurkjes
  in mooie pasteltinten. Heerlijk voor warme zomerse dagen. Bekijk de dresscode.

• Gezocht/gevonden
  Een armband gevonden? Op zoek naar uw vriendin van vroeger? Of hebt u tweedehands spullen in de aanbieding? Ga dan naar Vraag & Aanbod en reageer!

• Een mooi, mouwloos vest
  Nu bij een jaarabonnement op Libelle dit fijne lange, mouwloze vest van The Barn! Speciaal voor Libelle ontworpen en past écht overal bij. Bekijk deze aanbieding.

Libelle 26	Libelle 25	Libelle 24
Libelle 23	Libelle 22	Libelle 21

Geluk. Die ene zoen daar in dat ene café. Toen Reinier naar me toe kwam en zei: “Ik wil je kussen”. Dat was geluk. Een gevoel dat ik soms maar moeilijk terug kan halen als hij onderuitgezakt op de bank Starwars zit te kijken of besloten heeft een dag niet te douchen. Vanzelfsprekend ben ik heel blij dat ik de man van mijn leven aan de haak heb kunnen slaan, maar laten we eerlijk zijn: de extase van de eerste drie maanden verliefdheid zijn inmiddels wel voorbij. En ik weet ook wel dat je het daarmee niet redt in dit leven. Met een opgewekt karakter des te meer. Helaas is mijn levensinstelling eerder negatief dan positief te noemen. Redelijk vaak verzink ik in een dipje. En ook op de raarste momenten. Bijvoorbeeld als het zomer wordt. Over het algemeen weerspiegelen de herfst en de winter meer mijn gemoedstoestand en zorgt de zomer ervoor dat ik opgefokt raak. Ik heb dan het gevoel dat ‘men’ me oplegt dat ik vrolijk moet zijn. Lekker genieten. Naar buiten. Een kleurtje krijgen. De ramen open. Terwijl ík juist houd van dvd’s kijken op de bank met de ramen en de gordijnen dicht. [rectangle]
Geluk. Ik herinner me een gedicht waarin stond dat geluk vooral een herinnering is. Nostalgie dus en dat begrijp ik volledig. Hoewel… heel soms zijn er een paar minuten van puur geluk. Op de fiets of in de bus kan ik plotseling met andere ogen kijken naar de huizen en de mensen en ineens de zorgen, piekergedachten en stress van mijn schouders af voelen glijden. Het zijn de sporadische momenten waarop ik geniet van het moment en een extatisch gevoel in mijn binnenste laat glijden.
Eigenlijk heb ik al mijn hele leven het idee dat ik ernaartoe werk.
Geluk. De zoektocht naar jezelf, werk dat bij je ambities past, inspirerende mensen om je heen, een stad die voelt alsof je er hoort en een relatie met de man die je ooit al in gedachten uitgetekend had. Ik werd gewaarschuwd dat ik niet alles kon plannen en er niet vanuit kon gaan dat het bereiken van mijn idealen automatisch zou betekenen dat ik het geluk zou kunnen aanraken, maar toch denk ik de laatste tijd steeds vaker:
dit is het leven zoals ik het wil leven. Met pieken en dalen, dat
natuurlijk wel, maar ervaar je niet juist door dipjes de geluks-
momenten het sterkst? Ik wel. Het geluk heb ik nog niet in mijn handen, maar het ligt binnen mijn bereik. Dat voel ik.

Meestal is het leuk. Samenwonen. Sinds Reinier en ik elke nacht hetzelfde bed delen, vind ik bijvoorbeeld het ritueel ‘slapengaan’ echt iets om me op te verheugen. Was het vroeger nog saai om je los te rukken van je bezigheden om je in je eentje terug te trekken op je kamer, met een geliefde wordt het bedritueel een stuk gezelliger. Ik vind het vooral leuk om, in slaap vallend, de dag door te nemen en gekke anekdotes aan elkaar te vertellen. Toch is er zeker ook een nadeel aan samenwonen. Je hebt je huis nóóit meer voor jezelf. Of in ieder geval: bijna nooit meer. Op de een of andere wonderbaarlijke wijze is het namelijk zo dat Reinier en ik altijd op dezelfde avonden weg en thuis zijn. Als we er zijn, zijn we dus samen. En van dat constante samenzijn word ik soms knettergek. Dan schreeuwt mijn ziel om een paar uurtjes alleen te zijn. Natuurlijk pas ik wel op om dat te zeggen, want dan is het meteen ruzie in de tent. Ik wacht altijd rustig af. [rectangle]

En ja hoor, vorige week dinsdagochtend kondigde mijn lief aan dat hij onverwacht avonddienst had en pas rond middernacht thuis zou komen. Als goede vriendin zei ik heel neutraal: “Oké, schatje, werkze! Ik ben waarschijnlijk nog wel wakker als je thuiskomt”, maar mijn hart maakte een onbeschaamd sprongetje.

Die avond kwam ik thuis in een stil huis. Ik ging op de bank zitten en nam even de tijd om op een rijtje te zetten wat ik allemaal ging doen met deze plotselinge vrijheid: een diepvriespizza in de oven stoppen (vindt hij vies en ongezond), plassen met de toiletdeur open (dat doe ik normaal niet, daar schaam ik me voor), Goede Tijden, Slechte Tijden kijken (zonder dat hij begint te zuchten), mijn lievelings-cd van de Backstreet Boys keihard draaien (zonder dat hij geërgerd het volume lager draait) en anderhalf uur bellen met mijn beste vriendin om intieme details over onze relaties door te nemen (gaat hem gewoon niks aan).

Maar terwijl ik van de bank opstond om mijn jas uit te doen, hoorde ik bekende voetstappen op de trap. Met een ruk ging de deur open en daar stond Reinier: “Ze hadden me toch niet nodig vanavond!” En toen kon ik me ineens niet meer inhouden. Schaamteloos teleurgesteld reageerde ik: “Hè, neeeeejjjjjjj hè??
Ik heb dit huis even voor mezelf nodig!!”
Wat denk je? Ruzie in de tent!

De band tussen mij en mijn ouders is goed, vind ik. We bellen, mailen en de ene keer reis ik af naar Harderwijk, de andere keer komen zij in Amsterdam eten. We praten dan bij over wat er de afgelopen tijd is gebeurd, wie er zwanger of ziek is geworden en hoe het met mijn broertje in Suriname gaat. Natuurlijk is het contact veranderd sinds ik het huis uit ben. Toen ik nog thuis woonde, namen we onder het avondeten de dag door en gingen we daarnaast onze eigen gang. Als ik nu naar mijn ouders ga, voelt het meer alsof ik op bezoek ben. Het opvallende daaraan is dat hoe langer het geleden is dat ik ben geweest, hoe meer taartjes en toastjes met zalm er zijn. En hoe meer aandacht ik krijg. En I love aandacht. Laatst had ik na een tijd lang hard werken en te veel bij Reinier op schoot zitten heel erg behoefte aan een overdosis van die aandacht. Ik besloot een paar dagen bij mijn ouders te gaan logeren. Net zoals toen ik nog studeerde en in de weekenden thuiskwam. Mijn ouders, vooral mijn moeder, stonden te juichen, dus ik reisde af naar de Veluwe. Zoals verwacht stonden de thee en koekjes al klaar en aten we ’s avonds mijn lievelingskostje. Alle oren waren op mij gericht en ik kon naar hartenlust kletsen. De middag uit, de avond in. Flesje wijn erbij, mijn vader die om een uur of elf aftaaide en mijn moeder en ik die het (maar liefst!) half één maakten.

Ik begon me af te vragen waarom ik ooit deze veilige haven was uitgevaren. Maar toen kwam de morgen. Zaterdagmorgen. Om half tien denderde mijn moeder al door het huis. Déjà vu. Zonder kloppen kwam ze mijn kamer binnen. Déjà vu. Om ongegeneerd haar haar te gaan föhnen. Déjà vu. En om twaalf uur (ik houd nu eenmaal van lang slapen) kwam ze mijn kamer binnen met de opmerking: “Ga je d’r nog uit komen vandaag?” Déjà vu. Toen ik vervolgens beneden kwam en durfde te vragen of er nog iets lekkers te ontbijten was (bijvoorbeeld een bagel met roomkaas en zalm), keek mijn moeder me verontwaardigd aan en beet me toe: “Er is brood. En kaas.” Het drong langzaam tot me door dat het einde van de extreme aandacht voorbij was. Geen lekkernijen meer. Het motto ‘doe maar gewoon’ gold weer als vanouds. Door die ene nacht op mijn oude kamer leek het alsof ik nooit was weggeweest. En plots waren zij weer de verstandige ouders en was ik weer het rebelse kind. [rectangle]

Met een glaasje te veel op kunnen grenzen vervagen en principes ineens verdwijnen als sneeuw voor de zon. Om de volgende dag, compleet met kater en zonlicht, keihard in je gezicht te slaan. Maar ja, dan is het te laat. En waar sommige mensen heel goed hun lippen op elkaar kunnen houden, moest ik het meteen zeggen. Bekennen wat voor vreselijk slecht mens ik was. En dus zadelde ik mijn lief op met mijn niet zo nette verhaal. Over dat ‘opbiechten’ zijn de meningen trouwens verdeeld. Want… was het vroeger nog eerlijk om een slippertje te bekennen aan je partner, tegenwoordig hoor ik van alle kanten dat je het beter niet kunt vertellen ‘omdat je je partner daarmee kwetst’. Zelfs mijn partner zei laatst ‘dat-ie het liever niet had willen weten’.

Ondertussen zit ik met nog een ander probleem waar ik niet uit kom. Hoe haalbaar is monogamie eigenlijk? In mijn en andere kringen gaan hele volksstammen vreemd (en nee, dat gebeurt echt niet alleen in de Randstad), maar wel allemaal stiekem en bedekt. Besmuikt wordt het in cafeetjes aan vriendinnen opgebiecht en gaan, hoewel sommige relaties ervan op de klippen lopen, velen er gewoon mee verder zonder dat de partner er ooit iets van heeft geweten.

Hebben andere culturen dit beter opgelost? Mannen met harems, vrouwen met meerdere mannen. Alles out in the open. Dat is toch ook een moeilijk ding. Hoewel ik mijzelf het vertier wel gun, denk ik dat ik gek van jaloezie zou worden als Reinier het buitenshuis zou zoeken. Dat ‘alles-moet-maar-kunnen’ lijkt me dus ook niks. Bovendien vrees ik dat er een stuk intimiteit tussen partners verloren gaat als je ongegeneerd met anderen het bed in kunt duiken. [rectangle]

Blijft de vraag over hoe we dán moeten omgaan met die drang die ons soms overvalt. Die mij soms overvalt. Ik ben een jager en als ik een prooi zie, vind ik het niet altijd even makkelijk om mijn focus te verleggen. En dan? Toch maar in het geniep erin meegaan zodat je de ander niet kwetst of monogamie zien als het offer dat je moet brengen om je relatie succesvol te houden?

Fotografie: Eline Hensen, Visagie: Ronald Huisinga

Met volmaakt proberen te zijn. Ik roep wel vaak tegen mensen: “Ik heb nu eenmaal een harde stem en ik praat nu eenmaal veel… Accepteer het!”

Maar ondertussen baal ik ervan dat er over me gepraat wordt als ‘die schreeuwerd, die altijd te druk doet en alle aandacht op zichzelf wil vestigen’. En als ik erover nadenk, krijg ik, naarmate ik ouder word, ook meer last van mijn slechte gewoonten. [rectangle]

Vroeger kon ik nog wel verdoezelen dat ik te veel rookte en te weinig vitaminen tot me nam. “Ik haat vitaminen”, was mijn credo. Ik vond het wel een mooie, stoere uitspraak, maar nu… Nu begin ik in te zien dat ik het niet red op één sinaasappel in de drie maanden en dat het niet gek is dat de Mexicaanse griep net míjn huis heeft bezocht.

Dat is trouwens niet het enige, want de lijst van onvolmaakt­heden is lang: ik sport niet, ik kijk te veel tv (altijd Goede Tijden, nooit VPRO), ik houd van heel lang slapen, van vet, zout en zoet eten, van slechte thrillerromans en bladen met het laatste nieuws over Patricia Paay, ik ga te laat naar bed, drink te weinig water (twee liter? Wie heeft dat bedacht?) en ik houd van roddelen.

Het allerergste is misschien wel dat ik niets aan al mijn slechte eigenschappen doe. Ik zie ze, benoem ze, zeur erover, neem me voor er iets aan te doen en dan houdt het op.

Een voorbeeld. Deze zomer was ik op vakantie in Suriname (waar mijn broertje Harmen en zijn vrouw Maaike wonen). We hadden een heerlijke dag in het zwembad, maar toen ik ’s avonds de zwemfoto’s terugzag, heb ik enorme stennis gemaakt. Ik zag mezelf in bikini op de nek van mijn broertje zitten en iedere vetrol op mijn bolle buik kwam in beeld. Wat een drama. Ik heb geëist dat de foto’s gewist zouden worden. Dit plaatje mocht niemand onder ogen komen. Nu werd ik pas goed geconfronteerd met hoe zwaar ik was geworden.

Ik nam me voor geen hap ongezond voedsel meer te eten. U begrijpt het al. Dat duurde nog geen dag. Ik heb een nog iets wijder jurkje gekocht en mezelf getroost met een beker karamelijs. Zou mijn vader dan toch gelijk hebben: je doet pas iets aan bepaald gedrag als je er genoeg last van hebt? Hoe confronterend!

Femke Sterken (30) is reportageredacteur bij Libelle. Ze woont samen met Reinier in Amsterdam. Femke droomt ervan ooit een roman te schrijven.

Natuurlijk kan ik ‘m van de zenuwen niet vinden, dus moet ik aan het meisje achter de kassa vragen: “Weet jij waar de zwangerschapstests liggen?” Vrolijk wijst ze me de weg. Ook bij het afrekenen denk ik iets van opgewondenheid bij de verkoopster te zien. Of verbeeld ik me het?

Ik ben namelijk al drie weken met het idee bezig: ik kan zwanger zijn en wat vind ik daarvan? Het ene moment slaat het angstzweet me uit, het andere moment kan ik me niks leukers voorstellen.

Misschien is het wel goed, denk ik, als het nu per ongeluk ineens zo is. Gewoon omdat ik me een weekje vergist heb met de pil. Kan gebeuren. Bijna dertig is ook zeker niet te jong. En mijn relatie is redelijk stabiel. En o ja, er is een kamer die we kunnen ombouwen tot babykamer, dus: what’s the problem? [rectangle]

Ik rijd naar huis met de zwangerschapstest brandend in mijn zak. Het lijkt erop dat iedereen op straat aan me ziet dat ik straks over een staafje ga plassen. Omdat ik natuurlijk mijn mond weer niet heb kunnen houden, weten al mijn vrienden en collega’s dat De Grote Dag is aangebroken. Testdag.

Ik moet straks honderd sms’jes gaan versturen met de uitslag. Als ik zwanger ben, is er geen mogelijkheid meer om het de eerste drie maanden voor me te houden. Maar ach, ik doe wel vaker dingen anders.

Het begint te regenen. Ik moet nog een kwartier fietsen. O, wat heb ik zin in een sigaret. Maar ik moet ook plassen. En dus kan ik die test beter meteen doen, maar stel dat ik dan zwanger ben, dan kan ik die sigaret niet meer opsteken. Ik raak ineens heel erg in paniek. Het kan nog niet. Ik kan echt nog niet moeder worden.

Ik moet nog stoppen met roken én gaan sporten én gezonder eten én mijn financiën op orde krijgen. Thuis doe ik meteen de test. Dralen heeft geen zin. Drie minuten lang staar ik naar het schermpje. Het teststreepje verschijnt meteen. Ernaast niks. Ik tuur in het witte vlakje of ik ECHT NIKS zie. Echt niks. Opgelucht haal ik adem. Ik steek een sigaret op.

Twaalf stand-uppers (mensen die in een paar minuten zo veel mogelijk ‘grappen’ vertellen) maakten hun opwachting. Het publiek had er zin in. Ik ook, ik ben überhaupt niet zo moeilijk aan het lachen te krijgen.

Het werd echter een ramp. Behalve mijn goede vriend (natuurlijk!) en twee andere talenten, beklom het ene drama na het andere het podium. Zoveel mislukte grappen heb ik in mijn leven niet gehoord. Ik kreeg enorme buikpijn van de plaatsvervangende schaamte. Op de een of andere manier stelde ik me steeds voor hoe vreselijk ik me zou voelen als het zo oorverdovend stil bleef na een hilarisch bedoeld verhaal dat ik thuis heel enthousiast had zitten bedenken.

Het leek ergens wel een beetje op het programma Idols, maar dan erger. Je kunt volgens mij nog beter een recht door zee afkeurend commentaar van een jury krijgen dan de stilte die het publiek van dit comedycafé de standuppers gaf. [rectangle]

Eén grappenmaker stopte zelfs halverwege zijn optreden om het uit te kermen van ongeluk: “Ooooh, wat is dit erg!”, riep hij. “Het is je ergste nachtmerrie dat je publiek niet lacht en meestal word je dan wel weer wakker, maar ik weet zeker dat ik niet slaap.” Ik vond het vreselijk om te moeten bekijken.

Nadien vroeg ik me trouwens wel af hoe het komt dat mensen die niet grappig zijn (of in ieder geval niet op een podium) zich zo voor de leeuwen werpen. Ik las laatst ergens dat mijn generatie (de dertigers) te veel vertroeteld is. We kregen bij elk dansje in de kamer te horen dat we vast een prima ballerina zouden worden en geloofden dat ook. Vandaar dat we alles wat we ambiëren ook zonder schroom doen. Als pappa zegt dat ik grappig ben, dan zal het wel zo zijn!, lijken we te denken. Mispoes.

De confrontatie met de boze buitenwereld is daarom terecht hard, vind ik (een beetje realiteitsbesef mag toch wel van iemand verwachten) maar zo keihard als die stuntelende stand-uppers het voor hun kiezen kregen, had van mij nu ook weer niet gehoeven.

De aankomende drie weken zal er op deze plek geen column van mij te lezen zijn. Na een vakantieloos jaar heb ik eindelijk de tijd en ruimte gevonden om een paar weken naar Zuid-Amerika te gaan. Ik dank jullie voor het lezen!

[rectangle]

Wekenlang genoot ik van de suikerzoete liefdesverhalen over de sterke, gespierde, barse en tegelijkertijd sympathieke mannen en de bloedmooie blondines en brunettes met de glanzende lange haren, die eerst niet happig waren op hun nieuwe liefde, vervolgens toegaven, teleurgesteld raken en daarna voor altijd het geluk omarmen.

Heerlijk vond ik het om weg te zwijmelen en heimelijk te geloven dat mij hetzelfde zou overkomen, dat ook ik op die manier de prins op het witte paard tegen zou tegenkomen. Dat hij me langzaam zou veroveren en dat ik mijn hele leven verliefd zou blijven en trots zou zijn op mijn onweerstaanbare, knappe, sterke man. Met rode oortjes zat ik de passages te lezen waarin werd geschreven over ‘zijn opwinding’ en ‘haar onbedwingbare verlangen’. [rectangle]

Als ik meeging om met mijn moeder boodschappen te doen, zorgde ik er altijd voor dat we op het laatst langs de tijdschriften en de Bouquetreeksen liepen, zodat ik achteloos zo’n smachtromannetje in het karretje kon gooien. Ik had zelfs een trouwjurk uitgeknipt van een van de covers van zo’n Harlequin-boekje. Zó zou ik naar het altaar struinen.

Inmiddels lees ik andere boeken. Boeken waarvan de meeste mensen zeggen dat ze ‘beter’ zijn of die soms zelfs literatuur heten. Inmiddels geloof ik niet meer dat het echte leven zo in elkaar zit als het leven van de welgevormde ‘Shannon’ en de krachtige ‘Roy’. Bij het échte leven komt een stuk meer lelijkheid, ongemakkelijkheid en minder romantiek kijken. Maar toch, heel af en toe (misschien één keer per jaar) gun ik mezelf zo’n moment om weg te vluchten in de voorspelbaarheid van zo’n Bouquetreeksboekje. … En ze leefden nog lang en gelukkig. Wie houdt er nu niet van sprookjes?

Of het nu om vrienden of familie gaat, voor mij is het iedere verjaardag weer een sport op zoek te gaan naar het meest originele cadeau. Het cadeau waarvan de ontvanger denkt: dit is nu echt een cadeau. Ik zou het zelf niet snel kopen, maar het is des te leuker om te krijgen!
Voorwaarden voor het allerleukste cadeau zijn:
- dat de jarige het niet heeft,
- dat de jarige niet vlak voor z’n verjaardag heeft gezegd dat ‘ie dat cadeau wilde hebben (het mag dus niet op het verlanglijstje staan)
- dat de jarige het onbewust geweldig zou vinden om het cadeau dat jij bedacht hebt te krijgen
Zo heb ik jaren geleden een vriendin van mij, die zich vaak ergerde aan het feit dat ze te weinig over de verhalen van het christendom cq. de Bijbel wist, een kinderbijbel gegeven. Ze heeft het er nog steeds over omdat het toen voor haar het ideale cadeau was!
Helaas is het bijna ondoenlijk om na een perfect cadeau een jaar later een nog perfecter cadeau te bedenken.

[rectangle]

Ik gaf mijn lief in 2005 een akoestische gitaar met stalen snaren. Iets waarover hij vele maanden voor zijn verjaardag wel eens verzucht had dat hij die wilde hebben. De gitaar werd dus met open armen ontvangen. Hij was toevallig van het juiste merk, had de juiste snaren en was (dat vind ik dan weer belangrijk) de juiste kleur. Met tranen in zijn ogen bedankte mijn lief me en hij zei: “Waarschijnlijk krijg ik nooit meer zo’n fantastisch cadeau. Ik kan niks mooiers bedenken dan dit instrument.” Op dat moment dacht ik: ha, dat zullen we nog wel eens zien! Jammer genoeg bleek hij in de jaren erna gelijk te krijgen: mijn cadeaus waren mooi en leuk, maar nooit zo mooi en leuk als de gitaar. Dit jaar was ik ervan overtuigd dat ik met mijn cadeau-idee de gitaar ruimschoots zou overtreffen. Ik gaf mijn lief een echt mannencadeau, namelijk een vliegcursus in een Cessna (van een halve dag). Ik wist bijna zeker dat de gitaar na dit cadeau voorgoed vergeten zou zijn. Mijn lief opende zijn pakje met het speelgoedvliegtuigje en de vliegbon en begon keihard te stralen. Hij putte zich uit in dankbetuigingen en ik glunderde en glunderde. Eindelijk was het me gelukt een nóg beter cadeau te bedenken. ’s Avonds in bed vertelde ik hem welke wedstrijd ik voor mijzelf was aangegaan (de zoektocht naar het beste cadeau) en wat zei mijn lief? “Oh, maar hoe leuk ik die vliegcursus ook vind, de gitaar blijft onovertroffen!”
En bedankt maar weer.

Is topless zonnen uit? Is het een modetrend of kan het echt niet meer? Onder ander Roos Wouters, schrijfster van Fuck! Ik ben een feminist, Femke en Marlies Dekkers geven op BNR Nieuwsradio hun mening over topless zonnen en borstvoeding geven in het openbaar. 

Luister hier naar de meningen van deze vrouwen op BNR NIeuwsradio.

Wat vindt u van topless zonnen?

Nu de verbouwing grotendeels achter de rug is, heb ik me geworpen op de inrichting. Ik wil de sfeer hebben van die prachtige woonproducties in Libelle. Of zo’n trendy woonkamer uit een van de populaire woonprogramma’s op tv. Daarin gaan ze vaak ‘gezellig binnenkijken’ in de meest prachtige huizen en daar zie je dan een brandende open haard, een mooi plaid dat gedrapeerd is over de leuning van een strak bankstel en van die grote inkijkboeken op de koffietafel. O ja, en de bedden in die huizen zijn altijd zo opgeschud en opgemaakt als in hotels, terwijl de handdoeken hagelwit en wollig opgevouwen op een stalen rekje in de badkamer liggen. Nee, ik wil nu niet horen dat het in de bladen en op tv allemaal pure nep is, want toevallig weet ik dat er huizen zijn die er van binnen daadwerkelijk zo stijlvol, modern en perfect uitzien. Bijvoorbeeld bij sommige redacteuren van Libelle. Ik ben al bij meerdere collega’s op de thee geweest die het voor elkaar hebben weten te boksen. En dan bedoel ik: een wand in modern grijs, de juiste antieke kast, een losjes opgevouwen plaid (dat natuurlijk kleurt bij het hele interieur), de olijfolie overgegoten in decoratieve flesjes, goed gekozen bloemen in een vaas met kraakhelder water en het speelgoed van de kinderen in hippe rieten manden, ergens in een hoek.
Ik Wil Dat Ook! Maar hoe hard ik ook werk, het resultaat is er niet naar. In mijn huis ligt altijd wel een plintje los, is de tafel bezaaid met kranten zodat je niet ziet hoe robuust het ding is en van welk mooi gerookt eikenhout hij is gemaakt. Op mijn bank ligt de plaid vaak verfrommeld in een hoek en door de kranten op de koffietafel zie je niet meer wat een prachtige decoratieve kunstboeken erónder liggen.
Mijn vriend vindt het allemaal geen enkel probleem. Hij is zelfs tegen (wat hij noemt) de ‘woonwinkelinrichting’ en omarmt rommel, maar ik… ik zou er heel wat voor over hebben om te weten hoe anderen wel voor elkaar krijgen wat mij maar niet lukt!

Mijn chef spant de kroon. Ze was al bruin, maar nu ze in Turkije is geweest, is het werkelijk te erg. Bruiner kan een wit mens volgens mij niet zijn. Het mag duidelijk zijn: mijn huid kleurt niet. Nou ja, nauwelijks. Als ik drie weken op een Canarisch eiland heb gezeten, vraagt men mij wanneer ik op vakantie ga (omdat ik zo bleek ben). Ik kan nooit meedoen met armpje vergelijken, want ik delf altijd het onderspit. [rectangle]

Waarschijnlijk wil ik te graag en is het daardoor gedoemd te mislukken. Een paar weken geleden heb ik van tien uur ’s ochtends tot vijf uur ’s middags in de zon gezeten. Omdat ik praktisch nooit verbrand, besloot ik om me nu eens een keertje niét in te smeren. Wie weet zou het dan sneller gaan, was mijn gedachte.

Gedurende de dag voelde ik wel dat de zon hard brandde maar mijn huid reageerde nog niet, dus ik ging er vanuit dat het geen kwaad kon. Tót ik thuis kwam en in de spiegel keek. Mijn hele lichaam was rood gekleurd. Benen, buik, rug, armen. Alles kreeftachtig rood. De nacht die volgde was pijnlijk en in plaats van met bruine teint, liep ik een aantal dagen later met een huid die vreselijk vervelde.

Je zou denken dat ik van zulk soort gebeurtenissen leer, maar niks is minder waar. Afgelopen zondag verheugde ik me op een dagje zon in Zandvoort. Jammer genoeg besloot de zon zich juist die dag niet te laten zien. Hij verschool zich achter de wolken en daar waren vriendin en ik flink pissig over. Zo pissig dat we besloten het eerste het beste zonnebankcentrum in te lopen (een zonnebank in Zandvoort, kan het triester?) en kunstmatig bruin te bakken. Maar natuurlijk: er moest weer iets misgaan. Ik had een handdoek onder mijn nek gelegd  (die een deel van de zonnebank bedekte) en u raadt het al: het kleurtje dat ik heb, wordt lelijk onderbroken door een groot wit vlak aan de bovenkant van mijn rug. Ik denk dat ik het maar moet accepteren: er rust een vloek op mij in combinatie met een bruine huid. Zucht!

Een pubermeisje aan de telefoon met haar vader, met luide stem:
- “Pa, met mij, kom je me straks van het station halen?”
- …
- “Ja, maar je moet er wel echt staan als ik aankom, want er staan in Harderwijk altijd Turken en Marokkanen. Daar heb ik gewoon geen zin in.”
- …
- “Kun je anders niet iets verderop met de auto klaarstaan, dan hoef ik niet tussen die stomme Marokkanen te wachten…”
- …
- “Ik weet niet… Ik vind ze gewoon eng en bedreigend. Ze doen irritant en het zijn er ook te veel”
Mijn mond zakte open. Zijn we in dit land inmiddels op het punt beland dat we ongegeneerd alle Turken en Marokkanen in een hoek zetten? Mogen we schaamteloos hardop discrimineren? Zeggen wat we willen over welke groep met welke achtergrond dan ook? Vijftien jaar geleden durfden mensen dit soort uitspraken alleen fluisterend te doen, maar daar is dus geen sprake meer van. We gillen gewoon over straat wat we vinden. Omdat dat nu eenmaal onze mening is.
Natuurlijk hebben we allemaal wel eens iets te zeggen over mensen die afwijken van wat we normaal vinden. In ieder geval hebben de meeste mensen daar de neiging toe. Maar toch wisten we tot een paar jaar geleden dat het niet oké was om zo’n vooroordeel uit te spreken. Ouders leerden hun kinderen dat ieder mens gelijk is. We wisten dat we mensen met een andere huidskleur of ander geloof, hoewel ze opvielen in onze witte maatschappij, niet mochten benadelen. Omdat zij net zo veel recht op hun Allah hadden als wij op onze christelijke God. (Of net zo veel recht op hun lange gewaden als wij op onze spijkerbroek.)
Sinds Geert Wilders en zijn PVV lijken dit soort waarden en normen te vervagen. Ik merk steeds vaker dat mensen zonder enige schaamte over straat schreeuwen ‘dat alle Marokkanen crimineel zijn’ of dat je je niet in moet laten met ‘die moslims’ omdat ze agressief, loverboy of iets anders vreselijks zijn. Naar mijn idee wordt het respect dat we ooit aangeleerd kregen door onze ouders of leraren onderuit gehaald door mensen als Geert Wilders die staan voor een zogenaamde vrijheid van meningsuiting. Die doen alsof het normaal is dat we bang moeten zijn (of op onze hoede) voor onze buitenlandse medemens. 
Ik weet best dat er hier en daar problemen zijn met Marokkaanse jongens (ik woon in een stad waar het regelmatig fout gaat). Toch vind ik dat we onszelf er altijd op moeten wijzen dat wat geldt voor een paar individuen niet geldt voor een gehele bevolkingsgroep. Hoe lastig het soms ook is om ruimdenkend te zijn.

De enige keer dat ik iemand van tegen de 300 kilo zag, was bij een aflevering van Oprah: haar zwaarlijvige gast kon de deur van zijn huis niet door en moest uit zijn woning getakeld worden om in de studio te kunnen komen. Maandagochtend las ik een soortgelijk schrijnend verhaal in het gratis krantje De Pers. Het artikel ging over de 46-jarige Eric die op zijn top 300 kilo woog en momenteel 188. Er stond ook een foto van Eric bij met in het onderschrift de mededeling dat hij alles vanuit zijn bed doet en hulp krijgt bij het koken, de post en de vuilnis. Hij zit in de WAO, maar voelt zich daarover niet schuldig omdat hij twintig jaar premie heeft betaald.

Dat steeds meer Nederlanders veel te dik zijn, weten we allemaal. Loop op een zaterdag door een drukke winkelstraat en je ziet overal dikke mannen, vrouwen en vooral ook kinderen. Compleet met soft-ijsjes en Big Macs. En dan heb ik het niet over een paar kilo overgewicht, maar over tientallen kilo’s. Ik geef meteen toe dat ik ook regelmatig te veel eet, maar om 300 kilo te worden, moet je van eten volgens mij je beroep maken. Non-stop eten. Wat ik het nare vond aan het artikel in De Pers is dat Eric maar gedeeltelijk de schuld van zijn overgewicht op zich wil nemen. Hij legt de verantwoordelijkheid ook bij de medische wetenschap neer. Men weet volgens Eric te weinig af van 200 kilo overgewicht en daardoor is hij alleen maar dieper in de problemen geraakt. Tja, dan word ik toch een beetje pissig.
Wie heeft zichzelf nu jaar in jaar uit vol zitten stoppen met talloze frikadellen per dag? We weten allemaal dat te veel te zoet en te vet slecht voor ons is. Net zoals we dat bijvoorbeeld van roken weten. Willens en wetens doorgaan met eten brengt grote risico’s met zich mee. Dat wist ook Eric. Ik vind het echt verkeerd dat je, als het misgaat, je eigen fout afschuift op de medische wetenschap.
Maar goed, als ik dit opschrijf en nog een keer naar de foto van de veel te dikke Eric kijk, krijg ik toch medelijden. Wanneer je zo veel eet dat je niks meer kunt, moeten we dan niet spreken van een ziekte? Is zwaarlijvigheid doodgewoon de omgekeerde beweging van anorexia? Als we eerlijk zijn, kunnen wij, mensen met een normaal gewicht, vaak wat hoofdschuddend naar veel te dikke mensen kijken. We nemen hun probleem niet serieus en denken dat dikke mensen gemakzuchtig zijn. Dat dik zijn zo simpel is als ‘geen maat weten te houden’. Maar is dat zo of is vraatzucht niet alleen een zonde maar ook een serieuze ziekte?