En dan neem je natuurlijk je eeltige moeder mee. Ik ben te vroeg en mijn zoon te laat. Ook verliest hij één van de gewonnen vouchers in de stad. Dikke kans dat een zwerver met vieze voeten zich er eerdaags wapperend mee meldt bij Dr. Fish in de Amsterdamse Van Baerlestraat. Ik gun het hem.

Eerst krijgen we koffie en een plateau met deftig lekkers. Daarna worden onze voeten gewassen. Er mogen geen zeep- of bodylotionresten in het water van de vissen komen, die het goed gewend waren in de rivieren van Irak, Maleisië en Turkije.

[rectangle]

Je zou zeggen dat het zielig is voor die visjes, zo’n ingrijpende verhuizing naar een bak water met blauw licht. Maar een vis is na één rondje al vergeten waar hij een minuut geleden was, zeggen onderzoekers die vissengedachten kunnen lezen. De visjes worden bijgevoerd met algen, omdat het eelt niet aan te slepen is. Toch worden ze niet groot. Ze passen zich aan aan het formaat van hun bak. Dat zie je nou nergens in mensenland. Die vissen zijn echt zoveel uitgekookter dan wij. De aarde wordt steeds voller, maar wij worden niet kleiner, integendeel.

Als mijn zoon en ik onze schone voeten in het water laten zakken, schieten de diertjes er op af. Het kietelt aanvankelijk een beetje, maar daarna wordt het aangenaam. “De visjes eten de dode huidcellen op en laten een verzorgend enzym achter op de huid,” legt het meisje uit, “daarom is deze behandeling ook goed voor mensen met huidaandoeningen, zoals psoriasis.”

De Gararufa’s zijn erg gecharmeerd van wondjes. Die eten ze ook leeg. Op een zuiverende manier, dat wel. Na twintig minuten moeten we er uit. En dan komt het prettigste deel van de behandeling: het masseren van je handen en voeten met geurige olie, terwijl jij een glaasje bubbels drinkt. De masseuses zijn lief, aardig en onderhoudend.

In alle opzichten verzacht en vertroeteld verlaten we Dr. Fish. Nergens meer eelt. Niet eens op mijn ziel, want de hele behandeling maakt dat je je zo prettig voelt, dat je wel een dag lang nergens meer over zeurt.

Maak kans op een souvenir van Wieke
Deze Winactie is inmiddels voorbij. De gelukkige winnares is geworden……

Odile Post uit Zwanenburg

Kijk voor meer informatie over het Kristal arrangement op de website van Dr. Fish

Etosha in noordelijk Namibië is een vier miljoen jaar oude zoutpan zonder water. Als je op de vlakte staat, zie je alleen de horizon. Het grote niets. Doodse stilte. Balsem voor je oren. Aan de zuidkant staan bosjes die naar water snakken. Daar kunnen we de dieren vinden.

Bij de logiespunten in Etosha zijn waterholes, waar de dieren komen drinken. Op een middag in Okaukuejo gaan we op een bankje zitten. Urenlang. Er is een beroemde poster in omloop van deze plas, bezocht door honderden dorstige dieren. Net het paradijs en nu zien we dat met eigen ogen. Een optocht zebra’s stuift het water uit als ze zich de zenuwen schrikken van een jakhals die laag vliegende vogels uit de lucht vangt. Als de zon onder gaat lijkt de hemel in brand te staan.

De volgende ochtend gaan we vroeg op stap. Twee oryxen (spiesbokken) staan op een heuvel. Net keurige Gooise vrouwen: geen haartje zit in de war. Leeuwen liggen uit te buiken onder een struik. Giraffen kijken ons stomverbaasd aan. Wat een ogen! Puur fluweel, omrand met centimeters lange wimpers. Ze bewaken kleintjes. Voorzichtig zijn dus.

Net als ik decadent klaag dat ik nog geen olifant heb gezien, steekt er op tien meter van onze auto een familie over. Een laag modder bedekt hun huid – bij wijze van zonnebrandolie en qua kleur gaan ze op in het landschap. Met hun slurf rukken ze struiken uit de grond.

[rectangle]

Wat zijn ze gróót! Eén duwtje en je auto en jijzelf kunnen naar het kerkhof. Ze ontdekken een regenplasje. Wat achteraf staat een olifant met een ‘vijfde poot’, zijn penis sleept over de grond. Alweer oppassen geblazen: een opgewonden olifant zonder afzetmogelijkheden verbouwt graag zijn omgeving. Olifanten zien slecht, maar als je uit hun reukzone blijft is er niets aan de hand. Dan komt de familie terug en verjaagt het mannetje. Ineens bevinden we ons tussen twintig olifanten met jongen. We kunnen niet weg. Een opgeluchte zucht trilt mijn keel uit als ze verderop nog wat knabbelgewas zien. Stapvoets rijden we achteruit.

Een gekke gewaarwording om te voelen hoe je opgesloten zit, omringd door dieren die even de baas over jou zijn. Dit is hun land. Dat het maar zo mag blijven.

De volgende ochtend rijden we naar Sesfontein, een van oorsprong Duits fort. Nu is het een lodge, met zwembad. Water! Daar willen we heen. Het is een barre tocht naar de horizon, over een dirt road waar geen einde aan lijkt te komen.

Zebra’s schuilen onder armetierige struikjes. Na uren voert de weg ons de heuvels in. Verrassing: een groen woud. Hier heeft het geregend. In een plas ligt een hond. Alleen is het geen hond maar een hyena. Hij kijkt verstoord op. Dit is zijn zwembad! [rectangle]

We stoppen en houden ons muisstil. Pas na tien minuten krast hij op. Genoeg afgekoeld. We gaan verder en dan moet Frank na honderd meter op de rem staan omdat er drie kudu’s de weg over rennen. Prachtige dieren. Bruin, met beige strepen over hun lijf. Groot en toch elegant, hoe ik zelf zou willen zijn eigenlijk. Je zult ze door je voorruit krijgen, dat vertel je niet meer na. Ze zijn vast op weg naar het zwembad van de hyena.

Wij snakken inmiddels naar het zwembad van Sesfontein. Een kamer? No problem, we zijn de enige gasten. De koelkast is kapot. Geen koude cola dus. Maakt niet uit, als het maar nat is. Ik schiet mijn badpak aan en dan zie ik dat het zwembadwater vies en troebel is. Even later wordt duidelijk waarom.

Een kudde geiten kraakt de tuin. Gulzig slobberen ze van het water. Een hoogzwanger dier valt in het zwembad en ik gil naar Frank: “Die geit verzuipt!” “Ze weten echt wel waar de trap  begint,” zegt hij, “dit doen ze vaker.” De tuinman heft zijn hark en deelt klappen uit. Protesterend gemekker en de zwangere dropt treiterig wat keutels in het zwembad. Ze druipen af, om een uur later weer terug te komen. Straks bevalt de aanstaande moeder nog, hoogst modern, onder water. Ze vinden het, net als de hyena, hun zwembad.

De drie obers in Sesfontein, die niets te doen hebben, moeten er van zuchten. “It’s always war! First the Germans, now the goats!” Verschrikt vragen ze of wij Duitsers zijn. Niet? Gelukkig maar. We krijgen een lauw biertje van het huis en ze komen er gezellig bij zitten. En dan vragen ze bloedserieus: “You two don’t swim. Why?”

Vanochtend werd ik boos toen ik op het nieuws zag dat Afghaanse schoolmeisjes waarschijnlijk gifgas hebben ingeademd, omdat de Taliban vindt dat zij niet op school horen. Dat ik dit vrijheidsbelemmerend vind, helpt die meisjes niet terug naar school. Zou ik het ook durven roepen als ik een Afghaanse vrouw was?

Zeg ik zoiets in Nederland, dan heeft dat geen gevolgen voor mijn vrijheid, omdat ik in een land woon waar we met elkaar hebben bedacht – en ook vastgelegd – dat je van je hart geen moordkuil hoeft te maken.

[rectangle]

Laten we het eerst maar dichtbij huis houden. 

Ik ken iemand die lijdt onder het juk van bemoeizieke ouders. Ze is al dertig. Praat ze thuis over een conflict met een vriendin, dan belt paps de vriendin op. Dan ben je een soort gevangene van je ouders. Stom om het te laten gebeuren, maar als zoiets er vanaf je jeugd insluipt?

Jaren terug heb ik een vriendschap laten doodbloeden omdat ik er niet meer tegen kon hoe die persoon mijn agenda meende te kunnen beheren. “Ik stal mijn kinderen morgen bij jou, want ik moet…” En dan volgde iets wat ze beslist moest, plus de lijst met aantekeningen over wanneer welk kind iets diende te nuttigen of te doen.

Ik zou bij sommige mensen wel een bord in de tuin willen zetten met de tekst: ‘Wacht u voor de bemoeial’. Maar dat riekt dan weer naar betutteling en dus naar vrijheidsbelemmering. En wie weet denkt die doodgebloede vriendin wel: effe een bord bij Wieke in de tuin zetten!

Al filosoferend over het begrip absolute vrijheid, kom ik tot de conclusie dat die niet bestaat, omdat we rekening moeten houden met mensen om ons heen. Anders zouden we egocentrische krengen worden, zijn en blijven. Maar toch: beware of bemoeials en controlfreaks!

Barbara Stok brak in 1996 door met Barbaraal. Ze had het lef om zelf wat boekjes te laten drukken en nu wordt ze gezien als de wegbereider van de autobiografische strip in Nederland. Barbara Stok: “Nu heb je alleen slecht verkopende boeken en enorm goed verkopende boeken. Wat populair is, versterkt zich. Door die top tienen en lijstjes. Het hele tussensegment valt weg.”

Dirk van Weelden schreef Literair overleven! Interessant voor wie zich niet wil laten leiden door de lijstjes en de media. Literair overleven! gaat over de manieren waarop schrijvers kunnen ontsnappen aan de moker van de markt. Googel hem en je komt een interessante schrijver tegen. Al kan hij niet van zijn boeken leven.

Wat maakt een boek tot een bestseller? Een plekje in de top 60 – waar zelden nieuwe namen verschijnen – zodat klanten denken: dat móet wel een goed boek zijn? Er heerst een bestsellercultuur, niet alleen in het buitenland, ook hier. Uitgevers spelen op safe. Waarom auteurs pluggen die niet scoren, hoe mooi hun boeken ook zijn?

Ik kijk zelf ook naar wie er in de top tien staan. Ik let op de cover en de achterflap. Al staat daar natuurlijk nooit: Rotboek, niet kopen! [rectangle]

Van achterflapteksten moet je het niet hebben als je vooraf een oordeel wilt over je aanstaande te kopen boek. Van recensenten dan? Beroepsmatig lezen ze veel, dus enig gezag hebben ze wel. Al zou je kunnen stellen: ik wil een pure leeservaring, dus ik lees nooit recensenten. Wat iedereen mooi vindt, hoef jij niet mooi te vinden.

Wees geen kuddedier. Ga het avontuur aan en koop eens een boek dat niet op de tafels ligt maar dat in de kasten staat. We gebruiken nog maar 10% van onze herseninhoud (onderzocht!), trek dat door naar leeservaringen en er valt een wonderschone wereld te ontdekken.

Interesseert ons dat wezenlijk? Uit een onderzoekje van Unox bleek dat 17% van de Nederlanders meent dat champignons onder de grond groeien en 23% denkt dat witlof aan een stengel zit.

Wat mij regelmatig bezighoudt, is de manier waarop wij als vanzelfsprekend vlees eten. Ik vind rood vlees niet lekker en daarom eten wij drie keer per week vegetarisch. Het is dat mijn man vlees lekker vindt, anders zou ik het vermoedelijk nog minder eten. Had ik het wel lekker gevonden, dan at ik vast zeven keer per week vlees, dus zo nobel is mijn half vegetarische houding niet.

Iedereen weet inmiddels wel dat we niet meer door kunnen gaan met onze huidige vleesconsumptie. Dagelijks verdwijnen er voetbalvelden aan tropisch woud om op die plekken voortaan veevoer te kunnen verbouwen. Tropische wouden zijn de longen van de aarde. En al dat vee moet ook ergens blijven.[rectangle]

Vandaag lees ik in Trouw over de komst van de ‘bijna’ duurzame gehaktbal. Een bal die is gemaakt van een goedje dat meatless heet. Een plantaardige vezel, op basis van lupine, een plant uit de vlinderbloemfamilie, net als de pinda. Grieken en Romeinen gebruikten de plant al vanwege de hoge voedingswaarde. Boordenvol eiwitten, er zit amper verzadigd vet in en het heeft een textuur en een bite die sterk lijken op die van vlees.

Waar wachten we nog op, zou je zeggen? Volgende week, op de horecabeurs Horecava, introduceert het vleesbedrijf VION de duurzame gehaktbal. Daarin zit een mix van biologisch rund- en varkensvlees en 20% meatless. Ik zou zeggen: maak die hele bal van meatless, maar dat schijnt een brug te ver te zijn. Dit is al een hele stap richting duurzaamheid voor VION.

Een dag geen vlees eten, draagt bij tot minder uitstoot van broeikasgassen. Bij de VION-bal, die 20% plantaardig materiaal bevat, kun je dus elke dag vlees eten, waarbij je toch om de vijf dagen eigenlijk geen vlees eet: virtueel een vleesloze dag dus.

Ik wil die bal wel proberen. Aan de andere kant: is het niet eenvoudiger om een paar dagen (niet één dag, dat schiet niet op) het vlees te laten voor wat het is?

Bronnen: Trouw van zaterdag 2 januari pag. 45, Volkskrant, Het Vervolg, pag. 35.

Het werd een dolle, maar ook serieuze uitwisseling van hoogte- en dieptepunten die we in het afgelopen jaar hadden ervaren. Best leuk om terug te kijken op wat geweldig was en wat beter had gekund.

Voor mijn dochter was de vakantie met man en kleintjes in de zon een hoogtepunt. Toen mijn man aan de beurt was, gilden alle kinderen tegelijk: “Je ruzie met KPN!”

Oudste zoon vond het een absoluut dieptepunt dat hij naast zijn broer aan tafel moest zitten en jongste zoon zei dat hij dat nou net als een absoluut hoogtepunt zag.

Over mijn hoogtepunt hoefde ik niet na te denken. De zeehonden in Namibië 250.000 stuks op een verlaten rots in een gebied waar niemand woont. Uren hebben we naar ze gekeken, vanaf een eenvoudige houten loopbrug. Geen andere toeristen, wij en de zeehonden, dat was het. Een oerervaring, waarover ik beslist nog een verhaal moet schrijven. Het ligt al te rijpen in mijn bovenkamer. [rectangle]

Mijn man vond 2 mei een hoogtepunt: de familiedag, toostend op onze (schoon)ouders, dankzij wie wij er in deze samenstelling waren. Het is een kans van één op de zoveel miljard dat juist jij wordt geboren. Zouden je ouders een paar minuten later hebben gevrijd, dan was een ander zaadje de gelukkige geweest. Wat weer een heel andere combi met het te bevruchten ei zou hebben opgeleverd.

“Wij zijn dus allemaal wandelende hoogtepunten”, vond een van onze zonen. Klopt. We hadden er zomaar niet kunnen zijn. Zonde om een zootje van te maken van die kans van één op de zoveel miljard.

Terugdenkend aan hoogtepunten zijn de dieptepunten daardoor misschien beter te incasseren. Je moet nou eenmaal dóór. Niet te vaak herkauwen en bedenken dat je geluk hebt gekend en nog kent. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, zeker als het gaat om verlies van geliefden of ernstige financiële tegenslag.

Wie hier wat over kwijt wil, in deze laatste week van 2009: voel je vrij om dat te doen. Wil je dat niet? Lees mee.

Lichaamstaal, verwijde pupillen (als iemand je leuk vindt, wordt je pupil groter, doe daar je voordeel mee), een vissenhandje, een verbeten trek om de mond, de klank van een stem – je oordeel wordt in de eerste seconden al gevormd op grond van die zaken.

Roos Vonk, hoogleraar sociale psychologie in Nijmegen, is auteur van De eerste indruk. Zij bedacht een site om haar boek te promoten. Op www.eersteindruk.nl/video kun je terecht om een test te doen. Met een gefilmd zelfportret van een halve minuut kunnen de kijkers meteen scoren: wel of niet warm, afwachtend, flexibel, ambitieus, energiek, etc. Hebben twintig mensen een persoon beoordeeld, dan krijgt die de resultaten per e-mail.

Met deze filmpjesservice wil Vonk de mensen laten zien wat zich doorgaans aan hun blik onttrekt: hun ‘impliciete zelf’. Uit onderzoek blijkt, dat de eerste indrukken redelijk kloppen met het zelfbeeld. Wat kunnen we met die kennis van het verborgen ik? Valt een eerste indruk te beïnvloeden? Kunnen de speeddater, de internetsingle en de sollicitant met de feedback op hun filmpjes hun voordeel doen? Ja en nee, zegt Vonk. Het kan handig zijn om te weten welk beeld de onbekende ander van je krijgt. Kom je schuchter over, dan kun je dat misschien ombuigen naar iets positievers. [rectangle]

Een total make-over is volgens Vonk niet mogelijk: “Lichaamstaal is nauwelijks te regisseren, maar je kunt wel leren hoe je oogcontact moet maken of dat je een stevige handdruk moet geven. Doe je dat geforceerd, dan wordt het raar.” De filmpjestest is vooral een ‘leukigheidje’, zegt Vonk. Haar advies: “Houd je tijdens een eerste ontmoeting vooral niet met jezelf bezig. Als je denkt: ze moeten me leuk vinden, gebeurt dat juist niet. Toon liever interesse in de ander.”

Ik wil het boek beslist lezen, al is het maar omdat ik nogal eens op mijn eerste indrukken moet terugkomen. Dan valt die persoon mee. Of juist tegen. Ontmoet ik horken (en die zitten overal), dan hoef ik mijn eerste oordeel nooit bij te stellen. Bij de schatten hoeft dat ook niet. Het gaat om de middengroep, die niet meteen te peilen is. Hoe zit het met onze eerste indruk van mensen die we ontmoeten? Klopt die?
Bron: ‘klein gesprek’, Trouw, 18 december.

Met vier onbekenden strijden om er achter te komen wie van de vier de topkok is. Ik vraag me af hoe ze die onbekenden selecteren, want daar zitten me toch een verwende en zeurende types bij! Zure bekken trekken bij een mijns inziens toch wel spectaculair toetje, of iemand is helemaal zen en lust niets.

Met vijf amateurs onder leiding van (weer een andere) topkok een menu koken voor een aantal mensen in een restaurant. Die worden afgeblaft door een profkok. Dat is zijn taak: streng en vervelend doen. Spannund!!

Ik kom bij je eten. De presentator of presentatrice gaat eten bij een onbekende of (liever) bij een bekende Nederlander. De ene gaat naar zijn moeder, de andere laat wat halen. Reuze interessant maar niet heus.

Ik word er geen bal wijzer van. Ik wil Jamie Oliver terug. Of die leuke Nigella Lawson. Nu kun je de tv niet aanzetten of er staat een kluns te koken. Als er niets in de soep loopt (wel toepasselijk toch, deze beeldspraak?), is het geen leuke uitzending. [rectangle]

Zullen we deze week eens het een en ander uitwisselen? Top of Flop? Dan wordt meteen duidelijk wat wij met koken hebben.

Mijn flop: konijn gemarineerd in de wijn die er bij geschonken had moeten worden in plaats van de goedkope wijn die we jaren geleden gratis bij de benzinepomp hadden gekregen. Niemand heeft er ook maar iets van gemerkt. Stel dat ik die blafkous van dat programma om me heen had gehad!

Mijn top: vier sinaasappelschijven op een bedje van kropsla. Beetje olie en azijn er over. Stukje chorizoworst in reepjes snijden en kort bakken met veel knoflook en veel gehakte peterselie en wat tijgergarnalen. Die prut stort je op de sinaasappels. Lekker, zo klaar en het oogt beeldig.

Hilversum: Wij zijn er klaar voor!

De ober wil hem namelijk niets meer geven omdat Brinkman zijns inziens genoeg heeft gehad. Brinkman probeert achter de bar te komen om zelf drank te pakken en vervolgens slaat hij de ober. Deze roept hulp in van de beveiliging van het Tweede Kamergebouw.

Prima, dat zouden meer obers in Nederland moeten doen: niets meer schenken als mensen dronken dreigen te worden. Vooral als het om veel te jonge kinderen gaat. Zie het artikel in Libelle in week 39, over een arts die regelmatig wordt geconfronteerd met een grote toename van jonge kinderen die zich bezondigen aan comazuipen. Dan vraag je je af waar ouders en overheden mee bezig zijn.

De heer Brinkman ontkent dat hij heeft geslagen, hij zou alleen geduwd hebben. Hij heeft wel spijt, zo zegt hij, van het hele gebeuren en hij erkent dat hij een drankprobleem heeft. [rectangle]

De PVV wil openlijke geweldpleging, ook als die niet tot schade of letsel leidt, bestraffen met ten minste twaalf maanden cel. Maar Brinkman mag gewoon Kamerlid blijven, aldus een woordvoerder van de PVV.

Het Kamerlid, met zijn drankprobleem en al, zit in de commissie van binnenlandse zaken, die deze week nog sprak over het al dan niet invoeren van blaastesten voor voetgangers in uitgaansgebieden om overlast te voorkomen.

Op de Antillen heeft dit Kamerlid ongenuanceerd lopen schreeuwen dat de Antillen met elkaar een groot ‘roversnest’ zijn. Je mag het allemaal roepen, maar of het verstandig is als je probeert tot een dialoog te komen met wederzijds respect? Ze lachen zich nu slap op de Antillen. Maar komt Boontje om zijn loontje?

Niemand van de PVV gaat tot nu toe in op de vraag of het consequent zou zijn om Brinkman weg te sturen.

Hoe geloofwaardig is dit Kamerlid nog en hoe geloofwaardig is de PVV als hij mag aanblijven?

Ik heb bloedmooie vrienden en vriendinnen. Andersom werkt het natuurlijk ook zo, dat kan niet missen. Als ik een hele batterij lelijke vrienden uitzoek, lelijker dan mijzelf, denkt iedereen die mij in het voorbijgaan ziet, natuurlijk: wie ís die vrouw?

Het is lollig en verstrooiend om die nieuwtjes te lezen en je te verwonderen over al dat onderzoek waarmee mensen bezig zijn. Maar wat is het toch vreemd dat er geld wordt gestoken in flauwekul waarmee je niets opschiet. Het voegt niets toe aan je leven of je geluk, of het moet een inwendige grijns zijn. [rectangle]

Wat wel fijn is, is dat ik nu definitief af kan zien van een liposuctie en van mijn minderwaardigheidscomplex omdat ik lang ben. En als ik al van plan was om al die lelijke vrienden te dumpen: moet ik niet doen. Wie weet raakt lelijk in. Scheve neuzen, flaporen, hangbuiken, scheel, veel wratten, het maakt niet uit: meld u vooral aan om mijn vriend te worden. Zijn er nou van die prikkelende nieuwtjes waarvan jullie denken: jee, ik wou dat ik dát eerder had geweten! Zelf een nieuwtje bedenken, mag ook. Want je weet maar nooit of iemand met een dikke portemonnee en te veel tijd daar een aanstaand onderzoek in ziet.

Ik trap af met een inkoppertje: ‘Een vrouw brengt 2,5 jaar van haar leven door in de badkamer met douchen, tutten en aankleden.’ En we schijnen als vrouwen ook minstens een jaar van ons leven te huilen. Dat zijn al 3,5 jaar die naar de radzekemedee zijn. Staat in Libelle, dus het is waar. Dit weten we uiteraard dankzij het zoveelste onderzoek. Op zich vind ik die laatste twee nieuwtjes wel handig om te weten. Ik ga liever een jaar op wereldreis straks, als Nieuwe Grijze (zie discussie van vorige week), dan dat ik een jaarlang loop te janken, te douchen of mijn wimpers verf. Er gaat ernstig gesnoeid worden in mijn optut- en jankbeleid.

Schrijven werkt bevrijdend, het pept je op en het biedt troost. De woorden vinden jou wel, als je er voor openstaat.

Ik kom erop omdat ik een boekje kreeg van iemand die nogal zweverig van aard is en zij loopt alle boekhandels, waar je schone werken kunt krijgen over ‘geïnspireerd leven’, plat. Ik durf dat hier te noemen omdat ik 100% zeker weet dat zij nooit een site als deze zal bezoeken.

Het boekje is van Christine de Vries, in de serie Shodo schrijfboekjes (www.shodo.nl). Shodo is Japans voor ‘de weg van het schrijven’. Ik dacht aanvankelijk: lekker makkelijk scoren zeg, met een bijna leeg boek. Maar het is een cadeauboekje, met op elke lege bladzijde een openingszin, die jij, met de ouderwetse pen, kunt aanvullen met je eigen gedachten.

Wat me nou zo leuk lijkt, is om dat hier ook te doen. Dondert niet hoe of wat. Wat spontaan in je opkomt is vaak het grappigst, het indrukwekkendst of het mooist. Fictie of waargebeurd, het maakt niets uit. Naar aanleiding van een zin die ik zelf heb bedacht.

Ik reageer op alle teksten, zoals gebruikelijk. Alleen: laten we ze niet te lang maken. Tien woorden is prima, maar laten we proberen een maximum aan te houden van tweehonderd woorden. Ik ben razend benieuwd naar jullie variaties, naar aanleiding van dit zinnetje:

‘Ik stel me voor hoe ik straks de voordeur achter me dichttrek’

Er kan van alles gebeuren na dat moment. Heldhaftige, stapelgekke, grote, piepkleine, ontroerende, gemene, griezelige, of noodzakelijke dingen.

Toevallig besteedt ook Beatrijs Ritsema aandacht aan deze kwestie in haar rubriek Moderne manieren in Trouw. Een lezer nodigt vrienden uit op de thee om drie uur, met aansluitend een glas wijn en dan blijven ze hangen tot acht uur. Ruim voorbij de Nederlandse etenstijd. Dan zou je toch zeggen: er worden geen aanstalten gemaakt om ook maar één pieper te schillen, dus waar hoop je als gast nog op?

[rectangle]

Mijn Iraanse hulp begrijpt er niets van. In Iran komt iedereen onverwacht langs en het maakt niet uit hoe lang je komt, al blijf je slapen. Als de gast het maar leuk heeft.

Beatrijs geeft als antwoord aan haar lezer: ‘Willen jullie nog een laatste glaasje?’ Dan moet je wel een enorme dombo zijn om de hint niet te snappen, denkt zij. Helpt dat niet, dan zou je vast kunnen opruimen en terugkomen met de jassen van de gasten. Dat vind ik te bot. 

Wij nodigen nooit mensen uit op alleen de borrel, omdat de ervaring leerde dat ze dan toch bleven eten. Dus nodigen we mensen te eten uit. Maar vaak wordt het mij veel te laat. Tegen een uur of één denk ik: ‘Ga alsjeblieft naar huis, ik wil slapen!’ Ik ben tegen die tijd sufgekletst. Zeven uur achter elkaar praten, dat is bijna een hele werkdag.

Zijn we zelf ergens en willen we weg, dan gebeurt het wel dat er op dat ogenblik een fotoalbum op tafel komt. ‘Oooo, voordat jullie gaan…jullie hoeven ze echt niet allemaal te bekijken hoor, maar onze Yvon was zo’n mooi bruidje!’ En zeg dan maar eens: ‘Een andere keer graag,’ als het album onder je neus wordt geduwd. 

Misschien is de vraag niet alleen hoe je plakkers de deur uitwerkt, maar ook hoe je de kunst van het goed ontvangen zelf beheerst? Daar hoort het subtiel afronden van de bijeenkomst zeker bij.