Lieve Madelief,

Je was er niet en toen was je er. Voor ons, de buitenwereld,­ lijkt het alsof je ineens tevoorschijn getoverd bent, maar je moeder weet wel beter.

Wat ben je mooi. En wat voelt het bijzonder dat jij de eerste Sterken bent van de generatie na die van je vader en mij. Nu ik je in mijn armen houd, besef ik pas dat je niet zomaar een baby bent. Jij en ik zijn door de bloedband verbonden en dat betekent dat jij, net als je vader, mijn broer, altijd op mij kunt rekenen. Onvoorwaardelijk. Ik voel nu al de neiging om je kleine leventje, je kleine lijfje te beschermen, maar gelukkig heb je ouders die dat zullen doen. De liefste ouders. Ouders die knap, grappig, slim en dol op elkaar zijn. Je moeder is ontzettend humoristisch (als je kunt praten dan moet je maar eens vragen of ze je opa nadoet, dat kan ze meesterlijk) en je vader is een van de zorgzaamste mannen die er rondloopt. [rectangle]Je leven ligt uitgestrekt voor je, Madelief. Je bent letterlijk een onbeschreven blad. Geen fouten, geen verdiensten. Gisteren keken je opa en ik in je vaders eerste fotoalbum en toen werden we even emotioneel van het feit dat het leven maar door en door gaat. Dat jij ook zo’n album gaat vullen en jouw kinderen en de kinderen van jouw kinderen… De cirkel van het leven. Maar met die dingen hoef jij je nog helemaal niet bezig te houden. Bespiegelingen beginnen pas wanneer je halverwege de twintig bent. Tot die tijd is het vooral leven, met volle teugen leven. Leren lachen, leren lopen, leren praten. Vrienden maken, naar school, naar ballet.

Neem deze wijze raad van mij aan: je hebt een groot deel van je leven zelf in de hand. Met wilskracht kun je heel ver komen, als je maar een doel stelt. En laat me je dit zeggen: een van de belangrijkste doelen is liefhebben en geliefd worden. Ook al denk je op een zeker moment misschien dat hoge cijfers of een goede baan of een slanke lijn het allerbelangrijkst zijn. Probeer de stress en de druk van deze dolgedraaide maatschappij niet te veel op je schouders te nemen. Ik lijk een ouwe tante als ik het zeg, maar het is echt zo: de jaren razen als een dolle langs je heen. Zuig ze op, buit ze uit. En het belangrijkste: geniet!

Dikke kus,
je tante Femke

Mijn ouders zijn van het laatste slag. Of ik nu met een 6,5 of een 10 voor aardrijkskunde thuiskwam, hun reactie was er altijd een in de trant van: “Goed gedaan, hoor”. Toen ik de hoofdrol in de musical Pompelmoes veroverde, in groep acht, kreeg ik een schouderklopje en that was it. Het maakte ze niets uit of ik nu decordrager of hoofdrolspeler was.

Natuurlijk siert het mensen als ze je niet alleen beoordelen op prestaties, dat zie ik ook wel. Maar als je een streberig kind bent dat alles doet voor een tien en de bijbehorende waardering, dan is het best slikken als er geen loftuitingen je kant op komen wanneer je een doel bereikt hebt. [rectangle]

Naarmate je ouder wordt, kom je natuurlijk steeds meer los te staan van je ouders. Hun waardering blijft echter altijd belangrijk, of je nu 12 of 42 bent. Zo kreeg ik een paar jaar geleden deze column in Libelle. Nadat ik Reinier had gebeld om het goede nieuws te vertellen, pleegde ik een telefoontje naar Harderwijk.

Vader kwam aan de lijn, en ik gilde meteen: “IK KRIJG EEN COLUMN IN LIBELLE!!!! Yoeoehoeoe!!!!” Waarop hij reageerde: “Nou, dat is mooi.” Ik kon het niet helpen dat ik dit toch als een lichte teleurstelling voelde. Het was leuk geweest als hij voor één keer net zo door het dolle heen was geweest als ik. Maar de nuchterheid voerde, zoals altijd, de boventoon.

Trots uit zich bij mijn ouders in andere dingen, zo is het nu eenmaal. Dat werd laatst weer eens duidelijk toen mijn vader me bekende dat hij mijn column in de C1000 had staan lezen. Verwonderd vroeg ik hem waarom hij daarvoor naar de supermarkt ging. Mijn moeder heeft al jaren een abonnement. Mijn vader antwoordde: “Ik mag hem van je moeder niet openmaken, want dat hoort bij haar zondagsritueel. En omdat ik nooit kan wachten, kijk ik stiekem alvast in de supermarkt wat je die week weer hebt geschreven.”

Met deze uitspraak kreeg ik in een keer de erkenning die ik zo graag wilde hebben, en ik besloot me nooit meer wat aan te trekken van die Zwolse nuchterheid. Ook weet ik wat ik mijn vader voor zijn verjaardag ga geven: een eigen Libelle-abonnement.

Over het algemeen sta ik niet zo te juichen om vriendschappen aan te gaan met de vrienden van Reinier. Gewoon, omdat het niet mijn vrienden zijn en omdat ze dus altijd aan Reiniers kant zullen staan in tijden van onmin.

Ik ben voor gescheiden vriendengroepen, zodat je ook voorzien bent als alles in elkaar stort. Maar goed, Beste Vriend en ik hebben eigenlijk al jaren een klik en van lieverlee werd het contact geïntensiveerd: een sms’je, een telefoontje, een gesprek met een kop koffie. In mijn omgeving keken mensen me raar aan: ‘Spreek je dan alleen met hem af?’ en ‘Wat vindt Reinier ervan?’[rectangle] Tja, Reinier keek in het begin een beetje raar op van deze nieuwe ontwikkeling, maar vond het al snel prima. Dus zette ik de volgende stap en ging een avondje de kroeg in met Beste Vriend.

Het was gezellig, eigenlijk net zoals met mijn eigen vrienden, behalve dan dat we besloten niet over de relatie tussen Reinier en mij te praten, want dat voelde toch een beetje ongepast. Met de woorden ‘snel weer een keertje doen’ namen we afscheid.

Een week later gingen Reinier en ik uit eten. We nodigden wat vrienden uit en de enige die kon was Beste Vriend. En daar zaten we dan met zijn drieën aan een tafeltje. Terwijl het normaal zo ongedwongen gaat, hing er nu ineens een soort spanning in te lucht. Het gesprek kwam niet van de grond, ik wist dingen van Beste Vriend die Reinier nog niet wist (omdat zij elkaar al een tijdje niet gezien hadden) en daardoor leken de verhoudingen ineens anders dan ze zijn.

Ik vond het maar een krampachtige boel, maar toen ik Reinier er later naar vroeg, ontkende hij dat er iets aan de hand was. Volgens hem lag het allemaal aan een onhandig geplaatste opmerking van mijn kant. Verder niets. Toch heb ik van Beste Vriend sindsdien nooit meer wat vernomen. Geen sms’je, geen telefoontje, geen mailtje, geen ‘zullen we weer eens een avondje wodka drinken?’ Niks. Klaarblijkelijk heeft hij zijn conclusie getrokken en zijn keuze gemaakt. Reinier en hij spelen tegenwoordig iedere vrijdag tennis. Ik sta buitenspel. Nou ja, voorlopig dan.

Ze kozen voor mij. Ze hebben me opgevoed zoals zij dachten dat het goed was. Met ritme en regelmaat. Twee ons groente, twee stuks fruit, voldoende slaap, van alles genoeg en nooit te veel, laten kiezen (maar binnen het betamelijke), een instrument bespelen, een campingvakantie, sparen en zondags naar de kerk. Ik wist niet anders.

In mijn ogen was de stabiliteit die mijn ouders mij gaven een zekerheid. Iets waarvan ik dacht dat alle kinderen dat hadden. Ik lees nu wel eens verhalen van leeftijdsgenoten (in boekvorm of in een tijdschrift) die verwaarloosd of mishandeld zijn. En altijd denk ik dan aan de schommel in de tuin van mijn geboortehuis. Hoe hoog ik ging en dat ik dan door het keukenraam mijn moeder met een rood schort voor tomaten zag snijden. Een intens gevoel van geborgenheid herinner ik me dan, terwijl ik tegelijkertijd besef dat elders in het land kinderen aan hun lot overgelaten werden. Op straat geschopt door een alcoholistische vader. Wat een contrast. En het gebeurt nog steeds. Met weer andere kinderen op andere plekken.[rectangle]

Vanzelfsprekend was ik het niet altijd eens met de aanpak van mijn ouders. Ik vond ze truttig. Burgerlijk. Met hun nette koopwoning in een nette buurt en hun aangeharkte tuin. Later als ik groot zou zijn, zou ik alles anders, zo ontzettend anders doen. En nu is het later. En doe ik het anders. In de grote stad, op 65 vierkante meter, zonder kinderen en met nogal eens te veel drank op en een gat in mijn hand.

Het verschil met tien jaar geleden is echter dat ik het nu zie. Ik zie de waarde van een leven met regelmaat. Ik zie hoe het mij gevormd heeft. Wat was er van mij, met mijn borderlinetrekjes, terechtgekomen als ik een zoek-het-maar-uit-opvoeding had gehad? Als ik geen vader had gehad die ik midden in de nacht kan bellen als mijn hoofd op hol slaat? Wanneer ik niet uren met mijn moeder zou kunnen kletsen over wat ik nu weer heb meegemaakt?

Mijn ouders vormen de grond waarin ik geworteld ben en mijn takken groeien kanten op die zij niet bedacht hebben. Maar het is goed zo. Want ook dat leerden ze mij: wij zijn wij en jij bent jij. Het gaf me de ruimte om uit te vinden wie ik ben.

De meeste vrienden heb ik toch gemaakt in mijn jeugd en in mijn studententijd. Daarna kwam een enkele collega in de richting van de vriendenstatus, maar toen hield het ook wel op. Mensen denken vaak dat ik, omdat ik zo veel klets, makkelijk vriendschappen sluit, maar dat is absoluut een misverstand. Ik ben namelijk te kritisch en daarom niet geschikt om allemansvriend te zijn. Dat ik niet op de eerste indruk af moet gaan, dat weet ik natuurlijk al jaren, maar toch is dat nog steeds niet goed bij me binnengekomen.

Vaak heb ik op het eerste gezicht een oordeel over iemand. Geen fijne eigenschap, wederom, maar ik vertel dit om te laten zien dat het voor veel mensen lastig is om mij echt voor zich te winnen en andersom. Het schijnt dat je de kritiek van mijn gezicht kunt lezen.[rectangle] De andere kant van dit verhaal is dat áls ik in jou een potentiële vriend zie, ik wel zo ongelooflijk lyrisch van je ben dat je nooit meer uit mijn buurt wilt. Ik prijs je intelligentie, je woordkeuze, je kapsel, je kookkunsten, je kledingstijl, je humor, je woninginrichting, je muzieksmaak en mis je al terwijl je er nog bent, omdat ik weet dat we ook weer afscheid moeten nemen.

Tijdens de Zomerweek afgelopen mei ben ik erachter gekomen dat het niet anders kan dan dat Juul en ik vriendinnen moeten zijn. Ik wist het eigenlijk al door haar dagboek, want wat ik las over haar leven, was een-op-een te vertalen naar het mijne. Dit klinkt ontzettend narcistisch, maar het is toch wel een feit dat mensen die elkaar mogen ook vaak op elkaar lijken.

Ik lijk dus op Juul of zij op mij en het was een genot dat te ontdekken. We zijn allebei langslapers, zijn niet dol op groenvoer, laten graag voor ons zorgen, kunnen beiden absoluut WOEDEND worden en zo zijn er nog duizend dingen.

Juul is er inmiddels van overtuigd dat we verre familie moeten zijn en ik ben thuis een ‘Ik-wil-wonen-in-het-dorp-van-Juul’-campagne begonnen. Reinier weigert echter Amsterdam te verlaten voor mijn nieuwe vriendin. Dus nu heb ik gevraagd of ik een hond mag. Eentje die net zo lief is als Willem.

Ik verheug me erop dat mijn nieuwe vriendin langskomt. Eindelijk samen koffiedrinken, zonder kleintjes of partners in de buurt. Ze belt aan, wandelt vrolijk de keuken in en gaat zitten. Ze ziet er stralend uit, zoals altijd. Goed verzorgd, mooie kleren en een strak figuur, ondanks de geboorte van drie kinderen.

Niet zo gelukkig
Koetjes, kalfjes, blablaba, mishandeling… De naald schiet even over de plaat bij mij. Ze voelt zich de laatste tijd niet zo gelukkig, zegt ze, want haar man mishandelt haar weer. Ik moet even terugspoelen. Deze prachtige vrouw met een voorbeeldig gezin wordt geslagen? Door haar man met een universitaire opleiding en een topbaan? Alwéér? Wanneer was de eerste keer dan?[rectangle]

Een agressieve zakenman
Het hele verhaal komt er in één keer uit. Hij heeft vroeger eens haar arm gebroken, haar gezicht bewerkt, op straat uitgescholden en midden in de nacht uit de auto getrapt in een ongure buurt. En nu komen de klappen weer te pas en te onpas. Ik zie hem voor me: geknipt en geschoren, strak in het pak, op en top een succesvolle
zakenman. En ik kan me niet voorstellen hoe hij eruitziet als hij zich afreageert op zijn vrouw.

Gevoel van woede
Ik voel geen medelijden, maar voel woede opkomen. Woede ook jegens haar, dat ze dit laat gebeuren en bij hem blijft ‘voor de kinderen’. Ik kook van woede als ik aan zijn megalomanie en schijnheiligheid denk. Natuurlijk voel ik met haar mee, maar mijn kwaadheid voert de boventoon en slaat over op haar. Een heel klein beetje strijdbaarder dan ze kwam, gaat ze ook weer weg.

Hem verlaten
Ze besluit te sparen om haar man te verlaten en elders met haar kinderen een nieuw bestaan op te bouwen. Maar ruim een jaar later is dat nog niet gebeurd. Sterker nog, ze verhuist met haar hele gezin naar een andere stad, inclusief die knuppel. Eerst verbaas ik me er nog over, dan haal ik mijn schouders erover op. Klappen als ze blijft, applaus als ze gaat. Aan haar de keus.

Mijn ring, mijn trouwring”, riep hij. “Wat is er met je ring?” “Ik ben ’m kwijt.”

Kussens werden binnenstebuiten gekeerd, elke pool van het hoogpolige vloerkleed werd opgetild, het bed bevoeld, de badkamer doorzocht. Jammerend liep hij van de ene hoek van onze 65 vierkante meter-etage naar de andere kant. Tassen omkerend, de koelkast inspecterend, tussen de onderbroeken graaiend. Het gouden kleinood werd niet gevonden.

Met bibberende benen belde hij naar zijn werk. Laatste mogelijkheid. Misschien had hij zijn ring onbewust afgedaan en naast zijn computer gelegd. Zijn collega’s moesten lachen (lachen?) en gingen vlijtig op zoek naar de ring. Maar ook daar geen ring.
En toen kwam hij verslagen naast me zitten. Bijna angstig keek hij me aan. Hij wist wat er komen ging. Onbegrensde kwaadheid, oeverloze woede, zinloze verwijten.

Ik zou hem gaan zeggen dat-ie het ding allang strakker had moeten laten maken, aangezien hij al maanden roept dat zijn trouwring te los zit. Ik zou hem voor de voeten werpen dat het verliezen van zijn ring aangaf dat-ie achteloos met ons huwelijk omging. Nú al, na zes maanden. Niet dat ik dat echt zou menen, maar gewoon, uit kwaadheid, omdat hij het kostbare ding zo snel verloren was.

Hij zou me zeggen dat-ie de volgende dag meteen een zelfde soort ring zou aanschaffen met precies dezelfde inscriptie en dat we er dan niks meer van zouden merken. En ik zou daarop zeggen dat dat absoluut niet hetzelfde is, dat ik enkel en alleen de ring om zijn vinger wil zien die ook aanwezig was bij de huwelijksvoltrekking.[rectangle]

Eentje die samen met de mijne maandenlang in een blauwfluwelen doosje heeft liggen wachten op De Grote Dag. Niet een ring die koud uit de winkel meteen aan de vinger geschoven wordt. Ik zou beginnen over het geld dat met die ring verloren was gegaan en dat we dat wel beter konden gebruiken, bijvoorbeeld om ons doorgezakte bed te vervangen door een exemplaar waarvan je niet met nek- en rugpijn opstaat.

Niets van dit al gebeurde echter. Terwijl Reinier schuld­bewust naar me keek, legde ik mijn hand op de zijne, keek hem aan en zei: “Ach, het is maar een ding. Misschien vind je ’m wel weer terug.” En dat was onze allereerste niet-ruzie.

Ik ben brutaal, maar soms ook schuchter. Ik kan keihard oordelen, maar onverwacht ook heel lief uit de hoek komen. Ik ben gelukkig getrouwd en desondanks een enorme flirt. Hoewel anderen soms een beetje moeite hebben met die tweeledigheid, begrijp ik mezelf heel goed. Juist al die kenmerken maken mij tot mij. Maar toch, ook ik kan mezelf soms niet helemaal doorgronden…

Ik denk dat mensen mij een open boek vinden, iemand die vaak lacht en makkelijk praat. Er zijn inderdaad hele periodes waarin ik me zo voel. Heppie-de-peppie. Dan loop ik met mijn iPod door de stad heel hard met Beyoncé mee te zingen en voel ik me boven op de wereld. Alles wat lekker moet lopen, loopt lekker en ik heb het idee dat ik controle heb. De boel kan overzien. Mijn dagen zitten vol, maar niet te vol, ik ren van hot naar her en vind alles leuk en spannend.
En dan ineens slaat het om. Bam!!![rectangle]

Zin wordt on-zin. Of gewoon geen zin. Interesse wordt desinteresse. De grote vraag is: waarom? Het lukt me vaak niet om uit te vinden door welke gebeurtenis dit gevoel opgewekt wordt. Ik ­besluit meestal maar een tijdje op de auto­matische ­piloot te leven. Dat betekent: minder de deur uit, telefoontjes wegdrukken en sociale bijeenkomsten overslaan.

Na ­verloop van tijd vind ik dat ik ‘niet moet zeuren’ en me maar weer eens in het normale leven moet begeven. Dus ga ik naar buiten. De grote, boze buiten­wereld in. De fiets op, de straat op. Ik rijd naar een café. Een feestje, hoe moeilijk kan het zijn? Best moeilijk. Daar kom ik al snel achter. Wanneer ik de drempel overstap, voel ik me een wiebelig kwetsbaar vrouwtje. Zo van: als je blaast, val ik omver.

Geen gesprek gaat zoals het hoort te gaan. Ik stuntel en door mijn onhandigheid stuntelt ook mijn ­gesprekspartner. Ik lijk wel een puber. Vroeger dan ­gepland stap ik weer op mijn fiets richting huis. Het enige wat ik wil, is in mijn eentje naar The Godfather kijken.
Op een zeker moment verdwijnt de ellende als sneeuw voor de zon uit mijn lijf en leden. Zo gaat het elke keer. Fluitend sta ik ’s ochtends weer op, ik klets met de bakker, lach met de conducteur in de trein. De woorden komen vloeiend uit mijn mond. Ineens ligt de wereld weer aan mijn voeten. Raar, hoe dat werkt.

Het kost me namelijk een halve dag om lelijke en onfatsoenlijke reacties te verwerken. En die staan er nogal eens op. Toen ik over vreemdgaan schreef, over abortus en over mijn hulp in de huishouding kreeg ik veel veroordelende reacties over me heen.

De laatste tijd is het een stuk minder (zou het te maken hebben met tuttige onderwerpen als ‘servies’ en ‘ingesleten gewoontes’?), maar recent was er toch weer een oprisping. Ik had een column geschreven over hoe gelukkig ik ben met mijn huwelijkse staat en mijn geweldige man. U zult begrijpen dat ik verbaasd was om het volgende als reactie te krijgen: Gezien hetgeen ik lees in jouw columns heb ik er een hard hoofd in dat jullie lang gelukkig zullen zijn met elkaar. Ik moet er in ieder geval niet aan denken om zo’n moeizame relatie te hebben met mijn partner. Maar veel geluk gewenst![rectangle]

Nu moet ik erbij zeggen dat dit bericht geschreven werd om 2.53 uur, dus het kan zijn dat de schrijfster door slaapgebrek of een overvloed aan drank niet meer helder was, maar ik vind dit ronduit onbeschoft. Zou deze mevrouw ook zo fel tegen me uitgevaren zijn als ze me op straat was tegengekomen? Ik betwijfel het. Dit is wat de anonimiteit van internet met mensen doet: ze gooien lukraak wat op het web zonder erbij stil te staan hoe dit anderen kan kwetsen. Ik schrijf dit niet om medelijden op te wekken. Ik bijt van me af als het nodig is en ik ben ook in staat om het geruisloos over me heen te laten komen.

Toch wil ik één ding meegeven aan internetbezoekers die er genoegen in schijnen te scheppen om af en toe lekker tegen Femke Sterken aan te trappen. Wat ik in mijn columns beschrijf, is maar een deel van mijn leven. Soms een gedramatiseerd deel, soms cynisch. Het is dus niet zo dat al mijn schrijfsels bij elkaar opgeteld kunnen worden, zodat een compleet beeld van mijn leven en/of persoonlijkheid naar voren komt. Daarbij is oordelen over een ander überhaupt iets wat we niet moeten willen.
Maar dat is mijn mening.

Ik heb drugs gebruikt. Van oorsprong ben ik anti-drugs, dus het was nogal een momentum voor me. Waarom ik het deed? Tja, je bent 31, getrouwd en je hebt net een servies voor je verjaardag gehad. Moet ik nog meer zeggen?

Het was feest, oud en nieuw, en de vraag of ik ‘een pilletje’ wilde, kwam op mijn pad. Ik zei ja. Zomaar. En stopte het minuscule dingetje in mijn mond. Al snel merkte ik dat het geweldig was. Dat het begrijpelijk is dat zo veel mensen af en toe een pilletje nemen. Gevaarlijk, maar begrijpelijk. Oioioioi, wat voelde ik me fijn. En wat heb ik gedanst. Nonstop. Tot zeven uur in de ochtend.[rectangle]

Maar toen kwam de volgende dag. Ik werd wakker tegen het middaguur. Zwetend en met een fladderig gevoel in mijn borst. Reinier kwam bezorgd om het hoekje van de slaapkamer kijken en vroeg of het wel ging. Ik schudde mijn hoofd en pakte de laptop. Op het internet vond ik de vreselijkste bijwerkingen van mijn zo even nog zalige pilletje. Hartfalen, hartritmestoornissen, hartstilstand. “Reinier, voel eens aan mijn pols”, riep ik en dat deed mijn man. Paniekerig keek hij me aan. “Je hart gaat heel snel, ik bel de Eerste Hulp”, zei hij. Vol schaamte stopte ik mijn hoofd onder de dekens. 31, getrouwd, een servies in de kast… gestorven aan een verkeerde pil.

Reinier belde naar het ziekenhuis en de arts die hij aan de lijn kreeg, zei dat we het beste naar het ziekenhuis konden komen om een hartfilmpje te laten maken. Mijn lief vroeg of we niet iets anders konden doen en de arts antwoordde dat Reinier wel even mijn hartslag kon opnemen. Zij zou wel blijven hangen. Met zijn hoofd op mijn borst telde Reinier een minuut lang mijn hartslagen. “Drieënzeventig”, hoorde ik hem gespannen in de hoorn zeggen. De dokter lachte een beetje. “Tachtig is normaal”, reageerde ze. Ik schaamde me dood en Reinier wist ook niet hoe snel hij zich moest verontschuldigen en het gesprek moest beëindigen.

U begrijpt, ik ben wel genezen van mijn nieuwsgierigheid naar zalige pilletjes. En tegen alle dertigers die de neiging tot hysterie hebben, wil ik zeggen: gebruik GEEN drugs, drugs zijn gevaarlijk. Drugs. Bah.

Er zijn heel veel mensen bezig met schrijven. Vaak ergens op een zolderkamer, zonder dat iemand het weet. Anderen bazuinen het rond alsof de uitgevers al in de rij staan. Het maakt niet uit. Schrijven is leuk! Maar hoeveel woorden heb je nodig om een verhaal te vertellen?

Sinds het deze week in ‘De wereld draait door’ was, duiken de six word stories overal op. Vooral op twitter. In zes woorden een compleet verhaal vertellen lijkt onmogelijk. Dat is het natuurlijk ook. Maar de verbeelding prikkelen kan wel. [rectangle]

Wat dacht je van: ‘Ik vond je vorige vrijgezellenfeest leuker’? Er wordt meer verteld dan ik in feite lees. Of deze: ‘Te koop: babyschoentjes. Nog nooit gedragen’. Het zijn woorden die van alles in me oproepen. Kijk, en dat is nou net de bedoeling van schrijven. Het maakt niet uit of het een compleet boek, een kort verhaal of een six word story is. Woorden verzinnen die beelden oproepen, daar gaat het om. Het is een kunst om zoveel te schrappen dat de lezer de ruimte krijgt om dingen in te vullen. Niet makkelijk.

Alles moet kort en snel. Niemand heeft tijd. Daarom zijn de six word stories zo leuk om te lezen. En om te schrijven. Als een vingeroefening voor het grotere werk. Iedereen kan meedoen, want zes woorden zijn zo geschreven. Geen RSI-risico. Geen writersblock overwinnen. Geen zolderkamertje. En geen uitgever. Maar wel veel lezers! Ik ben erg benieuwd naar jullie zes woorden verhalen. Leuk om eens te proberen?

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Columniste & thrillerauteur Marelle Boersma ontmoeten op de Libelle zomerweek? Op dinsdag 17 mei is zij aanwezig en signeert haar boek Stil water.

Een interview met een politicus, het praatje met de tuinman, kleppen met de buurvrouw, een vergadering met collega’s. Elk gesprek bevat stopwoordjes. Het is een leuke bezigheid om er op te letten. Zeker als het een saai gesprek of eindeloze vergadering is.

Er zijn een paar favorieten. Met stip op één staat ‘zeg maar’. Het is al een oude, die blijft hangen als ‘soort van’ – ja, nog zo één – hype. Daarnaast veelgebruikt: ‘super’. Ik gebruik dit supervaak om superleuke dingen aan te duiden. En om maar even bij mezelf te blijven, ik schijn vaak het woord ‘maar’ te gebruiken. Iemand noemde me een typisch wik-en-weeg-persoon. Ik beweer iets en ontkracht het meteen door het woord ‘maar’. Of, zoals ik het zelf uitleg: ik laat graag twee kanten van de zaak zien. Nu ik erop let, merk ik dat hij gelijk heeft. Ik slik vanaf nu veel ‘maren’ in. [rectangle]

Maar – ja, sorry, moest nog even – wat een besmetting lijkt: het nadenkwoord ‘uh’. Hoe vaak dat niet gebruikt wordt! Ik hoor geen zin waarin geen ‘uh’ voorkomt. Het is zelfs zo erg dat het middenin een woord gepropt moet worden, zonder enige…uh aarze…uh…ling. Alsof ze het complete woord vergeten zijn. Ik ben erop gaan letten en dan wordt het pas leuk. Er zijn een paar echte uh-toppers, vooral in de politiek. Ik heb nog nooit zó goed geluisterd, en nog nooit zó veel lol gehad om hun uitspraken. ‘Uh’ of ‘zeg maar’. Gebruikt iedereen dezelfde stopwoordjes of zijn ze sterk persoonsgebonden?

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Ook al schrijf ik thrillers, ik ben heus niet alleen maar bezig met de schemerkant van het leven. Zelfs mijn personages gun ik hun geluksmomentjes. Niet te veel, natuurlijk. Doseren tijdens het schrijven is belangrijk. Een geloofwaardig balanceren op het dunne lijntje tussen goed en kwaad.

Iemand die een tijdlang alleen maar verdriet en verlies heeft ervaren, kan juist door een klein sprankje licht even opgetild worden. Een dappere narcis, die zijn gele trompetbloem in de vrieskou uit laat komen. Vlinders die je onderbuik laten trillen. Een herinnering aan een moment waarop je geen wensen meer had. Dat gevoel wil ik beschrijven. Mijn personage verdient het om dat kleine geluksmoment te ervaren.

Voor mij wordt het dan leuk. Ik mag op research naar geluk. Het is natuurlijk prachtig om te mogen kiezen tussen allerlei verschillende geluksmomentjes. Beslissen welk gevoel voor mijn personage belangrijk zal zijn. Natuurlijk kies ik iets dat voor mij ook speciaal is. Een moment dat die gelukskriebel oproept.

Dit weekend ga ik naar Schiermonnikoog. Een prachtlocatie vol herinneringen. Een ontmoeting met vroegere voetstappen en een geluksmoment uit mijn verleden. Alleen… geluk is toch iets ongrijpbaars? Zal ik het terug kunnen vinden? Het gevoel in woorden kunnen vangen? Ach, als ik alleen al heel even terug mag naar dat mooie moment van jaren geleden, ben ik al gelukkig.

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Veel mensen zullen Wim kennen als de fantasyschrijver J.W. Maryson, die o.a. de Onmagiër-trilogie heeft geschreven. Een creatief man, componist, kunstschilder en schrijver. Hij deed zoveel. In augustus heb ik in de stralende zon op een terras met hem zitten praten over onze gemeenschappelijke passie: schrijven. Hij zat nog vol plannen. Had net zijn literair agentschap opgezet en wilde mij en mijn boeken vertegenwoordigen in het buitenland. Het werd een gedenkwaardige dag.  [rectangle]

Nu is het een half jaar later en rijd ik naar Zeeland om afscheid van hem te nemen. Hoe bizar en vooral onvoorstelbaar. Het intieme kerkje in Kats is te klein om alle gasten te herbergen. De door hemzelf geschreven gedichten worden voorgelezen. De door hemzelf gecomponeerde muziek wordt gespeeld. Tijdens de dienst is Wims aanwezigheid gewoon voelbaar. Als we de door zijn vier kinderen geschilderde kist (Daddy’s home) begeleiden naar de begraafplaats, zie ik pas goed hoeveel mensen zijn gekomen. Familie, vrienden, buren, schrijvers, uitgevers, een lange stoet van mensen die herinneringen aan hem ophalen.

Na afloop rijd ik terug door het prachtige Zeeuwse landschap dat die dag door een uitzonderlijk warm zonnetje beschenen wordt. De vlakke velden, de Zeelandbrug, de Oosterschelde, Wim hield er zo van. ‘Ik wil nog niet dood’, zei hij tegen zijn vrouw Elly, ‘ik wil nog zoveel doen.’ Helaas liep het anders. Wim, ik zal je inspirerende aanwezigheid missen.

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Het zijn cadeautjes die je meteen aan moet pakken, want voor je het weet is de zon weer weg. Ik sta dus vroeg op en ga keihard aan het werk zodat ik rond het middaguur de deur achter me dicht kan trekken. Zonder enig schuldgevoel. Heel Nederland zonder één spoortje wolk. De zon dicteert vandaag mijn ritme. Niks geen research, niks geen scènes bedenken, niks geen personages die met zichzelf in de knoop liggen. Ik neem een vrije middag. [rectangle]

Door de winter is mijn huid vaal en droog. Ik smeer me rot, maar niets lijkt te helpen. De enigen die goed gedijen in de winter zijn de oprukkende rimpels. Wat een gezemel dat zon niet goed voor je zou zijn. De kou is erger. Ik bloei juist op in de zon. Oké, met een laagje zonnebrandcrème. Dat wel.

Een uurtje later loop ik door de Ooijpolder bij Nijmegen. Het rivierenlandschap strekt zich voor me uit onder een intens blauwe lucht. Terwijl ik van de dijk af loop zie ik de grote binnenvaartschepen op de Waal. Bij de Bisonbaai zie ik de sporen van Konikspaarden en Gallowayrunderen die hier vrij rondlopen. Net als ik. Op de grassige delen langs de rivier grazen honderden ganzen. Als ik te dichtbij kom, vliegen ze luid gakkend op. Ik blijf staan en kijk de prachtige vogels na. Ze groeperen zich in een V-vorm en blijven continu met elkaar kletsen. Als ik verder loop voel ik dat mijn wangen omhoog geduwd worden door de glimlach die mijn gezicht beheerst.

Opeens is het er. Een diep geluksgevoel. Ik lig lui op het witte rivierzand, mijn handen onder mijn hoofd gevouwen. Het is een tijd geleden dat ik me zo ontspannen heb gevoeld. De warmte dringt diep door, de zon kleurt mijn gezicht en de geur van voorjaar hangt in de lucht. Dit is de ultieme verjongingskuur, geschonken door moedertje natuur. Volgens mij is er geen schoonheidssalon die daar tegenop kan.

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Pas als het gigantisch mis dreigt te gaan, denk ik: misschien moet ik dat maar niet meer doen. De geijkte fouten op het gebied van mannen, vriendschappen, alcohol en drugs heb ik dus allemaal gemaakt. Mezelf de vragen stellend: hoe ver kan ik gaan? Wat win ik? Wat verlies ik?

Die tijden liggen inmiddels grotendeels achter me. Mijn leven zit in het rustige dertigersvaarwater. Maar af en toe is er nog een crisis te beslechten. Een slechte keuze om te keren. Het begon met de bronchitis waaraan ik ten prooi viel aan het begin van dit jaar. Enkele dagen lang was ik zo ontzettend ziek dat liggen pijn deed en dat alleen al een glas oppakken de grootst mogelijke moeite kostte. Het enige wat ik deed was hoesten, kuchen en benauwd zijn. Tussendoor richtten mijn hersenen zich op één verontrustende gedachte die zo langzamerhand naar de voorkant van mijn hoofd kroop. Ik probeerde ’m nog weg te duwen, maar steeds wurmde hij zich een weg naar voren.[rectangle]

Het is tijd, dreinde het in mijn hoofd. Femke, het is nu echt tijd. Je hebt er tien jaar van je leven niet bij stilgestaan en nu is het klaar. Ik wist dat het waar was. Al googelend kwam ik op een pagina waar me duidelijk te verstaan werd gegeven dat een grote veroorzaker van bronchitis roken is en ik wist dat ik mijn kop niet langer in het zand kon steken.

Mijn weerstand was al maanden zeer laag en het werd duidelijk dat mijn sigaretjes me niet hielpen. Sterker nog: die krengen maakten van alles kapot in mijn longen en daar zat ik niet op te wachten. Dit was de eerste keer dat ik daadwerkelijk een zeer nadelig effect van het roken bemerkte en ineens wist ik dat het moment daar was: de onvermijdelijke breuk tussen mij en Lucky Strike. In slowmotion ben ik naar mijn tas gelopen en heb mijn pakje ter hand genomen. Nog één keer snoof ik de geur van tabak op en daarna heb ik de gehate vrienden in de vuilnisbak gegooid. Vaarwel lieve stinkers, we hebben een mooie tijd gehad, maar aan alles komt een eind. En dan liever jullie eind dan het mijne.

Folders in de gaten houden?
Je favoriete shampoo gekocht bij de drogisterij op de hoek en wat blijkt: diezelfde shampoo is in de aanbieding bij de drogisterij aan de overkant. Je kan natuurlijk alle folders in de gaten te houden, maar het kan nu net zo gemakkelijk op je iPhone. Dat scheelt niet alleen veel tijd, je kunt ook direct in de winkel zelf kijken wat voor aanbiedingen er lopen. [rectangle]

Gemakkelijk geld besparen
Aanbieding Beauty is een applicatie voor de iPhone waarbij je alle aanbiedingen van drogisterijen kan bekijken, hiermee bespaar je al snel geld op cosmetica-uitgaven en blijft er geld over voor andere leuke dingen.

Indeling van de app
App gedownload? Als je hem opent verschijnt er een menu waarbij ‘Aanbieding’ is geselecteerd. In het scherm verschijnen een aantal winkels, zoals Bijenkorf, DA, Douglas, Etos, Kruidvat en zelfs de See Buy Fly. Per winkel zie je hoeveel aanbiedingen er zijn en wanneer je een winkel aan selecteert verschijnen alle aanbiedingen.

Boodschappenlijstje in de app
De aanbiedingen zijn tot in detail te bekijken en je kunt ze toevoegen aan je boodschappenlijstje en eventueel extra tekst hieraan toevoegen, bijvoorbeeld het aantal. Maar je kan ook aanbiedingen toevoegen aan je aanbiedingenlijstje dan zie je direct hoeveel geld je precies bespaart.

Nooit teleurstellingen
Staat er een winkel in het lijstje die niet bij jou in de buurt zit? Bij instellingen kan je aanvinken van welke winkels jij aanbiedingen wilt zien en dus word je nooit teleurgesteld door aanbiedingen die je niet, of moeilijk, kan bemachtigen.

Nu nog gratis!
De Aanbieding Beauty app is een variant op de app Aanbieding waarin je aanbiedingen van supermarkten kan zien. Beide apps zijn tijdelijk gratis te downloaden in App Store, maar er is nog niet bekend tot wanneer dit kan. Wil je deze apps dus hebben, download deze dan snel.

Als je maar elke ochtend om kwart over zeven naast zijn bed staat en elke middag keurig om drie uur op het schoolplein staat te wachten. Als ik hem was, zou het mij ook een zorg zijn wat ik in de tussentijd deed, als die tijden maar kloppen. Regelmaat.

Op een dag slenteren we over straat. Acda betekent ‘hij die slentert’ in het Spaans. En daar zijn we trots op. We wandelen en de portier van een hotel hier in de buurt stapt op me af. Of hij mij de hand mag schudden. Een liedje van ons had hem en zijn vrouw bij elkaar gebracht, of iets in die trant. Oprecht dankbaar schudde hij met een grote glimlach mijn hele arm. Mijn zoon keek gepast gelaten toe. Toen we de blije man achterlieten, hij werkte daar en had uiteindelijk toch mijn hand weten los te laten, vroeg zoonlief wat die man wilde van mij.
“Een hand geven.”
“Waarom?”

[rectangle]

Dit leek mij het uitgelezen moment om duidelijk te maken wat papa deed voor werk. En en passant waarom we dus gewoon midden op de dag over straat konden slenteren.
“Ik schrijf liedjes”, zei ik hem. Ik zeg nooit ‘papa doet dit of dat’ of ‘dat vindt papa… blablabla. Dat vindt papa ontzettend stom, als mensen zo tegen kinderen praten.
“Liedjes…”, zei hij.  Als om te proeven.
Ik keek geïnteresseerd naar het proces. De uitkomst was onverwacht.
“Nou en? Daar is toch niks aan?”
“Nou…,” sputterde ik, “ik vind het namelijk echt nog best lastig soms.”
“Welnee,” lachte de prins, “niks aan!” En hij begon.
“Ik loop over straat / met mijn vader / hand in hand / slenteren over straat / acda betekent hij die slentert / en slenteren dat doe je over straat. La la la la la la la…”

Hij eindigde met veel lalalalala’s.
“Tja,” zei ik, “de een is er wat beter in dan de ander, natuurlijk.”
“Ik eindigde met la la la la la zodat je het kan gebruiken. Jij en Paul zingen veel la la la la.”
En toen wilde hij een fiest. Om op te fiesten. Ik zei dat het goed was. Als ik er een muziekje onder zou zetten, had ik die fiets zo terugverdiend.

Thomas Acda

Benieuwd naar Libelle 10? Bekijk dan het bladerboekje

• Bang voor schoolplein maffia
  Schoolpleinmaffia, dat lijkt misschien te wijzen op een stel hangerige pubers met vette haren op ronkende scooters. Maar nee. Lees de hele brief en reageer

• Interview met Linda de Mol
  ‘Ik word niet gevraagd voor castings, terwijl ik graag wil acteren.’ Lees het interview

• Vakantie nemen van jezelf
  Soms heb ik zo’n zin om eens een keer uit haar buurt te zijn. Ik ken die verhalen nu wel. Lees de hele column.
  

• Vanillewafels: Niet alleen leuk om te zien, ook erg lekker. Bekijk het recept

• Heb je nog een plekje vrij in je agenda deze week? Wij hebben speciaal voor jou vier leuke dingen om te doen deze week voor u op een rijtje gezet Bekijk hier de uitjes.

• Wil je ook een paastaart maken? Speciaal voor ons heeft taartenbakster Maeike Steunebrink tips over hoe je een paastaart kunt maken. Hier lees je meer
• De voorjaarsschoonmaak ouderwets? Neehoor, met de tips van Libelle is de voorjaarsschoonmaak hartstikke hip. Lees de tips
• Libelle.nl geeft tijdens de Boekenweek van 16 tot 26 maart elke dag verschillende boeken weg. Lees alvast een voorproefje
• Het regent dat het giet en je moet nog boodschappen doen of de kinderen van school ophalen en je hebt geen auto tot je beschikking. Bekijk hier hoe jij vrolijk de regen kan trotseren.
• Forumdiscussie: Mijn zoon was doodongelukkig tijdens zijn studie en heeft zich uitgeschreven. Praat mee op het forum.

• Een armband gevonden? Op zoek naar je vriendin van vroeger? Of heb je tweedehands spullen in de aanbieding? Ga dan naar Vraag & Aanbod en reageer!

• Als u nu een jaarabonnement neemt op Libelle ontvangt u gratis een little black dress. Exclusief ontworpen voor Libelle. Bekijk de aanbieding.

Overige verwijzingen

• Libelle zoekt u: Regelmatig is Libelle op zoek naar mensen die hun verhaal kwijt willen aan Libelle, of mee willen doen met een metamorfose. Wil je mee doen? Ga dan naar Libelle zoekt u en reageer!

• Libelle Academy: leren voor je plezier, over dingen die u bezighouden. Dit kan via cursussen en workshops in het land, maar ook thuis, gewoon achter uw computer. Even vertrouwd, warm en betrouwbaar als Libelle en ook even praktisch: wat u leert, is meteen toepasbaar in uw dagelijkse leven. Meer lezen over Libelle Academy

Klik op de cover en u wordt doorverwezen naar een ander artikel. U kunt zowel op het cover klikken als op de tekst.

Libelle 9	Libelle 8	Libelle 7
Libelle 6	Libelle 5	Libelle 4

Ik weet ook precies hoeveel koppen koffie verkeerd ze per dag drinkt en welke mannen ze aantrekkelijk vindt. Ook hoef je mij niet te vertellen welk jurkje ze het liefst draagt (die beige) want dat is wel duidelijk.

En het valt me enorm op dat ze de laatste tijd zo veel rookt. Dat laatste vind ik uitermate irritant, aangezien ze me net had beloofd een beetje te minderen in verband met haar gezondheid. Ze is namelijk om de haverklap ziek, zwak of misselijk. Ik kan echter zeggen wat ik wil, maar als mevrouw iets wil dan doet ze het ook. Eten bijvoorbeeld. Ze neemt zich al twee jaar voor om een paar kilo kwijt te raken en ondanks haar gezeur, doet ze er niks aan. Ja, twee dagen lang leven op een appel en een ei en zich dan weer helemaal vol vreten. Matigheid. Balans. Ze kent die woorden niet, terwijl ik haar toch keer op keer goede adviezen geef. Dit moet je doen, dat moet je laten, let eens daar op!

Eigenwijs, dat is ze. Eigenwijs en luid. Ik heb wel eens het idee dat ze amper door heeft hoe hard ze praat. Haar stem dreunt door drie verdiepingen heen en als we op straat fietsen, kijken mensen op, omdat er een schreeuwend iemand voorbij komt fietsen. Tja, het klinkt allemaal misschien een beetje als roddelen, maar het moet me gewoon van het hart. Ik heb het gewoon even gehad met haar. Ze kan soms zo vol van zichzelf zijn. En oh, dat haar, waarom heeft ze haar haar bruin geverfd? Dat blonde stond veel beter en nu lijkt ze wel vijf jaar ouder. Van mij mag ze de knoop over die kinderwens ook wel eens doorhakken. Hoelang kun je twijfelen? Ik zeg altijd maar: bij twijfel niet doen. Oké, dat is ook precies wat ze nu doet, maar wanneer houdt ze eens op met er voortdurend over te praten?

Soms heb ik zo’n zin om eens uit haar buurt te zijn.
Maar dat kan niet, want hoe kun je vakantie nemen… van jezelf?