Gelukkig kleurt mijn paraplu bij mijn outfit. Dat heb ik dan wel weer goed geregeld. Als hij de deur open doet, zie ik een man staan die veel minder bedreigend overkomt dan ik me had voorgesteld. Klein van stuk en een prettige rustige stem.

We gaan boven zitten, in de keuken van zijn atelier. We drinken thee uit kopjes die ik ook heb. We praten over het design van de kopjes. We denken allebei dat het een soort bos is. Een bos om in te verdwalen.

Piet Paris neemt de tijd voor het interview. Dat is altijd fijn. Hij spreekt heel bedachtzaam. Het lijkt of hij elk woord weegt. Ik vind dat wel mooi. Juist omdat ik helemaal niet zo ben. Ik flap de boel er soms al uit voordat ik nadenk.

Na anderhalf uur komt zijn echtgenoot Marc (die ook samen met hem het bedrijf runt) binnen. Even later waarschuwt hij dat Piet nog andere afspraken heeft. Gelukkig heb ik alles wat ik wilde weten. Ik vertrek. En vergeet mijn paraplu.

Zolang je elkaar niet spreekt en ziet, speelt het niet, maar als je dan ineens oog in oog staat, schiet het toch weer even door je hoofd. En je weet… wij hebben iets gedeeld, maar dat is nu weg. Heel soms vind je een nieuwe vorm, als in vriendschap, maar vaker toch is de ultieme  verwijdering het beste. Er zit wrok, verwijt, verdriet en zodra je dat verwerkt hebt, is er eigenlijk niets meer over.

Behalve dan dat schokje als je elkaar per ongeluk tegen het lijf loopt. Zijn ex tegenkomen. Ook ongemakkelijk. Vooral als het zijn grootste ex is. Zijn eerste-liefde-ex. De ex met de schattige naam. De ex voor wie hij gedichtjes schreef in de trant van: ‘Je ligt als een vosje opgerold in mijn bed. Oh, wat verlang ik ernaar om naast je te kruipen.’ De ex om wie hij gehuild heeft, terwijl ik hem nog nooit heb zien huilen. Die ex. Niet dat ik me (nog) bedreigd voel door die ex, maar het is toch een momentje: haar tegenkomen. Vooral omdat ik niet begrijp hoe zij en hij, terwijl hij en ik nu. Zo’n totaal ander type. Ik zie geen enkele overeenkomst.

Maar goed. We kwamen haar dus tegen bij de fietsenstalling op het station. Het was  onhandigheid ten top. Zij kon er nog net uitpersen: “Hoe is het met de bruiloft?” en hij wist niks anders te zeggen dan: “En waar ga jij naar toe?” Toen viel het stil. Er was niks meer te zeggen blijkbaar.

De ex-geliefden keken wat bedremmeld naar elkaar en de stilte rekte zich meer en meer uit. Waar ik normaal niet de beroerdste ben om op zo’n moment in te springen en Reinier te redden, heb ik nu niets gedaan. Ik morrelde aan mijn fiets, keek naar wat er voor mijn ogen geschiedde en zei, na een paar minuten: “Zullen we maar gaan?”

Thuis aangekomen kon ik het toch niet laten om op te merken dat het wel een erg zwijgzame ontmoeting was geweest. “Tja”, zei Reinier, “ik had verwacht dat jij me wel zou redden. Dat doe je altijd!” Ik schaamde me een beetje voor mijn kinderachtige gedrag, maar ik weet: de volgende keer doe ik het weer niet.  Normaal zou ik Reinier redden, maar deze keer deed ik niets!

En ik moet hem interviewen. Ik, met mijn Hennes-shirtjes en mijn Vero Moda-jurkjes en mijn ik-heb-twee-paar-waarop-ik-lekker-loop-dus-die-trek-ik-bijna-altijd-aan-schoenen.

Uren sta ik te turen voor mijn kast. Rode pumps. Ik had toch nog ergens rode pumps? WAAR ZIJN MIJN RODE PUMPS? Ik weet namelijk dat de moeder van Piet Paris die vroeger droeg en dat hij dat zo mooi vond.

Als hij maar IETS aan mijn kleding een beetje te pruimen vindt, ben ik al blij. Je wilt toch niet meteen zo’n modegod op zijn tenen trappen.

O, en wat lees ik nu in een ander interview? Hij haat leggings en korte rokjes. Nee, hè? Ik heb tegenwoordig alleen maar leggings en korte rokjes. Dit wordt een ramp. Een absolute ramp.

Sommigen sparen om per jaar één ontwerp van hem te kopen. Vervolgens doen ze er jaren mee en als er iets aan versteld moet worden, kloppen ze weer bij hem aan. Mooi als kleding echt een verleden heeft.

Mijn kleding heeft vaak de geschiedenis van een half jaar en dan verdwijnt het in de zak van het Leger des Heils. Gewoon omdat het verwassen is of omdat het niet meer bij de mode van het volgende seizoen past.

De ontwerpen van Alexander van Slobbe zijn tijdloos. Zal ik eens gaan sparen?

Hij praat snel en makkelijk, maar geeft goed zijn grenzen aan. Hoewel ik graag nog wat over zijn privéleven zou willen weten, kom ik er niet door.

Hij praat in interviews niet over zijn liefdesleven, zo geeft hij aan. Alexander van Slobbe lijkt me een drukbezet man.

Tijdens het interview komen er meerdere mensen even storen met vragen. Het gaat over knopen aannaaien, en welke plek de juiste is, en de prijs van een bepaalde jurk in zijn Orson+Bodil-winkel in de Jacob Obrechtstraat. Vierhonderd euro in plaats van tweeduizend euro antwoordt hij. Het blijft een bedrag, maar dan heb je ook wat.

Ik ben vijf weken weggeweest na de Libelle Zomerweek. Toen was ik een week of drie thuis voordat ik weer afzwaaide. Dat is inmiddels ook wel weer vijf, zes weken geleden. Niet dat ik gemist word: het is vakantie. Al mijn vrienden zitten in het buitenland of stressen zich een nog groter slag in de rondte omdat de kinderen vrij zijn. De redactie ontvangt mijn stukken zoals altijd over de mail. Soms op tijd, vaker te laat – ook niets nieuws.

Dagelijks mail ik met Nederland, met de redacties waar ik voor werk. Ik lever mijn stukken in, ik mail, ik twitter, ik schrijf maar ik ben er niet. In Nederland. Ik zit in m’n huis in Turkije en deze keer komt niemand langs. Enerzijds omdat de tickets achterlijk duur zijn in dit seizoen, anderzijds omdat ik het wel prettig vind, even tijd voor mezelf. Ik behoor tot die mensen die het leuk hebben met zichzelf. Geef mij m’n eigen ruimte en heus, ik amuseer me wel. Ik hoef niet zo nodig met iemand dingen te ondernemen. Te praten over van alles.

[rectangle]

Ik ben zo’n raar figuur die enorme lol in haar eentje kan hebben. Iets wat niet begrepen wordt door de rest van de wereld. Iets wat vreemd gevonden wordt. En wat mij daardoor aan mezelf doet twijfelen. Hoe gezond is het om drie, vier weken zonder gezelschap te verkeren? Geen vrienden te zien (zo’n gedoe, moet ik weer praten), de telefoon niet op te nemen (geen zin in) en hoe gezond is het om dat nog langer dan drie vier weken te doen?

Het is heerlijk om niemands gezeur aan te horen. Het is heerlijk om niet over futiliteiten te spreken. Het is zalig om je niet druk te hoeven maken over andermans problemen. Het is lekker, geweldig om net zo vroeg (of laat) op te staan als je wilt, te eten (of niet) wanneer en waar je maar wilt, te doen (of te laten) wat je maar wilt. Ik geniet van het kluizenaarschap zonder mezelf te verwaarlozen – dat is dan weer het voordeel van mijn smetvrezige natuur. Ik kan me druk maken over de juiste schoenen, het juiste jurkje, de fijne bikini en de verplichte afspraken bij de schoonheidsspecialiste. Ik heb nu al een paar weken geen sieraden om behalve parels in mijn oren en ook geen nagellak. Dat is me net iets te veel moeite, zeker bij veertig graden.

Maar m’m collega Maureen heeft gelijk: ik moet ‘ns terugkomen. Ik mis mijn vrienden. Mijn Amsterdamse (drukke) leven. Al wint de ratio nog steeds van mijn emotie: alleen is ook maar alleen.

En dat is gezellig. Ik blijf het zeggen: wat is-ie aardig. Zelfs als ik een hoed beschrijf als een soort lampenkap en een stola van chiffon ‘een ding met veertjes’ noem, kan hij er nog om lachen.

Het is ook zo charmant dat hij door zijn succes de wereld om zich heen niet vergeet. Volgens mij hoeft zijn moeder nooit te bellen om te vragen of hij nog leeft (wat mijn moeder af en toe wel doet).

Ik ben toch ook wel een echte Hollander: mensen die ondanks hun bekendheid heel gewoon blijven, vind ik het allerleukst.

Zo aardig, is-ie. En knap. En lief voor z’n moeder en z’n zus, die op het punt staat een baby te krijgen. En zo weinig kapsones. En zo rustig. En wat heeft-ie een mooie sjaal.

Wat zeg ik daar nu? Heb ik dat echt gezegd? Heb ik gevraagd wat ik moet doen om zijn muze te worden? Gelukkig, hij denkt dat ik een grapje maak. Flirt-ie nou met me? Nee, toch. Ik ging er eigenlijk vanuit dat hij homo is. Maar waarom eigenlijk? Toch maar even googelen als ik thuis ben.

Ik lieg eigenlijk nooit. Oké, ik vertel wel eens een leugentje om bestwil, maar als het erom spant, kan ik niet liegen of de waarheid verzwijgen. Uiteindelijk barst het mijn hoofd uit en gooi ik het op tafel. Alles, zonder het mooier te maken dan het is.

Ik snap het dus ook totaal niet als ik hoor dat mensen hun hele leven een geheim bij zich kunnen dragen. Een foute vader in de oorlog of een kind bij een andere vrouw dan je echtgenote. Hoe houd je dat voor je? Hoe doe je dat in je hoofd? En wat als het je op de man af wordt gevraagd… lieg je dan ijskoud en ga je vervolgens weer door met wat je deed? Ik krijg er al buikpijn van als ik eraan denk. [rectangle]

Heel lang ben ik ervan uitgegaan dat de meeste dingen die mensen beweren waar zijn. Daarom vind ik het ook zo moeilijk om te accepteren dat de artikelen in de roddelbladen op leugens berusten of dat politici het ene moment iets beweren wat ze het volgende moment weer terugdraaien.

In m’n hoofd heb ik dat altijd een beetje weggedrukt, zo van: dat is de uitzondering op de regel. Sinds een paar maanden sta ik echter totaal versteld van de verhalen die ik om me heen hoor. Maria Mosterd, Joran van der Sloot en zelfs Oprah Winfrey. Het lijkt erop dat deze drie personen het niet zo nauw nemen met de werkelijkheid. O, wat ben ik daar enorm verontwaardigd over. Als je een verhaal schrijft met het predicaat ‘waar gebeurd’ of de ondertitel ‘wat er echt gebeurde’ of je vertelt in je talkshow over je waardeloze jeugd, dan ga ik ervan uit dat je eerlijk bent.

Waarom voelen mensen de behoefte om een ander grandioos om de tuin te leiden? Is dat een zucht naar aandacht, effectbejag, een zucht naar geld? Ik zou zo graag in de hoofden van de leugenaars en verdraaiers willen kijken. Hoe komen zij de dag door? Zijn ze constant op hun hoede? Letten ze op ieder woordje dat ze uitspreken? Of prenten ze zich hun leugens zodanig in dat deze uiteindelijk werkelijkheid voor hen worden? Vragen, vragen en ik heb geen antwoord.

Ik droom er wel eens van dat ik Joran of Maria interview en dat vervolgens de enige echte waarheid boven tafel komt. Bij het ontwaken besef ik vaak meteen: het is nog steeds één grote duivelse bende.

Lichaam van de dood door Elizabeth George

Waar het over gaat: Een vermoorde vrouw in Londen, haar ex-vriend die zich verdacht gedraagt, mensen die zich anders voordoen dan ze zijn. Wie spreekt de waarheid?

De eerste zin: De rechercheurs, die zowel Michael Spargo als zijn moeder verhoorden voordat hij in staat van beschuldiging werd gesteld, vertelden in hun verslag dat de ochtend van de tiende verjaardag van de jongen slecht begon.[rectangle]

Waardering: 9,5

Slim, met humor en vooral met menselijk inzicht geschreven. Elizabeth George is niet zomaar een ‘leuk schrijfstertje’, ze is een klasse A-professional. Ze is een kei in het neerzetten van een echte wereld bevolkt door rechercheurs die hun haren zelf knippen en eenzaam zijn, verdachten die een gruwelijke jeugd met zich meetorsen en betrokken burgers die zich uit schaamte voor hun lijf hullen in enkellange jurken. Kijk, dát is levenecht.

Gruwelijke kindermoord
Ook dit verhaal is geen een-tweetje, maar een complexe kermis van mensen, verhalen, geschiedenissen om van te huilen en om te grinniken. Een moord in het heden vervlecht zich met een gruwelijke kindermoord van jaren terug. Het is die echt gebeurde kwestie van een paar tienjarige jongens die in een winkelcentrum een peuter ontvoerden en vervolgens doodden. Elizabeth George maakte er haar eigen verhaal van en achterhaalt wat de jonge moordenaars dreef. Fascinerend.

Minutieuze portretten
Zoals je slow food hebt – langzaam eten van eerlijk voedsel – zo bestaat er wat mij betreft ook slow reading. Deze dikke pil is er een voorbeeld van. Elizabeth George neemt zo de tijd dat ik er in het begin aan moest wennen. Ik was vergeten hoe minutieus ze mensen weet te portretteren. Toen ik eenmaal in dat prettig ouderwetse tempo zakte, werd ik beloond: George is een fantastisch schrijfster. Lichaam van de dood is een zeer goede thriller. Het is daarnaast een carrousel over het menselijk tekort en ook een stevig psychologisch verhaal. Ik vind het een topper en geef een 9,5.

Wilt u meer weten over Marleen Janssen? Neem dan een kijkje op haar website. Marleen twittert ook, volg haar!

Lichaam van de dood – Elizabeth George, A.W. Bruna Uitgevers
ISBN: 9789022992951, Prijs: € 22,50
Verschenen: juli 2010

Wat vindt Pietje, wat vindt Jantje en nog veel belangrijker: wat vind ik, met wie ben ik het eens en waarom heb ik gelijk? Zoals gezegd, soms, een enkele keer, ontbreekt mij de lust om me in een debat te mengen. Zeker als ik ervan overtuigd ben dat het totaal geen zin heeft om me druk te maken over het meningsverschil waarover gediscussieerd wordt. En de feiten, de uitgangspunten waarop men de discussie voert, totaal onjuist zijn.

[rectangle]

Geen wonder dat het ‘debat’ over ‘de moskee’ die op ‘Ground Zero’ komt, me totaal koud laat. Of de meningen die iedereen erop nahoudt over het feit dat Geert Wilders naar New York gaat om een babbel te houden tegen de bouw van ‘de moskee’ op ‘Ground Zero’. Waar ik me dan weer druk over maak, is het waardeloze Engels waarin Geert zich zal proberen verstaanbaar te maken in den vreemde. Fijn visitekaartje voor Nederland, zo’n steenkolenengels sprekende geblondeerde parlementarier. Nou ja, moet kunnen, wij Nederlanders staan immers bekend om onze tolerantie, niet waar? Althans, dat is in ieder geval waar de New Yorkse burgemeester Michael Bloomberg vanuit gaat, onze tolerantie is de basis waarop New York floreert, de Amerikaan zijn levensmotto uitdraagt en de Verenigde Staten bekend om staat. Alles kan, alles mag, vrijheid van meningsuiting geldt voor mannen en vrouwen van elk ras, elke gezindte en om het even welke sexuele voorkeur (hoewel de Amerikanen dat homohuwelijk nog niet accepteren, maar goed, dat is voor een andere column).

Of die ‘moskee’ op ‘Ground Zero’ komt of niet komt, daar hebben wij helemaal niets, maar dan ook echt to-taal niets, over te zeggen. Het zijn de Amerikanen die bepalen wat er in Amerika gebouwd wordt, waar iets in Amerika gebouwd wordt en wie daar gebruik van zal maken. Bij hun besluitvorming gaat het de Amerikanen om twee dingen: 1. worden de Amerikaanse rechten van de burgers gerespecteerd? En 2. wordt de rekening van de verbouwing betaald? Als dat het geval is, mag iedereen zijn mening uiten – gewoon, omdat dat mág in Amerika. Freedom of speech geldt voor iedereen. Evenals godsdienstvrijheid. Zolang er geen burgerrechten geschonden worden, zal alles wat geld oplevert gewoon gebouwd, gebruikt en geinstitutionaliseerd worden. En dus ook de bouw van een gemeenschapscenter een aantal blocks van Ground Zero vandaan, waarin naast culturele instellingen ook een gebedsruimte gehuisvest zal worden. En wat Geert Wilders, PvdA’ers, twitteraars, Nederlanders maar ook de rest van de wereld ervan vindt, het zal allemaal niets uitmaken. En zo hoort het ook. Er is geen enkele reden waarom er geen plek zou mogen zijn voor een gebedsruimte van een wereldgodsdienst twee blocks bij Ground Zero vandaan- ongeacht wat je persoonlijke mening over godsdienst en die wereldgodsdienst in het bijzonder is.

Ik ben eigenlijk altijd wel ergens gestrest over. Over mijn werk, afspraken, relaties met vrienden, relaties met vreemden, moeilijke telefoongesprekken.

Werkelijk de kleinste dingen kunnen me uit evenwicht brengen. Ik ben altijd bang dat ik iets vergeet, dat ik iets verkeerd heb aangepakt, dat ik iets stoms heb gezegd of dat ik een gigantische fout heb gemaakt. Eigenlijk zie ik mijzelf als een wandelend risico. Als een bom die op ontploffen staat en waarvan ik de timer steeds weer opnieuw moet zetten zodat ik niet explodeer. [rectangle]

Heel sporadisch heb ik een piekervrij moment, maar mijn hersenen zoeken dan meteen wel weer wat nieuws uit waarover ik me zorgen kan maken. Al zo vaak hebben mensen mij gevraagd: “Waarom doe je dat? Je hebt er toch niets aan?”, en altijd beaamde ik dat. Tot ik vannacht bedacht dat het eigenlijk niet waar is. Ik heb er wél wat aan. De filosofie achter het piekeren en stressen is namelijk dat je altijd gewapend bent tegen aanvallen van buitenaf. En zo werkt het dus daadwerkelijk voor mij.

Neem die keer dat ik thuiskwam en mijn hele huis leeggeroofd was. Geen krimp gaf ik. Ik raakte niet in paniek, hoefde geen slachtofferhulp, voelde me niet bedreigd. Ik belde de politie, deed aangifte, ruimde de boel op en sliep die nacht gewoon weer alleen in mijn eigen bedje (terwijl de boeven zelfs mijn hele bed uitgeplozen hadden).

Of die keer dat de bovenbuurman midden in de nacht uit het raam besloot te springen en daarbij al zijn botten brak. Terwijl Reinier nog uren erna erg ontdaan en nerveus was, lukte het mij vrij makkelijk om de slaap weer te vatten.

O, en die nacht dat ik een half uur lang achtervolgd werd door een vies mannetje dat duidelijk niet veel goeds in zin had. Toen werd ik alleen maar ontzettend boos en riep: “Wat wil je nou van me, klootzak!?” Terwijl ik dus bang en gestrest ben voor alles wat er mis kan gaan in dit leven, voel ik me heel rustig als het ook echt verkeerd loopt (of dreigt te gaan). Ik ga ervanuit dat je er altijd op moet rekenen dat het ergste ook jou kan overkomen en dat helpt me de rampen in mijn leven door te komen. Of het een opweegt tegen het ander, dat is natuurlijk de vraag.

Het ‘ding’ drijft namelijk. Het draait rustig om zijn eigen as en dobbert dan eens naar links, dan eens naar rechts. Het lijkt zich in ieder geval helemaal thuis te voelen tussen het kroos en trekt zich niets aan van de verbaasde blikken die op hem geworpen worden. Een paar maanden geleden is het met een ceremonie van mannen in grijze pakken opgedoken in een van de vijvers van een kantorenpark in Hoofddorp. Kunst. Het zet de redactie in ieder geval flink aan het denken. En aan het fantaseren. [rectangle]

Maar nu ben ik erachter. De mystiek van het niet-weten is doorbroken. Onze smurf is: ‘De Hoorn des Overvloeds’. Een polyester gevaarte dat in de jaren zeventig gemaakt is (voor degene die het weten wil: door kunstenaar Hans Koetsier) om de vijver naast de Belastingdienst in Amstelveen mee te verrijken. De naam lijkt ietwat ongelukkig gekozen, maar ze waren er blij mee in Amstelveen. Totdat het gebouw van de Belastingdienst werd platgegooid en de hoorn zielloos en groen bemost op de gemeentewerf aan lager wal raakte. Uiteindelijk is het zorgenkind aan de gemeente Haarlemmermeer geschonken en is het naast onze redactie terechtgekomen. Een Amstelveense blogger heeft ‘m hier gespot en kijkt er toch met heel andere ogen naar. “Als voormalig Amstelvener is het mooi om de druppel weer te zien. Toch een vorm van jeugdsentiment,” schrijft hij. Ah, ‘druppel’, dat had ik er nog niet in herkend.

De smurf, hoorn of druppel is er nog niet. Ook dit is een tijdelijke verblijfplaats, leert de nieuwsbrief van het kantorenpark. Uiteindelijk wordt hij ergens langs de A4 afgemeerd. Opeens kijk ik toch met heel andere ogen naar het witte ding. Hier ietwat bespot en beschimpt, in Amstelveen gemist en geadoreerd. Gek, hoe een verhaal een stuk polyester opeens tot leven kan brengen. Wat zijn toekomstige buren van hem zullen vinden, weet ik niet. Voor mij blijft het een megasmurf die koppie onder is.

Marloes Keizer
reportageredacteur Libelle

De Vierdaagse van Nijmegen is net afgelopen en het feest zit nog in mijn poriën. Ons dorp Mook krijgt de hele stoet van bijna 40.000 wandelaars twee keer te zien. Op woensdag en vrijdag, de dag van de intocht over de Via Gladiola. Wat bezielt mensen om gemiddeld 40 kilometer per dag te lopen? Ga op je stoel zitten en denk er 40 kilometer bij. Voor mij is dat knooppunt Grijsoord. En dan de volgende drie dagen wéér!

[rectangle]

Nu moet je niet naar Grijsoord willen lopen. De naam zegt het al. Dodelijk saai. Hier is de omgeving inspirerend. Dijkjes, heuvels, bossen, weilanden, dorpen vol enthousiaste mensen die naar je zwaaien, je een high five geven, versnaperingen uitdelen en in mijn geval laat ik een aantal vrouwen bij mij thuis plassen. Wat je daar een goodwill mee verzamelt houd je niet voor mogelijk. Vriendinnen voor het leven ben je dan.  Er was er zelfs eentje bij die vorig jaar ook bij mij had geplast en nu riep: “Ha Wieke! Ik moet alwéér!” Wat zou je bestaan aan kwaliteit winnen als je maar één keer per jaar hoefde. Hordes Libelle lezeressen liepen mee en die kregen als mijn geliefde doelgroep natuurlijk voorrang bij het plassen.

Onze dorpsband de Mookse Heituters trompettert en drumt met zoveel enthousiasme, dat niemand stil blijft staan. Er wordt gehost en gedanst. En ja, dan komt de wereld voorbij. Militairen uit Europese landen, maar ook uit de Verenigde Staten en Canada. Met 15 kilo bepakking op de rug. De wandelaars steken zich in bonte outfits, want je zal het journaal er mee halen! SBS 6 staat langs de kant, Hella van der Wijst als profi wandelaarster loopt natuurlijk mee met de KRO en de NOS filmt de leukste uitmonsteringen.

Ik denk nu al twee jaar: ik wil óók! Dan zou het mes aan vier kanten snijden: 1. Je krijgt een conditie waar een rennende Ethiopiër jaloers op zou worden. 2. Daardoor val je af. 3.Het werkt helend om vier dagen lang toegejuicht te worden als ware je de Majesteit zelf en 4, niet onbelangrijk als je nog partnerloos bent: je hebt ze voor het uitkiezen, zoveel leuks komt er voorbij. Ik ga me opgeven. Wie wil mee?

Daarnaast is Nina Storms vooral bekend als de dame die haar internetbedrijf World Online naar de beurs bracht, daar zeshonderd miljoen euro aan overhield, haar eigen aandelen maanden eerder al verkocht bleek te hebben en de internetbubbel deed barsten. De koers van World Online stortte in, vrienden, medewerkers en de man op straat waren hun inleg kwijt maar mevrouw Brink, nu Storms en geboren Vleeschdrager was wat eurootjes rijker. In plaats nog lang en gelukkig in de anonimiteit te leven deed mevrouw Brink wat al die vrouwen die het van pauper tot Quote 500 schoppen, doen. ‘Bewijzen’ dat ze een goede zakenvrouw is – althans, ze probeert het. En een van die pogingen is het boek NINA waar journalist Eric Smit vier jaar aan gewerkt heeft, uit de boekhandel te krijgen. Dat is niet gelukt. [rectangle]

Toch een nederlaag voor iemand die denkt dat alles te koop is. Ja, een vliegtuig is te koop. Juwelen en een eiland ook. Maar respect? Zeker niet. En vooral niet als je dan beslag laat leggen op het bezit van de journalist in kwestie, die een boek over jou heeft geschreven. Wat ik niet zo goed snap, is dat als je het een slecht boek vindt, en als je vindt dat er onwaarheden in het boek staan (de rechter achtte dat trouwens niet de moeite van een publicatieboycot waard), dan negeer je toch die hele journalist en dat boek? Aandacht geven aan iets wat je wilt doodzwijgen, is altijd nog de slechtste oplossing, niet goed voor je bloeddruk ook. Wat kan er zo erg zijn aan het boek NINA, geschreven door journalist Eric Smit, dat het rechtvaardigt om beslag te leggen op het hele hebben en houden van de journalist, nota bene een half jaar nadat het boek is uitgekomen?! Eric kan momenteel niet bij het geld dat hij verdient, sterker nog hij kan zelfs niet bij het spaargeld van zijn kinderen komen. Chic, mevrouw Brink, of mevrouw Storms. Heel chic. Had dan gewoon uitgeverij Prometheus opgekocht, de uitgever van het boek NINA. Wel zo makkelijk.

Steun Eric Smit door follower te worden op Twitter: @steunsmitsteunen. Doneren voor zijn juridische verdediging kan via stichting Muckraker 78.49.32.972 (Triodos Zeist).

Ik doe er lacherig over maar ontkennen is eigenlijk niet aan de orde. Familie en vrienden kijken al niet meer op, die vragen zich alleen af wanneer ik weer begin – in tijden van stilte.

Mijn verslaving is niet echt erg en daar begint het al mee: afzwakken. Nee, het is geen verslaving, het is een hobby die af en toe de kop opsteekt. Zo eens in de tien jaar. Bij het woordje tien jaar zal 80% van mijn vriendenkring zich verslikken: “Tien maanden lijkt me waarschijnlijker Umar.” Ik neem het me ook altijd weer voor: nu even niet. Echt niet.

De bekendste en daarmee beruchtste verslavingen moeten alcohol en suiker zijn. Alcohol kan me gestolen worden en suiker eigenlijk ook. Tenzij ik een dropje neem – dan moet de zak leeg. De remedie is simpel: geen drop kopen. Lukt goed, behalve bij het tankstation. Taartjes zijn een vak apart: een kieskeuriger taartjeseter dan ik bestaat niet. Hema en bakkersspul loop ik straal voorbij. Bijenkorf en banketbakkerspatisserie is niet per definitie goed, de uitstraling, kleur en combinatie moeten goed zijn. Nuffig, ouderwets nuffig ben ik als het om taartjes gaan. Maar een goede taart krijg ik op – niet verder vertellen. Ik doe het niet, maar dat komt doordat ik hele taarten mijd. Kortom, suiker is een milde verslaving die ik goed de baas kan. Maar dan. Die andere. Ik moet het zeggen maar krijg het niet over mijn lippen. Uit mijn toetsenbord. Ik ben verslaafd aan verbouwen. [rectangle]

Zucht. Dat kost moeite. Normale mensen haten verbouwen – ik ook – maar ik behoor tot diegenen die het eindresultaat kunnen visualiseren. Geef mij een bouwval en binnen een minuut zie ik of het potentie heeft of niet. Of hoe het potentie kan krijgen. Na een bouwval in Nederland kon ik me uitleven op de bouwval in Turkije. Inmiddels is het paleis in Nederland toe aan een schilderbeurt. En ik heb lekkage gehad. Dus dan mag ik weer. De lekkage is werk voor de stukadoor, het hele trappenhuis wordt gedaan en tja, als we dan toch bezig zijn, pak dan meteen het interieur mee. Die lamp is kapot en moet vervangen, in de kleedkamer moet een nieuw rek en trouwens: van die kapotte lamp heb ik er twee dus ze moeten allebei vervangen. Nu we toch zo lekker bezig zijn: laat de keukenboer ook maar komen, ik wil een nieuw granieten aanrechtblad in de keuken. 

En waarom? Omdat de lekkage verholpen moest worden. Dan is het toch logisch dat je maar meteen de rest ook meeneemt. Wel zo makkelijk. Zucht. Verslaafd. Valt niet te ontkennen. Of wel?

De volgende ochtend rijden we naar Sesfontein, een van oorsprong Duits fort. Nu is het een lodge, met zwembad. Water! Daar willen we heen. Het is een barre tocht naar de horizon, over een dirt road waar geen einde aan lijkt te komen.

Zebra’s schuilen onder armetierige struikjes. Na uren voert de weg ons de heuvels in. Verrassing: een groen woud. Hier heeft het geregend. In een plas ligt een hond. Alleen is het geen hond maar een hyena. Hij kijkt verstoord op. Dit is zijn zwembad! [rectangle]

We stoppen en houden ons muisstil. Pas na tien minuten krast hij op. Genoeg afgekoeld. We gaan verder en dan moet Frank na honderd meter op de rem staan omdat er drie kudu’s de weg over rennen. Prachtige dieren. Bruin, met beige strepen over hun lijf. Groot en toch elegant, hoe ik zelf zou willen zijn eigenlijk. Je zult ze door je voorruit krijgen, dat vertel je niet meer na. Ze zijn vast op weg naar het zwembad van de hyena.

Wij snakken inmiddels naar het zwembad van Sesfontein. Een kamer? No problem, we zijn de enige gasten. De koelkast is kapot. Geen koude cola dus. Maakt niet uit, als het maar nat is. Ik schiet mijn badpak aan en dan zie ik dat het zwembadwater vies en troebel is. Even later wordt duidelijk waarom.

Een kudde geiten kraakt de tuin. Gulzig slobberen ze van het water. Een hoogzwanger dier valt in het zwembad en ik gil naar Frank: “Die geit verzuipt!” “Ze weten echt wel waar de trap  begint,” zegt hij, “dit doen ze vaker.” De tuinman heft zijn hark en deelt klappen uit. Protesterend gemekker en de zwangere dropt treiterig wat keutels in het zwembad. Ze druipen af, om een uur later weer terug te komen. Straks bevalt de aanstaande moeder nog, hoogst modern, onder water. Ze vinden het, net als de hyena, hun zwembad.

De drie obers in Sesfontein, die niets te doen hebben, moeten er van zuchten. “It’s always war! First the Germans, now the goats!” Verschrikt vragen ze of wij Duitsers zijn. Niet? Gelukkig maar. We krijgen een lauw biertje van het huis en ze komen er gezellig bij zitten. En dan vragen ze bloedserieus: “You two don’t swim. Why?”

Ik ben een schreeuwerd, heb geregeld een grote mond en er zijn periodes dat ik iedere dag strijd voer met Reinier. Vaak over het huishouden en de laatste tijd vooral over de organisatie van onze bruiloft (wat een drama is dat!). Als je me zo stampvoetend tegenover mijn toekomstige man ziet staan, zou je niet denken dat ik een probleem heb met het openlijk aangaan van conflicten.[rectangle]
En dat heb ik dus wel: ik kan met de rest van de wereld geen ruzie
maken. Waarschijnlijk ben ik de grootste conflictvermijder die er bestaat. Ik ben degene die zich op de achtergrond houdt wanneer ze eigenlijk op zou moeten staan om haar zegje te doen. Bij mijn ouders lukt het nog wel, maar bij kennissen, vrienden, collega’s en zelfs onbeschoft personeel in restaurants durf ik gewoonweg niet echt van leer te trekken. Laatst zat ik met een vriend in een café. Hij raakte geïrriteerd omdat hij het idee had dat ik hem vertelde hoe hij zijn leven moest inrichten en maakte een opmerking die duidelijk beledigend bedoeld was. Wat ik deed? Ik praatte er zo snel mogelijk overheen. Ging de confrontatie niet aan. Terwijl ik toch heel goede, rake dingen had kunnen terugzeggen. Dingen die waar en kwetsend zouden zijn. En nu moet u niet zeggen dat het goed van mij is dat ik me
niet tot zijn niveau verlaag want dat is niet zo. Ik vermijd geen ruzie omdat ik verstandig ben. Ik zeg niks omdat ik het niet durf. Op de een of andere manier ben ik bang voor wat er volgt na mijn snedige opmerking. Straks valt er een stilte. Of loopt hij weg. Maak ik de vriendschap kapot. Of vindt hij mij niet meer aardig. Met de jaren begin ik me steeds meer te ergeren aan deze karaktertrek. Ik ben een schreeuwerd die niet voor zichzelf op durft te komen.
Iedereen verwacht van mij dat ik het wel goed voor mezelf regel en ondertussen laat ik over me heen lopen. Zelfs de meest grijze, verlegen muizen hebben wel eens heibel op hun werk of met hun beste vriendin, maar ik nooit. Ik vind het niet gezond en ik snap het ook echt niet.

In Amsterdam aangekomen, pak ik mijn fiets en rijd zo snel mogelijk naar de opvang. Kinderen bij elkaar zoeken (proberen niet al te gehaast over te komen) en naar huis. Oven aan, lasagne erin. Nog drie kwartier. Was ophangen, paspoort zoeken, tas inpakken (leve de zomerjurkjes, daar kunnen er heel veel van in). Aan tafel probeer ik te luisteren naar de verhalen van de kinderen, maar in gedachten ben ik al heel ergens anders. Zeven uur. [rectangle]Er toetert een auto voor de deur. Ik geef man en kinderen een zoen en wens ze een fijn weekend. Dat van mij kan in ieder geval niet meer stuk. Morgenochtend eet ik verse croissants, slenter ik door de mooiste stad van Europa en verplaats ik me van terras naar terras, van park naar pleintje. Zonder plan en vooral: zonder haast. Met vriendinnen een weekend in zomers Parijs. Veel leuker kan het toch niet worden?

Annemarie Coopman
Libelle tekstredactie

PS
Mocht u deze zomer naar het zuiden afzakken, stop dan vooral even in Parijs. De Yves Saint Laurent-tentoonstelling is echt een aanrader! Meer tips? In de Libelle van deze week staat een superhandige ‘Route du Soleil’-vakantiegids.

We rijden naar een Himbadorp, 30 kilometer buiten Opuwo. Eerst kopen we meel en olie voor ze, bij wijze van bloemetje.

Onze gids vraagt of we de omheining binnen mogen en na tien minuten komt de toestemming. De vrouwen wassen zich nooit met water, horen we. Als westerse vrouw met bidet en toilet wil ik toch weten hoe ze hun intieme delen schoonhouden. Een van de vrouwen demonstreert het. In een vijzel worden kruiden fijngestampt en aangestoken. Als het walmt, gaat de vrouw er boven hangen. De oksels krijgen dezelfde beurt. Nu ze toch bezig is, laat ze zien hoe het okerpoeder van stenen wordt afgewreven. Ze mengt het met vet en hiermee smeert ze zich in. Ondeugend grijnzend geeft ze mij ook een lik. De kleur is schitterend. Oker, de kleur van Namibië. Aldus opgepoetst, is ze klaar om mannen te ontvangen, vertelt ze. Dit ritueel voeren ze 2x per week uit. En wat scheelt dat een water! Ze ruiken frisser dan ik op dit ogenblik. Misschien toch iets voor thuis, dat okervet en een bakje kruiden? [rectangle]

Als de chief, die hier acht vrouwen heeft, op stap is met het vee, hebben de vrouwen seks met andere mannen. Geen Himba kind weet wie zijn vader is, en de chief denkt: “ach, als ze maar een beetje op hun moeder lijken, maak ik er geen punt van.”

We ontmoeten Monica (15). Zij zit op school, waar het okervet en de haardracht verboden zijn. Het is de prijs die ze graag betaalt om de school af te maken. Aan trouwen begint ze niet,  zegt ze. Later wil ze hier als arts werken. “For my own people!” Haar vriendin(14), gaat niet naar school. Ze moet er niet aan denken om de hele dag in een gebouw te zitten. Ze knuffelt haar kindje en in haar zwellende buik groeit een baby. Ze laat mij haar kapsel zien. Het is bijna een bouwwerk. Tientallen verhalen hoor ik. Dit is slechts een kleine impressie.

Zolang Himba’s alleen met elkaar verkeren, rukt aids niet op, maar ik houd mijn hart vast, nu de eerste tienermeisjes in moderne kleren door Opuwo wandelen. Ik hoop dat Monica hun dokter wordt.