Zouden ontwerpers van gadgets – over het algemeen mannen – wel eens spijt krijgen van één van hun uitvindingen? Bijvoorbeeld als ze een apparaatje hebben ontworpen voor mannen – toch meestal de doelgroep –dat zich in het dagelijks gebruik tégen mannen kan keren?

Daar moest ik aan denken toen ik las over een apparaatje waarmee je de inhoud van de postbus van een willekeurige mobiele telefoon kunt lezen, dus alle verstuurde en ontvangen sms’jes, inclusief – en dat is het bijzondere – alle gewiste berichten. Ik weet niet met welk doel dit apparaat op de markt is gebracht, maar ik vermoed dat het een uitkomst is voor vrouwen die de gangen van hun geliefde willen nagaan. Als deze er een minnares op nahoudt, dan zal hij vast wel eens met haar sms’en. Hij denkt dat hij zijn sporen heeft gewist door alle sms’jes te deleten, maar hij weet niet dat zijn vrouw in het bezit is van de bewuste simlezer. Een gadget vóór en dóór mannen, maar dus ook tégen mannen.

Een ander apparaatje waarmee de mannen-georiënteerde gadgetindustrie vrouwen een wapen in handen geeft, is de James Bond-pen. Een pen met een ingebouwde camera die zo klein is, dat je hem met het blote oog amper kunt zien. Geef je geliefde zo’n pen voor vaderdag – vertel hem niet over de ingebouwde camera – en laat hem plechtig beloven dat hij de pen dag en nacht aan zijn borstzakje zal klemmen. Wel elke ochtend de camera aanzetten. Dan weet je ’s avonds precies wat je geliefde heeft uitgespookt. Je kunt ook een GPS-zendertje in de zoom van zijn broek naaien. Zo’n apparaatje waarmee gedetineerden tijdens hun verlof in de gaten worden gehouden en waarmee duivenmelkers en kattenbezitters hun beestjes kunnen volgen. Ongestoord vreemdgaan was nog nooit zo moeilijk.

Dit is mijn laatste column over games en gadgets. Ik hoop dat jullie de columns met plezier hebben gelezen. Het was echt niet mijn bedoeling om jullie massaal aan het gamen en nerden te krijgen – daar is het veel te mooi weer voor – maar misschien heb ik jullie toch een beetje nieuwsgierig gemaakt. De spelletjespagina van Libelle.nl blijven jullie wel trouw bezoeken, hè? Tot gauw, ergens anders op Libelle.nl.

Els Meijers

Het afgelopen weekend heb ik met mijn familie doorgebracht in het noordelijkste puntje van Nederland. Zo ver van de bewoonde wereld dat de TomTom er een paar keer de weg kwijt was. Onze bungalow vol mobiele telefoons en laptops, want bijna iedereen had die maandag wel een deadline of een examen.

Toen bleek dat het bungalowpark geen draadloos netwerk had en de laptops niet waren uitgerust met bluetooth – en zo waren er nog een paar andere dingen loos, maar dat ging mijn intellect te boven – brak er lichte paniek uit. Hoe konden we in hemelsnaam tussen het zwemmen en rummicuppen door onze mail lezen? Wat als één van ons met scrabble een discutabel woord zou leggen, dat we niet zouden kunnen checken op vandale.nl? We waren verstoken van de rest van de wereld en reddeloos verloren.

Bij mij was echter weinig paniek te bespeuren. Sinds een half jaar heb ik het hele internet in mijn handtas zitten. Voor een tientje per maand kan ik onbeperkt mailen en surfen met mijn mobiele telefoon. Best handig, bijvoorbeeld als je in het café zit met vriendinnen en je kunt ineens niet meer op de naam van die leuke acteur komen. Gewoon even googelen. Of je zit per ongeluk in de verkeerde trein – omdat je liep te bellen toen je instapte – en je wilt snel een alternatieve route plannen. Dan moet de trein alleen niet komen stil te staan in een weiland of halverwege de Schipholtunnel, want daar heb je geen bereik.

Het afgelopen weekend had ik mijn telefoon bij me, dus ik had gewoon mijn mail kunnen checken. En ook mijn verse Libelle-column had ik trots aan mijn moeder kunnen laten lezen. Maar ik heb het niet gedaan. Mijn stelregel is: check nooit je mail vlak voordat je gaat slapen en zeker niet als je op vakantie bent. Voor je het weet zit er toch per ongeluk een of ander vervelend mailtje tussen en slaat je stralende humeur om in een pestbui. Bijkomend nadeel van internetten met je mobiel is dat een gepeperd mailtje terugtikken nog een heel gepriegel is met je telefoon.

Afgelopen weekend bleef het internet dus ‘uit’. Ons humeur bleef stralend en ondanks het gekrakeel over discutabele scrabblewoorden als ‘vetzuiger’ – ik kan er nog steeds niet over uit dat dit woord niet bestaat – werd het een gezellig familieweekend.

Els Meijers

Ik werk al te lang niet meer in een bedrijf om te weten wat tegenwoordig de game-mores zijn op de werkvloer. Is het spelen van computerspelletjes streng verboden? Of wordt het oogluikend toegestaan, zolang het maar geen excessen aanneemt? Het ene computerspel is immers schadelijker voor de arbeidsproductiviteit op de lange termijn dan het andere computerspel, lijkt mij. Als ik afdelingshoofd zou zijn, zou ik liever hebben dat mijn medewerkers drie keer op een dag een potje online braintraining doen dan dat zij vijf keer op een dag staan te recreëren bij de koffieautomaat. Al schijnt cafeïne weer goed te zijn voor het concentratievermogen.

Voor de gamers onder u die niet gezegend zijn met zo’n schappelijk afdelingshoofd als dat ik zou zijn, heb ik een tip. Speelt u tijdens werktijd graag een potje Libelle-brainfitness, Bubbels 2 of Bookworm, maar wilt u niet dat uw baas plotseling over uw schouder meekijkt? Dan is de USB Smart Privacy Mouse een uitkomst. Deze computermuis heeft een geheim knopje waarmee u razendsnel een ‘ongewenste’ website van uw beeldscherm laat verdwijnen, als u uw baas hoort naderen. In plaats van de spelletjespagina van Libelle.nl verschijnt dan binnen één tel een document of website in beeld waar uw baas u wél graag mee aan het werk ziet. Bijvoorbeeld een ontzettend ingewikkeld ogende Excel-spreadsheet.

Wilt u én gamen tijdens werktijd én vijf keer op een dag recreëren bij de koffieautomaat, dan hoop ik dat in uw kerstpakket dit jaar de Lindo Hip Office zit. Dat is een stellage die u om uw middel draagt en waarop u een laptop kunt zetten. Zo kunt u ook staand, lopend, hurkend en zelfs in een spagaat computeren, zonder bureau. Dus ook onderweg van en naar de koffieautomaat.

Ik wil u natuurlijk niet van uw werk houden. En ik wil ook zeker niemand aanzetten tot burgerlijke ongehoorzaamheid. Toch wil ik u deze twee handige gadgets niet onthouden. U kunt ze uiteraard ook privé gebruiken, bijvoorbeeld als het thuisfront vindt dat u te vaak zít te gamen.

Els Meijers

Libelle-lezeressen die computerspelletjes haten, gadgets geldverspilling vinden en liever genieten van de frisse buitenlucht, worden deze week op hun wenken bediend. Ik heb een plooifiets getest, de Strida 5.0 (www.strida.nl). De Plooifiets is – als ik me niet vergis – Vlaams voor vouwfiets. Ik vind dat we dit prettige woord maar gewoon moeten opnemen in de Nederlandse vocabulaire. Bij het woord vouwfiets denk je namelijk al gauw aan zo’n lelijke, loodzware sta-in-de-weg waarover je altijd struikelt als je in een overvolle spitstrein stapt. De Strida 5.0 is anders. Voor deze plooifiets doen mensen graag een stapje opzij om hem in vol ornaat te kunnen aanschouwen.

Moet ik jullie nog vertellen wat de voordelen zijn van de vouw-, eh, plooifiets? Hoe meer we bewegen, hoe beter dat is voor lijf en leden. En reisbestemmingen worden ineens tien keer zo bereikbaar als je niet tot de laatste kilometer gebruik hoeft te maken van bussen of boemeltjes die maar één keer in het uur rijden. Bovendien kun je de auto thuislaten. En dat is weer beter voor de ozonlaag.

Maar hoe is de Strida 5.0 in het gebruik? Net als met kinderwagens, kampeeruitrusting en Marlies Dekkers-bh’s moet je met de Strida 5.0 gewoon eerst even twee of drie keer droog oefenen, voordat je de constructie in de vingers hebt. En daarna fiets je er zo op weg. Wel beide handen aan het stuur houden, want dat zwenkt heel soepel. Kinderen en weekendboodschappen moet je niet transporteren op een plooifiets. En ook voor het bedwingen van de Utrechtse Heuvelrug kun je beter op je reguliere tweewieler stappen. Maar een helling van tien procent of een pittoresk straatje geplaveid met kasseien is goed te doen. Mits je geen onderkin hebt, want die trilt wel een beetje mee als je op je plooifiets zonder vering over een hobbel rijdt.

In het filmpje dat ik op Youtube heb gezet, kunnen jullie zien hoe ik mijzelf sierlijk voortbeweeg op een Strida 5.0 en daar demonstreer ik meteen hoe je de fiets moeiteloos uit- en weer invouwt. Met excuses voor het abrupte einde, maar toen was het geheugenkaartje van de camera vol. Als jullie me missen, dan ben ik fietsen.

Els Meijers

Als ik een nieuwe telefoon, camera of laptop nodig heb – een bijna dagelijks terugkerende behoefte – dan neem ik geen genoegen met de eerste de beste aanbieding. Dan lees ik reviews en raadpleeg ik vrienden die er kijk op hebben, want ik ben een kritische consument. En ik heb zo mijn eisen. Waarvan de belangrijkste is dat het apparaat een leuk kleurtje heeft, bij voorkeur roze.

De afdeling mobiele telefoons van Samsung heeft het begrepen. Afgelopen maand verscheen in de serie Samsung Ladyphones de Samsung Ladyphone Allure L310. Uitgevoerd in zwart met goud en vierkante zirconia’s, een ontwerp van beautyspecialist en vrouwenkenner Leco van Zadelhoff. En alsof dat niet genoeg is, heeft het toestelletje een aantal essentiële functies, zoals een 2.0 megapixel camera, bluetooth en een calorieënteller.

Maar nu komt het: de telefoon heeft ook een clutch, eveneens ontworpen door Leco. “De Samsung Allure en clutch zijn dit jaar de must-haves voor elke trendy vrouw”, aldus Leco tijdens de feestelijke lancering (even naar beneden scrollen voor leuke foto’s), waarvoor veel BN’ers (met Leco-look) waren uitgenodigd. Ai, een clutch, die heeft mijn huidige telefoon niet, dacht ik verschrikt toen ik Leco’s aanbeveling las. Ik kon mijn clutch in elk geval niet zo gauw vinden. Eerlijk gezegd wist ik ook niet waar ik mijn clutch precies moest zoeken. En mijn echtgenoot – die altijd alles weet – kon hem desgevraagd ook niet aanwijzen op zijn toestel. Opgelucht haalde ik adem toen ik ontdekte dat een clutch geen feature van de telefoon is, maar een matching klein tasje dat je in de hand houdt, terwijl je in je andere hand een glas champagne hebt. Gelukkig loop ik alleen maar achter op modegebied.

Wat mij brengt op de volgende vraag: hebt u eigenlijk een clutch? En waar ik echt benieuwd naar ben: (wat) moet uw droomtelefoon nog meer kunnen, behalve bellen?

Els Meijers

Ik zag de bui al hangen. Vanaf deze week ligt Wii Fit van Nintendo in de winkel. En dat computerspel zou ik vast moeten uitproberen voor Libelle. Games testen, à la. Maar Wii Fit heeft niets meer met computerspelletjes te maken; Wii Fit is pure fitness! En ik doe niet aan fitness, ik haat fitness. Och, had ik maar een culinaire rubriek…

Maar over de Wii Fit kan ik ook best iets vertellen terwijl ik lui achter mijn pc zit, vind ik. De Wii kent u. Dat is die witte spelcomputer van Nintendo met games die je bestuurt met een bewegings- en positiegevoelige afstandsbediening, het liefst met de gordijnen dicht. Wii Fit heeft een Balance Board. Daar ga je op staan, bij voorkeur in je fitnesspakje, en je volgt de instructies op die de vriendelijke Nintendo-stem je toespreekt. Op de tv waarop je de spelcomputer hebt aangesloten, zie je ondertussen allerlei tellertjes, grafiekjes en leuke spelletjes die je vertellen of je op de goede weg bent. Wii Fit helpt je je houding en lichaamsbalans te verbeteren, je kunt er specifieke delen van je lichaam mee trainen en je kunt er je conditie en BMI mee meten. Het is net alsof je in de sportschool bent. Beter nog, alsof je je eigen personal trainer hebt. Ja, op papier vind ik Wii Fit echt een geniale uitvinding.

Het gevaar was echter nog niet geweken, bleek. Er kwam een mailtje van de persdame van Nintendo. Met een uitnodiging om de Wii Fit bij haar te komen uitproberen. Er stond een Balance Board klaar – en hopelijk ook een dorstlessend sportdrankje – waarop de uitgenodigde pers naar hartenlust kon steppen, hardlopen, hoelahoepen en push-uppen. Net toen ik me ziek wilde melden, mailde Libelle-redacteur Hester me dat zij wél stond te popelen om naar Nintendo te gaan. En toen ik de volgende dag een foto van het spektakel zag, wist ik waarom: Hester is geboren voor Wii Fit! Op de foto maakt ze een push-up in een houding waartoe menigeen fysiek niet eens in staat is. Maar Hester wel. Die is volgens mij zo lenig als een Oost-Europese turnster (maar dan veel knapper) en ik verdenk haar ervan dat zij regelmatig handstandjes maakt op de redactie.

De sportbillies onder u moeten beslist even naar een van deze promofilmpjes kijken. Voor mijn volgende column ga ik ondertussen op zoek naar een game of gadget waarvan je niet gaat zweten.

Els Meijers

Voor een ouderwets potje scrabble kun je me ’s nachts wakker maken. Geen leukere spelletjes dan woordspelletjes. Er zijn helaas maar weinig mensen die met mij willen scrabbelen. Niet omdat ik onverslaanbaar goed ben – dat valt nogal tegen – maar omdat ik een slechte verliezer ben. Zodra ik inzie dat ik zo ver achterloop op de rest dat er geen redden meer aan is, ga ik demonstratief alleen nog maar woorden leggen van twee of drie letters, in de hoop dat mijn medespelers er snel genoeg van krijgen en dat we daarna kunnen overgaan tot het consumeren van wijn en chips.

Voor asociale scrabbelaars als ik is online scrabble een uitkomst. Spelen tegen een virtuele scrabblerobot, die niet aan jouw chips komt. Of überhaupt zonder tegenstander, gewoon tegen jezelf. Nooit meer onenigheid over de spelregels.

Op zoek naar de online versie van het enige echte officiële Scrabble – want die komt eraan, las ik deze week in de krant – vond ik alleen de populaire rip-off scrabulous.com, gebouwd door twee Indiase broers. Maar ik wil Nederlandse woorden leggen. Dat kan weer wél op mijnwoordenboek.nl, maar daar scrabble je tegen tegenstanders van vlees en bloed. En daar ben ik dan weer een beetje huiverig voor. Maar aan de andere kant, als ik zie dat speler Selena schrijft: ‘ik word er elke keer uit gegooit’, dan denk ik: die kan ik hebben.

Toen ik fantaseerde over de scrabblerobot, moest ik trouwens denken aan een oom van mij, die niet onverdienstelijk schaakt. Tegen hem wilde niemand spelen, want hij maakte iedereen in. Dus kocht hij een schaakcomputer. Dan deed hij ’s avonds zo’n geniale zet, dat zijn schaakcomputer er de hele nacht voor nodig had om met een tegenzet te komen. Zo’n geniaal scrabblewoord leggen dat je computer vastloopt, dat wordt míjn uitdaging.

Els Meijers

In het magische, bijna apocalyptische jaar 2000 zou ons huishouden grotendeels gedigitaliseerd zijn, voorspelde Chriet Titulaer eind jaren tachtig. In zijn tv-programma TROS Wondere Wereld toonde hij prototypen – dat woord kon hij zo mooi uitspreken – van futuristische gebruiksvoorwerpen, waarvan ik eerlijk gezegd hoopte dat ze zouden floppen. De elektronische tandenborstel leek me een bedreiging voor de volksgezondheid, evenals de straling van een magnetron. En wat moest je in hemelsnaam met, hoe heette dat ook alweer, in-ter-net? De koelkast die automatisch doorgaf aan de supermarkt dat de melk bijna op was, daar zag ik dan nog wel potentie in. Maar die heeft het dan weer niet gehaald.

Chriet zat er uiteindelijk niet zo ver naast. We doen anno 2008 het grootste deel van ons huishouden nog steeds analoog. Die dertien Nederlanders die een robotstofzuiger hebben, moeten het ding zélf programmeren en aan de boodschappendienst van Albert moet nog altijd een analoge boodschappenjongen te pas komen die het kratje naar binnen draagt.

Maar toch sluipt er steeds meer hightech in het huishouden, althans in óns huishouden. Zo kan ik, als ik kook, bijna niet meer zonder internet. De laptop staat dan open op de eettafel om even te googelen op ‘eierdooier’, als ik weer eens twijfel of hiervoor het gele of het doorzichtige deel van mijn ei moet separeren. Of om te googelen op ‘recept’, ‘courgette’ en ‘rucola’ en wat er nog meer in de koelkast ligt, als het kliekjesdag is. Mijn echtgenoot stond pas nog hollandaise saus te maken met Koken met Karin op Youtube op de achtergrond. Deze keukenprinses heeft op YouTube filmpjes gezet waarin ze laat zien hoe je bijvoorbeeld coq-au-vin maakt en au bain-marie chocola smelt. Echt heel handig.

Die zichzelf bijvullende koelkast zal er wel nooit komen. Evenmin als de zichzelf reinigende koelkast, vrees ik. Jammer. Maar wat staat ons nog wél te wachten? En waar zitten we überhaupt op te wachten? Welke technologische vooruitgang op huishoudelijk gebied zou volgens jullie ook écht een vooruitgang zijn?

Els Meijers

Op mijn nachtkastje ligt deze week de iLiad. Dat is geen ondeugend speeltje voor in bed, maar een e-reader. Een slim apparaat waarmee je boeken kunt lezen die je voor minder dan wat je betaalt voor een normaal boek, downloadt van bijvoorbeeld de website van boekhandel Selexyz. Echte boeken dus, van chicklit tot wereldliteratuur.

Voordat jullie tegenwerpen: wat is er mis met een normaal boek, is er dan helemaal niets meer veilig voor de oprukkende digitalisering, zet ik even de belangrijkste voordelen van de iLiad voor jullie op een rij. De iLiad weegt praktisch niets, dus voortaan kun je hele kubieke meters aan boeken meenemen als je op vakantie gaat. Nooit meer een lamme arm als je in bed een dik boek leest. Je gaat op je zij liggen, legt de Iliad op zijn kant met zijn rug tegen de zijkant van een kussen, en je hoeft alleen nog af en toe de pagina ‘om te slaan’. Als je stopt met lezen – of halverwege in slaap valt, zoals mij meestal overkomt – onthoudt de iLiad waar je bent gebleven. En met de iLiad kun je ook kranten lezen, voorlopig nog alleen NRC Handelsblad. Als op den duur alle treinreizigers hun ochtendkrant zullen lezen op hun compacte iLiad, passen er tien procent meer reizigers in een coupé. En als je zin hebt in een Bouquetreeksje, dan zullen je intellectuele medereizigers daar niets van denken, want aan de achterkant van de iLiad is niet te zien welk boek je aan het lezen bent.

Maar er zijn ook nadelen. Ik lees graag een boek in bad, maar dat zou ik met de iLiad – geen idee of hij waterproof is en dat ga ik ook niet testen met een apparaat van 600 euro – niet zo gauw doen. En ik betwijfel of hij bestand is tegen zand en frisbees, dus ook op het strand blijf ik nog even mijn oude, vertrouwde boeken lezen. En helaas ruikt elektronisch papier lang niet zo lekker als echt papier.

Tot slot meld ik nog even met gepaste trots dat een van de bestsellers die bij Selexyz te downloaden zijn, Fantastica is, van onze eigen Merel. Dus als je een iLiad aanschaft (of beter: cadeau krijgt), weet je met welk boek je moet beginnen.

Els Meijers

Terwijl de rest van Nederland zat uit te buiken van een copieuze paasbrunch, hebben mijn echtgenoot en ik de paasdagen doorgebracht met golf, honkbal, bowlen en vooral veel tennis. Op onze nieuwe Wii. Dus niet onderuitgezakt op de bank, zoals bij de meeste andere spelcomputers, maar wild springend en zwaaiend met onze Wii-control. Zo heet de bewegings- en positiegevoelige ‘afstandsbediening’ waarmee je de Wii-games speelt. Wie denkt dat je van computerspelletjes spelen een dikke zombie wordt, moet echt eens een keer Wii Sports spelen of dit filmpje bekijken.

Wii Sports spelen is ook advies aan iedereen die denkt dat computerspelletjes niets bijdragen aan je relatie. Dat je beter een goed gesprek kunt hebben of een romantisch weekendje weg kunt boeken (neem dan in elk geval je Wii mee). Ik weet niet wat het precies was, maar mijn echtgenoot en ik waren lekker bezig en hadden veel plezier.

In het begin niet, toen was de sfeer grimmig. Dat was omdat we toen nog tégen elkaar speelden. Mijn echtgenoot, die al computerspelletjes speelt sinds Pac-man en Tetris, is veel behendiger met zijn Wii-control dan ik, en ik kan slecht tegen mijn verlies. Dat werkt niet. Mijn Wii-control had hem graag een tik verkocht.

Maar het tij keerde toen we gingen gemengd dubbelen. Tegen Abby en Ren, de tegenstanders die Wii voor je klaarzet als je het spel voor het eerst speelt. Abby en Ren waren makkelijk te kloppen, maar ook onze andere opponenten. Ons level steeg en de partijen werden steeds spannender. Een ongekende gewaarwording, want in het echt ben ik zo slecht in sport, dat niemand met mij in een team wil. Maar nu was ik in topvorm, op het virtuele centercourt met mijn echtgenoot aan mijn zij. Hij gaf goede aanwijzingen, riep keurig ‘los’ als ik bij de bal moest wegblijven en coachte mijn tactiek en spelinzicht tot ongekende hoogte. Juichend vielen we elkaar in de armen als we weer een partij gewonnen hadden.

Ik heb even gedacht: als Wii Tennis al zo leuk is, hoe leuk moet écht tennis dan wel niet zijn? Maar die gedachte heb ik weer snel verdrongen. Voorlopig blijven wij nog even tennissen voor de tv in de huiskamer. Tot we er een tennisarm van krijgen.

Els Meijers

Als ik aan poker denk, zie ik een rokerig hol voor me waar een stel ongure types om tafel zit, met veel sterke drank op tafel en in het midden een bergje smoezelige dollarbiljetten. Of ik krijg associaties met strippoker, ook al zo’n typische mannenaangelegenheid, als er tenminste ook een paar ‘lekkere wijven’ aan meedoen, ‘want die speel je toch zo uit de kleren’.
Maar er is iets aan het veranderen. Ook vrouwen zijn aan het pokeren geslagen. En dat is ook eigenlijk niet zo vreemd, want in het doorzien en manipuleren van tegenstanders zijn vrouwen volgens mij net zo goed, zo niet béter dan mannen. In het geheim bereiden vrouwen een grote inhaalslag voor. Thuis, achter hun pc. Terwijl hun echtgenoten denken dat ze zitten te patiencen, leren vrouwen op websites als pokercollege.nl en hollandcasino.nl de fijne kneepjes van het edele pokerspel. Ze oefenen droog – zonder echte inleg – met callen, raisen, passen en folden, werken aan hun royal flush (heeft niets te maken met thee) en hun full house (leuker dan de tv-serie) en trainen hun pokerface.
Binnenkort, als het pokerende vrouwenlegioen klaar is voor de grote confrontatie, zullen de pokerbabes massaal inloggen bij de grote online pokertoernooien en zullen ze ook in het casino het pokerspel naar hun hand zetten.
Dames, wie doet mee? Met het spelinzicht dat we kunnen ontwikkelen door online veel te oefenen, slepen we genoeg prijzengeld in de wacht om onze overwinning de volgende dag te kunnen vieren in de PC Hooft.
Heren, wees gewaarschuwd. Poker zal nooit meer hetzelfde zijn! En mochten jullie binnenkort door een vrouw worden uitgenodigd voor een potje strippoker, zorg er dan voor dat je schoon ondergoed aan hebt.

Els Meijers

Na Dr. Vogel, Dr. Oetker, Dr. Phil en Dr. McDreamy is er een nieuwe doctor in mijn leven: de Japanse neurowetenschapper Dr. Kawashima. Hij gaat mij helpen het slimste meisje van de klas te worden. Mijn mentale vermogen kan best wat exercise gebruiken. Bij paaseitjes vergeet ik altijd welke kleur ik moet laten liggen, omdat ik niet van puur houd. En als we naar Midsomer Murders kijken, of Dalziel and Pascoe, snap ik nooit helemaal de clou, omdat ik bij de reconstructie van de moord alle personages door elkaar haal.

Daar gaat Dr. Kawashima’s Brain Training, een spel dat je kunt spelen op je Nintendo DS, korte metten mee maken. Elke avond train ik mijn hersenen, mentale vermogen en langetermijngeheugen met een op maat gesneden trainingsprogramma. Door leuke spelletjes te doen als: in een noodtempo honderd rekensommetjes maken (stimuleert de prefrontale cortex), zo veel mogelijk vierletterwoorden onthouden en de opdracht: teken uit je blote hoofd een giraf, een koalabeer en het continent Afrika. Dat doe je met je stylus, een speciaal plastic pennetje, op het touch screen van je DS. U kent het apparaatje waarschijnlijk wel, uit die reclame waarin Nicole Kidman zo sereen op haar canapé haar hoofd zit te breken.

Na afloop van de dagelijkse training doe je een testje waaruit blijkt hoe het vandaag gesteld is met je brein. Die conditie wordt uitgedrukt in je hersenleeftijd. Spannend! Toen Dr. Kawashima voor het eerst mijn hersenleeftijd diagnosticeerde, bleek deze 62 te zijn. Dat was pijnlijk. Maar eergisteren was hij 23. 23! Sindsdien durf ik het spel niet meer te spelen, omdat ik dit record natuurlijk nooit meer ga verbreken. Wie weet was die 23 wel een gelukstreffer en is mijn geheugen nog steeds een zeef. Dat zal zaterdagavond blijken, als Dalziel and Pascoe weer op tv is. Ik zal er voor de zekerheid ook een zak paaseitjes bij eten.

Hebt u al wel eens uw brein getraind? Welke leeftijd hebben uw hersenen inmiddels? En de hamvraag: merkt u er in het dagelijks leven iets van dat uw geheugen verbeterd is, bijvoorbeeld in de supermarkt, als u uw boodschappenlijstje thuis hebt laten liggen? Of als u op dit gesprek wilt reageren en daarvoor eerst uw wachtwoord – wat was dat ook alweer? – moet intypen?

Els Meijers

In Nederland doen 5.385.706 vrouwen wel eens een spelletje of puzzeltje op internet. Een bekende online-gaming-website heeft dit onderzocht. Meer dan vijf miljoen vrouwen die regelmatig met een ingespannen blik en blosjes op de wangen schatten zoeken, draken verslaan, woordslingers maken of hun geheugen trainen. Dat zijn er behoorlijk wat. En daar moeten statistisch gezien heel wat Libelle-lezeressen bij zitten. Mag ik ‘s vragen: bent u soms één van die 5.385.706 online gamende vrouwen?

Laat ik mezelf eerst eens voorstellen. Ik ben Els, uw nieuwe games & gadgets-columnist, en ik ben gelegenheidsgamer. Er gaan dagen voorbij dat ik niet aan online spelletjes en puzzels denk, maar zodra ik ervoor ga zitten, is het hek van de dam. Mouwen opgestroopt, armbanden af, rol chocoladekoekjes binnen handbereik, mok thee op veilige afstand, rustgevend muziekje op de achtergrond – want dat heb ik dan wel nodig – en spelen maar. Maar zodra mijn vingers gaan tintelen of als ik moet plassen, dan is het tijd om te stoppen. Het mag geen verslaving worden. Daar ben ik heel pedagogisch verantwoord in.

Online gamen concurreert aardig met andere populaire vormen van vrijetijdsbesteding, zegt datzelfde onderzoek. Als je die vijf miljoen vrouwen zou vragen wat zij het allerliefste doen in hun vrije tijd, komt lezen als winnaar uit de bus. Op de voet gevolgd door televisie kijken en… rapapa… online gamen! Online gamen wint het dus van afspreken met vriendinnen, een nieuw recept uitproberen, sporten, gewoon een beetje niksen of een heftige vrijpartij. Deze laatste hobby staat pas op nummer 8 in de wat-doe-jij-het-liefst-in-je-vrije-tijd-top-10. Dames, laten we dit alsjeblieft onder ons houden.

Ik ben benieuwd wat u van dit alles vindt als u tot die vijftien procent non-gamers behoort. Vraagt u zichzelf nu vertwijfeld af: waar moet het heen met deze wereld als zelfs volwassen, weldenkende vrouwen zoals ik zichzelf verliezen in computerspelletjes? Of denkt u: hm, blijkbaar mis ik iets, laat ik ook eens een online spelletje spelen? In dat geval adviseer ik u om lekker dicht bij huis beginnen, met een van de online spelletjes van Libelle (klik op Spelen & Winnen). Dan hoor ik graag van u wat u ervan vond.

Els Meijers