De Libelle van deze week zette mij, net als Femke, aan het denken. Ben ik een carrièrejager of is ‘gewoon’ leuk werk voor mij voldoende? Als carrière maken betekent ‘je best doen om de juiste dosis Poen, Pret en Prestige uit je werk te halen om het nog heel lang te kunnen volhouden, dan ben ik een onwijze carrièretijger. Grrrrr.

Toen ik heao deed, zo’n vijftien jaar geleden, werden we klaargestoomd om later manager te worden. Een kantoortje met mijn eigen computer, een bureaustoel met veel hendeltjes, een toren van brievenbakjes vol belangrijk papier, een perforator met vier gaatjes, een Rolodex en een telmachine waar van die bonnetjes uit rollen, dat leek me helemaal het einde. Maar manager worden? Mwoa. Als dat betekent dat je de hele dag met andere managers doorbrengt, laat dan maar zitten.

Ik heb de heao keurig afgemaakt, heb er nog een universitaire studie achteraan gedaan en ben ondertussen eens goed gaan nadenken wat mij echt gelukkig zou maken in mijn werk. Daar ben ik inmiddels achter – denk ik. Stukjes schrijven, ik geloof niet dat er iets bestaat wat ik leuker vind. Maar dan wel volgens de theorie van de drie P’s: Poen, Pret en Prestige.

Schrijfklussen die niet bar hoog scoren op de Poenschaal doe ik alleen als ze veel Pret en Prestige opleveren. Pret heb ik als de mooie zinnen uit mijn vingers floepen en als ik samenwerk met leuke mensen. Prestige is er bijvoorbeeld als ik merk dat ik ga gloeien als ik over een bepaalde klus vertel op een verjaardag. Soms is een schrijfklus een ware verzoeking, maar daar staat gelukkig vaak weer een hoog uurtarief tegenover. Het één moet het ander compenseren. Zolang ik er de helft van de hypotheek van kan betalen, er niet overspannen van word en af en toe eens iets kan kopen wat ik helemaal niet nodig heb, vind ik mijn carrière behoorlijk geslaagd.

Heb ik dan verder helemaal geen ambities? Toch wel: dit alles in minder tijd voor elkaar krijgen, zodat ik meer tijd overhoud om een leuke moeder en echtgenote te zijn. Eerst maar eens zo’n telmachine kopen waar van die bonnetjes uit rollen.

Els Meijers

Als ik een cursus of workshop doe, wil ik altijd het beste meisje van de klas zijn. Zo’n irritante streber heb je er altijd tussen zitten als je een cursus of workshop volgt, behalve als je zélf die irritante streber bent. Dan erger je je kapot aan dat ene natuurtalent dat nét iets beter is. Om dat risico zo klein mogelijk te houden, geef me daarom alleen op voor cursussen en workshops waarvan ik de leerstof grotendeels al beheers.

Met een gerust hart ging ik daarom woensdagavond op pad naar Amstelveen om daar een workshop creatief cadeaus inpakken te volgen. Daar was ik beroepshalve, omdat ik over die avond een artikel moest schrijven. Maar ik was er stiekem ook voor mijn plezier, want ik kick enorm op cadeaus inpakken. Geef mij een vijfarmige kandelaar en ik pak hem voor u in met mijn ogen dicht en twee vingers in mijn neus. Met één van mijn 25 rollen cadeaupapier en 48 rolletjes lint.

Tijdens de workshop – van inpakshop.nl, een aanrader – heb ik mij bekwaamd in het papiersnijden, waaiervouwen, boeketbinden en lintsplitten. Dat viel nog niet mee, ik heb best zitten worstelen. Niet zo erg als de vrouw links van me, die al moeite had met het verwisselen van een rolletje plakband. Maar er waren ook genoeg vrouwen – het zijn altijd vrouwen die beter zijn, zo onuitstaanbaar! – die ik benijdde om hun behendigheid.

Tegen tienen zat ik er volledig doorheen. Jemig, wat is dat vermoeiend zeg, de beste willen zijn als je dat niet bent. De Amerikaanse psycholoog Mihaly Csikszentmihalyi ontdekte dat lekker fröbelen en opgaan in waar je mee bezig bent, een mens flow geeft. Het heerlijke gevoel dat je zo ontspannen en geconcentreerd met iets bezig bent, dat je alles om je heen vergeet. Maar bij mij was weinig flow te bespeuren. Eeuwig zonde, want van een beetje flow zouden mijn pakjes alleen maar mooier en beter geworden zijn, zegt Csikszentmihalyi. Inpakken en wegwezen, dacht ik om half elf.

Zijn jullie een beetje creatief? Gaat het jullie om ‘lekker bezig zijn’ of stiekem toch vooral om het eindresultaat?

Els Meijers

Toen ik jong was, had ik een hekel aan de naam Els. Tuttig, ouderwets en lomp vond ik hem. Ik snapte mijn ouders niet: je noemt je kind toch ook geen Miep, Toos of Sjaan? Ik had puistjes en een beugel en heette ook nog Els.

Inmiddels heb ik vrede met mijn naam. Ik ben Els, vernoemd naar mijn oma en daar ben ik trots op. Bovendien is Els makkelijk te onthouden en maar op één manier te spellen. Hoewel, een Amerikaan dacht ooit dat ik ‘Alf’ heette, net als het harige buitenaardse wezen uit de gelijknamige tv-serie. Nee hoor, Els is prima.

Maar toch, als ik bijvoorbeeld zie dat de makers van de nieuwe VPRO-serie Toren C de gestreste, afgepeigerde, kolvende moeder uitgerekend Els hebben genoemd, dan steekt dat. Ook jammer dat in commercials de saaie administratief medewerkster, de vriendin met de moeilijke stoelgang en de gedienstige tandartsassistente vaak Els heet. Blijkbaar roept mijn voornaam geen associaties op als sexy, zelfverzekerd en succesvol.

Nee, dan kun je beter Floor, Jos, René of Robin heten. Meisjes met een jongensachtige voornaam worden van jongs af aan stoer gevonden en gaan zich hierdoor ook stoerder gedragen. Uit ander onderzoek blijkt dat hoe gewoner je voornaam is, hoe populairder je bent op school. Ook leraren hebben de neiging om leerlingen met een veelvoorkomende naam positiever te beoordelen. Als dat maar geen ‘lage-status-naam’ is als Kimberly, Britney of Priscilla. Want zo’n voornaam schept bij leraren lagere verwachtingen dan bijvoorbeeld het chiquere Julia of Madelon – met slechtere schoolresultaten en een minder florissante loopbaan tot gevolg.

En als je achternaam Van Veen, Westdijk of Zijtveld is, heb je helemaal pech, volgens Engelse onderzoekers. Kinderen met een achternaam die begint met een van de eerste letters uit het alfabet, komen vaker aan de beurt, krijgen dus meer individuele aandacht en zelfvertrouwen, waardoor ze beter presteren dan de hekkensluiters. Dat zou verklaren waarom mijn prestaties op school altijd zo middelmatig waren. Dat krijg je als je achternaam Meijers is.

Ik ken vrouwen die hun roepnaam hebben veranderd, omdat ze er niet gelukkig mee waren. Zijn jullie blij met je voornaam? En hebben jullie de indruk dat die voornaam van invloed is geweest op hoe jullie in het leven staan?

Els Meijers

Mindfulness is mode. Elk zichzelf respecterend vrouwenblad heeft er inmiddels wel een coverartikel of zelfs een heel themanummer aan gewijd. Mindfulness gaat over leven in het hier en nu, over het accepteren van gewaarwordingen zoals ze zijn, zonder ze te beoordelen en te willen veranderen, kortom: over vaardigheden waarvoor ik geen enkel talent heb. Ik ben een en al mind-léss.

Even na vijven, op de fiets op weg naar huis, zit ik nog met mijn hoofd bij een stroef verlopen interview, terwijl ik ondertussen probeer te onthouden dat ik nog langs de groenteboer moet voor champignons. Ik mag van geluk spreken dat ik de verkeerslichten onderweg opmerk. Terwijl we anderhalf uur later gezellig aan de warme prak zitten, is mijn hoofd alweer bij de afwas en achterstallig werk dat ik nog moet inhalen. De risotto – zonder champignons – waarin ik een half uur mindless heb staan roeren, werk ik al net zo gedachteloos naar binnen. En ’s avonds, tijdens mijn allereerste yogales – een rusteloos mens moet wat – zit ik op mijn matje alleen maar te balen dat ik mijn hoofd er niet bij kan houden, dat ik inadem als de rest uitademt en dat ik links en rechts door elkaar haal. Gefrustreerd keer ik huiswaarts.

Zou mindfulness dan toch misschien de oplossing zijn voor mijn gepieker over het verleden en mijn getob over de toekomst? Tot nu toe was ik er allergisch voor. Veel te ‘zweef’ voor mij; ik ben toch geen Boeddhist ofzo? En typisch iets wat volgens mij alleen werkt als je vijftigplus bent en je leven toch al op orde hebt. Maar met het zweefgehalte valt het mee, las ik. Uit verschillende psychologische onderzoeken blijkt dat een intensieve training in mindfulness positieve, langdurige effecten heeft op mensen met chronische pijn, hartklachten, maagdarmproblemen, angststoornissen, depressies en slaapproblemen. Dan zou je denken dat iemand als ik al zou opknappen van drie maal daags een lichte oefening.

Hoe mindful zijn jullie? Is het jullie ervaring dat je tobben en piekeren kunt afleren? Of zouden jullie ook best een spoedcursus mindfulness kunnen gebruiken?

Els Meijers

Afgelopen zaterdag was ik op een feestje. Het was een stafeestje, dus ik heb de hele avond gestaan. Tot tegen twaalven plotseling in beide voeten tegelijk een gruwelijke kramp schoot. Schijnt een zwangerschapskwaaltje te zijn. Ik moest er even bij gaan zitten, want het was behoorlijk pijnlijk.

En toen was daar ineens een vriendelijke jongen, die zei: ik denk dat ik het er wel uit kan masseren, zal ik? Hij studeerde voor sportdiëtist, had-ie me verteld, dus het was hem wel toevertrouwd, schatte ik zo in. Mijn nagels zaten strak in de lak, dus ik kon met mijn voeten voor de dag komen. En zo kwam het dat er ineens een onbekende man zonder gêne aan mijn tenen zat te friemelen.

Ik was een beetje in de war, ik kreeg het er warm van. Normaal moet ik niets van de fysieke nabijheid van vreemde mensen hebben. Ik griezel van bus- of treinbankjes die nog warm zijn van de vorige passagier. En als iemand me van dichtbij passeert, stop ik even met ademhalen, omdat ik die persoon niet wil ruiken. Iemand drie keer op de wang zoenen of deelnemen aan een group hug doe ik alleen als daar geen ontkomen aan is. Maar nu liet ik zomaar een wildvreemde man mijn voeten masseren. Er zijn vrouwen – heb ik me laten vertellen – die daar helemaal wild van worden.

Er gebeurde iets wonderlijks. Terwijl mijn weldoener mijn rechtervoet onder handen nam, verdween op miraculeuze wijze de kramp uit mijn linker. Was dat een speciale massagetechniek, een speciale gave? Of toch vooral het feit dat hij deze voet onaangeroerd liet? De kramp in mijn rechtervoet verdween namelijk ook pas toen ik deze weer op de grond zette. Misschien zat ik er toch niet helemaal ontspannen bij.

Iemand aanraken is een beladen onderneming. Maar de sportdiëtist in spe durfde het aan. En ik had zo’n pijn dat zijn hulp zeer welkom was. Waar ligt voor jullie de grens? Hoe reageren jullie als een vreemde of relatieve onbekende, al dan niet ongevraagd, fysiek heel dichtbij komt?

Els Meijers

Mijn zus en ik lopen de deur niet bij elkaar plat. En toch is het, als we elkaar eindelijk weer eens zien, alsof we elkaar gisteren nog gesproken hebben. We hoeven niet tot in detail van elkaar te weten wat ons bezighoudt om aan te voelen hoe het met de ander gaat. Als mijn zus en ik bij elkaar zijn, voelt het gewoon vertrouwd.

Als mijn echtgenoot er niet meer is – de kans dat ík eerder ga, is statistisch gezien nu eenmaal kleiner – dan wil ik best met mijn zus in een aanleunwoning. Elke avond een Engelse detective of kostuumdrama kijken, een kopje thee met een kaakje erbij, en natuurlijk ons breiwerk. We zouden ook samen een sprei kunnen haken.

Toen ik mijn echtgenoot leerde kennen – dit weekend elf jaar geleden – was mijn zus de eerste die ik hiervan op de hoogte stelde. Ik schreef haar een briefje dat ik voor haar verstopte, zodat mijn ouders het niet zouden lezen. Dat briefje was ik helemaal vergeten tot mijn zus het jaren later, vlak voor mijn trouwdag, aan me liet lezen. Ze had het al die tijd bewaard. Een ander goed bewaard geheim – tot vandaag dan – is dat ze me op mijn verzoek de avond vóór mijn verjaardag altijd al verklapte welke cadeaus ik van mijn ouders zou krijgen. Sorry, mam.

Hoe komt het dat sommige zussen elkaar niet kunnen uitstaan en andere zussen de dikste vriendinnen zijn of iets daar tussenin? Dat is niet (alleen) afhankelijk van factoren als een groot of klein leeftijdsverschil of geografische afstand, ontdekte de Amerikaanse socioloog Marcia Millman. Ook de ziekte of dood van ouders heeft niet zo veel effect op de zus-zus-relatie als veel mensen denken. Wat het dan wel is? Vooral de ouders zouden er een sterke invloed op hebben: als één dochter wordt voorgetrokken, vaker in vertrouwen wordt genomen of meer bij de zorg wordt betrokken, kunnen zij en haar zus(sen) uit elkaar groeien. Dat was bij ons thuis gelukkig niet het geval.

Hoe past jullie verstandhouding met jullie zussen in dit plaatje? Is die nog net zo als vroeger, of is jullie band door de jaren heen veranderd?

Els Meijers

Ik loop weer eens hopeloos achter. Afgelopen maandag had Dr. Phil in zijn tv-show een stel te gast dat een ‘open relatie’ had en regelmatig parenclubs bezocht. Mijn verbazing was groot toen ik een dag later in NRC Next een achtergrondartikel las over een parenclub in de Achterhoek. Twee gezaghebbende instituten – Dr. Phil en NRC – die in één week nagenoeg hetzelfde item brengen. Dan kan het geen toeval zijn: dan heb ik iets gemist en is gezellig samen vreemdgaan weer – of nog steeds – helemaal in.

Het NRC-artikel, waarin de reporter op bezoek ging bij een parenclub in het Gelderse Wilp, had een ondertoon van: ieder zijn meug, maar mij niet gezien. En ook Dr. Phil moest niet veel van de open relatie hebben. Hij legde zijn twee gasten het vuur aan de schenen met zijn quasi-neutrale manier van vragen stellen. En het stel deed er alles aan om uit te stralen dat hun relatie er toch vooral niet onder leed, dat zij gelukkiger waren dan ooit en dat niemand – zelfs Dr. Phil niet – hen uit elkaar kon drijven. Ze glimlachten onophoudelijk naar elkaar en hielden elkaars hand stevig vast. Ze hadden het duidelijk zwaar te verduren, ik had met hen te doen.

Het liefst had ik Dr. Phil even flink door elkaar gerammeld en hem tot de orde roepen: dr. Phil, wat bent u toch een enorm bekrompen man. Maar toen dacht ik: eigenlijk ben ik zelf niet veel ruimdenkender. Want als ik eerlijk ben, roept het fenomeen swingen – hip woord voor partnerruil – bij mij ook de nodige weerstand op. Bij een parenclub, een populaire hangout voor swingers, denk ik aan een kantineachtig café met feestverlichting, met op elke barkruk een paar witte blote billen, met veelal een tatoeage daarop. En dan vergaat bij mij alle lust. Noem mij bekrompen, maar ik heb aan één man – de mijne – meer dan genoeg. En ik wil hem met niemand delen. Swingen, prima. Ieder zijn meug, maar mij niet gezien.

Ik zal proberen niet te veel als Dr. Phil te klinken, maar eh: ben je bekrompen of naïef als je anno 2008 nog gelooft in een volstrekt exclusieve liefdesrelatie, in voor- en tegenspoed?

Els Meijers

Vannacht zat ik weer eens in een niet te stoppen hogesnelheidstrein die de verkeerde kant op reed. Dat droom ik ongeveer vijf keer per jaar. Dat is nog niet zo vaak als dat ik midden in de nacht zwetend wakker word, omdat ik droomde dat ik iets stond af te rekenen bij de drogist, terwijl ik mijn fiets nog aan de hand had. Mét mijn kleren aan, voor de goede orde.

Koploper is de droom waarin ik met een bups vrienden en vriendinnen in mijn studentenkamer van vroeger ben, en me ineens realiseer dat ik daar helemaal niet mág zijn, omdat het appartement inmiddels eigendom is van mijn ex-huisgenoot. Wat het denkbeeldige voorval zo gênant maakt – dat heb ik inmiddels al wel uitgepsychologiseerd – is dat mijn huisgenoot en ik destijds op een wat ongemakkelijke manier uit elkaar zijn gegaan.

Wat me echter nog steeds een raadsel is, is waarom juist deze droom zo hardnekkig blijft terugkomen. Die niet te stoppen trein lijkt me een klassieker. Heeft vast te maken met de angst om controle te verliezen. En het wat-zullen-de-mensen-wel-niet-van-me-denken-gevoel dat ik heb bij die denkbeeldige drogist, is mij in het dagelijks leven ook niet vreemd. Maar die droom over mijn huisgenoot van toen. Waarom juist die, en waarom zo vaak?

Volgens Freud zijn onze dromen gebaseerd op niet vervulde wensen uit ons dagelijks leven, die wij niet in het bewustzijn toelaten. Klinkt enigszins plausibel, maar zo zwaar til ik er liever niet aan. Dan zouden er nog behoorlijk wat idiote wensen in vervulling moeten gaan, want ik droom heel wat af. Andere droomexperts gaan nog verder en geloven dat dromen de toekomst voorspellen. Beangstigend. Nee, dan hang ik liever mijn eigen theorie aan dat de meeste, eenmalige dromen vooral een hoop onzin bevatten.

Hoe serieus nemen jullie dromen? Ligt er op jullie nachtkastje een notitieboekje om ze in bij te houden? Hebben jullie wel eens een droom laten uitleggen door een expert? En waar ik dan vooral nieuwsgierig naar ben: wat dromen jullie dan zoal?

Els Meijers

Sinds we de weegschaal de deur uit hebben gedaan, weten mijn echtgenoot en ik eigenlijk niet meer zo goed hoeveel we wegen. We vertrouwen erop dat de ander een seintje geeft als het te gortig wordt. Ook heb ik mijn echtgenoot plechtig laten beloven om me op tijd te waarschuwen als ik gele tanden krijg, haar op mijn kin, in elkaar overlopende wenkbrauwen of andere ongerechtigheden die op mogelijk fysiek verval duiden. Dat doet hij nu al elf jaar, in voor- en tegenspoed. En daarom zie ik er nog steeds zo woest aantrekkelijk uit.

Uit onderzoek van psycholoog Pieternel Dijkstra blijkt echter dat het oog van de partner een dubieuze maatstaf is om iemands fysieke aantrekkelijkheid te beoordelen. Over het algemeen vinden we onze partner niet alleen een stuk aantrekkelijker dan wij onszelf vinden, maar ook dan de partner zichzélf vindt.

Terwijl mijn echtgenoot baalt van de broeksknoop die na twee weken Frankrijk nog maar net dicht kan, knijp ik nog eens verlekkerd in zijn handvatten. Als hij verzucht dat zijn haargrens op jaarbasis zo’n halve centimeter wijkt, werp ik liefdevol en welgemeend tegen dat ik hem, sinds ik hem ken, alleen maar mooier vind worden. Maar dan antwoordt hij steevast: “Dat zeg je ook alleen maar, omdat je van me houdt”.

Volgens Pieternel Dijkstra zit hij er niet ver naast. Hoe sterker de illusie dat je gezegend bent met een onweerstaanbare partner, hoe tevredener je bent met je relatie en hoe beter je met relatieproblemen omgaat, concludeert zij. Een positieve draai geven aan het uiterlijk van je partner zou een mechanisme zijn om te blijven geloven dat je De Ware hebt gevonden. We houden onszelf dus (onbewust) een beetje voor de gek door het fysieke voorkomen van onze partner de hemel in de prijzen. En toch vind ik het een mooi mechanisme.

De enige vraag die in me opkomt naar aanleiding van het onderzoek is: wat is precies ‘aantrekkelijk’? En hoe meet je dat? Wat vinden jullie eigenlijk aantrekkelijk aan jullie partner? Of, hoe ziet jullie ideale partner eruit? En ik neem natuurlijk geen genoegen met: ‘maar het gaat toch om het innerlijk’…

Els Meijers

De overburen hebben een enorme Landrover. Die parkeren ze regelmatig bij ons voor de deur, soms met twee wielen op de stoep. Het trottoir is hier maar anderhalve meter breed en we hebben geen voortuin, dus de auto staat gevoelsmatig bij ons in de huiskamer geparkeerd. Dan erger ik me blauw, maar zeg er niets van.

Tot op heden heb ik de verleiding kunnen weerstaan om ‘per ongeluk’ met de kinderwagen een van de zijportieren te schampen. Ik werk haar wel eens een vermanende, geïrriteerde blik toe, in de hoop dat dit de overbuurvrouw aan het denken zet. Maar daarvan was zij tot op heden – gek, hè – nog niet onder de indruk.

Een tijdje geleden stond ze net haar kinderen in te laden, toen ik onze voordeur opendeed. Ik kon geen kant op, want ik zat klem tussen twee openstaande portieren. De overbuurvrouw zei: “De straat staat vaak zo vol geparkeerd dat we onze wagen nergens anders kwijt kunnen. Maar dat vinden jullie toch niet vervelend, hoop ik”. Ik had op dat moment gewoon kunnen zeggen: “Nou… nu je erover begint, eigenlijk wel”. Maar in plaats daarvan mompelde ik iets als: “Nee joh, geen probleem. Mooie auto”.

Wat ben ik toch ook een schaap! Waarom is het zo moeilijk om je grenzen duidelijk aan te geven? Volgens de Amerikaanse psycholoog Anne Dickson is een diep ingebakken behoefte aan goedkeuring de oorzaak. We hebben ten onrechte het idee dat onze hele persoonlijkheid wordt afgekeurd als we in één situatie ‘nee’ zeggen. In mijn geval: dat de overbuurvrouw zal antwoorden: “Wat ben jij een bekrompen onmens. Weet je wat, ik parkeer mijn auto voortaan nóg iets dichter op je voorgevel. En een uitnodiging voor de buurt-BBQ die kun je ook wel op je buik schrijven”.

Het boek van Anne Dickson heb ik klaargelegd bij de voordeur om een mooie assertieve volzin uit voor te dragen, zodra de Landrover weer voor de deur wordt geparkeerd. Misschien trek ik er zelfs een assertieve blik bij.

Ben ik hier het enige schaap, en schudden jullie meewarig het hoofd als jullie dit lezen? Of balen jullie er zelf ook wel eens van dat jullie niet wat assertiever optreden als dat nodig is?

Els Meijers

De afgelopen tijd hebben we nogal wat internationale bruiloften meegemaakt: een Engelse, twee Duitse en vorige week een Zweedse. Wat ze met elkaar gemeen hadden, was dat er geen ‘stukjes’ werden opgevoerd. Er werd wel gespeecht tijdens het diner, maar dat vind ik toch iets anders dan dat het feestgedruis abrupt wordt stilgelegd voor een ABC, levensloop of ander staaltje dichtvlijt.

Ik weet niet hoe het met jullie is gesteld, maar ik ben dol op stukjes. Hoe afgezaagd ze soms ook zijn (pluk een lied van internet en vervang de namen van het bruidspaar) en hoe tenenkrommend slecht ze soms ook worden uitgevoerd (repeteren is er vaak niet bij): stukjes maken voor mij het feest compleet. Je weet in één klap uit wat voor nest de bruid en bruidegom komen. En als je je niet kunt losrukken uit een saai gesprek, is zo’n stukje een welkome onderbreking.

Het opvoeren van stukjes is een oer-Hollands ritueel, waar een diepere betekenis achter schuilgaat, heb ik me laten vertellen. In een ABC of levensloop kunnen familie of vrienden soms lastig te verwoorden gevoelens van liefde en respect tot uiting brengen, maar ook op een geestige manier laten voelen dat een of beide echtelieden nog iets goed te maken hebben. Tegelijkertijd zorgen de stukjes voor verbondenheid, want ze gaan meestal over gebeurtenissen die je alleen maar kent als je tot de naaste familie- of vriendenkring behoort. Wat volgens mij nog het meest voor verbondenheid zorgt, is de collectieve plaatsvervangende schaamte voor die zwager of collega die zich zichtbaar doodgeneert voor het slecht gecomponeerde lied dat hij met zijn groepje ten gehore staat te brengen.

De Zweedse bruiloft waar we vorige week waren, had geen stukjes, maar wel een ander bijzonder feestelement. Als de bruidegom even uit zicht was, mochten alle mannelijke gasten de bruid kussen. En als de bruid haar neus ging poederen, vlogen alle vrouwelijke genodigden onder luid gejoel de bruidegom om de hals. Dit zou ook wel een Nederlandse traditie mogen worden, wat mij betreft. Mits het bruidspaar in kwestie een beetje appetijtelijk is.

Els is op vakantie. De kans dat zij jullie reacties beantwoordt, is niet heel groot.

Els Meijers

Ik ben altijd wel ergens bang voor, vrees ik. Bang voor invoegen op de snelweg, slangen, water in mijn ogen, films waarin een kind wordt vermoord, gips happen bij de tandarts, dat de hel bestaat, en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Een angst die mijn leven nog het meest beheerst, is mijn angst voor roltrappen, want daar heb je er zo veel van. Ik zweet vooral peentjes als ik bovenaan sta en mijn voet op de eerste trede moet zetten om naar beneden te gaan. Dan voel ik dat mijn bovenlijf naar voren helt en de rest van mijn lijf meesleurt de afgrond in. En dan zie ik mezelf al beneden liggen, een bloederig tafereel. Dus neem ik liever de lift of de trap.

Volgens cognitief wetenschapper Jerry Fodor hangt de beleving van angst samen met hoe mannen en vrouwen zijn opgevoed. Omdat vrouwen over het algemeen afhankelijker, minder assertief, emotioneler, passiever en meer risicovermijdend zijn dan mannen, zijn ze vatbaarder voor angst. Zou dat echt zo zijn? Dat je zelden angstige mannen spreekt, komt natuurlijk ook omdat mannen, mannelijk als ze zijn, daar liever niet voor uitkomen, denk ik dan.

Gelukkig is bijna elke irreële angst te overwinnen, dus ook roltrapangst. Een ervaringsdeskundige raadde me aan om gewoon eens een roltrap te némen. En dan nog eens, en nog eens. Als je 1.000 keer veilig beneden bent gekomen – en dat kan, want hoe vaak lees je in de krant dat iemand van een roltrap is gestort – dan hoef je echt de 1.001e keer niet bang te zijn dat je alsnog verongelukt. Ik heb er inmiddels zo’n vijftig getrotseerd en ik leef nog. So far, so good.

Het zou mij enorm tot steun zijn te weten dat ik niet de enige angsthaas ben. De Libelle-lezeressen die ik ken, komen op mij over als sterke, dappere vrouwen. Maar toe, jullie hebben toch ook wel een ridicule angst of fobie die jullie liever kwijt dan rijk zijn?

Els is deze week in Stockholm. De kans dat zij jullie reacties beantwoordt, is zeer gering.

Els Meijers

Soms roept onderzoek meer vragen op dat het beantwoordt. Uit een onderzoekje dat op zo veel websites is gepubliceerd dat de oorspronkelijke bron niet meer te traceren is, blijkt dat één op de drie mannen hun partner helpt bij het ontharen.

De eerste vraag die dit onderzoek bij mij opriep, was: pardon, zó veel? Mijn tweede vraag was: waarom willen mannen dit in hemelsnaam? Mijn derde vraag was: wat vinden die partners daar dan van? Nu ik er nog eens over nadenk, komt er een nog een vierde vraag bij me op: zijn in dit onderzoek ook echt oksels, kuiten, onderkinnen en andere niet opwindende lichaamsdelen meegenomen?

Als ik mijn overtollige haargroei te lijf ga – met scheermes en scheergel, ik ben old school wat ontharen betreft – doe ik dat alleen als ik zeker weet dat er niemand in de buurt is. Daar hoef ik echt geen pottenkijkers bij te hebben, laat staan assistentie. De aanblik van mijn schuimige witte benen vol stoppels, beginnende bloedfonteintjes bij de enkels en een flinke toef schuim onder mijn oksels wil ik eenieder besparen. Mijn echtgenoot vindt het al shocking genoeg dat hij regelmatig een achtergebleven, moeilijk te duiden vrouwenhaar aantreft in zijn nieuwe scheermes.

Maar er zijn dus vrouwen die geen probleem hebben met een beetje hulp bij het ontharen, die dit misschien zelfs aanmoedigen. “Soort samenspel, stukje intimiteit”, zegt ene Fabiënne op een webforum waarop dankbaar uit het bizarre onderzoek wordt geciteerd. Ik vrees dat het bij ons in huis voorgoed gedaan is met alle intimiteit, als mijn scheersessies openbaar worden.

Ik durf het jullie bijna niet te vragen. Maar ach, toe, gooi het in de groep (desnoods maak je er even een andere gebruikersnaam voor aan), kunnen jullie het ontharen makkelijk alleen af, of is hulp van derden welkom? En wat is hier dan in hemelsnaam de meerwaarde van? Ik merk het wel als dit onderwerp te heftig is. Dan hebben we het volgende keer gewoon weer over een maatschappelijk écht relevante kwestie.

Els Meijers

Mijn zoon van tweeënhalf heeft zijn muzikale hart op de juiste plaats. Dat vinden zijn ouders tenminste, die ontzettend veel van rock en popmuziek houden. Als we in de auto zitten en de radio staat aan – Arrow Classic Rock meestal, zeker als mijn echtgenoot de autoradio bedient – schudt mijn zoon met zijn hoofd mee op de maat, als een klein headbangertje. Precies wat hij zijn vader wel eens ziet doen bij een gitaarsolo.

Als ik mijn zoon ‘s avonds naar bed breng en hem vraag welke twee liedjes we samen nog gaan zingen voordat het licht uitgaat, is een van zijn favoriete verzoeknummers ‘weolvidajellosubawin’ (Yellow submarine van The Beatles). Ook vraagt hij regelmatig om ‘odogeddana’ (All together now, van dezelfde cd). Behalve zijn cd’s van Sesamstraat, Bassie & Adriaan en Dikkertje Dap trekt hij ook wel eens een cd van Serge Gainsbourg uit de kast, maar dat kan ook zijn omdat de primaire kleuren van de hoesjes hem zo aanspreken.

Afgelopen zaterdag roerde hij zijn ouders tot tranen toe, toen hij spontaan de karakteristieke stem van Johnny Cash herkende. Gelukkig zei hij na een half uurtje ook gewoon: “En nu wil ik Meneer de Uil”.

We willen de muzikale smaak van onze zoon niet beïnvloeden, maar doen dat onbewust toch. Muzieksmaak wordt vooral beïnvloed door omgevingsfactoren. Als jij in je tienerjaren bent opgegroeid met The Beatles, Johnny Cash en Serge Gainsbourg en deze muziek net zo mooi vond als je ouders, dan is de kans groot dat je deze muziek ook mooi bent blijven vinden. Dat blijkt tenminste uit onderzoek van MTV en hoogleraar Popmuziek Tom ter Bogt. Als tieners eenmaal een bepaalde stijl aanhangen, blijven zij dat waarschijnlijk heel lang, misschien wel de rest van hun leven, doen.

Klopt deze theorie met hoe úw muzieksmaak zich door de jaren heen heeft ontwikkeld? Luistert u bijvoorbeeld nog steeds naar muziek die u in uw jeugd ook draaide? Of ontwikkelt uw muzikale voorkeur zich nog steeds?

Els Meijers

Els: Hee Daniel, ik had eigenlijk al een slecht gevoel over de wedstrijd voordat hij begonnen was. Toen ik nog even wat zenuwachtig heen en weer zapte voor de wedstrijd, zag ik dat RTL4 de film Apocalypse uitzond. Fijn, een film over het einde der tijden. Laat dat alsjeblieft niet symbolisch zijn voor Nederland-Rusland, dacht ik nog. Dat het er echt op zat voor Oranje, wilde ik pas geloven toen het laatste fluitsignaal klonk. Hoe was de sfeer op dat moment bij jullie?

Daniel: Beste Els, ik zat met mijn gehele familie op een soort CenterParcs aan het Veluwemeer (nog excuses aan de Duitse familie in de huisjes 116 en 117). Er hingen oranje vlaggetjes tussen de huisjes. Al vrij vroeg in de wedstrijd maakte ik me zorgen over de kracht van de Russen en de falende tactiek van Nederland. Maar ik hield hoop vanwege een geweldige Van der Sar. Direct na de 3-1 ben ik de tuin ingelopen en pas teruggekomen bij de nabeschouwing.
En dan zal ik jou nog even verblijden met mijn top 3 niet-spelgerelateerde momenten van het EK:

- De ‘rollercoaster’ van Khalid Bhoularouz. Eerst onverwacht opgeroepen voor Oranje, alsnog afgevallen, door Babels blessure opnieuw teruggeroepen, onverwacht in de basis-elf opgesteld, het verdriet om zijn te vroeg geboren en overleden dochtertje, met Oranje uitgeschakeld.
- De bedankbrief van de gemeente Bern aan de Oranjefans in de Telegraaf.
- De buschauffeur van het Franse team die zijn bus in een krappe bocht als een botsautootje heen en weer liet stuiteren tussen hek en achterliggers.

Els: Wat mij tot tranen roerde – ja sorry, zwangerschapshormonen – was al dat Oranjekroost dat na afloop van de eerste drie wedstrijden door hun vaders op de arm werd genomen. Waar ik ook rillingen van kreeg, was het volkslied van Rusland – oké, verkeerd moment. Dat leek wel de slotscène uit een indrukwekkende Broadway-musical, zo mooi. Ook was ik onder de indruk van het manhaftige optreden van NOS Journaal-verslaggever Margriet Brandsma in Basel, tussen al die malloten en een vervelende Veronica-reporter.

Daniel, welk gevoel ga jij aan dit EK overhouden? Gaat Oranje zich nu plaatsen voor het komende WK? En wat ik al die tijd wilde weten, maar niet durfde te vragen: kun jij zelf eigenlijk een beetje voetballen?

Daniel: Ik houd een magisch gevoel aan dit EK over. Spectaculaire overwinningen op twee van de beste voetballanden ter wereld neemt niemand ons af, ook Guus niet. Oranje moet zich nog plaatsen voor het WK en gáát zich ook absoluut plaatsen. En wat betreft mijn eigen voetbalskills… Ik ben meer een Engelaar dan een Van Persie, maar dan op trapveldjesniveau. Dag Els.

Els: Dag Daniel.

Het zit erop. Voor Oranje, en dus ook voor de EK-columns van Daniel en Els. Maar we nemen geen afscheid zonder nabeschouwing natuurlijk!

Els: Hee Daniel, ik had eigenlijk al een slecht gevoel over de wedstrijd voordat hij begonnen was. Toen ik nog even wat zenuwachtig heen en weer zapte voor de wedstrijd, zag ik dat RTL4 de film Apocalypse uitzond. Fijn, een film over het einde der tijden. Laat dat alsjeblieft niet symbolisch zijn voor Nederland-Rusland, dacht ik nog. Dat het er echt op zat voor Oranje, wilde ik pas geloven toen het laatste fluitsignaal klonk. Hoe was de sfeer op dat moment bij jullie?

Daniel: Beste Els, ik zat met mijn gehele familie op een soort CenterParcs aan het Veluwemeer (nog excuses aan de Duitse familie in de huisjes 116 en 117). Er hingen oranje vlaggetjes tussen de huisjes. Al vrij vroeg in de wedstrijd maakte ik me zorgen over de kracht van de Russen en de falende tactiek van Nederland. Maar ik hield hoop vanwege een geweldige Van der Sar. Direct na de 3-1 ben ik de tuin ingelopen en pas teruggekomen bij de nabeschouwing.
En dan zal ik jou nog even verblijden met mijn top 3 niet-spelgerelateerde momenten van het EK:

- De ‘rollercoaster’ van Khalid Bhoularouz. Eerst onverwacht opgeroepen voor Oranje, alsnog afgevallen, door Babels blessure opnieuw teruggeroepen, onverwacht in de basis-elf opgesteld, het verdriet om zijn te vroeg geboren en overleden dochtertje, met Oranje uitgeschakeld.
- De bedankbrief van de gemeente Bern aan de Oranjefans in de Telegraaf.
- De buschauffeur van het Franse team die zijn bus in een krappe bocht als een botsautootje heen en weer liet stuiteren tussen hek en achterliggers.

Els: Wat mij tot tranen roerde – ja sorry, zwangerschapshormonen – was al dat Oranjekroost dat na afloop van de eerste drie wedstrijden door hun vaders op de arm werd genomen. Waar ik ook rillingen van kreeg, was het volkslied van Rusland – oké, verkeerd moment. Dat leek wel de slotscène uit een indrukwekkende Broadway-musical, zo mooi. Ook was ik onder de indruk van het manhaftige optreden van NOS Journaal-verslaggever Margriet Brandsma in Basel, tussen al die malloten en een vervelende Veronica-reporter.

Daniel, welk gevoel ga jij aan dit EK overhouden? Gaat Oranje zich nu plaatsen voor het komende WK? En wat ik al die tijd wilde weten, maar niet durfde te vragen: kun jij zelf eigenlijk een beetje voetballen?

Daniel: Ik houd een magisch gevoel aan dit EK over. Spectaculaire overwinningen op twee van de beste voetballanden ter wereld neemt niemand ons af, ook Guus niet. Oranje moet zich nog plaatsen voor het WK en gáát zich ook absoluut plaatsen. En wat betreft mijn eigen voetbalskills… Ik ben meer een Engelaar dan een Van Persie, maar dan op trapveldjesniveau. Dag Els.

Els: Dag Daniel.

Vroeger, toen voetballers nog wel eens een matje of een snor droegen, waren ze veel makkelijker uit elkaar te houden. Vroeger, pak ‘m beet twintig jaar geleden, hadden voetballers volgens mij ook veel karakteristiekere koppen. Danny Blind leek echt niet op Jan Wouters, en Ruud Gullit niet op Gerald Vanenburg. Zelfs Ronald en Erwin Koeman kon ik van elkaar onderscheiden.

Even terug naar 2008. Het haar van onze verdediging, waarom moet dat zo ultrakort? Waarom zijn stekeltjes en stoppeltjes ineens zo populair? Ik heb dat even nabeschouwd met een vriendin en zij denkt dat Hans Jorritsma erachter zit, Oranje’s teammanager wiens invloed verder reikt dan we kunnen bevroeden. Misschien heeft hij vlak voor het EK wel geopperd om met z’n allen de tondeuse eroverheen te halen. Als teken van verbroedering, voor de teamspirit – en nog onderhoudsvriendelijk ook. Marco van Basten moet gedacht hebben: oké, geef mij de tondeuse ook maar even door. Staat hem goed, evenals dat antracietgrijs.

Hopelijk zijn de stekeltjes zaterdag uitgegroeid tot plukjes. Met de terugkeer van de natuurlijke haardracht zal de herkenbaarheid van het Nederlands elftal toenemen, zodat de spelers in de finale op 29 juni – ook voor een leek – feilloos van elkaar te onderscheiden zijn. Jullie mogen me overhoren. Ook hoop ik dat tegen die tijd die prachtige babyblauwe kousen hun rentree maken, want die mis ik. Maar dan moet eerst Italië worden uitgeschakeld. Omdat hun blauwe-kousen-witte-broek-combinatie onverenigbaar was met die van Nederland, moesten de Nederlandse blauwe kousen wijken voor oranje, las ik ergens. Zo zonde.

Nu we alle triviale uiterlijkheden van het Nederlands elftal behandeld hebben, kunnen we weer overgaan tot het spel. Dus Daniël, kom er maar in.

Groeten, Els

Hoi Daniël,

Had ik net zo’n beetje de juiste namen bij de juiste gezichten, stelde de bondscoach dinsdag een nagenoeg compleet nieuw elftal op. Moest ik weer helemaal opnieuw beginnen. Kijk, zo’n Mario Melchiot pik ik er nog wel uit. En van Klaas-Jan Huntelaar is er ook maar één. Maar met de verdediging had ik afgelopen dinsdag meer moeite. Die jongens lijken zo op elkaar! Allemaal jonge, opgeschoten knullen met millimeterhaar.

Vroeger, toen voetballers nog wel eens een matje of een snor droegen, waren ze veel makkelijker uit elkaar te houden. Vroeger, pak ‘m beet twintig jaar geleden, hadden voetballers volgens mij ook veel karakteristiekere koppen. Danny Blind leek echt niet op Jan Wouters, en Ruud Gullit niet op Gerald Vanenburg. Zelfs Ronald en Erwin Koeman kon ik van elkaar onderscheiden.

Even terug naar 2008. Het haar van onze verdediging, waarom moet dat zo ultrakort? Waarom zijn stekeltjes en stoppeltjes ineens zo populair? Ik heb dat even nabeschouwd met een vriendin en zij denkt dat Hans Jorritsma erachter zit, Oranje’s teammanager wiens invloed verder reikt dan we kunnen bevroeden. Misschien heeft hij vlak voor het EK wel geopperd om met z’n allen de tondeuse eroverheen te halen. Als teken van verbroedering, voor de teamspirit – en nog onderhoudsvriendelijk ook. Marco van Basten moet gedacht hebben: oké, geef mij de tondeuse ook maar even door. Staat hem goed, evenals dat antracietgrijs.

Hopelijk zijn de stekeltjes zaterdag uitgegroeid tot plukjes. Met de terugkeer van de natuurlijke haardracht zal de herkenbaarheid van het Nederlands elftal toenemen, zodat de spelers in de finale op 29 juni – ook voor een leek – feilloos van elkaar te onderscheiden zijn. Jullie mogen me overhoren. Ook hoop ik dat tegen die tijd die prachtige babyblauwe kousen hun rentree maken, want die mis ik. Maar dan moet eerst Italië worden uitgeschakeld. Omdat hun blauwe-kousen-witte-broek-combinatie onverenigbaar was met die van Nederland, moesten de Nederlandse blauwe kousen wijken voor oranje, las ik ergens. Zo zonde.

Nu we alle triviale uiterlijkheden van het Nederlands elftal behandeld hebben, kunnen we weer overgaan tot het spel. Dus Daniël, kom er maar in.

Groeten, Els

Je snapt: Nederland-Roemenië was een interessante pot en bevestigde de vorm van Nederland als titelkandidaat, maar deed niemands bloed sneller stromen. Alhoewel, dat is maar hoe je het bekijkt. Met de Roemeense Mutu en Van Persie stonden toch twee spelers in het veld die op de ranglijst van ‘lekkerste spelers op het EK’ hoge ogen gooien. Niemand minder dan Songfestival-goeroe Cornald Maas tipte de Roemeense scherpschutter van Fiorentina als knapperd van dienst.

Jaloers als ik ben, wil ik wel de aantekening maken dat deze beste man onlangs door zijn werkgever Chelsea is ontslagen vanwege cocaïnegebruik en vervolgens door een rechter is veroordeeld tot het terugbetalen van 12 miljoen euro van zijn exorbitante salaris. Maar goed, ik loop lang genoeg mee om te weten dat hoe ‘slechter’ een man soms is, des te interessanter hij voor sommige vrouwen (en gays) lijkt te worden. Dit laatste wordt alleen maar bevestigd als ik de nummer 1 van de lekkere voetballerslijst bekijk. Christiano Ronaldo met zijn geëpileerde wenkbrauwen en zijn stierennek siert op dit moment menig nationaal en internationaal meisjesblad. Regelmatig bestelt hij dames van lichte zeden in hotelkamers en in zijn villa. En hij heeft – evenals Kluivert en Van Persie – beschuldigingen voor verkrachting aan zijn broek gekregen (waar ze overigens allemaal van zijn vrijgesproken).

Een indrukwekkend uiterlijk is voor voetballers overigens niet alleen de manier om na de wedstrijd lekker te scoren in de disco. Ook op het veld doen deze mannen het allemaal bijzonder goed. Een bekend verhaal is dat het Nederlandse en Duitse team voorafgaand aan de halve finalewedstijd voor het EK’88 in Hamburg in de catacomben stonden te wachten om het veld te betreden. Omdat er niet veel ruimte was, stonden de Duitsers, waaronder Andreas Brehme en Jürgen Klinsmann, schouder aan schouder met de 1.90 meter lange lijven van onder andere Rijkaard en Gullit, uiteraard toentertijd met snor en woeste dreadlocks. Lang na het 2-1 verlies voor de Duitse mannschaft dat volgde, bekende menig Duitse speler dat ze, zonder dat er een bal was getrapt, in de tunnel naar het veld al op achterstand stonden.

Nu denk ik niet dat een doorgewinterde verdediger zich enorm laat intimideren door de kleine lijfjes en de grappige koppies van Sneijder en Robben, zeker niet als ze bovenop die vroeg-kalende kruintjes kijken. Maar een paar dingen weet ik wel zeker: het stoere oranje uit 1988 had veel meer moeite met de voorrondes dan de huidige oranje-geweldenaars en ‘Mooie Mutu’ zit op het vliegtuig naar Boekarest en telt zijn overgebleven spaarcenten.

Dat doet me trouwens denken Els: zaterdag vier ik mijn verjaardag… graag wil ik een finaleplek als cadeau.

Groeten,
Daniel

Waarschijnlijk was dat slechte voorgevoel een onbewuste strategie om mezelf psychisch in te dekken tegen een mogelijke tegenslag. Daar heb ik wel vaker een handje van. Zodat ik bij 4-1 in het voordeel van Frankrijk had kunnen zeggen: zie je wel, dat zei ik toch al, ik zei nog: dat wordt helemaal niets met Oranje. Maar zo ver kwam het niet. Het werd 4-1 voor Nederland.

Tijdens de wedstrijd was ik er niet helemaal bij met mijn hoofd, moet ik bekennen. Naast mij zat mijn echtgenoot de harde schijf van zijn laptop te defragmenteren en dat leidde een beetje af. En telkens als ik dacht: die bal moet er wel in gaan, dan miste ik het doelpunt. Omdat ik op dat moment automatisch uit het raam keek om te zien of onze overbuurman al naar buiten kwam gestormd om luid te toeteren met zijn voetbalclaxon en “Hoi, hoi, hoi” te roepen. Dat deed hij ook tijdens het afgelopen WK. Een paar keer maar, want toen viel er niet zo veel te ‘hoi-hoi-hoi-en’ voor Nederland. Maar de overbuurman was blijkbaar niet thuis. Voor opperste concentratie moet ik de volgende keer misschien toch maar naar het café.

Er gebeurde iets moois tijdens Nederland-Frankrijk. Nederland won. En een fractie van een seconde nadat Robin van Persie voor 2-0 zorgde, voelde ik iets trappelen in mijn buik. Tenminste, dat denk ik. Dat weet ik bijna zeker. Ik ben ruim vier maanden zwanger, voor de tweede keer, en het schijnt dat sommige vrouwen dan al in een veel eerder stadium hun baby kunnen voelen. Ik keek mijn echtgenoot aan en zei: ik geloof dat hij schopte. Hij, ja. Het moet wel een jongen zijn, want hij houdt blijkbaar van voetbal. We noemen hem Robin. Ook als het een meisje is.

Daniel – ook een mooie naam trouwens – wat denk jij: moet ik, net als onze minister-president, de 29e maar vast vrijhouden?

Groeten, Els