Maar in deze moderne tijden is het makkelijk op de hoogte blijven van alles wat er thuis gebeurt. Hoe het met de formatie staat. Wat de Taliban van de PvdA vindt. En vooral dat de Telegraaf het ‘nieuws’ brengt dat ‘Marokkanen zich thuisvoelen in Nederland’.

‘Vroeger’ kon ik witheet worden van dit soort berichten, tegenwoordig haal ik er mijn schouders over op. Waarom zouden ‘Marokkanen’ zich niet thuis voelen in Nederland?! Definieer ‘Marokkaan’! Zou het iemand kunnen zijn die in Nederland geboren is, in Nederland op school heeft gezeten, studeert of werkt, iemand van wie de familie en vrienden in Nederland wonen en iemand die een Nederlands paspoort heeft? Het zou zomaar kunnen. Dat die ‘Marokkaan’ daarnaast nog een andere taal spreekt, geassocieerd wordt met criminaliteit en gewelddadig randjongerengedrag, is een gegeven. Zoals ‘de Nederlander’ standaard geassocieerd wordt met drugs en De Wallen. [rectangle]Niet met Nobelprijswinnaars of onze zogenaamde ‘kennisindustrie’. Dat die Marokkaan ook met zijn negatieve kant geassocieerd wordt, zal ‘m waarschijnlijk net zo hard raken als de associatie van drugs en het sekstoerisme op De Wallen. De doorsnee Marokkaan haalt er zijn schouders over op. Daar durf ik als Nederturk een wedje op te leggen. Dus dat die Marokkaan zich thuisvoelt in Nederland mag geen verbazing wekken. Hij woont hier, het is de bedoeling dat hij zich thuis voelt in de omgeving waar hij woont. Dat is, lijkt me ook voor hem de reden waarom hij in Nederland woont. Of blijft. Zoals de rest van ons.

Het wordt tijd dat we de rest van Nederland en Nederlanders serieus nemen, en laten zien dat Nederlanders in diverse varianten bestaan. En dat ook de Marokkaanse variant zich hier thuis voelt. Omdat hij hier thuis is. En blijft.

Daarnaast is Nina Storms vooral bekend als de dame die haar internetbedrijf World Online naar de beurs bracht, daar zeshonderd miljoen euro aan overhield, haar eigen aandelen maanden eerder al verkocht bleek te hebben en de internetbubbel deed barsten. De koers van World Online stortte in, vrienden, medewerkers en de man op straat waren hun inleg kwijt maar mevrouw Brink, nu Storms en geboren Vleeschdrager was wat eurootjes rijker. In plaats nog lang en gelukkig in de anonimiteit te leven deed mevrouw Brink wat al die vrouwen die het van pauper tot Quote 500 schoppen, doen. ‘Bewijzen’ dat ze een goede zakenvrouw is – althans, ze probeert het. En een van die pogingen is het boek NINA waar journalist Eric Smit vier jaar aan gewerkt heeft, uit de boekhandel te krijgen. Dat is niet gelukt. [rectangle]

Toch een nederlaag voor iemand die denkt dat alles te koop is. Ja, een vliegtuig is te koop. Juwelen en een eiland ook. Maar respect? Zeker niet. En vooral niet als je dan beslag laat leggen op het bezit van de journalist in kwestie, die een boek over jou heeft geschreven. Wat ik niet zo goed snap, is dat als je het een slecht boek vindt, en als je vindt dat er onwaarheden in het boek staan (de rechter achtte dat trouwens niet de moeite van een publicatieboycot waard), dan negeer je toch die hele journalist en dat boek? Aandacht geven aan iets wat je wilt doodzwijgen, is altijd nog de slechtste oplossing, niet goed voor je bloeddruk ook. Wat kan er zo erg zijn aan het boek NINA, geschreven door journalist Eric Smit, dat het rechtvaardigt om beslag te leggen op het hele hebben en houden van de journalist, nota bene een half jaar nadat het boek is uitgekomen?! Eric kan momenteel niet bij het geld dat hij verdient, sterker nog hij kan zelfs niet bij het spaargeld van zijn kinderen komen. Chic, mevrouw Brink, of mevrouw Storms. Heel chic. Had dan gewoon uitgeverij Prometheus opgekocht, de uitgever van het boek NINA. Wel zo makkelijk.

Steun Eric Smit door follower te worden op Twitter: @steunsmitsteunen. Doneren voor zijn juridische verdediging kan via stichting Muckraker 78.49.32.972 (Triodos Zeist).

Ik doe er lacherig over maar ontkennen is eigenlijk niet aan de orde. Familie en vrienden kijken al niet meer op, die vragen zich alleen af wanneer ik weer begin – in tijden van stilte.

Mijn verslaving is niet echt erg en daar begint het al mee: afzwakken. Nee, het is geen verslaving, het is een hobby die af en toe de kop opsteekt. Zo eens in de tien jaar. Bij het woordje tien jaar zal 80% van mijn vriendenkring zich verslikken: “Tien maanden lijkt me waarschijnlijker Umar.” Ik neem het me ook altijd weer voor: nu even niet. Echt niet.

De bekendste en daarmee beruchtste verslavingen moeten alcohol en suiker zijn. Alcohol kan me gestolen worden en suiker eigenlijk ook. Tenzij ik een dropje neem – dan moet de zak leeg. De remedie is simpel: geen drop kopen. Lukt goed, behalve bij het tankstation. Taartjes zijn een vak apart: een kieskeuriger taartjeseter dan ik bestaat niet. Hema en bakkersspul loop ik straal voorbij. Bijenkorf en banketbakkerspatisserie is niet per definitie goed, de uitstraling, kleur en combinatie moeten goed zijn. Nuffig, ouderwets nuffig ben ik als het om taartjes gaan. Maar een goede taart krijg ik op – niet verder vertellen. Ik doe het niet, maar dat komt doordat ik hele taarten mijd. Kortom, suiker is een milde verslaving die ik goed de baas kan. Maar dan. Die andere. Ik moet het zeggen maar krijg het niet over mijn lippen. Uit mijn toetsenbord. Ik ben verslaafd aan verbouwen. [rectangle]

Zucht. Dat kost moeite. Normale mensen haten verbouwen – ik ook – maar ik behoor tot diegenen die het eindresultaat kunnen visualiseren. Geef mij een bouwval en binnen een minuut zie ik of het potentie heeft of niet. Of hoe het potentie kan krijgen. Na een bouwval in Nederland kon ik me uitleven op de bouwval in Turkije. Inmiddels is het paleis in Nederland toe aan een schilderbeurt. En ik heb lekkage gehad. Dus dan mag ik weer. De lekkage is werk voor de stukadoor, het hele trappenhuis wordt gedaan en tja, als we dan toch bezig zijn, pak dan meteen het interieur mee. Die lamp is kapot en moet vervangen, in de kleedkamer moet een nieuw rek en trouwens: van die kapotte lamp heb ik er twee dus ze moeten allebei vervangen. Nu we toch zo lekker bezig zijn: laat de keukenboer ook maar komen, ik wil een nieuw granieten aanrechtblad in de keuken. 

En waarom? Omdat de lekkage verholpen moest worden. Dan is het toch logisch dat je maar meteen de rest ook meeneemt. Wel zo makkelijk. Zucht. Verslaafd. Valt niet te ontkennen. Of wel?

Maar fietsen in Amsterdam, als de zon schijnt, echt, leuker dan dat wordt het niet in Amsterdam. Fietsen is zo Hollands als maar zijn kan, in geen enkel ander land is fietsen zo vergroeid met de bevolking als bij ons. Wie het als kind niet geleerd heeft, zal het ook niet snel oppakken. Mijn moeder kan het bijvoorbeeld niet, fietsen. Ze mag het ook niet van ons, het hoeft niet, en fietsen is moeilijker dan wij denken. Noem me asociaal maar toeristen op de fiets, ik haat ze. Ze kunnen het niet, ze kennen de weg niet in Amsterdam en ze vergeten dat ze in een stad met verkeer rondrijden, niet in een Disneyland voetgangerszone – hoezeer Amsterdam daar bij tijd en wijle ook op mag lijken. [rectangle]

Fietsen als je koud een nacht terugbent uit Turkije, is genieten. Je ziet de stad, de mensen, het verkeer, de beweging. Je ziet hoe iedereen met elkaar omgaat en je ziet hoe goed alles geregeld is hier. Ja, al ons geklaag ten spijt is fietsen in Nederland een luxe. De fietspaden zijn duidelijk aangegeven en breed. Fietsers geven het aan als ze afslaan naar links of rechts – heus. Automobilisten houden rekening met fietsers – in een andere situatie zijn ze het zelf ook. En door rood licht rijden, gebeurt alleen als het kan – fietsers nemen geen onnodige risico’s. Ja, fietsen gaan vanzelf. Zoals wonen, leven en functioneren in twee landen voor mij ook vanzelf gaat. Het is heel rustgevend om dat te realiseren, dat het leven, mijn leven, vanzelf gaat en dat ik daar prima in fiets.

Gevonden op mn balkon in Turkije. Ongetwijfeld net geboren. Mamakat was een wandeling aan het maken toen ik haar vond en in blinde paniek belde ik mijn moeder: “Kom. Onmiddellijk. Naar. Mij.” Doodsbang voor alles wat klein is en verzorging nodig heeft – ja, dat ben ik met mijn grote waffel. Mijn moeder piekerde er niet over, ze was koud tien uur daarvoor midden in de nacht met mijn zusje geland in Turkije maar bracht het op zijn ‘moeders’: “Waar een minikat is, is ook een mamakat. Niet aankomen gewoon even rustig afwachten.” [rectangle]Ze had gelijk. Uiteraard. En zo begon missie minikat: voed mamakat en dan komt het wel goed. Ook met de oogjes van mini waarvan er maar een open was. Elke ochtend legde ik brokjes neer, elke avond visjes. En water natuurlijk, melk lustte mamakat niet. Ondanks dat ik de huisslaaf van mamakat was geworden, mocht ik niet eens naar mini kijken. Beschermend ging ze op d’r baby liggen als ik eten kwam brengen. Als mamakat even aan de wandel was, spiekte ik naar mini, die gewoon als een echte baby uren lag te ronken. Mensenbaby’s en kattenbaby’s zijn één pot nat. En zo kwam ik erachter dat opeens beide oogjes dicht waren. En een ook nog ‘ns erg gezwollen. Bruut ingrijpen leek me verantwoord. Zodra mama uit de buurt was, stopte ik mini in een leeg ijsbakje waar ik een handdoek in had gedaan en rende ik met haar naar de dierenarts. Die me verwijtend meldde dat ik eerder had moeten komen. Ja. Dat weet ik ook, maar hoe?! Zelfs deze ontvoering was al met gevaar voor eigen leven. “Om het uur de oogjes druppelen, en dan maar hopen dat ze niet blind wordt,” sprak de dokter streng nadat hij haar een spuitje had gegeven. Ik rende weer naar huis, legde mini op het balkon en hoopte dat mama het niet gemerkt zou hebben dat haar baby toch best lang weg was geweest.

Dat was een illusie natuurlijk. Mamakat kwam, zag, rook en greep haar baby in haar nek. Over de daken, ver weg van mij, de nare huisslaaf die elke ochtend brokjes en elke avond visjes neerlegde. Damn. Mamakat komt nog steeds, maar mini heb ik niet meer gezien. Die is verstopt in een andere tuin, onder een andere struik. Hoop ik maar. Gelukkig wemelt het in Turkije van de beesten. Zo stond mijn zusje geduldig op me te wachten bij het visrestaurant waar we hadden afgesproken. Buiten. “Kijk ‘ns wat ik heb!” Mijn zusje is de Crazy Cat Lady en stond over een variant van minikat gebogen. “Neem ‘m mee”, sprak de visboer, “hier overleeft ‘ie het niet.” Tja, twee gekke Europeanen en een minikat. Dat behoeft geen aansporing.

Na vier dagen Buffalo Beach voel je je hele lichaam. Wij, Libelles, zijn namelijk eigenlijk erg lui. Wij hebben een zittend beroep. Achter een computer. Een keer per jaar mogen we er ‘ns opuit. En dan nodigen we maar meteen 80.000 mensen uit ook zodat we weer wat nieuwe hoofden zien. Daar bouwen we dan een feestje omheen dat we Libelle Zomerweek noemen. En in die week zien wij geen stoel, laat staan dat we zitten. Lopen, lopen, lopen op het terrein dat in totaal 1,5 km groot is. Dus dat we – ik – gesloopt zijn, is geen klacht maar simpelweg een constatering. [rectangle]

Tegelijkertijd is er de constatering dat de adrenaline piekt. En hoe. Laat ik mij normaliter niet leiden door de klok en sta ik elke dag redelijk vroeg op (uur of acht), tijdens de Libelle Zomerweek is de discipline anders. Vroeg naar bed. Vroeg is dan zeker voor middernacht. Liefst nog voor elf uur. En vroeg weer op. De wekker staat keurig op 7.50 uur maar de hele week open ik mijn ogen om klokslag 6.05. Echt niet handig als je lichaam elke minuut rust kan gebruiken. Ik lig dan nog braaf een minuut of twintig in bed maar dan is het wel gedaan met de rust, dan kan de dag wel weer beginnen. Want gesloopt of niet, tijdens de Libelle Zomerweek is elke dag een feestje. Zo ook gisteren, de dag die werd uitgeroepen tot de eerste cupcakesdag: mijn verjaardag. Nu is veertig een mijlpaal –zeggen ze – maar wel eentje waar je aan moet wennen. Dat gewenningsproces is nu wel over: 150 cupcakes en twee taarten waren het begin. Libelle-collega’s en lezeressen zorgden voor de enorme verassing – wie wordt er nou speciaal toegezongen op het grote podium door Pien Ankerman in het bijzijn van zoveel Libelles?? Super. Familie en vrienden maakten het áf. Ze kwamen naar de Libelle Zomerweek, we gingen uit eten en het feest was compleet.

Vlak voordat ik tevreden m’n bed inrolde, kwam de kater: een pijnlijke wijsvinger. Erg pijnlijke wijsvinger. Mijn tactiek van ‘negeer de splinter die je op de eerste dag van de LZW oploopt’ was uitgewerkt. Tikken ging niet meer. Het gevoel in m’n vingers trok weg. En ik begon te trillen. Ook als kersverse veertigjarige bel je dan maar weer met je moeder: “Mama, ik heb pijn!” Om vervolgens de instructie op te volgen: “Onmiddellijk in een taxi naar de EHBO. Die vinger is ontstoken, je hebt antibiotica nodig.” Dat is klare taal. De dienstdoende arts was het gelukkig 100% met mijn moeder eens: “Vanavond nog beginnen met de antibiotica, morgen drie pillen slikken en de kuur afmaken. Maar als je over twee dagen nog steeds pijn hebt, moet je terugkomen.”

Ik tik momenteel zonder wijsvinger. Maar de adrenaline viert hoogtij. Over twee uur sta ik weer op Buffalo Beach. Nog twee dagen. De dokter gaf me twee dagen voor de pijn – prima! Er staan nog twee verjaardagstaarten op de Libelle Zomerweek. YIHA!

Ik doe dus niet aan deadlines – ja het staat er echt. Ik houd van deadlines, ze geven richting en zin aan mijn leven, hoe triest dat ook mag klinken. Een deadline vertelt me dat ik iets moet doen, anders dan boodschappen, lunchen, winkelen of met vakantie gaan. Hoewel, mijn vakantie stoort zich ook niet aan deadlines. Deadlines komen en gaan. Zijn er regelmatig en geven rust. En toch gaat er de laatste tijd iets mis met die deadlines. Ze komen te vroeg. Of: ik ben te laat. Niets te doen behalve deadlines halen en toch te laat zijn, best knap. En vervelend. Voor mij maar ook voor de wachtenden. Paniek en stress hoewel iedereen wéét dat je op Ebru kunt vertrouwen: dat stuk komt er, half uurtje later misschien maar er komt een zinnig verhaal. Zoals beloofd. [rectangle]
 
Aan mijn kant ook stress en paniek: ja, die krant, dat blad het moet naar de drukker. Zeeën van tijd en toch te laat. Why?! Tja. Ik kan alle onzinredenen wel opnoemen maar laten we ‘ns eerlijk zijn: zo veel afleiding! Te beginnen met internet. Mail. Twitter. Nog meer mail. En getwitter. Nieuw speelgoed: iPad, MacBook – het moet allemaal gekocht! En gebruikt, maar dat is stap twee. Nog meer afleiding in de vorm van de mobiele telefoon. Waren het vroeger mijn ouders die gék werden van mijn gebel, nu ben ik het zelf. Als die telefoon gaat, raak ik al in de stress: wieishetwatmoetiebenikwatvergetenwatnuweer?! Ik bel allang niet meer voor de gezelligheid met vriendinnen. Sterker nog, als zij mij bellen, horen ze al aan de manier waarop ik opneem (“Eepbroe”) dat ik eigenlijk te druk ben om ‘m op te nemen maar niemand weg wil drukken. En iedereen die me vraagt waar ik dan zo druk mee bent (stukje voor Libelle, stukje voor Libelle-site, stukje voor Metro) kijkt me glazig aan: hoe druk kun je daar nou mee zijn? Nou, niet natuurlijk. De druk zit in m’n hoofd. In alle bijzaken, die zo leuk zijn. De Libelle Zomerweek én alle concerten bezoeken van de artiesten die komen optreden. Libelle Broodje Politiek én alle politici nog even snel filmen – was wel niet afgesproken maar is toch leuk? De extra klussen voor derden. Te leuk allemaal. En ergens, diep weggestopt, ook nog iets van een privé-leven. Ook ik moet wel eens naar de dokter, Ikea, mijn ouders, met vakantie of gewoon relaxt zijn. Dat relaxt zijn, dat doe ik nu: elke dag een boek onder de Turkse zon. PIL van Mike Boddé is net uit (lezen! Hij schrijft zo heerlijk losjes weg en dat over een depressie), gisteren Palm Invest gelezen over hoe twee Brabanders dertig miljoen ophalen bij vermogende mensen en aan luxe auto’s uitgeven en vandaag begonnen aan het boek over Job Cohen, die mijn vriend niet is en wel burgemeester van Nederland wil worden. Er wachten nog twee interviews, nee drie zelfs en een column op me. Deze column.

Ik weet wat het is: mijn privé en werkleven zijn zo met elkaar vervlochten dat ik soms door de bomen het bos niet meer zie. Deadline, jaha, morgen kan ook. Dat weet ik nou eenmaal. Bovendien, als ik vandaag die deadline haal, wat moet ik dan morgen doen? Het wordt tijd voor een leven. Een echt, real life privéleven.

“Hoe kom jij nou aan een iPad?”, was mijn bijdehante vraag. “Geloof het of niet, maar bij Intertoys“, was de verlossende tweet. En zo tikte ik de url van de speelgoedwinkel in. Het stond er echt: iPad. € 699,-. Maximaal twee per persoon. Drie muisklikken later kwam de verlossende tekst in beeld: “Binnen twee werkdagen heeft u uw bestelling in huis.”  Er bleek geen woord van gelogen: TNT bezorgde volgens afspraak het felbegeerde pakketje. Cool. Now what?
[rectangle]

Vrij weinig. Ik koppelde ‘m aan mijn Macbookje en er kwamen allemaal slimme teksten in beeld. Niet handig, besloot ik. Mijn Appeltje was immers aan vervanging toe, hij zoemt nu al maanden, de batterij is te snel leeg en bij het afsluiten, loopt hij ook vast. Kortom, Macbookje is op sterven na dood. Ik stapte de auto in, racete naar de stad en kocht een nieuwe. Zó fijn! De Apple-medewerkten verzamelden zich om m’n iPad, maakten slimme opmerkingen en vroegen of ik een wirefire had om de gegevens van de ene Mac naar de andere over te zetten. Ja, glom ik, die heb ik! Bij de kassa rekende ik nog een nieuwe batterij af voor de oude Mac, een tas voor de nieuwe en een sleeve voor de iPad. Goed gedaan Umar! Ik word altijd zó gelukkig als ik in mezelf investeer. Thuis in mijn smetvrezige desigerhuis overzag ik de schade: ik heb lampen die ruim dertig jaar oud zijn (Pipistrello’s), een loungestoel van vijftien jaar oud, een piano van 35 jaar oud en alle andere meubelstukken delen ook al minimaal vijf jaar mijn leven. Om nog maar te zwijgen van de komende vijf tot dertig jaar. Ik ben zuinig op mijn meubels. De nu zoemende Macbook kocht ik twee jaar terug in New York, de iPod die erbij hoort, ook. En die zijn aan het einde van hun Latijn. Terwijl ik er zo zuinig op ben. Waarom gaan meubels zo lang mee maar houden telefoons en alles waar een stekker aan zit er gewoon mee op na twee jaar?

En voor wat betreft de iPad: die ligt mooi te zijn naast de nieuwe Macbook. Die heeft namelijk een nieuwe (=andere) firewire aansluiting. Gloednieuw speelgoed in huis en ik kan het niet gebruiken.

Als het om beelden van onschuldige onbekende passanten gaat, bij wie je thuis infiltreert en toont dat die mensen thuis kibbelen over tv-zenders, ze een gore keuken hebben of elkaar mishandelen in hun SM-kelder, oké, dan zou je de rechter misschien gelijk kunnen geven. Want waar begint onze privacy, wat is openbaar? Veel mensen vinden dat beschaving af te meten is aan de manier waarop we met onze misdadigers omgaan. Misdadigers hebben rechten. Zoals het recht op privacy. En toch gaat dat er bij mij niet in. Waarom zou Koos H., moordenaar, rechten hebben? Zoals privacy? Of zouden mensen die Koos H. (indirect) de hand boven het hoofd hebben gehouden, niet met naam en toenaam genoemd mogen worden?

Volgens mij is het een christelijk adagium: doe een ander niet wat je zelf niet wilt dat jou overkomt. Lijkt me logisch. Mocht je dat toch doen, word ik ‘onbeschaafd’. Noem het barbaars. En geldt voor mij het impulsieve ‘oog om oog’. Stel: je vermoordt iemand, willens en wetens? Waarom zou je drie jaar vastzitten, met een taakstraf wegkomen of als klap op de vuurpijl ontoerekeningsvatbaar worden verklaard? En recht op privacy hebben bovendien?! Als iemand mijn naaste vermoordt, sta ik niet voor mezelf in. Niet voor niets kwam het slechtste in me boven na de moord op Theo van Gogh. Wat had ik graag eventjes, een kwartiertje maar, met een vastgebonden Mohammed Bouyeri en een nagelvijltje in één ruimte gezeten. Vrees alleen dat de liefhebbers voor zo’n ontmoeting zo talrijk zouden zijn geweest dat ik achteraan had mogen aansluiten. [rectangle]

Wat zo’n Koos H. allemaal gedaan heeft, kan niet. Hij zit vast, mooi. Ik kan me niet voorstellen dat de nabestaanden van zijn slachtoffers vinden dat ‘het recht’ heeft zegegevierd. Het is toch briljant om te zien hoe die man leegloopt en pocht, geen wroeging toont en het hem aan niets ontbreekt terwijl de nabestaanden levenslang hebben? En hoe schokkend is het om te zien hoeveel macht onze rechterlijke macht heeft als ze kwaad wil – al is het dan één persoon? En hoe bananenrepubliek is het dat boodschapper Peter R. de Vries het zwijgen wordt opgelegd terwijl de echte criminelen de hand boven het hoofd wordt gehouden? Ik vind Peter R gewoon dapper. En ons rechtssysteem… tja, laat ik het zo zeggen: als ik ooit het criminele pad op mocht gaan, dan ben ik blij met ons rechtssysteem.

Maar dan zie ik ‘m ook echt hoor. Om ‘m vervolgens natuurlijk nooit meer niet te zien. Kortom, het leven is een drama momenteel, ik heb een rimpel. En dat is ernstig. Toch?

Er zijn ergere dingen in het leven maar als je geen problemen hebt, dan zoek je ze wel op. Dat is niet menselijk maar volgens mij vrouwelijk. Zorgeloos zijn en genieten, kunnen we dat? Deze rimpel zie ik sinds een fotograaf tegen me zei: “Oké, en dan nu zonder te fronsen.” Huh? Fronsen? Wat gebeurt er dan? Genadeloos had de camera vastgelegd wat er dan gebeurt. Tussen mijn wenkbrauwen zie je dan twee lichte streepjes. Rimpels. Fronsrimpels. Ernstig, nee. Totdat iemand je erop wijst. Inmiddels is dat zeker drie jaar geleden. En let ik erop als mijn bril van mijn neus glijdt. Die bril die de verrimpelling van mijn ogen in de weg heeft gestaan door als buffer te dienen voor weersinvloeden. Crèmes vind ik smerig en zal ik alleen in uiterst geval van nood (= nooit) smeren, maar zelden zul je mij zonder zonnebril zien – ook als het regent. Maar tegen die fronsrimpel heeft ook de zonnebril weinig in te brengen. Vandaar dat het telefoontje op het juiste moment komt: “Lieve E, ik overweeg een botoxparty te houden, kom je ook?” [rectangle]

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik de uitnodiging heb afgeslagen. Sterker nog, de party gaat bij mij thuis plaatsvinden. Chirurg aan huis, hoe prettig is dat? Ergens vind ik het eng want eerlijk is eerlijk: die rimpel zie je niet. Maar ik zal nooit de woorden van dezelfde chirurg vergeten: “Je moet alleen aan cosmetische chirurgie beginnen als het nog niemand opvalt. Als je op je vijftigste of zestigste pas de boel laat liften, is het verschil overduidelijk. En is de kans dat het mooi wordt ook minder. Zolang alleen jij ziet wat er ‘mis’ met je is, heb je er het meeste plezier van.”

Vanavond dus een feestje. Maar ik weet nog niet of ik het ga durven. En of het ‘nodig’ is.

Maar wat ik nu lees, daar heb ik niets op te zeggen. Burgemeester Cohen wil crimineeltjes hun Nikes afpakken. Om zo ‘het signaal te geven dat misdaad niet loont’.

Als ik toegeef dat mijn eerste reactie was: ‘Mooi, de dichtstbijzijnde schoenenzaak wordt dus overvallen’ mislukt dan mijn voornemen om niet meer cynisch te zijn? En als de tweede reactie was: ‘Welke agent zal dit werkelijk durven uitvoeren’ ben ik dan ook cynisch?

De overheersende en dus verlammende gedachte was echter een andere: dit kan die man toch niet serieus menen? Na jaren van pappen en nathouden, van draaideuren duwen en kopjes thee drinken, van ‘foei en niet meer doen’-zeggen, komt de Amsterdamse burgemeester met deze oplossing om criminelen aan te pakken?! [rectangle]

Als het mijn kind zou zijn, zou ik in tranen uitbarsten. Dus dit is er van mijn opvoeding terechtgekomen, zou ik denken. Niets! Helemaal niets! De gympjes afpakken. Hoe verzin je het?! Niet met de ouders praten, niet vastzetten, niet straffen, niet laten werken maar nee, gympjes afpakken. Over de scooters hoor ik hem niet. Over de mobieltjes ook niet. Maar wel over iets anders: hij raadt iedereen aan een haakje op de deur te doen. Zodat je avonds ‘veilig’ je deur kunt openen. Een haakje! In welke wereld leeft deze man? Ik heb hier werkelijk niets op te zeggen, gewoon niets. Een gevoel van machteloosheid overvalt me, elke stad krijgt de burgemeester die hij verdient. Moet ik volgende week maar niet terugkomen naar Amsterdam dan?!

Kijk, dat hoor ik graag, dat ik veranderd ben. Alleen is deze typologie nou niet echt waar ik op gerekend had. Volwassen. Redelijk. Wijzer. Rustiger. Die termen had ik allemaal wel aangekund.

Maar ‘melancholisch cynisch’? “Ik ben altijd al cynisch geweest. Je zou het ook realistisch kunnen noemen. De dingen benoemen zoals ze zijn, zonder opsmuk. Helder en duidelijk, feitelijk. Hoezo ‘melancholisch cynisch’?! Melancholisch klinkt als romantisch en als er een ding is wat ik niet ben is dat het wel.” Mijn neef zwijgt. Waarschijnlijk is alles wat ik net gezegd heb het bewijs dat hij gelijk heeft.

We zitten in de auto, moeten een fors stuk rijden door bergen en het is niet echt de plek om te gaan zitten bekvechten. Tegelijkertijd heeft hij vast gelijk. Ik zie hem eens in de drie, vier maanden en juist mensen die je niet dagelijks meemaken kunnen veranderingen het beste zien. Melancholisch cynisch. Ik pak mijn telefoon en sms Maureen die aan het skiën is in Zwitserland. “Neef Ari zegt dat ik melancholisch cynisch ben geworden. Sinds de buurman bedoelt hij natuurlijk maar dat durft hij niet te zeggen.” Het antwoord komt per kerende sms: “Hij heeft gelijk. En misschien moet hij het maar gewoon zeggen, dat is goed voor je.”[rectangle]

Shoot. Damn. Melancholisch cynisch. Het stomme is natuurlijk dat ik niet eens begrijp hoe ik dat geworden ben, en dus niet weet hoe ik het weer kan veranderen. Somber ben ik geworden, dat klopt. Het afgelopen jaar was er dan ook een waarvan ik niet had gedacht het ooit mee te maken.

Murphy heeft zich uitgeleefd op mij, en op mij alleen lijkt wel. Oeps, cynisch. Een mega belastingaanslag en een uit de hand gelopen investering deden een beroep op mijn financiële flexibiliteit, een gebroken hart op mijn mentale. Ik heb zeker de helft van het jaar als een zombie rondgelopen met weinig aandacht voor vrienden, familie en al het goeds dat het leven me te bieden heeft. Maar aan alles komt een einde – wat op zich een rare gewaarwording is.

Verdriet, ellende, ruzies, op een dag is het over. En soms moet iemand je vertellen dat je melancholisch cynisch bent geworden als het resultaat van Murphy’s pesterijen in 2009. Ik heb nieuws voor Murphy: het is 2010. Mijn jaar. Het wordt een toppertje, ik voel het, ik weet het, ik heb er zin in. Gelukkig nieuwjaar!

De kop van het artikel nodigde uit tot lezen. Ik ben niet de grootste liefhebber van kinderen, en zeker niet van huilende kinderen, maar ik betwijfelde of ik begreep wat de kop te bieden had. Tot mijn verbazing stond in het stuk inderdaad dat de chauffeur het gekrijs van de driejarige zat was. En dus moeder en kind tot uitstappen dwong.

Zelfs als niet-liefhebber van huilende kinderen vind ik dit niet kunnen. Tegen klierende pubers, etterende Marokkanen en brutale scholieren wordt niet opgetreden, maar tegen een moeder met een krijsend kind – hoe kwetsbaar wil je een vrouw hebben – durft zo’n man wel op te treden? [rectangle]

Om de een of andere reden vermoed ik dat het om een buitenlandse moeder gaat. Geen Nederlandse vrouw die dit gedrag van een buschauffeur zou pikken, van haar kind ook niet trouwens. Hoewel, probeer een kind maar eens tot bedaren te brengen als het huilt. Inmiddels weet ik dat als baby’s huilen, ze honger hebben of moe zijn. Met een driejarige kun je praten, het dwingen te stoppen met krijsen. Zeg ik nu. Er zullen zat moeders zijn die me uitlachen. Thuis zet je zo’n kind gewoon op de gang, maar in de bus?

Zelf ken ik krijsende kinderen alleen uit het vliegtuig. Je doet er niets aan, die kleintjes vinden het vreselijk, hun oren doen pijn en het is nou eenmaal niet anders. Ouders voelen zich enorm opgelaten maar kunnen er ook niets aan doen. Soms, soms kan ik idioot redelijk zijn – zelfs als het om ouders met kinderen gaat. Je kunt moeder en kind nou eenmaal niet uit het vliegtuig zetten. Blijkbaar dacht de buschauffeur er anders over. Als dit bericht werkelijk waar is, vraag ik me af hoe Connexxion de onbeschoftheid van deze buschauffeur recht zal praten.

De feestdagen worden veel te veel gebracht als een lifestyle-opname, waarbij je met de hele familie gestoken in nieuwe kleding gezellig om de tafel zit, grappen maakt en cadeautjes uitpakt.

Maar de praktijk ziet er in veel gevallen heel anders uit: de feestdagen zijn een variant op de drukste werkweek ever. Je moet naar twee locaties die meestal allebei niet om de hoek zijn. Dus je pakt wéér de auto en staat wéér in de file. Waardoor je ook op je vrije dag wéér in een opperbest humeur op de plaats van bestemming komt. Verder ‘moet’ het gezellig zijn. Hoeveel gezelligheid zit er in het woordje ‘moeten’?

Dan het diner. Nooit heb ik die kerstdinertraditie begrepen, tenzij je het zoekt in het calvinisme van het eten. Wij hechten 363 dagen geen waarde aan eten, het hoeft niet lekker te zijn maar wel voedzaam. Wij noemen ‘lekker eten’ een kant-en-klaar maaltijd van de Albert Heijn. Maar deze twee dagen moeten de overtreffende trap zijn: veel, uitgebreid en vooral dingen die je normaliter niet eet. [rectangle]

Ik weet dat ik redelijk anders denk dan de doorsnee burger, maar ik houd daar niet van. Ik eet elke dag wat ik lekker vind en er zit bij mij geen beperking op. De lading die we met z’n allen aan de feestdagen geven, wordt zo opgeklopt dat de verwachting zelden waar wordt gemaakt. Als je het eerlijk aan alle jonge gezinnen vraagt, zouden ze het liefst met zijn allen thuis zijn, niet naar opa en oma gaan, maar ja, de verwachting is dat je komt. Zijn dit dan de enige dagen in het jaar die met opa en oma doorgebracht worden? Lekkere familie dan.

Singles wordt wijsgemaakt dat de feestdagen alleen doorbrengen voor losers is, terwijl het eigenlijk net andersom is. Volksstammen mensen brengen die dagen tegen hun zin door. Feestdagen zijn een mededeling die voorgedrukt in de agenda staat, een mededeling die niet anders is dan het weerbericht: het sneeuwt vandaag. Singles hechten te veel waarde aan het plaatje, aan het mooiweerverhaal en vergeten dat er stress aan vooraf gaat die meestal vier dagen duurt.

Als je kinderen hebt, is die stress nog groter want ze zijn hyper. Superleuk natuurlijk voor de kinderen en heel gezellig dat iedereen bij elkaar is, maar als het echt leuk zou zijn, écht leuk, en geen stress met zich mee zou brengen, zouden we toch veel vaker supergezellig met de kinderen en iedereen bij elkaar zijn?

Dat singles thuis op de bank een beetje sip lopen te zijn en geen kerstboom opzetten, vind ik sneu. Als je niet alleen thuis kunt zijn, is er toch iets mis met je? Als je het niet leuk vindt om het thuis gezellig te maken, is er toch iets dubbel mis met je? 39% van de mannelijke alleenstaanden zit thuis te wachten tot het voorbij is. Dat verbaast me niets: mannen kunnen niets alleen, die hebben een vrouw of secretaresse nodig om te floreren. 24% van de single vrouwen toont tenminste initiatief: ze gaat koken voor anderen.

Een tip: doe dit niet thuis, dan zit je met de rommel als alle ‘gezelligheid’ verdwenen is. Ik wens iedereen heel fijne, rustige en stressloze dagen. Zet lekker een kerstboom op, steek de kaarsjes aan en tel je zegeningen. Het zijn er meer dan je denkt.

Gezien het feit dat de islam meer stromingen en varianten heeft dan de Noordzee vissen, heb ik het altijd al raar gevonden dat politici deze leiders zonder aanzien des persoons serieus nemen. Elk clubje dat zich ‘moslim’ of ‘islamitisch’ noemt, heeft per definitie recht om een deuntje mee te zingen in beleidsvoering of mee te roven uit de subsidiepotten.

De meest interessante ‘moslim’ leiders zijn de bekeerlingen. Ooit geboren als Jan of Marie, getogen in oer-Hollandse gezinnen en dan van de een op de andere dag ten prooi gevallen aan godsdienstwaanzin. Ik heb er nooit begrip voor gehad, en voor de volgelingen van zo’n nepmoslim al helemaal niet. Maar goed, vrijheid blijheid, we leven in een land waar je je gezicht kunt voltatoeëren en -hangen met ijzerwaren, dus een geestelijke dwaling kan er ook nog wel bij. [rectangle]

Ik kom hierop omdat een Duitse bornagain moslimleider Zwitserland niet in mag. Zwitserland, het liberale land dat bij een referendum de bouw van minaretten heeft verboden. Afgezien van het feit dat ik dat terecht vind, is het natuurlijk niet te vereenzelvigen met onze liberale, vrijheid van menings-en geloofsuiting principes maar a la. Het zij zo.

Bovendien bleek het een in Izmir geboren Turk te zijn die dit referendum heeft afgedwongen en daar kan ik dan wel weer om lachen. Izmir wordt de goddeloze stad van Turkije genoemd, omdat ze in alles dwarsligt. Mijn ouders komen uit Izmir, dat had natuurlijk ook niet anders gekund!

Anyway, Zwitserland weigert ene Vogel, geboren Duitser maar nu islamoholic, de toegang. Omdat, even citeren “buitenlanders de toegang tot het land mag worden ontzegd, als zij de publieke veiligheid en orde in Zwitserland of het buitenland in gevaar hebben gebracht of dreigen te brengen”.

Kijk, dat kan ik wel waarderen van die Zwitsers. Ik hoor echter nog niemand in Europa, laat staan in Nederland, Zwitserland veroordelen omdat iemand het land niet in mag. Terwijl de gebruikelijke Pavlov reactie wel op gang kwam toen Turkse politici geen onderhoud met Wilders wensten. Let wel: hij mocht het land in, mocht meedoen met alles, maar ze wilden de beste man niet spreken. De idiotie die de kamerleden daarna weer toonden – dan maar de reis afzeggen – was natuurlijk ook over de top. Ze zijn Wilders liever kwijt dan rijk, ook weer zo flauw, en dan nu opeens solidair lopen zijn. Pfff.

We meten weer ‘ns met twee maten maar ik moest maar ‘ns ophouden me daar druk over te maken. Politiek is ook een vak. Zeggen ze.

Zo ver is het nog niet met me, maar ik hoest al twee weken mijn longen uit mijn lijf. Waarom? Geen idee. Het is puur hoesten, zonder koorts of hoofdpijn of slap gevoel. Althans, tot gistermiddag. Toen had mijn lichaam haar weerstand lichtjes opgegeven leek het. Hoofdpijn meldde zich, vermoeidheid ook. Mij zicht bleek achteruit gegaan te zijn en mijn oren horen slechter.

Als single zorg ik soms te goed voor mezelf: bij tekenen van vermoeidheid of lichamelijk verval, sport ik niet meer – en dat duurt nu al zeker tien dagen. Maar gisteren gaf ik me gewonnen, om vijf uur nestelde ik me op de bank met een kop thee, water en dropjes. Na 88 series en een film, werd ik vanochtend op de bank wakker.

Het was een rustig avondje. Will & Grace beten het spits af – een gouwe ouwe waarin Madonna een rol speelde. Het duurde tot de aftiteling voordat ik doorhad dat het écht Madonna was – ze (de actrice die verdacht veel op Madonna leek) was belachelijk goed! Daarna eindelijk eens Private Practice gezien. Wat is die vrouw toch mooi en strak. Zou dat echt zijn? En Samantha Who? Erg grappig, heerlijk over the top! [rectangle]

Zo ging het door. Een erg relaxt avondje, hoestend op de bank met twee paracetamol achter de kiezen. Of drie. En nu ben ik net wakker. Ik voel me stukken beter dan gisterochtend maar toch: ik sukkel met mijn gezondheid. Al dit hele jaar. Het was een in alle opzichten zwaar jaar en het is alsof mijn lichaam er in september de brui aan heeft gegeven.

“Ga eens naar de huisarts”, was het advies van mijn moeder. Misschien ben ik soort van gedeformeerd, maar ik weet wat een arts zal zeggen: “Je bent te druk, neem wat rust. Gezond eten, vroeg naar bed en paracetamol als je hoofdpijn hebt. Na een week voel je je beter. “MAMA, DAT ZEGGEN JULLIE ALTIJD! Daar hoef ik niet voor naar een dokter,” huilde ik bijna door de telefoon. Geen arts die het herstellend vermogen van het lichaam onderschat.

Ik hoorde mijn moeders ingehouden lach aan de andere kant. “Laat volgende week dan maar een longfoto maken”, zei ze. Da’s wel een goed idee. Een longfoto. Die had ik nog niet. Ik heb de komende dagen formeel niet veel te doen. Maar hoe neem je rust?

De eerste keer dat ik van de dames hoorde van zo’n maand of tien geleden. Of we die niet moesten vragen voor de Libelle Zomerweek. Goed Plan. Maarreh, wie zijn het dan? “FF online kijken, Umar,” was het strenge commentaar van de Zomerweekredactie. Je googelt Big Black ’ n Beautiful en de muziek knalt je vanaf www.bbb-online.nl. Goed man! Vragen voor de zomerweek. En zo geschiedde dat de dames drie keer zijn komen optreden afgelopen mei.

Om een lang verhaal kort te maken: het dak ging eraf. Covers en eigen nummers. En dat dus elke keer weer. Een tijdje later heb ik de dames geïnterviewd. Drie temperamentvolle dames in mijn huis die acuut medelijden met me kregen: “Dus jij hebt vanochtend je haar geföhnd? Jammer zeg haha!” Of ik niet wist dat er pruiken bestonden, die je in alle soorten, kleuren en modellen hebt. Gewoon op in je haar klikken of op je hoofd zetten, klaar. [rectangle]

“Dusseh, die krullen, die eh zijn eh….” “Pruik.” Ik heb erg hard gelachen. Het was ook erg leuk. Het interview moet ik nog uitwerken en het zal ergens eind januari in Libelle staan. Ondertussen heb ik hun CD gekregen. Te gek. Ik houd wel van girl power, al is dit de overtreffende trap. Wat fijn dat ze volgend jaar weer op de Zomerweek willen komen. En wat fijn dat ze bereid zijn om hun CD met vier euro korting aan te bieden aan ons. Zó lekker om niet meer na te hoeven denken over sinterklaas en kerstcadeautjes. Ja, het is pure commercie maar wel van het soort waar ik van houd. Nu de CD halen betekent volgend jaar lekker met zijn allen meezingen op de Zomerweek. DOEN!

PS. Niet overtuigd? Kijk zaterdagavond bij RTL8 van 19-20 uur naar de hoogtepunten van het Big Black & Beautiful concert in Carré Amsterdam.

Als je niet wilt winkelen, als je geen boodschappen nodig hebt, blijf je thuis, ga je sporten of spreek je af met vrienden. Maar stel dat je een belachelijk druk bestaan hebt.

Of geen zin hebt om doordeweeks ook nog te winkelen. Of boodschappen te doen. De zaterdag mijdt omdat dan de rest van Nederland ook iets wil afrekenen. Dan is de mogelijkheid om op zondag te gaan winkelen toch goddelijk?

Juist dat goddelijke is iets wat onze regering dwarszit. De zondag is heilig, dan mag er veel maar winkelen is nou net hetgeen dat beperkt zou moeten blijven. Of afgeschaft. Met veel hangen en wurgen kun je in een aantal steden op zondag vanaf 12 uur de stad in. Het excuus dat ervoor gevonden is heet ‘toeristische locatie’.

Welke naam je het beestje ook geeft, ik vind het fantastisch. Niet omdat ik op zondag shop, ik kijk wel uit. Op zaterdag doe ik het ook niet, maar niet iedereen heeft de luxe om bij wijze van spreke op dinsdagochtend om 11 uur de stad in te gaan en om 4 uur weer thuis te komen. Of op donderdagmiddag te shoppen en naar de bioscoop te gaan. [rectangle]

Veel mensen zijn maar wat blij met die zondag. Waarom zou je die koopzondag afschaffen? Waarom zou je het niet uitbreiden naar ook niet- toeristische steden? Het doet de economie goed, de bevolking is er blij mee en het is alles behalve de betutteling waar dit kabinet continue van beticht wordt.

Maria van der Hoeven wilde in 2011 het aantal koopzondagen beperken. In het kader van de economische crisis overweegt ze dit pas in 2012 uit te voeren. Ik zeg: waarom doordrukken? Waarom niet gewoon opengooien? Volgens mij wordt iedereen er gelukkiger van. Niet dan?

Onmiddellijk vraag ik me dan af wie zoiets besluit. Ja, de Rijksdienst voor het Wegverkeer, maar wie bedenkt daar zoiets? En waarom is toch iedereen zo op de PVV gefocust? Ik word er zo moe van. Als iedereen nou zou doen wat ‘ie moest doen, zou de PVV niet zo veel succes hebben.

Dat is waar het misgaat in Den Haag: politici regeren niet, politici kijken alleen maar of ze op tv kunnen komen, hoe hun haar dan zit, of ze bijdehante opmerkingen kunnen maken ten koste van de tegenpartij en dan maar hopen dat de peilingen tonen dat ze het goed hebben gedaan.

En nu de peilingen tonen dat de PVV het goed doet, gaat het ze nog maar om één ding: de PVV overtroeven. Het liefst zouden ze die partij (eenmansclub) verbieden maar aangezien daarmee het ondemocratische karakter van Nederland zou worden bevestigd, is dat net een brug te ver. [rectangle]

Dat de PVV inhoudsloos is zoals ook vorige week werd aangetoond toen naar haar onderwijsplannen werd geïnformeerd en de club niet verder kwam dan de Nederlandse vlag te plaatsen in de klassen, doet niets af aan haar populariteit.

De PVV is erg goed in het blootleggen van een mondiale menselijke karaktereigenschap: met ‘eigen volk eerst’ worden de grenzen van de wet en het fatsoenlijke opgezocht. ‘Fatsoenlijke’ mensen spreken er schande van of zeggen dingen als ‘dat zeg je toch niet’. Om vervolgens, als het erop aankomt, in besloten kring of het stemhokje alsnog steun aan Wilders en de zijnen te betuigen.

Dat organisaties als de Rijksdienst voor het Wegverkeer dan besluit om de lettercombinatie PVV te verbieden, zal de populariteit van deze club alleen maar verhogen – ongeacht of ze daadwerkelijk geen haar beter is dan de andere verboden lettercombinatieclubjes: NSB, PKK, KKK, LPF, TBS en GVD.

Een Nederlander de baas, best cool. Maar moet dat nou per se net die ene zijn die hier gewoon een baan heeft?

Kan hij het? Ik vrees van wel. En ik denk dat hij nog beter uit de verf zal komen. Hij manifesteerde zich een aantal jaar terug, als voorzitter van de EU, toen hij het voor elkaar kreeg om in de Europese club overeenstemming te krijgen over de toetredingseisen die aan Turkije gesteld zou worden. Op het laatste moment werden de eisen verscherpt, dusdanig dat de Turkse minister van Buitenlandse zaken weigerde het vliegtuig te nemen om te tekenen. Paniek alom in Europa.

Ook dat wist JP te sussen. Het is nou eenmaal een gegeven dat hij in Europa meer gewaardeerd wordt dan hier door ons, zurige narren die wij zijn. JP is te slim voor het geneuzel hier, maar te onhandig om erboven te staan met een kwinkslag. Hij mist flair, wordt vaak gezegd. Hij mist leiderschap, wordt eraan gevoegd. Juist de twee eigenschappen waar hij om geroemd wordt buiten onze landsgrenzen.[rectangle]

De vraag is wat er in Nederland gaat gebeuren als JP vertrekt. Staatskundig gezien mag de minister-president weggaan. Hij is niet gekozen, hij kan ziek worden of een ongeluk krijgen. Dan is er ook geen minister-president en neemt iemand de functie waar tot de volgende verkiezingen.

Verhagen wordt genoemd, Eurlings zou dan doorschuiven naar Buitenlandse Zaken. Twee Limbo’s op de zwaarste functies in het land. Ik mis alleen nog een Fries – Dirk Scheringa op financiën zou het rijtje compleet maken.

Gevoelsmatig zouden nieuwe verkiezingen moeten worden uitgeschreven, er is echter geen wet die dat voorschrijft. Bovendien heeft niemand profijt bij verkiezingen nu. Anders dan de PVV, maar aangezien ook die geen fatsoenlijke lijst bij elkaar zal kunnen krijgen – of vooral uitvoerders -, zal ook de PVV hier huiverig voor zijn. Denk aan het LPF-effect… Hoewel dat nou misschien net het scenario is dat Balkenende en de zijnen voor ogen staat: verkiezingen, overtuigende winst voor PVV, ruzie in de fractie en coalitie met PVV als grootste partij maar met incapabele bestuurders en na 87 dagen valt dan Wilders I om, op die manier PvdA en CDA en wellicht zelfs de VVD aan ‘historische winst’ te helpen. Pff, wie zei dat het makkelijk was te beslissen voor Balkenende om te blijven of gaan?

Ik heb de man een aantal malen mogen ontmoeten en spreken. En ook ik zeg net als iedereen die die eer te beurt is gevallen hetzelfde: zonder camera’s erbij is hij een andere man. De rol van minister-president is er een waarvan de teksten op alle mogelijke manieren geïnterpreteerd kunnen worden en ook worden. Elke keer als hij met een camera erbij zijn tekst uitspreekt, beseft hij zich dat. Zonder camera is hij grappig, ad rem en blijft hij intelligent. Hij weet als geen ander hoe hij een zaal kan inpakken. De enige zaal die hij niet lijkt te kunnen bereiken, zijn al die woonkamers aan de andere kant van het beeldscherm. Hoewel, wie herinnert zich niet zijn finsest hour? Toen hij tijdens de algemene beschouwingen in september grappend opmerkte dat al diegenen die hem weg willen hebben, nu smeken of hij wil blijven? Vinden dat hij niet weg kan, of zelfs mag?