Ik vind het altijd leuk als vaders van vriendinnen iets willen zeggen. Er zit vaak iets heel verstandigs in. “Ik heb je column gelezen van vanochtend. In de Metro,” hoor ik vanuit Rotterdam mijn oor in brommen. “We zijn het helemaal met je eens. Echt schandalig wat er gebeurd is, schandalig. Ik snap niet dat niemand het erover heeft.”

De vader in kwestie is ondernemer van het eerlijke soort. Hij heeft een winkel waarmee hij AH manmoedig het hoofd biedt. Al jaren. Elke ochtend komt hij met zijn leveranciers en vrienden bij elkaar om bij een kop koffie het nieuws door te nemen. Op vrijdag pakken ze daar de Metro bij en wordt mijn column onder handen genomen. Deze keer gaat het over Dirk Scheringa. Ondernemer. Over zijn praktijken valt te twisten, over de manier waarop hij wél en andere boeven níet worden aangepakt, zeker niet. [rectangle]

Dat Scheringa ‘foute’ producten verkocht zou hebben, wordt niet betwist. Dat ABNAMRO, ING, FORTIS, AEGON, SNS, en al die andere banken dit tot op de dag van vandaag nog steeds doen, wordt verzwegen. Dat DSB hoge provisies uitdeelt aan haar adviseurs – buitendienstmedewerkers cq adviseurs – is ook een gegeven. Dat elke andere bank, wederom ABNAMRO, ING, FORTIS, AEGON, SNS en al die anderen dat ook doen, wordt vergeten. Dat 1350 mensen in de hypotheekproblemen zijn gekomen bij DSB, is erg jammer. Hoe zit het met de duizenden die in hetzelfde schuitje zitten bij …– moet ik het rijtje banken weer herhalen?!

De reden waarom Dirk Scheringa wordt aangepakt, is niet omdat hij een foute boef is. Dat is bijzaak, de stok om de man mee te slaan. De reden waarom hij wordt aangepakt, is omdat het kan. Omdat we het durven. ‘We’ is het establishment, de politiek, de Amsterdamse bancaire Zuidas en het oude geld. Allemaal partijen die behoren tot het old boys network. Oude jongens krentenbrood, van die mannen die niets kunnen en die dit geheim houden door met elkaar in bestuurtjes, commissies, clubjes en partijtjes te zitten. Zonder vrouwen gebeurt er niets natuurlijk maar dat is nu bijzaak.

Deze oude jongens kunnen niets, hebben niets maar kijken jaloers naar al die ondernemers die iets kunnen, winkeltjes runnen, miljoenen verdienen, boten en vliegtuigen kopen. Deze oude jongens komen niet verder dan hun oude vrouw inruilen tegen een jonger exemplaar en op kosten van de klanten bij beursgenoteerde bedrijven als loonslaaf ondernemertje spelen. Deze oude jongens plunderen banken omdat ze dat afgesproken hebben (‘in onze branche is het vanzelfsprekend dat je met 25 miljoen de bank uitloopt. En nee, niet als zware jongen, maar als baas van de tent natuurlijk!’). Deze jongens lachen zich ziek en halen als een dief in de nacht de kunstcollectie van Dirk Scheringa op. Zo gaat dat met die ABN-jongens c.s. Maar als ik nu mijn hypotheek wil weghalen bij ABNAMRO, moet ik boeterente betalen. Hoezo, wurgcontract?

Dat doe ik dus niet. Ik concentreer me op mijn column. De reden waarom ik moet huilen, is dat ik veertig word. Volgend jaar pas en het is iets wat me eigenlijk koud laat. Totdat iemand aan wiens mening ik waarde hecht, zegt dat veertig oud is. Te oud. Voor een vrouw. Om zijn vrouw te zijn.

Ja, het staat er goed: iemand vertelt mij dat ik te oud ben om zijn partner te zijn en daar ben ik tot huilens aan toe verdrietig om. Het verstand, mijn verstand en ieders verstand zegt: mannen die leeftijd een issue vinden, terwijl ze nota bene zelf ook veertig worden, zijn de moeite van tranen niet waard. Dissen die gast. [rectangle]

En terecht. Mannen die van leeftijd een issue maken als het om een relatie gaat, zijn tijdverspilling. Zeker als ze gaan stralen als ze in je buurt zijn, alles voor je doen, maar niet de ballen hebben om daar het etiket ‘relatie’ op te plakken en andere vrouwen oppiepen voor na middernacht. Waarom zegt het hart dan iets anders? Waarom is de emotie zo een andere? “Waarom moet het altijd zoals jij wilt dat het gaat?”, snauwde hij me in een woedeuitbarsting toe. Mijn vriendinnen bleven erin toen ik het vertelde. “Zoals jij wilt?! Ik hoor alleen maar dat jij je aanpast aan hem. Alles gaat zoals hij het wil, jij doet tegenwoordig dingen die je niet wilt doen! Voor een man! Zo ken ik je niet!”

De waarheid is dat ik bereid ben om alles te doen voor hem. De waarheid is dat ik tegenwoordig vrouwen begrijp die blijven bij de man die ze mishandelt. Ik zie hem minstens net zo verdrietig zijn als ik ben. Omdat we geen contact meer hebben. Hij is nu zo boos op me dat hij me niet meer belt, smst of wil zien. Als we elkaar per ongeluk tegenkomen, ben ik de hele dag overstuur. Hij weet niet hoe snel hij uit mijn buurt moet raken. Ik draag het manmoedig. Vrouwmoedig. En ik hoop zó, zó enorm dat het goedkomt. Ik ben een domme vrouw die volgend jaar veertig wordt.

Dirk Scheringa heeft een bank. Naast allerlei andere bedrijven. Het is zo’n selfmade jongen die in de Quote 500 staat en tenzij je Van Oranje of Brenninkmeijer óf een voetballer bent, vinden we Quote 500 leden maar een beetje ‘ieeuw’.

Dat ‘we’ moet ik even nuanceren, ik hoor er zeker niet bij. Ik heb mateloos bewondering voor mensen die met een dubbeltje begonnen zijn en met een triljoenvoud ervan geëindigd. Dat deze lieden misprijzend nieuw geld worden genoemd en waar in bepaalde kringen op wordt neergekeken, kan ik niets mee. Het zijn dezelfde kringen die nu Dirk Scheringa afmaken en Rijkman Groenink blijven bewonderen. U weet wel, de man die ABN AMRO twintig miljoen lichter heeft gemaakt, en rijp voor de sloop bovendien. Toffe gozer, die Rijk. [rectangle]

Nee dan Dirk. Hij heeft een beleggingsproduct verkocht waar mensen armer van zijn geworden. Foei, stoute Dirk. Laten we allemaal nu ons spaargeld weghalen bij DSB en zorgen dat die bank failliet gaat. Wat alle foei-roepers wijselijk vergeten is dat AEGON, ING, ABNAMRO en alle anderen ook dit soort producten verkocht hebben.

Maar ja, niemand die nog huiswerk doet in de journalistiek, geen presentator die een lange termijn geheugen heeft. Ik zeg legio lease. Dexia bank, Fortis, Aegon, ING, ze hebben mega claims aan hun broek gehad omdat ze argeloze burgers een product (aandelen) verkochten met geleend geld waarbij aan het einde van de looptijd mensen met een mega schuld opgezadeld zaten omdat de aandelen in waarde gedaald waren en het geleend geld waarmee ze afgelost moesten worden teruggevorderd werd. Met rente. Bij DSB gebeurt niets anders dan wat bij al die andere ‘sjieke’ banken schering en inslag is.

En wie was er bij DSB mede verantwoordelijk voor dat dit soort producten gewoon ontwikkeld en verkocht konden worden? Gerrit Zalm. Na zijn ministerschap (wát een farce!) werd hij commissaris bij DSB. Om vervolgens voorzitter te worden van welke bank ook alweer? O ja, ABNAMRO. En door wiens centen wordt ABN AMRO, een beursgenoteerde organisatie dus geen overheidsbedrijf maar een bedrijf dat door beleggers gewaardeerd wordt op de aandelenmarkt, in leven gehouden? Door Wouter Bos. Met wiens geld? Van de belastingbetaler.

Is het zo raar dat deze belastingbetaler meer respect heeft voor een ondernemer, die voor zijn eigen rekening werkt, dan voor een bankier, die aan het einde van de maand een salaris van de overheid uitbetaald krijgt en ondertussen aast op bonussen die in de toekomst uitgekeerd gaan worden? Zou DSB gewoon blijven bestaan, zou Wouter ‘m straks overeind helpen? Ik denk dat Dirk Scheringa nog eerder zijn Quote 500 vriendjes belt om zijn bank overeind te houden voordat hij de initialen op zijn gevel gaan staan voor Dé StaatsBank.

Bij de Algemene Beschouwingen werd Jan–Peter Balkenende al geconfronteerd met de opmerking dat hij weg zou gaan. In januari. En dat er dus een nieuwe premier zou moeten komen. Ik wist niet dat premiers zelf weg konden gaan tijdens een regeerperiode, dus dat was de eerste shock. De tweede shock kwam niet, commercieel denken kwam ervoor in de plaats: prima timing, zo anderhalf jaar voor de verkiezingen. De opvolger van Balkenende kan zich warmlopen en Balkenende moet gewoon weg. Hij is nog jong, zou nog jaren kunnen blijven maar na zo veel kabinetten Balkenende wordt het tijd dat hij gaat. Waarheen is de vraag, maar buitenland is een meer dan reële optie.

Als Balkenende op korte termijn weggaat, kunnen we wennen aan Verhagen. Hij kan alvast oefenen en daarbij groeien in zijn rol als lijsttrekker bij de verkiezingen. Ik denk niet dat wij, kiezers, hem zouden accepteren als hij pas over anderhalf jaar zou aantreden. Laat staan als het kabinet alsnog valt en we hals over kop verkiezingen ingaan.[rectangle]

Verhagen dus. Ik zie het wel voor me, qua beeldvorming doet hij het goed. Hij is rap van tong, zit nooit om een antwoord verlegen en kan de meest rotte dingen uitspreken zonder dat iemand op- of omkijkt. Vandaar natuurlijk dat hij begint over Uruzgan. Dat we niet zomaar weg kunnen. Marketingstrategie zeg ik. Je kunt maar beter zo vroeg mogelijk de rotonderwerpen ter sprake brengen, dan hebben we dat achter de rug. Zeker als het niet je eigen beleidsterrein is – Eimert van Middelkoop gaat over Defensie en dus Uruzgan – is het belangrijk om er nu alvast iets over zeggen. Zodat je dat te zijner tijd in aangepaste vorm kunt meenemen in je verkiezingscampagne. Droogzwemmen, heet dat. Oefenen op de reacties, kijken wat er gebeurt.

En dat blijft de vraag: wat gaat er gebeuren? Gaat Balkenende, komt Verhagen en blijven we in Uruzgan? Ik zet drie keer in op ‘ja’. U?

Ik dacht dat het allang online zou staan, maar niets bleek minder waar. Tot afgelopen week. Op de website www.barendenvandorp.nl zijn de eerste vier seizoenen van het programma inmiddels weer te bekijken en elke week zullen er nieuwe afleveringen aan worden toegevoegd.

En zo kon het gebeuren dat ik vorige week gebeld werd door Frits Barend of ik mee wilde werken aan de écht állerlaatste uitzending van Barend en Van Dorp. Te leuk natuurlijk. Samen met Jan Marijnissen, Guus Hiddink en Jan Mulder mocht ik donderdag aanstaande aanschuiven. Details zouden volgen over de telefoon. So far so good.[rectangle]

En toen raakte ik mijn stem kwijt. Griep, te veel werk, ruzie met de buurman (niks nieuws dus) en hóp, weg stem. Met nog een week te gaan voor de opname maakte ik me geen zorgen. Het weekendje Istanbul viel een beetje in het water – letterlijk en figuurlijk – maar ik koesterde mijn stembanden met antibiotica, pastilles en honing. Het zou goed komen. Het telefoontje met de details bleef echter uit. Even dacht ik dat ik in de maling genomen was: waarom zouden Barend en Van Dorp mij uitnodigen voor een laatste uitzending? Ik vroeg me af of hij wel die ene donderdag in oktober bedoeld had.

Totdat ik gisteren een telefoontje kreeg. Paniek aan de andere kant van de telefoon: “We zijn je vergeten te bellen, we gaan over een uur draaien, kun je?” Ik had net geluncht met een vriendin, was mega relaxt en vervolgens in paniek. “Eh, ja, maar ehm, ik MOET even naar huis. Ben in het zwart.” Ik haat zwart, echt zwart is zo’n saaie kleur. Stress of niet, in het zwart wil ik niet op tv komen. Het verkeer zat mee, mijn kleding hing klaar en de taxi stond vrij snel voor. In Hilversum gingen twee tovenaars met me aan de slag en volledig kalm, alsof er niets aan de hand was – een gast te weinig is erg – schoven Henk van Dorp, Frits Barend, Jan Mulder, Guus Hiddink, Jan Marijnissen en ik aan voor de allerlaatste opname van Barend en Van Dorp. Die gigantisch uitliep. Maar ja, hij komt online te staan, dus dat maakt niks uit. Het was erg leuk. Maar eenmalig, echt de laatste keer. Jammer hoor. Wie zei dat vroeger niet alles beter was?

De definitie van afwezig is duidelijker: steeds meer kinderen groeien op in eenoudergezinnen. Vooral allochtone moeders staan er alleen voor. De onderzoekers van het CBS gooien dit op ‘emancipatie van allochtone vrouwen’. Eigenlijk wil ik hier niet eens meer op ingaan, maar deze conclusie is waanzin. Emancipatie?! Laat me niet lachen – tenzij emancipatie tegenwoordig betekent dat importbruiden na vijf jaar mogen scheiden van hun man en hun recht op de verblijfsvergunning behouden.

Natuurlijk zullen er geëmancipeerde allochtone vrouwen zijn. Maar helaas gaat het in deze gevallen vaak om vrouwen die door hun man uit het buitenland gehaald zijn, waarna hij ze na bewezen diensten dumpt. Op naar de volgende. Mijn werkster is zo’n vrouw. Toppertje, dame met pit, kwam om te trouwen in de hoop dat haar familie in Marokko er ook profijt van zou hebben. Uiteraard ging het niet lang goed met haar man, die ze amper kende toen ze met hem trouwde. Ze kreeg een eerste kind en hoopte dat het dan goed zou gaan tussen haar en haar man. In mediterrane culturen is de keuze voor kinderen niet overwogen maar vanzelfsprekend. Het hoort. Daarom trouw je. Na de geboorte van het eerste kind ging het niet beter. Tegen beter weten in kreeg ze een tweede kind: misschien dat het dan nu goed zou gaan? Natuurlijk niet. Een paar jaar later kwam het derde kind: zou dat dan het gewenste resultaat geven? Hoop doet leven, leven is lijden. Ze raapte haar moed bij elkaar en scheidde toen de baby nog geen jaar oud was. Alle instanties die Nederland rijk is hielpen haar. Van rechtshulp tot Sociale Zekerheid, woningbouw en weet ik wat meer. Ze werkt zwart als schoonmaakster want met € 900,- kun je moeilijk een huishouden met drie kinderen runnen. Alimentatie is een prachtige uitvinding maar van een kale kip (haar ex) kun je niet plukken.

De ex had inmiddels een ander slachtoffer gevonden, in Marokko uiteraard. Een herhaling van zetten volgde, zij het dat deze dame iets slimmer was en geen kinderen kreeg. Mijn werkster en zij konden het goed vinden. “Ze wil scheiden”, vertelde ze me op een dag. “Maar ze moet nog een jaar wachten, dan krijgt ze een eigen verblijfsvergunning.”

Ik neem die vrouwen niets kwalijk. Iedereen heeft het recht om alle kansen die voorbij komen met beide handen te pakken en ik prijs de vrouw die dat doet ook. Maar dat Nederland denkt dat een inburgeringstoets de drempel om hierheen te komen verhoogt – think again. Een kleuter komt nog door onze niveauloze toetsen heen, zeker nu de cursussen leeg zijn en aan de straatstenen niet verkocht kunnen worden. De fout zit aan de andere kant: iemand uit Nederland mag onbeperkt importpartners invoeren. Je zou immers de achtste keer tegen de m/v van je dromen aan kunnen lopen. Inmiddels lopen er dan zeven ex-en rond met in het meest gunstige geval zeven kinderen. Zie daar de verklaring van het gestegen aantal eenoudergezinnen – emancipatie heeft er niets mee te maken.

Totdat ik de prijzen zie: € 80,- voor een string en € 130,- voor een bh. Ik ben een tuttebel en draag dagelijks lingerie. Gewoon, omdat ik het mooi vind en het lekker zit. Maar dit soort bedragen?! ABSURD.
Minimale lapjes stof, drie keer wassen en het is niet meer mooi. Een setje dat je een dag draagt, is met die prijzen duurder dan een paar laarzen waar je een winter mee doet. Ik zie ook nooit iemand het spul afrekenen, maar laten we ervan uitgaan dat het best verkocht wordt.

Gisteren las ik dat vrouwen ‘vieze’ bh’s dragen. Interessant. Wanneer is een bh vies? Ik draag de mijne twee of drie dagen. Het hangt ervan af wat ik erboven draag, of de bijpassende slip uit de was is en of ‘ie lekker zit. Tot mijn verbazing stond in het artikel dat je elke dag een andere bh aan zou moeten. Waarom, dat stond er niet bij. Schone onderbroek? Lijkt me duidelijk. Schone sokken? Idem. Maar elke dag een schoongewassen bh?!

Er stond ook bij dat hoogopgeleide mensen viezer waren dan laag, omdat ze hun bh’s meer dan een dag dragen. Ik moest meteen aan de kerstlingerie bij de bijenkorf denken. Ervan uitgaande dat hoogopgeleide mensen betere banen en hogere salarissen hebben, stel ik me voor dat voor zij degene zijn die voor € 130,- één bh kopen. En laten we eerlijk zijn: als je een bh van € 130,- hebt, dan moet je ‘m wel elke dag aandoen om het geld eruit te krijgen. Elke dag een andere bh zou betekenen dat je voor € 1.000,- aan bh’s in je la hebt liggen.

Ongetwijfeld bestaan ze, vrouwen die dat hebben. Ik schat zo in dat ze laagopgeleid, blond en met een rijke man getrouwd zijn. Als eenpersoonshuishouden let ik natuurlijk graag op de kleintjes. Ik koop mijn lingerie keurig in de uitverkoop, en, even tussen jullie en mij: lekker online bij Esprit. Het gaat om de pasvorm en dit merk zit mij als gegoten. Betaalbaar ook, vooral in de uitverkoop! En hoewel ik volgens dat onderzoek een vieze hoogopgeleide vrouw zou zijn, stoor ik me geen seconde aan dat oordeel. Ik heb bh’s in alle kleuren van de regenboog, leuk voor in de zomer. Maar uiteindelijk zitten er een paar favorieten tussen.

Morgen draag ik een weer een andere bh, een  grijze. Ik heb er drie perfect zittende strings bij. Tenzij ik uitga, verheug ik me nu al op de komende drie dagen. Daarna ga ik voor het witte setje; twee strings, twee dagen. Vies?!