Voetbal niets voor vrouwen? Onzin. Ik kijk al sinds ik me kan herinneren met veel plezier naar voetbal. Op mijn werk luisteren de mannen met een mengeling van afgrijzen en jaloezie naar mijn analyses. Ze vinden het maar raar: zo’n vrouw die er zo veel van weet. Terwijl ik toch echt ook andere vrouwen ken die met net zoveel plezier een avond opgeven om naar voetbal te kijken. En terwijl ik heus niet zo iemand ben die bezeten is van het spelletje. Ik kijk met mate, maar met plezier. [rectangle]

Toegegeven: mijn liefde voor voetbal komt voor een deel voort uit het sociale plezier om de wedstrijd heen. WK-wedstrijden kijk ik bijvoorbeeld vaak in een kroeg. De saamhorigheid daar met mensen die ik verder niet ken, is hartverwarmend. Als Nederland wint, is iedereen op straat zo blij. Als Nederland verliest, vind je troost bij elkaar. Ik geloof dan ook erg in de bindende factor van sport. 

Wat vindt u? Is voetbal een mannending of is dat een achterhaald idee? En hebt u zin in de wedstrijden van Nederland?

Hij zei ook: “Het beste argument tegen democratie is een gesprek van vijf minuten met een gemiddelde stemgerechtigde.” Aan beide quotes moet ik de laatste tijd regelmatig denken. Niet in de laatste plaats omdat ik dit filmpje onderstaand zag. In het filmpje wordt aan voorbijgangers op straat een aantal vragen over politiek gesteld. De voorbijgangers hebben werkelijk geen idee wat te antwoorden. Wie is de minister-president van Nederland? Geen idee. Wat is het kabinet? Geen idee. Uit hoeveel zetels bestaat de Tweede Kamer? Geen idee. Waar staat de D in D66 voor? Antwoord: “Den Haag?”

Ik was de afgelopen maand in Berlijn, waar ik met eigen ogen heb gezien wat de Stasi daar met mensen heeft gedaan. Democratie is een groot goed, vergeleken bij een communistische dictatuur. Maar heeft Churchill niet gelijk? Wat is democratie waard als mensen die geen enkele band voelen met de bestuurders degenen zijn die bepalen wie er gaan besturen? Natuurlijk hoef je niet alles over staatsinrichting te weten om je stem uit te mogen brengen. Maar een beetje betrokkenheid lijkt me een vereiste bij het bepalen van die stem. Wetend dat ik nu iets heel ondemocratisch en iets heel elitairs zeg: soms vraag ik me af of ik het wel goed vind dat die mensen uit het filmpje bepalen wie er in het torentje komt. [rectangle]

 Wat vindt u? En hoe bekent u overmorgen kleur? Hoe bepaalt u op wie u stemt? Leest u de partijprogramma’s, doet u een van de stemwijzers op internet, of kiest u omdat uw man of uw vriendin op diegene stemt?

Een al te romantisch beeld natuurlijk, en als u in een dorp woont, vraagt u zich waarschijnlijk af of ik wel wijs ben. Wieke en ik hebben het de afgelopen weken over vrijheden gehad. Wij vroegen ons af: ben je vrijer in een dorp dan in een stad, of is het juist andersom? Een dorp geeft je bepaalde vrijheden: je bent makkelijker buiten, je leeftempo ligt over het algemeen lager en je hebt minder afleiding. Ik heb als kind in een dorp gewoond, in een rijtjeshuis aan een doodlopende straat. Het huis stond in een nieuwe wijk, waar veel jonge ouders kwamen wonen.[rectangle] Al mijn vriendinnetjes van school woonden bij me in de buurt. Ik belde om vijf uur bij iedereen aan, waarna we tot zes uur op straat speelden, daarna gingen we eten en naar bed. Op mijn tiende verhuisde ik naar Amsterdam, waar ik voor mijn beste vriendinnetje een kwartier moest fietsen. Waar ik niet meer lopend naar school kon. En waar ik de meeste mensen helemaal niet kende. Toch was ik blij met de stad. Met zijn gekken, het rijke culturele aanbod, de hectiek en de energie. In een stad voel ik me ook altijd veiliger, meer op mijn gemak. Ik ben nu drie weken in Berlijn in mijn eentje en dat bevalt me erg goed. Ik zou in mijn eentje niet zo snel naar een Duits dorp zijn afgereisd. Mijn idee is dat je in de stad vrijer bent dan in een dorp. In een dorp letten de mensen meer op elkaar en lijken ze meer op elkaar. Gaat Mien een keertje lekker los in de woonkamer, dan vertelt Truus dat zo aan de kruidenier, waarna er natuurlijk geen houden meer aan is. Geef mij dan maar de stad, waar je misschien niet al je buren kent, maar wel jezelf kunt zijn, hoe anders je ook bent. Zeker als puber lijkt me die dorpse, sociale controle een ramp. Die remt je waarschijnlijk zelfs in je ontwikkeling. Wat denkt u? Ben je vrijer in een stad of in een dorp? En waar woont u zelf liever?

Ik grijp dodenherdenking altijd aan om twee minuten mijn mond te houden (op zich al een prestatie) en te denken aan de dierbaren die ik heb verloren. Op Bevrijdingsdag probeer ik altijd even stil te staan bij de vrijheid die ik heb om te zijn wie ik ben.

De vrijheid van meningsuiting is inmiddels een bijna irritant begrip geworden, maar het is zo’n belangrijke verworvenheid. Ik werk met mensen met verschillende meningen, bijvoorbeeld over God, Allah en de afwezigheid van deze twee. We hebben veel meer gemeen met elkaar dan niet. We hebben dezelfde normen en waarden, dezelfde humor en op het werk hetzelfde doel. [rectangle]

Toch merk ik dat we in Nederland alles wel heel makkelijk goedvinden, zolang we er zelf maar geen last hebben. Het is een houding die we heel lang tolerant genoemd hebben, of respectvol. Maar hoe respectvol is het als je iemands geloofsovertuiging alleen respecteert als diegene zijn mond er maar over houdt? Of als je het oké vindt als iemand homo is, zo lang hij maar niet op straat met zijn vriend gaat staan zoenen?

Tolerantie en respect zijn niet hetzelfde als onverschilligheid. Ik merk dat mensen vaak helemaal niet doorvragen als iemand een andere mening of een ander geloof heeft. Uit angst voor ruzie, denk ik, maar ook uit gemakzucht. Anders krijg je weer zo’n discussie.

Zelf heb ik veel respect voor mensen die de wereld ook vanuit de blik van een ander proberen te zien. Hoe ver die ander ook van hem afstaat. En die doorvraagt, als het niet lukt om zich in de ander te verplaatsen. Ook als dit een in zijn ogen verwerpelijk persoon is. In plaats van een mening te vormen op basis van zijn eigen gelijk en dan achter iemands rug om zijn mening alsnog gaat verkondigen.

Of ik hier zelf goed in ben, betwijfel ik. Maar ik doe mijn best, steeds meer. Doorvragen als een collega me vertelt dat hij dichter bij de Heer moet leven als hij zijn vriendin terug wil. Doorvragen als iemand iets zegt waar ik het helemaal niet mee eens ben, in plaats van iemand te veroordelen. Maar moeilijk is het wel en ook ik zit soms vastgeroest in mijn eigen gelijk.

En u? Bent u er goed in, een andere invalshoek te respecteren? Of wilt u gewoon ver blijven van mensen met een andere mening of geloof? Wat is dan volgens u respect?

Nu ga ik mijn thee ook hier op deze manier drinken. Een ander in Londen opgevat plan is: op zondag gaan brunchen met vrienden.

Op zondag gaat heel Groot-Brittannië om een uur of elf richting een café of restaurant om daar met een groep vrienden of familie te gaan eten. De sfeer is relaxt, mensen zitten vaak in groepen aan tafels in de pub of bij de Chinees en kletsen wat weg.

Ik keek ernaar en wist meteen: dat wil ik ook. Vroeger ontmoette ik mijn vrienden regelmatig op feestjes, in het café op vrijdagavond, of gewoon spontaan omdat we zin hadden in een potje Kolonisten van Catan. Met kleine kinderen en werk dat steeds belangrijker is, blijkt het moeilijker om elkaar te zien. Op vrijdagavond is iedereen vooral heel moe. Ik mis de gesprekken, de lol en het delen van belangrijke zaken. Het zal aan de levensfase liggen – maar leuk is het niet. [rectangle]

Jullie kennen deze fase vast en het gaat ook heus weer voorbij. Ik wil ook niet zeuren, maar er iets aan doen. Want op deze manier weet ik niet meer wie mijn vrienden zijn als de fase eenmaal achter de rug is. Een Sunday brunch, wekelijks, zonder verplichtingen, maar gewoon aan komen waaien als je zin hebt, leek mij een fantastische oplossing. Alle vrienden mogen komen, dus ook de mensen die elkaar niet kennen.

Wat denken jullie? Is een zondagsbrunch een goed idee of lijkt dat alleen maar zo? Moet ik iets heel anders doen? Bijvoorbeeld sommige vriendschappen afbreken en me concentreren op de paar echt hechte? Of gewoon spontaan op de stoep gaan staan op vrijdagavond? Jullie hebben vast wat tips. Hoe pakken jullie dat aan?

De duurste film aller tijden, die tot nu toe ook alle records heeft gebroken (na zeventien dagen draaien, behaalde de film bijvoorbeeld al één miljard dollar aan omzet).

Een van mijn goede voornemens van dit jaar: vaker naar de bioscoop gaan. Gisteren heb ik Up in the Air gezien, een sympathieke film over een man (George Clooney) die voor zijn werk meer dan driehonderd dagen per jaar vliegt. De film emotioneerde me en maakte een vrolijke discussie los tussen mij en mijn vriend. Ik was verrast door het verhaal en de personages, die me permanent een dubbel gevoel gaven. De film was net als Avatar genomineerd voor een Golden Globe.

Avatar wist me geen moment te emotioneren. Personages van bordkarton, voorspelbare gevechten en een regisseur die bepaalt of je voor iemand of tegen iemand bent. De film zette me geen moment aan het denken. Behalve over waarom niemand bij het uitgeven van zo veel geld had geopperd het verhaal ook interessant te maken. In plaats daarvan hadden ze een standaardplot over het veroveren van een nieuwe planeet gerecycled en alleen de plaatjes heel mooi en speciaal gemaakt. [rectangle]

In mijn omgeving verklaart iedereen me voor gek. Je gaat bij zo’n film toch niet op het verhaal letten? Avatar onderga je en je waardeert de film ook op die ervaring. Maar die ervaring was voor mij niet compleet omdat de regisseur alle mogelijkheden had om ook op verhaalniveau een nieuwe wereld te creëren en het niet deed. Een min voor fantasie en inhoud. De jury van de Golden Globes (en bijna alle recensenten) oordeelde duidelijk anders.

Zo sta ik tot nu toe alleen in mijn oordeel over Avatar. Ik heb dat wel vaker, dat ik iets wat ongeveer de hele wereld geweldig vindt, niet weet te waarderen. Hebt u dat ook wel eens? Dat u een boek of een film waar iedereen laaiend enthousiast over is, helemaal niet zo bijzonder vindt? Of een man die iedereen knap vindt, volstrekt niet boeiend? En wat vond u dan van Avatar, als u die gezien heeft?

Overal kun je je tegen (of is het voor?) verzekeren. Tot en met je uitvaart aan toe. Dat doen we in Nederland dan ook massaal. Wist u dat wij Nederlanders het best verzekerde volk ter wereld zijn? Gemiddeld besteden we er jaarlijks € 2.894,- aan.

Terwijl het algemene advies luidt: verzeker alleen verliezen waarvan je het risico niet kunt dragen. Een opstalverzekering bijvoorbeeld. Of een WA-verzekering. Maar wij Nederlanders zijn geneigd ook minder grote risico’s te verzekeren. Vaak tegen een te hoge premie en onvoordelige voorwaarden.[rectangle]

Erger nog: de meeste mensen hebben geen idee welke verzekeringen ze precies hebben. Sommige premies betalen ze al jaren terwijl ze niet precies weten waarvoor ze eigenlijk dienen. Die reisverzekering bijvoorbeeld, met extra medische dekking… de kans is groot dat je ziektekostenverzekering die kosten al vergoedt. Of een annuleringsverzekering voor een reisje naar de Ardennen.

Zelf twijfel ik al een aantal weken over een verzekering. Als zzp’er ben ik niet verzekerd tegen arbeidsongeschiktheid. Dus als me iets overkomt en ik niet kan werken, heb ik geen enkel inkomen. Maar de premie is natuurlijk hoog en de kans dat ik niet meer kan werken, is klein. Ik heb een bescheiden buffer opgebouwd. Maar stel dat me volgend jaar iets overkomt met blijvende problemen: dan heb ik na een tijdje niks. En toch: hoe groot is die kans?

Zo draai en twijfel ik al weken. Ook omdat ik verzekeringen niet meer zo vertrouw. Je zult net zien dat datgene wat ik onder de leden heb, niet verzekerd blijkt. Sorry, voorwaarde 5.374.b.

Mijn vriend vindt verzekeringen vaak onzin. Ik ben een aantal keren (diefstal) erg blij geweest dat ik mijn gram kon halen en mijn geld terugkreeg. Hoe zit het bij u? Weet u waartegen u verzekerd bent, hoeveel u in totaal betaalt, en of het eigenlijk wel nodig is?

Toch stemde bijna zestig procent van de Zwitsers voor het verbod op de bouw van nieuwe minaretten.

Laten we wel zijn: er staan op dit moment vier (4) minaretten in Zwitserland. Erg veel last kunnen de Zwitsers dus niet van de torens hebben. Het referendum staat symbool voor een heel andere vraag: vind je dat de moslims te veel ruimte innemen in ons land, onze cultuur, onze beschaving? Hierop hebben de Zwitsers antwoord gegeven. En ze hebben gezegd: sorry moslims, we willen jullie niet.

Op de affiches die voor het verbod pleitten, stond een vrouw in burka met een bataljon aan minaretten om haar heen, die, losgerukt van een gebouw, meer aan wapens/bommen deden denken dan aan torens. Een slim beeld, want dat wil niemand: een land vol vrouwen die je niet eens in de ogen kunt kijken, die onder hun kleding bommen voor zelfmoordaanslagen herbergen. [rectangle]

Tegen dus. Tegen de steeds groter wordende invloed van moslims op de ooit zo neutrale Zwitsers. En voor de angst. De angst dat het zo wordt als op de beelden die door de televisie hun woonkamer in worden gezonden.

In ons eigen land feliciteerde Geert Wilders de Zwitsers met ‘de prachtige uitslag van het minarettenreferendum’. Hij ziet de uitslag als een voorbeeld voor Nederland en zal het kabinet oproepen om een dergelijk referendum te organiseren.

Dat gaat hier nooit gebeuren, dacht ik. Maar goed, dat dachten de Zwitsers ook. In de anonimiteit van het stemhokje durfden de Zwitsers tegen te stemmen. Als ik zie wat er op Nederlandse internetfora wordt geschreven naar aanleiding van de uitslag, als ik zie hoeveel steun Wilders hier krijgt, vraag ik me af wat Nederland in het stemhokje zou doen. Wat denkt u? Is zo’n uitslag ook in Nederland denkbaar? En wat zou u zelf doen?

Ik typ dit in mijn nieuwe werkkamer met mijn nieuwe uitzicht. Er komen veel mensen met paraplu’s voorbij die zich schrap zetten tegen de wind. En een troep ganzen staat bij de grote boom rustig te wachten tot de regen voorbij is. Midden in de stad. Ik zit hoog en droog en ben gelukkig.

Vandaag precies vier weken geleden zijn we verhuisd. In een grote verhuiswagen met negentig dozen.

Ik wilde graag mijn hele hebben houwen. Mijn borden, mijn opstelschriften van de middelbare school, de vier exemplaren van mijn doctoraalscriptie, mijn ladekastjes, mijn opschrijfboekjes vol aantekeningen, mijn oude agenda’s. Noem maar op.

De Man des Huizes had een heel andere tactiek. Hij pakte een vuilniszak en begon zijn spullen weg te gooien. Heel soms mocht er iets in een verhuisdoos, maar zichtbaar zonder moeite verdween het grootste gedeelte bij het vuil. [rectangle]

Zo waren er van de negentig verhuisdozen die we uiteindelijk meenamen, zo’n zestig van mij. En zo neem ik in de grote kast een heleboel plankjes in beslag met mijn persoonlijke eigendommen. En hij heel bescheiden twee.

De nog lege plankjes zullen vast uiteindelijk ook door mij gevuld worden. En eigenlijk is het gek: hoe vaak kijk ik nou in die oude spullen? Mijn agenda’s, de boekjes, mijn schriften van vroeger? Voor wie bewaar ik dat allemaal? Voor mezelf? Voor mijn kinderen? Is het omdat mijn moeder overleed toen ik jong was en ik dezelfde verzamelwoede graag bij haar had gezien, zodat ik me dan een beter beeld van haar had kunnen vormen? Hebt u er net zo veel last van als ik? Of zegt u: weggooien, die persoonlijke zooi?

“En waarom lette je niet op toen de juf de spellingsregels uitlegde, zo leer je nooit wat”, zegt de moeder.

Zeer binnenkort kunnen ouders hun kinderen op school volgen. Via bluetooth in de klas en een draadloze verbinding kunnen ze de hele dag naar hun kind loeren. Ook voor volwassenen die elkaar geen seconde uit het oog willen verliezen, biedt het systeem uitkomst. Geen Amerikaanse toestanden, het systeem is ontwikkeld in Eindhoven, aan de TU.

In elk nieuwsbericht stond de volgende zin: ‘Volwassenen en kinderen die met het systeem hebben geëxperimenteerd, vinden niet dat ze daarmee te veel controle uitoefenen.’ En ook: ‘Zodat je weet of je vrouw achter haar pc zit en dus een e-mailtje snel zal lezen. Of dat je haar beter even kan bellen, aangezien ze aan het lunchen is.’[rectangle]

Nog meer permanente bereikbaarheid. Hadden we niet al genoeg aan de mobiele telefoon en e-mail, waarmee we elkaar veel vaker spreken dan vroeger? We hebben bijna geen ruimte meer om ons in een relatie zelfstandig te ontwikkelen, alles wordt besproken en overlegd. Nu gaan we ook onze kinderen die ruimte afnemen.

Volgens de onderzoeker van de TU maakt zijn systeem gesprekken met je kind na een schooldag makkelijker. Maar zo’n onsamenhangend verhaal waar een jong kind mee komt, hoort er toch juist bij? Daardoor leren het kind en de ouder waarschijnlijk beter communiceren dan door een ouder die al weet wat hij wil horen. En zit u er echt op te wachten uw eigen man te kunnen volgen?

De uitvinding roept meer vragen bij me op. Hoe zit het met misbruik? En met opgenomen beeld, zodat je het gezellig nog kunt nabespreken? Ik vraag me bovendien af waar de ouders de tijd vandaan moeten halen om hun kinderen de hele dag te volgen. Straks krijg je nog jaloerse taferelen. “De moeder van Brian bekijkt hem wel de hele dag, jij hebt nooit tijd en ik had nog wel mijn tekening voor de camera laten zien.”

Misschien is mijn beeld vertekend omdat ik zelf geen kinderen heb. Ziet u de voordelen er wel van in?

Wieke is op vakantie. De komende weken valt Merel voor haar in.

 Justitie verspreidde een filmpje op Hyves, waarin Russische cybercriminelen op zoek gaan naar iemand. Dat blijk jij te zijn, inclusief foto, leeftijd, woonplaats en de foto’s van je vrienden. Binnen een paar seconden hebben ze je hele hebben en houwen te pakken. De vraag is: hoe ver ga je met het prijsgeven van je privéleven?

Diensten die het delen van privacygevoelige informatie in de hand werken, worden alleen maar populairder. Neem bijvoorbeeld Twitter, de hype van dit jaar. Honderdduizenden Nederlanders vertellen daar in korte berichtjes wat ze aan het doen zijn; een soort sms naar alle mensen die op jouw berichtjes geabonneerd zijn. Als je dan zegt dat je op terras X zit, dan weten alle mensen die jou volgen dat.

Ook ik maak me schuldig aan het verspreiden van misschien iets te privacygevoelige informatie. Ik heb al heel lang mijn weblog, maar daar heb ik mijn privacy altijd goed beschermd. Nu twitter ik sinds een tijdje ook. En zo kwam het onlangs voor dat ik bezoek kreeg van een ongenode gast, omdat ik had geschreven in welk café ik was. Hij vond het uitermate grappig om me daar op te zoeken en vervolgens niet meer weg te gaan. Hoewel hij verschrikkelijk was, was het toch een beetje mijn eigen schuld. En stel nou dat hij een inbreker zou zijn? Dan weet hij precies wanneer ik op vakantie ben. Of wanneer ik een paar uur boodschappen aan het doen ben.

Natuurlijk geef ik via Twitter of andere sociale netwerken geen rekeningnummers, telefoonnummers of adressen door. Maar op basis van de informatie die ik wel geef, kun je ook een leuk eindje komen. Juist daar ligt een gevaar. Door de plotselinge komst van die ongenode gast werd ik daar weer even goed op gewezen.

Niet alleen op Hyves en Twitter deel je informatie. Hoe gaat u om met privacy op internet? En, nog ingewikkelder, lijkt me: hoe voedt u kinderen hierin op?

Zeer goed zelfs. Maar helaas. Als ik de kranten lees, duurt dat nog maar even. Het einde der tijden komt er namelijk aan. Als de kinderen weer naar school gaan, als we met z’n allen weer terug zijn van vakantie. Dan gaat het gebeuren.

Vanaf september coming in a theatre near you, the movie we’ve all been waiting for: Het Najaar. De megablockbuster kent twee verhaallijnen die op indrukwekkende manier met elkaar vervlochten zijn: de Mexicaanse griep en de economische crisis. Van beide plots kregen we al maandenlang voorfilmpjes te zien. En werd er druk gespeculeerd over hoe ze er nou in het echt uit zouden zien.

Nog steeds is het afwachten, maar de contouren tekenen zich af. Inmiddels ken ik iemand met de Mexicaanse griep! Opgelopen in Tsjechië, ermee naar Duitsland gereden, waar hij de diagnose hoorde in een ziekenhuis. Zijn vliegtuig vertrok een dag later, dus hij wilde de luchtvaartmaatschappij al bellen om zijn vlucht te annuleren – maar nee hoor, dat vonden de artsen niet nodig. Hij mocht gewoon vliegen. Blijkbaar zijn we inmiddels al in het stadium dat het niet zo veel meer uitmaakt. Het Najaar komt eraan. Er valt niks tegen te ondernemen.

Ook de economische crisis rukt op naar de gewone man. Veel van mijn mede-freelancers merken dat de opdrachten teruglopen. Lichte paniek in de sector is reeds ontstaan. In mijn vriendengroep zijn de eerste ontslagen gevallen. Zelf was ik vorige week bijna mijn grootste opdrachtgever kwijt, maar ik heb even respijt gekregen. In ieder geval tot 1 september. En laat dat nu juist de dag zijn dat volgens die kranten Het Najaar in première gaat.
Dat Het Najaar er komt, is onvermijdelijk. Maar niemand heeft nog verteld in welk genre we het moeten zoeken. Wat denkt u? Wordt Het Najaar een thriller, een familiefilm, een komedie of toch een bloedstollende horror? Of wordt het zo’n ouderwetse Nederlandse film, met kneuterige maar wel sympathieke acteurs, die je kent van tv en van die ene reclame, met een verhaaltje met een beetje suspense en flink wat ietwat genante humor? Kunnen we tijdens de film gewoon even gaan plassen, of is geen redden meer aan? Of is het zo’n film waarvan je enorm veel had verwacht, en die dan eigenlijk vooral heel erg tegenvalt?