PowerVrouwenTour
Maar standaard-tours voor toeristen zijn vaak heel onpersoonlijk en vertellen informatie die je vaak al weet.
Gelukkig kan het ook anders. Een persoonlijke tour door Amsterdam waarin echte power-vrouwen centraal staan. Een anekdote of een quote, een gebouw of de vrouw zelf; het komt allemaal voor in de PowerVrouwenTour. De tour werd voor het eerst gegeven op de Internationale Vrouwendag, de dag waarop deze tour ook is gebaseerd. [rectangle]

Interactief en persoonlijk
De tour is interactief en daardoor extra persoonlijk. Tijdens het lopen door de stad wordt er regelmatig stil gestaan bij een gebeurtenis van een vrouw die veel heeft betekend voor Amsterdam. Tijdens deze momenten is er ruimte voor een gesprek of discussie.

Anekdotes, gebouwen en vrouwen
De tour wordt opgebouwd uit een selectie van verhalen van 144 vrouwen, anekdotes en gebouwen die belangrijk zijn of waren voor de stad Amsterdam. De tour wordt begeleid door bekende dames, waaronder Dela Maria Vaags.

Annie, Fien en Bet
Voorbeelden van vrouwen die voorkomen in de tour: Koningin Wilhelmina, Mata Hari, Fien De la Mar, Majoor Bosshardt, Annie M. G. Schmidt, Bet van Beeren en Blonde Mien.

Kies zelf je tijd
De tour duurt ongeveer 2 tot 2,5 uur en start op het Leidseplein. De PowerVrouwenTour is voor groepen elke dag te boeken op een eigen gewenste starttijd en kost rond de 15 euro per persoon.

De rondleiding is ontwikkeld door Top Tours, een excursiebureau voor bijzondere Amsterdamse uitjes.

Daarnaast is Nina Storms vooral bekend als de dame die haar internetbedrijf World Online naar de beurs bracht, daar zeshonderd miljoen euro aan overhield, haar eigen aandelen maanden eerder al verkocht bleek te hebben en de internetbubbel deed barsten. De koers van World Online stortte in, vrienden, medewerkers en de man op straat waren hun inleg kwijt maar mevrouw Brink, nu Storms en geboren Vleeschdrager was wat eurootjes rijker. In plaats nog lang en gelukkig in de anonimiteit te leven deed mevrouw Brink wat al die vrouwen die het van pauper tot Quote 500 schoppen, doen. ‘Bewijzen’ dat ze een goede zakenvrouw is – althans, ze probeert het. En een van die pogingen is het boek NINA waar journalist Eric Smit vier jaar aan gewerkt heeft, uit de boekhandel te krijgen. Dat is niet gelukt. [rectangle]

Toch een nederlaag voor iemand die denkt dat alles te koop is. Ja, een vliegtuig is te koop. Juwelen en een eiland ook. Maar respect? Zeker niet. En vooral niet als je dan beslag laat leggen op het bezit van de journalist in kwestie, die een boek over jou heeft geschreven. Wat ik niet zo goed snap, is dat als je het een slecht boek vindt, en als je vindt dat er onwaarheden in het boek staan (de rechter achtte dat trouwens niet de moeite van een publicatieboycot waard), dan negeer je toch die hele journalist en dat boek? Aandacht geven aan iets wat je wilt doodzwijgen, is altijd nog de slechtste oplossing, niet goed voor je bloeddruk ook. Wat kan er zo erg zijn aan het boek NINA, geschreven door journalist Eric Smit, dat het rechtvaardigt om beslag te leggen op het hele hebben en houden van de journalist, nota bene een half jaar nadat het boek is uitgekomen?! Eric kan momenteel niet bij het geld dat hij verdient, sterker nog hij kan zelfs niet bij het spaargeld van zijn kinderen komen. Chic, mevrouw Brink, of mevrouw Storms. Heel chic. Had dan gewoon uitgeverij Prometheus opgekocht, de uitgever van het boek NINA. Wel zo makkelijk.

Steun Eric Smit door follower te worden op Twitter: @steunsmitsteunen. Doneren voor zijn juridische verdediging kan via stichting Muckraker 78.49.32.972 (Triodos Zeist).

 Ja, ik schrijf mijn hele leven al, maar dat je daarmee in je levensonderhoud zou kunnen voorzien, had ik nooit bedacht. Dat de krant bezorgd werd, vond ik net zo normaal als dat water uit de leiding stroomt en het licht aangaat als je op een knopje drukt. Het gebeurt gewoon. Totdat mijn eerste stukje op internet verscheen en ik er reacties op kreeg. Kritische, maar ook lovende.

Na dat eerste stukje op de website van Theo van Gogh www.degezonderoker.nl ben ik nooit meer opgehouden met schrijven. De eerste keer dat mijn naam in de krant stond, had ik er al een jaar of tien bedrijfsleven op zitten.

In die tien jaar zal ik zo’n half miljoen verdiend hebben, maar niet eerder dan toen ik € 200,- kreeg voor een stukje, voelde ik dat ik had gewerkt. Dat ik geld had verdiend. Met mijn eigen handen. Een onwezenlijk gevoel, je tikt een stukje en daar staat dan je naam bij. Dat heb jij gedaan. En voor die bijdrage aan de krant krijg jij geld. Heel wat anders dan een van de duizend man binnen een bedrijf zijn. Compleet anders dan een van de 80.000 werknemers binnen een beursgenoteerde organisatie zijn. Echter. Intenser. Origineler. Veel meer mezelf. Zie daar het ontstaan van een nieuwe verslaving: schrijven.

[rectangle]

Inmiddels schrijf ik zes jaar. Voorzie ik al vijf jaar in mijn levensonderhoud door te schrijven. Ik mis niets van het bedrijfsleven. Ik reed een leaseauto, had een mobiel van de zaak en was hip in mijn stoere pakjes met laptop en creditcard van de zaak.

Op zich is er weinig veranderd. Ik heb nog steeds een auto, mijn mobieltje is mijn eerste levensbehoefte – op mijn laptop na, die ik tot nu toe elk jaar inwisselde voor een nieuw, hipper exemplaar. Mijn stoere pakjes zijn kleurrijker geworden – eindelijk hoef ik geen zwart en donkerblauw meer te dragen en kan ik mij uitleven met echte outfitjes. Elke dag komt een ander deel van mijn persoonlijkheid aan bod. Het aantal credit cards is op mysterieuze wijze verveelvoudig, het aantal uitgaven erop op evenzo miraculeuze wijze verminderd.

Ik houd van mijn vak. Ik houd van mijn opdrachten. Ik schrijf met intens plezier mijn columns voor Metro, of ze nou over een bontjas, GL, de niet-liefde, Turkije of politiek Den Haag gaan. De interviews die ik voor Libelle mag doen, zijn een feest. In welk ander beroep spreek je ’s ochtends Wende Snijders, ’s middags premier Balkenende en ’s avonds Acda en de Munnik? Welk ander beroep geeft me de vrijheid om lange periodes van zon in te lassen zonder mijn werk te verzaken?

Naast schrijven voor Libelle en Metro mag ik meedoen aan debatten, schrijf ik columns en opiniestukken op heel veel andere plekken en doe ik grote interviews voor andere bladen. Als ik zeg dat ik van mijn vak houd, dat ik als atheïst God op mijn blote knieën dank dat ik dit leven mag leiden, is het omdat ik weet hoe het is om een beroep uit te oefenen dat je wel kunt, maar dat je niet vervult. Niet al mijn werk is even sterk maar dat geeft niet. Er zijn momenten dat je een bureaubaan ook niet met ziel en zaligheid kunt vervullen vanwege ziekte, familieomstandigheden, te veel drukte of andere dingen. Ik doe mijn best, altijd. Het allermooiste aan mijn vak is dat het je aanspreekt. Of niet. En als het je niet aanspreekt, dan kun je aan me voorbijgaan. Je slaat de pagina’s waarop ik sta om, je bezoekt de websites niet waarop ik schrijf en je zet de radio en tv zachter als ik verschijn. Je hebt de keuze of je wel of niet met mij geconfronteerd wilt worden.

Als ik op deze site lees dat sommige lezers mij een slechte schrijfster vinden, dan lach ik daar om. De kritieken gaan niet verder dan dat. Ze raken me niet. Maar het is zonde dat de discussie vervuild wordt met deze reacties. Als iemand er gelukkiger van wordt door te denken dat ik mijn vak mag uitoefenen omdat ik de huisturk van Libelle, Metro en al mijn andere opdrachtgevers ben: dames, heren, be my guest. Maar verwacht niet dat ik daar serieus op reageer. Sterker nog, verwacht niet dat er ook maar iemand hier iets anders mee doet dan zijn schouders erover ophalen. Ik houd van mijn vak.

Totaal gevloerd. Niet dat ik tijdens mijn vakantie niet gewerkt heb: voor Libelle en Metro heb ik in alle rust mijn stukjes uitgewerkt, interviews gehouden en columns gelezen. Maar verder heb ik het leven in de ruststand geleid. Mijn huis staat in een toeristisch plek, wat inhoudt dat in de winter het leven stilstaat.

Alle winkels zijn dicht, mijn vrienden zijn weg (ze zitten in hun winterhuis 100 km verderop) en Nederlandse vrienden bleven thuis. Het betekent dat je volledig op jezelf bent aangewezen. En voor een einzelgänger als ik is dat het paradijs. ’s Ochtends in alle rust opstaan en een rondje om de berg lopen. Verse jus halen op de terugweg, relaxt douchen een aankleden en dan een boekje lezen in de zon – thuis of bij Starbucks – of de enige vrienden die daar overwinteren bellen om te gaan lunchen, via internet radio luisteren en ’s avonds eten laten bezorgen om bij een dvd’tje van te genieten. The simple life zeg maar. In het weekend even naar Izmir, shoppen en eten met vrienden, om ‘s avonds weer naar mijn kluizenaarsbestaan terug te keren.

[rectangle]

Een bestaan waarin de katten de meeste aandacht vragen. Elke ochtend staan ze te miauwen: eten, eten! Zwerfkatjes, de ene helft nog baby (te leuk), de andere helft al volwassen. En ja, tuurlijk geef ik ze dan te eten. Maar dat was het dan wel. Verder dan een bezoek aan de kleermaker ben ik niet gekomen. Erg inspannend vond ik dat, uitleggen wat ik wilde. Passen, ophalen. Die inspanning komt me nu voor als het paradijs.

Een week terug in Nederland en ik heb last van hartkloppingen (te veel getraind – net 40 minuten met gewichten van 2 kilo. Dat te veel is dus cynisch bedoeld). En last van ‘so much to do, so little time’. Maar er zijn ook zo veel leuke dingen! We zijn weer bezig met de Libelle Zomerweek. Voor mij houdt dat in dat ik dagelijks 20 telefoontjes en mailtjes pleeg om artiesten te boeken. En ruggespraak te houden met de redactie. Daarnaast gaan we Libelle Broodje Politiek doen: maandelijkse lunchbijeenkomsten met politici en Libelle-lezeressen. Vanaf volgende week meer informatie hierover in het blad én op de website!

Tipje van de sluier: 1 maart organiseren we een lunch met premier Balkenende en 50 lezeressen. Over hoe je hierbij aanwezig kunt zijn volgende week dus meer. Dit zijn nog eens tien telefoontjes en mailtjes per dag. Tot slot werk ik aan een nieuw tijdschrift dat in mei uitkomt. Superleuk, echt te gek. Tel daarbij op dat ik nog mijn rubriek in Libelle en mijn column in Metro heb en het spreekt voor zich dat ik moe ben van het leuke dingen doen. En dan heb ik het nog niet eens over de film, lunches, vrienden en familie gehad.

Na 5 weken van bijna niets doen, is het vrij moeilijk om er zo vol in te gaan, merk ik. Of word ik oud? Nu weekend. Maar vanavond nog een borrel. En morgen een verjaardag. En zondag ook. Ik wil een huishoudster.

Toch stemde bijna zestig procent van de Zwitsers voor het verbod op de bouw van nieuwe minaretten.

Laten we wel zijn: er staan op dit moment vier (4) minaretten in Zwitserland. Erg veel last kunnen de Zwitsers dus niet van de torens hebben. Het referendum staat symbool voor een heel andere vraag: vind je dat de moslims te veel ruimte innemen in ons land, onze cultuur, onze beschaving? Hierop hebben de Zwitsers antwoord gegeven. En ze hebben gezegd: sorry moslims, we willen jullie niet.

Op de affiches die voor het verbod pleitten, stond een vrouw in burka met een bataljon aan minaretten om haar heen, die, losgerukt van een gebouw, meer aan wapens/bommen deden denken dan aan torens. Een slim beeld, want dat wil niemand: een land vol vrouwen die je niet eens in de ogen kunt kijken, die onder hun kleding bommen voor zelfmoordaanslagen herbergen. [rectangle]

Tegen dus. Tegen de steeds groter wordende invloed van moslims op de ooit zo neutrale Zwitsers. En voor de angst. De angst dat het zo wordt als op de beelden die door de televisie hun woonkamer in worden gezonden.

In ons eigen land feliciteerde Geert Wilders de Zwitsers met ‘de prachtige uitslag van het minarettenreferendum’. Hij ziet de uitslag als een voorbeeld voor Nederland en zal het kabinet oproepen om een dergelijk referendum te organiseren.

Dat gaat hier nooit gebeuren, dacht ik. Maar goed, dat dachten de Zwitsers ook. In de anonimiteit van het stemhokje durfden de Zwitsers tegen te stemmen. Als ik zie wat er op Nederlandse internetfora wordt geschreven naar aanleiding van de uitslag, als ik zie hoeveel steun Wilders hier krijgt, vraag ik me af wat Nederland in het stemhokje zou doen. Wat denkt u? Is zo’n uitslag ook in Nederland denkbaar? En wat zou u zelf doen?

…als je partner elke avond een bos omzaagt en om de haverklap naar de wc moet? Is het dan nog leuk om een slaapkamer te delen?

De vrouw die het dilemma aankaart in het VM van afgelopen zaterdag, slaapt aanzienlijk beter sinds ze besloten heeft voortaan altijd in de logeerkamer te gaan slapen. Ze voelt wroeging. Een van de vrouwen die haar mening hier over geeft, zegt dat ze apart van haar man slaapt, maar dat hun seksleven sindsdien nada niente is. Dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Je kunt toch schalks zeggen: “Vanavond bij mij of bij jou?”

[rectangle]

Ik herinner me onze Russische dwerghamsters. Een mannetje en een vrouwtje, helemaal weg van elkaar en o, wat zaten ze gezellig en verliefd dicht tegen elkaar aan in hun holletje. Totdat het vrouwtje ging baren. Toen wilde de vader de kleintjes opeten en het vrouwtje joeg hem naar de onderste regionen van de kooi. Het is zaak om verliefd te zijn, anders komt die bevruchting er niet van en sterf je uit. Een logisch iets in de dierenwereld.

Ik wil niet zeggen dat het bij mensen ook zo gaat, maar afgaande op wat ik om me heen hoor, is het helemaal niet zo gek om apart te willen slapen. Heb je allebei hetzelfde dag- en nachtritme en vind je het dolgezellig om lepeltje lepeltje te liggen: ga er vooral mee door.

Nu zijn er natuurlijk allerlei romantische activiteiten te bedenken die je wél in dezelfde sponde kunt ondernemen, maar als er echt geslapen moet worden? Zijn we dan niet beter af op een eigen, rustig plekje, waar je nog wat kunt lezen en je ongegeneerd tachtig keer per nacht kunt omdraaien. Houd je hele verhalen in je slaap of snurk je gigantisch, dan heeft niemand er last van.

Als je de ruimte hebt, waarom zou je dan niet voor je eigen nachtrust kiezen en verkassen? Hoe lang duurt het helemaal, dat je je bewust bent van elkaars aanwezigheid? Een kwartiertje voordat je slaapt en zo tegen het wakker worden aan nog eens vijf minuten. Dat is alles.

Wat is er voor, wat is er tegen? Daar gaan we dan.

In de gevangenis hebben zij het zwaar, want medegevangenen zijn meedogenloos als het om dit misdrijf gaat. Hebben ze hun straf uitgezeten, dan willen ze naar huis. En dat mag van de rechter, zo hebben we vorige week kunnen horen. Dat geeft veel onrust en er wordt dan ook opgeroepen om op een volwassen manier een discussie aan te gaan over wat er met deze mensen moet gebeuren. Je kunt moeilijk zeggen: castreren en klaar. Al is dat het eerste wat bij je opkomt als zo iemand daadwerkelijk jouw kind te grazen heeft genomen.

Een argument voor het eigen huis: dan kunnen ze in de gaten worden gehouden. Gaat zo iemand naar een andere buurt, dan schijnt dat lastiger te zijn. Al denk ik: hoezo is dat lastiger? Politiekorpsen kunnen toch samenwerken? En verplaats je daarmee niet ook het probleem? Ik zou het willen weten als zo iemand in mijn wijk woonde. Een gewaarschuwd mens telt voor twee. Maar daarmee open je wellicht een heksenjacht. [rectangle]

Nu naar de ouders en hun kinderen die met een pedofiel te maken hebben gehad. Mijn kinderen zijn nog nooit lastiggevallen, dus ik probeer me te verplaatsen in ouders van kinderen bij wie dat wel is gebeurd. Mijn eerste reactie zou zijn: weg met die man, ik wil dat mijn kind hem nooit meer ziet. En als hij wel hier moet wonen, als daar geen ontkomen aan is? Laat hem dan verplicht medicijnen slikken waardoor de lustgevoelens controleerbaar worden of verdwijnen.

De narigheid is ook nog eens dat een pedofiel zichzelf niet als een misdadiger ziet.
Wij hebben het er hier thuis over gehad en wij kwamen er niet uit. Als ze op vrije voeten zijn, moeten ze ergens naartoe. Je kunt ze moeilijk brandmerken, die tijden zijn allang voorbij.

Een veilige buurt voor kinderen en een onderkomen voor de pedofiel? Het lijkt niet samen te kunnen gaan.

Een Nederlander de baas, best cool. Maar moet dat nou per se net die ene zijn die hier gewoon een baan heeft?

Kan hij het? Ik vrees van wel. En ik denk dat hij nog beter uit de verf zal komen. Hij manifesteerde zich een aantal jaar terug, als voorzitter van de EU, toen hij het voor elkaar kreeg om in de Europese club overeenstemming te krijgen over de toetredingseisen die aan Turkije gesteld zou worden. Op het laatste moment werden de eisen verscherpt, dusdanig dat de Turkse minister van Buitenlandse zaken weigerde het vliegtuig te nemen om te tekenen. Paniek alom in Europa.

Ook dat wist JP te sussen. Het is nou eenmaal een gegeven dat hij in Europa meer gewaardeerd wordt dan hier door ons, zurige narren die wij zijn. JP is te slim voor het geneuzel hier, maar te onhandig om erboven te staan met een kwinkslag. Hij mist flair, wordt vaak gezegd. Hij mist leiderschap, wordt eraan gevoegd. Juist de twee eigenschappen waar hij om geroemd wordt buiten onze landsgrenzen.[rectangle]

De vraag is wat er in Nederland gaat gebeuren als JP vertrekt. Staatskundig gezien mag de minister-president weggaan. Hij is niet gekozen, hij kan ziek worden of een ongeluk krijgen. Dan is er ook geen minister-president en neemt iemand de functie waar tot de volgende verkiezingen.

Verhagen wordt genoemd, Eurlings zou dan doorschuiven naar Buitenlandse Zaken. Twee Limbo’s op de zwaarste functies in het land. Ik mis alleen nog een Fries – Dirk Scheringa op financiën zou het rijtje compleet maken.

Gevoelsmatig zouden nieuwe verkiezingen moeten worden uitgeschreven, er is echter geen wet die dat voorschrijft. Bovendien heeft niemand profijt bij verkiezingen nu. Anders dan de PVV, maar aangezien ook die geen fatsoenlijke lijst bij elkaar zal kunnen krijgen – of vooral uitvoerders -, zal ook de PVV hier huiverig voor zijn. Denk aan het LPF-effect… Hoewel dat nou misschien net het scenario is dat Balkenende en de zijnen voor ogen staat: verkiezingen, overtuigende winst voor PVV, ruzie in de fractie en coalitie met PVV als grootste partij maar met incapabele bestuurders en na 87 dagen valt dan Wilders I om, op die manier PvdA en CDA en wellicht zelfs de VVD aan ‘historische winst’ te helpen. Pff, wie zei dat het makkelijk was te beslissen voor Balkenende om te blijven of gaan?

Ik heb de man een aantal malen mogen ontmoeten en spreken. En ook ik zeg net als iedereen die die eer te beurt is gevallen hetzelfde: zonder camera’s erbij is hij een andere man. De rol van minister-president is er een waarvan de teksten op alle mogelijke manieren geïnterpreteerd kunnen worden en ook worden. Elke keer als hij met een camera erbij zijn tekst uitspreekt, beseft hij zich dat. Zonder camera is hij grappig, ad rem en blijft hij intelligent. Hij weet als geen ander hoe hij een zaal kan inpakken. De enige zaal die hij niet lijkt te kunnen bereiken, zijn al die woonkamers aan de andere kant van het beeldscherm. Hoewel, wie herinnert zich niet zijn finsest hour? Toen hij tijdens de algemene beschouwingen in september grappend opmerkte dat al diegenen die hem weg willen hebben, nu smeken of hij wil blijven? Vinden dat hij niet weg kan, of zelfs mag?

Een rondje op het web: twitterende Michael vertelt dat krijsende kinderen zijn chillmodus en eetplezier op zondag verstoren.

En dan die arme man die zo graag wil slapen in het vliegtuig, terwijl er dertig huilende baby’s en kleuters aan boord zijn. Hij zou ze het liefst naar beneden gooien. Naar beneden? In de oceaan? Hiervoor is onlangs nog een Transavia-piloot gearresteerd.

Op omsloten schoolpleinen gelden nu nog grenzen aan het keelgeluid dat een spelende klas mag opzetten. Maar minister Cramer (milieu) schrapt die regel. “Voor de ontwikkeling van kinderen is het essentieel dat zij voldoende buiten spelen”, aldus de woordvoerder van de minister. Ze mogen blijven gillen.[rectangle]

Aleid Truijens maakt in een column (augustus 2009 in de Volkskrant) gehakt van Het anti-kindboek van Camiel de Vries en Hanna de Heus. Het duo meent ‘het laatste taboe van Nederland te slechten’ door eerlijk te schrijven dat zij een ‘pestpokkenhekel’ hebben aan kinderen. De Vries en De Heus zijn trendvolgers. Hun aanbevelingen – o.a. speeltuinen en schoolpleinen omheinen met schrikdraad, supermarkten verbieden voor kinderen, etcetera – zijn al jaren gemeengoed bij de militante Amerikaanse beweging ‘Childfree’.

Terug naar het lawaai dat kinderen produceren. Volgens mij is dat geluid al aanwezig sinds de apen zich ontwikkelden tot de mensen die wij nu zijn. Wel eens een ploeg krijsende apen gehoord? Het zit in onze genen.

Yvette den Brok stelde vorige week donderdag in Trouw dat mensen die last hebben van kindergekrijs, te veel lijden aan allerlei stress. Wij zouden nergens meer tegen kunnen.

Dit alles lezende, denk ik: het sop lijkt de kool niet waard te zijn, maar de kwestie ‘krijsende kinderen’ haalt al dagenlang de kranten. En waarom zou dat gekrijs op de toppen van de stembandjes, naast het buitenspelen, van belang zijn voor de ontwikkeling van kinderen?

Moeten we zelf krijsbestendiger worden of zou je kinderen kunnen (of moeten?) leren dimmen? In dat laatste heb ik een hard hoofd, want in het vuur van het spel vergeet elk kind dat.

Ze weten al op hun 25ste hoe hun pensioen in elkaar steekt en als ze wisselen van baan dan hebben ze binnen een mum van tijd hun pensioengat gedicht.

[rectangle]

Er zijn ook mensen die denken: wie dan leeft, wie dan zorgt. Ze gaan studeren, wonen op kamers (ook al is het te duur), lenen bij de IB-Groep, gaan verdienen en zijn zo blij met al die extra inkomsten dat ze het hele bedrag er maandelijks doorheen jagen, ze krijgen via hun werk pensioenpapieren binnen en stoppen die in een map en hebben geen idee wat een pensioengat is.
Bij die laatste groep hoor ik. En ik weet nu eigenlijk niet of ik me echt zorgen moet maken. Ik krijg tegenwoordig nogal eens wat brieven van de pensioenverzekeraar waarin allerlei dingen staan over instortende pensioenfondsen en lage dekkingsgraad, maar dan denk ik: tsja, het zal allemaal wel goed komen. Het is nog lang niet zover! Ik verdien geld, spaar niet echt, maar heb altijd een positief banksaldo en ruimte om een nieuwe wasmachine te kopen, ik heb een redelijke lening bij de IB-Groep die ik maandelijks aflos (en daarvan heb ik geen spijt, want met dat geld had ik een toptijd!) en genoeg geld om op vakantie te gaan, maar ik weet dus niet hoe het precies zit met mijn pensioen. En is dat nu problematisch? Volgens mij ben ik niet de enige die zich op haar 29ste nog geen zorgen maakt over hoe het na haar 65ste (of zeventigste) moet. Als ik die spotjes op televisie echter zie (hoe groot is úw pensioengat? Vraag nu de folder aan!) dan slaat de angst me om het hart. Terecht?

Ik verheug me op etentjes met de hele familie en een hele avond kletsen met een goede vriendin. Maar ik ben ook iemand met een enorme behoefte aan tijd voor zichzelf.
Ik ken mensen die het liefst (naast hun werk) elke avond van de week iets buitenshuis doen. Of het nu om hobby’s, sport of vrienden gaat, ze rennen van hot naar her zonder adem te halen en genieten ervan. Ik kan dat niet. Ik zou het wel willen, maar op de een of andere manier kan mijn hoofd dat niet aan. Tijdens mijn studententijd heb ik het een tijdje geprobeerd. Het was toen überhaupt moeilijk om ‘alleen-tijd’ in te plannen omdat er altijd wel ergens een borrel of een feestje of een lezing of een spontane get-together was. Gelukkig werd ik er niet van, dat ik mijn huis alleen bezocht om er te slapen. Ik rende mezelf voorbij en kwam erachter dat ik wekelijks ruim de tijd moet hebben om mijn gedachten op een rij te krijgen, om na te denken over wat ik heb meegemaakt. Het klinkt misschien een beetje truttig, maar tegenover elke activiteit die ik onderneem heb ik diezelfde tijd nodig om met mezelf te spenderen. Ik kan het ook werkelijk heerlijk vinden als mijn vriend een avond niet thuis is. Wat ik dan doe? Lezen, meeblèren met mijn lievelingsplaat of gewoon gedachteloos strijken. Laatst was ik zelfs een beetje teleurgesteld toen mijn lief uren eerder dan beloofd thuiskwam. Ik had me echt verheugd op een hele avond in een stil huis!

[rectangle]

En daarom maak ik me wel eens zorgen over later. Want hoe moet dat als je een gezin hebt? Als je kinderen hebt die je aandacht nodig hebben en je ook nog een leuke band met je partner en vrienden wilt houden? Hoe zorg je er dan voor dat je ook nog een beetje egoïstische me-time overhoudt? Of gaat de behoefte aan ‘tijd voor jezelf’ vanzelf weg als je moeder wordt?

Mijn chef spant de kroon. Ze was al bruin, maar nu ze in Turkije is geweest, is het werkelijk te erg. Bruiner kan een wit mens volgens mij niet zijn. Het mag duidelijk zijn: mijn huid kleurt niet. Nou ja, nauwelijks. Als ik drie weken op een Canarisch eiland heb gezeten, vraagt men mij wanneer ik op vakantie ga (omdat ik zo bleek ben). Ik kan nooit meedoen met armpje vergelijken, want ik delf altijd het onderspit. [rectangle]

Waarschijnlijk wil ik te graag en is het daardoor gedoemd te mislukken. Een paar weken geleden heb ik van tien uur ’s ochtends tot vijf uur ’s middags in de zon gezeten. Omdat ik praktisch nooit verbrand, besloot ik om me nu eens een keertje niét in te smeren. Wie weet zou het dan sneller gaan, was mijn gedachte.

Gedurende de dag voelde ik wel dat de zon hard brandde maar mijn huid reageerde nog niet, dus ik ging er vanuit dat het geen kwaad kon. Tót ik thuis kwam en in de spiegel keek. Mijn hele lichaam was rood gekleurd. Benen, buik, rug, armen. Alles kreeftachtig rood. De nacht die volgde was pijnlijk en in plaats van met bruine teint, liep ik een aantal dagen later met een huid die vreselijk vervelde.

Je zou denken dat ik van zulk soort gebeurtenissen leer, maar niks is minder waar. Afgelopen zondag verheugde ik me op een dagje zon in Zandvoort. Jammer genoeg besloot de zon zich juist die dag niet te laten zien. Hij verschool zich achter de wolken en daar waren vriendin en ik flink pissig over. Zo pissig dat we besloten het eerste het beste zonnebankcentrum in te lopen (een zonnebank in Zandvoort, kan het triester?) en kunstmatig bruin te bakken. Maar natuurlijk: er moest weer iets misgaan. Ik had een handdoek onder mijn nek gelegd  (die een deel van de zonnebank bedekte) en u raadt het al: het kleurtje dat ik heb, wordt lelijk onderbroken door een groot wit vlak aan de bovenkant van mijn rug. Ik denk dat ik het maar moet accepteren: er rust een vloek op mij in combinatie met een bruine huid. Zucht!

Hoewel minister Klink het beleid uitvoert dat in Brussel is afgesproken, krijgt hij toch het gerechtshof in Leeuwarden over zich heen, dat gehakt maakt van het wettelijk rammelende rookverbod. In kleine cafés zonder eigenaar (?) mag weer worden gerookt. Ook voor de ‘grotere horeca’ bestaat geen wettelijke verplichting een rookverbod in te stellen, aldus het hof.

Nou, lekker dan! Dus wie wil roken mag dat weer doen in de kroegen en restaurants van Leeuwarden en de jurisprudentie ligt klaar. Klink moet zijn huiswerk overdoen, want dat verbod moet er toch komen, omdat dit nu eenmaal is afgesproken op Europees niveau. Tot zover het gekrakeel rondom het verbod.

Het woord betutteling valt als het over het rookverbod.  Vorige week sprak ik met Michael Rutgers, de directeur van het Astma Fonds. 28% van de bevolking rookt nog. Ook kinderen. Tabak is voor jong en oud gemakkelijk verkrijgbaar. ‘Wie wil stoppen,’ zo stelt hij, ‘heeft dat inmiddels wel gedaan. De rest is verslaafd en moet worden geholpen.’ Nicotine, aldus Rutgers, is een van de smerigste en gevaarlijkste stoffen om verslaafd aan te raken. Erger dan heroïne.

COPD rukt op (een verzamelnaam voor chronische bronchitis en longemfyseem – belangrijkste oorzaken: roken en meeroken). Veel relatief jonge vrouwen krijgen er meer en meer mee te maken. Wie niet weet hoe het is om het altijd benauwd te hebben, knijpe zijn neus dicht en probeert adem te halen door een rietje. En dan niet even, maar lang. Ik zou stapelgek van angst worden als dat mijn voorland zou zijn.

Help je een aan nicotine verslaafde met een rookverbod in de horeca? Natuurlijk niet. Wie help je wel? Degenen die er werken en meeroken. Degenen die last hebben van hun luchtwegen (500.000 Nederlanders)  en ook wel eens uit willen.

Rutgers vindt het onnodig om de roker als de boosdoener neer te zetten. Van een verslaving ben je zomaar niet af. Het ‘eigen schuld dikke bult’ moet we achter ons laten, vindt hij. We hebben allemaal wel eens te maken, direct of indirect, met andere verslavingen zoals te veel eten, wat ook ernstige ziekten kan veroorzaken.

Enerzijds: moet er een hernieuwd en dus consequent uit te voeren rookverbod komen voor de horeca? Anderzijds: moet er niet veel meer aandacht en geld naar preventie en verslavingszorg?

1. De boerka en het boerka-verbod.
2.  De sharia (religieuze en maatschappelijke wetgeving die aan de Koran is ontleend, red.) in Nederland en het verbod op shariarechtbanken.

Ik ga het ook kort houden. De boerka is een kledingstuk dat in streng islamitische landen zoals Iran, Irak, Saoedie-Arabië etcetera door vrouwen gedragen dient te worden als ze buitenshuis zijn. Alleen hun ogen zijn onbedekt, hoewel er ook een heftige variant is – als je al van minder heftig kunt spreken – waarbij er een gaas voor de oog-opening is geplaatst. Dit kledingstuk wordt door de vrouwen aldaar verafschuwd. Met jaloezie en vooral verlangen kijken vrouwen naar ons in het Westen, waar wij gewoon op onze slippertjes, walgelijke leggings, topjes en blote jurken naar buiten kunnen. En dan wordt het bij ons niet eens zo warm als daar. Dat kledingstuk wordt vrouwen opgelegd, zodat andere mannen niet verward raken door hun ‘schoonheid’. Kortom, de boerka is je straf voor het vrouw-zijn.

De boerka is in opmars in Nederland. Godsdienstvrijheid enzo, dus het mag. Zoals je in Nederland gewoon vrouwen mag discrimineren als het maar onder artikel 1 van de grondwet valt, met andere woorden: als het maar uit naam van een godsdienst gebeurt. Vandaar dat vrouwen dat walgelijke kledingstuk hier gewoon dienen te dragen als hun mannen dat van ze eisen. We kunnen natuurlijk wel gaan roepen dat ze dat ding uit vrije wil dragen, maar denk ‘ns even na. Welke vrouw ondergaat vrijwillig het dragen van een gewaad waarmee ze zich uitsluit van de samenleving? In HP de Tijd staat dat de boerka verboden dient te worden. Mijn idee. Maar het zal nooit gebeuren, want een boerka moet mogen. Godsdienstvrijheid. En onder dat mom gaan we door met het knevelen van vrouwen, ook in het vrije westen. En daardoor is het 1-0 voor de achterlijke middeleeuwse barbaren, die van mening zijn dat vrouwen verkrachting zelf uitlokken als ze geen boerka dragen.

Volgend puntje is de sharia. Tot mijn verbazing las ik dat er een onderzoek wordt ingesteld of de sharia in Nederland voorkomt of niet. En dat, mocht het voorkomen, de moskeeën waar dit gebeurt niet gesloten kunnen worden omdat daar volgens onze minister van Justitie Hirsch Ballin geen rechtsgrond voor is.

Toch jammer dat er in Nederland nooit ‘ns iets verboden kan worden, vooral niet die zaken die mens- maar vooral vrouwonterend zijn. En dat alleen omdat we godsdienstvrijheid hebben, artikel 1 van de Grondwet. Ben ik de enige die vind dat dat artikel gewoon geschrapt kan worden – met daarbij alle andere wetsartikelen waarbij de vrouw er bekaaid van afkomt?

Een pubermeisje aan de telefoon met haar vader, met luide stem:
- “Pa, met mij, kom je me straks van het station halen?”
- …
- “Ja, maar je moet er wel echt staan als ik aankom, want er staan in Harderwijk altijd Turken en Marokkanen. Daar heb ik gewoon geen zin in.”
- …
- “Kun je anders niet iets verderop met de auto klaarstaan, dan hoef ik niet tussen die stomme Marokkanen te wachten…”
- …
- “Ik weet niet… Ik vind ze gewoon eng en bedreigend. Ze doen irritant en het zijn er ook te veel”
Mijn mond zakte open. Zijn we in dit land inmiddels op het punt beland dat we ongegeneerd alle Turken en Marokkanen in een hoek zetten? Mogen we schaamteloos hardop discrimineren? Zeggen wat we willen over welke groep met welke achtergrond dan ook? Vijftien jaar geleden durfden mensen dit soort uitspraken alleen fluisterend te doen, maar daar is dus geen sprake meer van. We gillen gewoon over straat wat we vinden. Omdat dat nu eenmaal onze mening is.
Natuurlijk hebben we allemaal wel eens iets te zeggen over mensen die afwijken van wat we normaal vinden. In ieder geval hebben de meeste mensen daar de neiging toe. Maar toch wisten we tot een paar jaar geleden dat het niet oké was om zo’n vooroordeel uit te spreken. Ouders leerden hun kinderen dat ieder mens gelijk is. We wisten dat we mensen met een andere huidskleur of ander geloof, hoewel ze opvielen in onze witte maatschappij, niet mochten benadelen. Omdat zij net zo veel recht op hun Allah hadden als wij op onze christelijke God. (Of net zo veel recht op hun lange gewaden als wij op onze spijkerbroek.)
Sinds Geert Wilders en zijn PVV lijken dit soort waarden en normen te vervagen. Ik merk steeds vaker dat mensen zonder enige schaamte over straat schreeuwen ‘dat alle Marokkanen crimineel zijn’ of dat je je niet in moet laten met ‘die moslims’ omdat ze agressief, loverboy of iets anders vreselijks zijn. Naar mijn idee wordt het respect dat we ooit aangeleerd kregen door onze ouders of leraren onderuit gehaald door mensen als Geert Wilders die staan voor een zogenaamde vrijheid van meningsuiting. Die doen alsof het normaal is dat we bang moeten zijn (of op onze hoede) voor onze buitenlandse medemens. 
Ik weet best dat er hier en daar problemen zijn met Marokkaanse jongens (ik woon in een stad waar het regelmatig fout gaat). Toch vind ik dat we onszelf er altijd op moeten wijzen dat wat geldt voor een paar individuen niet geldt voor een gehele bevolkingsgroep. Hoe lastig het soms ook is om ruimdenkend te zijn.

Wat moet er van onze kinderen worden als ze dagelijks voorgeschoteld krijgen dat je andere mensen pittig verbaal te grazen moet nemen? Liefst zo dat je, als pittig-verbaal-te-grazen-nemer, de lachers op je hand krijgt? Zodat je jezelf op de borst kunt kloppen: goh, wat ben ik leuk!

Is het interessante televisie? ” Ja,” zeggen voorstanders, “er wordt graag naar gekeken. Je wilt toch geen softe, saaie televisie?” Nee zeg, het idee. Dan zappen de kijkers (zouden ze een brein met de afmeting van een duivenei hebben?) weg. Albert Verlinde vindt afzeiktelevisie goed voor kinderen. Hij kent ouders die elke bacterie uit de buurt van hun kroost houden. Zodat ze geen weerstand hebben en om de haverklap ziek worden. Samengevat: als je al die narigheid bij kinderen weghoudt, worden ze niet weerbaar.

[rectangle]

In hoeverre is een uitspraak van Paul de Leeuw tegen een beetje sneu type opvoedkundig verrijkend? Bijvoorbeeld: “Jij ziet eruit alsof je net met een Labrador hebt getongd.” Het sneue type heeft geen weerwoord. Staat wat te grijnzen terwijl het publiek joelt en hij is natuurlijk niet opgewassen tegen een afzeikkanon als Paul de Leeuw. Ik geef toe: ik lachte ook. Heel even, want zo geestig was het nou ook weer niet.

De onderzoekster die in Editie NL wat mocht zeggen: “Mensen verkneukelen zich over het ongeluk of de blunders van een ander, zie de voorrondes van programma’s als Idols. Ik zou een maatschappelijke discussie willen over de wenselijkheid van die programma’s.”

Nou, dat wil ik ook wel. Tenslotte wordt er heel wat afgepest op scholen en op de werkvloer. Ik sluit niet uit dat ook volwassenen misschien tikken van de afzeiktelevisie-mallemolen meekrijgen. Daar gaan we dames en heren, hoe graag kijken wij afzeiktelevisie (wat is dat eigenlijk volgens ons?) en worden wij er in ons dagelijks gedrag door beïnvloed?

Het zou meer kinderen stimuleren en kinderen van alle rangen en standen zouden op deze manier de kans krijgen om een museum te bezoeken. Hoe weten ze dat? Het zijn aannames, gebaseerd op een bepaalde manier van denken. Als het maar gratis is, zijn kinderen ervoor te porren. Dacht dat het juist andersom was. Als het maar duur en exclusief is, lopen kinderen ergens voor warm. Sommige gezinnen zouden niet naar musea kunnen gaan omdat het duur is, dus maken we het gratis en dan gaan volkstammen gezinnen met kinderen ineens wel. Geloof er niets van. En nog afgezien van het feit of ik het geloof of niet, ik zie er het nut niet van in dat kinderen gratis naar musea zouden moeten mogen. Zoals ik ook het nut van gratis schoolboeken niet inzie of gratis computers, fietsen en weet ik wat voor andere bijdragen aan gezinnen met kinderen.

Kinderen kosten geld, dat klopt. Kinderen zijn nodig, ze zijn onze toekomst. Dat klopt ook. En dat we ouders een compensatie kunnen geven voor het opvoeden van kinderen, ik zou er best een klein stukje in mee kunnen gaan. Maar al die dingen die wij maar vanzelfsprekend vinden, nee, daar ben ik het niet mee eens. Ik heb het vaker gezegd: kinderen kosten geld. Maar kinderen zijn een keuze. Kijk maar naar alle kinderlozen die hemel en aarde bewegen om een kind te kunnen krijgen. Of naar homo’s die er ook veel meer moeite voor moeten doen. Een keuze. Zoals veel dingen in het leven die geld kosten een keuze zijn. Ik zie niet zo goed in waarom de overheid het zou moeten financieren als jij met je kind naar een museum wilt. Zoals de rest van de samenleving niet in zal zien waarom de overheid mijn vakanties moet financieren – en dat dus niet doet – omdat ik kinderloos wegga. Als we nou ‘ns beginnen met het beperken van het krijgen van kinderen. Waarom zouden (zware) criminelen, geestelijk gehandicapten, mensen die al tig jaar onder het bestaansminimum leven, en zo kan ik nog wel even doorgaan, waarom zouden die mensen gestimuleerd moeten worden om kinderen te krijgen? Ik zeg niet dat ze het liefdeloos zouden opvoeden, ik zeg alleen dat kinderen een luxe zijn die je je moet kunnen veroorloven. En het lijkt me dat daar het financieren van een museumkaartje bij hoort.

De enige keer dat ik iemand van tegen de 300 kilo zag, was bij een aflevering van Oprah: haar zwaarlijvige gast kon de deur van zijn huis niet door en moest uit zijn woning getakeld worden om in de studio te kunnen komen. Maandagochtend las ik een soortgelijk schrijnend verhaal in het gratis krantje De Pers. Het artikel ging over de 46-jarige Eric die op zijn top 300 kilo woog en momenteel 188. Er stond ook een foto van Eric bij met in het onderschrift de mededeling dat hij alles vanuit zijn bed doet en hulp krijgt bij het koken, de post en de vuilnis. Hij zit in de WAO, maar voelt zich daarover niet schuldig omdat hij twintig jaar premie heeft betaald.

Dat steeds meer Nederlanders veel te dik zijn, weten we allemaal. Loop op een zaterdag door een drukke winkelstraat en je ziet overal dikke mannen, vrouwen en vooral ook kinderen. Compleet met soft-ijsjes en Big Macs. En dan heb ik het niet over een paar kilo overgewicht, maar over tientallen kilo’s. Ik geef meteen toe dat ik ook regelmatig te veel eet, maar om 300 kilo te worden, moet je van eten volgens mij je beroep maken. Non-stop eten. Wat ik het nare vond aan het artikel in De Pers is dat Eric maar gedeeltelijk de schuld van zijn overgewicht op zich wil nemen. Hij legt de verantwoordelijkheid ook bij de medische wetenschap neer. Men weet volgens Eric te weinig af van 200 kilo overgewicht en daardoor is hij alleen maar dieper in de problemen geraakt. Tja, dan word ik toch een beetje pissig.
Wie heeft zichzelf nu jaar in jaar uit vol zitten stoppen met talloze frikadellen per dag? We weten allemaal dat te veel te zoet en te vet slecht voor ons is. Net zoals we dat bijvoorbeeld van roken weten. Willens en wetens doorgaan met eten brengt grote risico’s met zich mee. Dat wist ook Eric. Ik vind het echt verkeerd dat je, als het misgaat, je eigen fout afschuift op de medische wetenschap.
Maar goed, als ik dit opschrijf en nog een keer naar de foto van de veel te dikke Eric kijk, krijg ik toch medelijden. Wanneer je zo veel eet dat je niks meer kunt, moeten we dan niet spreken van een ziekte? Is zwaarlijvigheid doodgewoon de omgekeerde beweging van anorexia? Als we eerlijk zijn, kunnen wij, mensen met een normaal gewicht, vaak wat hoofdschuddend naar veel te dikke mensen kijken. We nemen hun probleem niet serieus en denken dat dikke mensen gemakzuchtig zijn. Dat dik zijn zo simpel is als ‘geen maat weten te houden’. Maar is dat zo of is vraatzucht niet alleen een zonde maar ook een serieuze ziekte?

Alsof een gesprek met smerige wijn niet zou lukken zeg, wat een kokeleko. Als je er maar genoeg van drinkt! En met appelsap kan het ook. Met melk niet (vind ik). Dat zie je ook nooit ergens staan: ‘jongeman (45) zkt slnk  vr. om een gd gsprk mee te vrn onder het genot van een goed glas melk.’

Reynildis van Ditzhuyzen heeft een boek geschreven over hedendaagse omgangsvormen. Te vinden op www.reinildis.nl. Ik ga het meteen bestellen, want ik zit wel met dat goede gesprek. Ik vertel zelf graag. Leuk om te merken dat wat ik wil zeggen in goede aarde valt. Maar wie weet doen die mensen maar alsof? Ik vind het fijn om mensen te ontmoeten die ik niet ken en die geweldige verhalen hebben. Daar knapt een verplichte receptie of een etentje reuze van op. Zodat je denkt: om die ene persoon was dit toch de moeite waard.

Hoe voer je een boeiend gesprek? We kennen allemaal figuren die doen alsof ze luisteren, maar ondertussen staan ze al in de startblokken om bij de eerste adempauze hun eigen verhaal te lanceren, ongeacht of de ander al klaar is.

Is jouw betoog wel interessant voor een ander? Kletsen we niet vaak om het kletsen? Waarbij ik wel genoteerd wil zien dat een melig gesprek over niks ook moet kunnen. Je ziet wel aan de lichaamstaal of de ogen van iemand of het kan. Of juist niet kan.

Luisteren is een eerste voorwaarde om een gesprek met iemand te voeren, volgens Van Ditzhuyzen. Dat lijkt niks nieuws. Als je niet geïnteresseerd bent in het verhaal, wat doe je dan? Weglopen? Doen alsof je het leuk vindt? Aan wilde seks denken en op goed geluk ja of nee roepen?

De Indianen gebruikten vroeger de talking stick. Pas als je die in handen kreeg, mocht jij ook wat roepen. Ik hoor bij de mensen die graag zelf praten. Ik dwing mezelf om ook goed te luisteren, want dat is geen aangeboren gave van me.

Er valt veel over te zeggen, het heet hier niet voor niets ‘gesprek van de dag’. Jullie zien dat ik lang van stof ben vandaag, maar ik geef nu het praatstokje aan…vul zelf maar in.

De definitie van afwezig is duidelijker: steeds meer kinderen groeien op in eenoudergezinnen. Vooral allochtone moeders staan er alleen voor. De onderzoekers van het CBS gooien dit op ‘emancipatie van allochtone vrouwen’. Eigenlijk wil ik hier niet eens meer op ingaan, maar deze conclusie is waanzin. Emancipatie?! Laat me niet lachen – tenzij emancipatie tegenwoordig betekent dat importbruiden na vijf jaar mogen scheiden van hun man en hun recht op de verblijfsvergunning behouden.

Natuurlijk zullen er geëmancipeerde allochtone vrouwen zijn. Maar helaas gaat het in deze gevallen vaak om vrouwen die door hun man uit het buitenland gehaald zijn, waarna hij ze na bewezen diensten dumpt. Op naar de volgende. Mijn werkster is zo’n vrouw. Toppertje, dame met pit, kwam om te trouwen in de hoop dat haar familie in Marokko er ook profijt van zou hebben. Uiteraard ging het niet lang goed met haar man, die ze amper kende toen ze met hem trouwde. Ze kreeg een eerste kind en hoopte dat het dan goed zou gaan tussen haar en haar man. In mediterrane culturen is de keuze voor kinderen niet overwogen maar vanzelfsprekend. Het hoort. Daarom trouw je. Na de geboorte van het eerste kind ging het niet beter. Tegen beter weten in kreeg ze een tweede kind: misschien dat het dan nu goed zou gaan? Natuurlijk niet. Een paar jaar later kwam het derde kind: zou dat dan het gewenste resultaat geven? Hoop doet leven, leven is lijden. Ze raapte haar moed bij elkaar en scheidde toen de baby nog geen jaar oud was. Alle instanties die Nederland rijk is hielpen haar. Van rechtshulp tot Sociale Zekerheid, woningbouw en weet ik wat meer. Ze werkt zwart als schoonmaakster want met € 900,- kun je moeilijk een huishouden met drie kinderen runnen. Alimentatie is een prachtige uitvinding maar van een kale kip (haar ex) kun je niet plukken.

De ex had inmiddels een ander slachtoffer gevonden, in Marokko uiteraard. Een herhaling van zetten volgde, zij het dat deze dame iets slimmer was en geen kinderen kreeg. Mijn werkster en zij konden het goed vinden. “Ze wil scheiden”, vertelde ze me op een dag. “Maar ze moet nog een jaar wachten, dan krijgt ze een eigen verblijfsvergunning.”

Ik neem die vrouwen niets kwalijk. Iedereen heeft het recht om alle kansen die voorbij komen met beide handen te pakken en ik prijs de vrouw die dat doet ook. Maar dat Nederland denkt dat een inburgeringstoets de drempel om hierheen te komen verhoogt – think again. Een kleuter komt nog door onze niveauloze toetsen heen, zeker nu de cursussen leeg zijn en aan de straatstenen niet verkocht kunnen worden. De fout zit aan de andere kant: iemand uit Nederland mag onbeperkt importpartners invoeren. Je zou immers de achtste keer tegen de m/v van je dromen aan kunnen lopen. Inmiddels lopen er dan zeven ex-en rond met in het meest gunstige geval zeven kinderen. Zie daar de verklaring van het gestegen aantal eenoudergezinnen – emancipatie heeft er niets mee te maken.