Het geeft de m/v die meent maandelijks van ons belastinggeld een hypotheek te mogen financieren, zijn vakanties op kosten van burgers te mogen houden en zijn werk naar eigen inzicht meent te mogen invullen extra credibility. Wat is er mis met ambitie? In elk zich respecterend land wordt kinderen met de paplepel ingegoten dat hard werken, goed je best doen op school en carrière maken belangrijk is.

Je wilt toch niet als ambtenaar of te reorganiseren bankemployee eindigen?! Maar niet in Nederland. In Nederland moet je gewoon zijn. Normaal doen. En vooral niet boven het maaiveld uitsteken. Er zijn mensen voor wie ‘gewoon zijn, normaal doen en niet boven het maaiveld uitsteken’ deviant gedrag is. Die kun je met een zaklampje zoeken en de plek waar je ze zeker niet zult tegenkomen is Den Haag. Vandaar dat het natuurlijk voorpagina nieuws is dat Geert Wilders premier van Nederland wil worden.

Premier word je niet. Als je partij de grootste van Nederland is, word je gevraagd. Je ambitie uitspreken is bijna een voorwaarde om het niet te bereiken. Rita Verdonk brabbelde ooit dat ze premier van Nederland wilde worden. Hóp daar gingen de peilingen! Mei Li Vos, het politieke vladderjurkje van de PvdA, die ervan overtuigd is dat jurkjes en een leuk koppie (ipse dixit!) de essentie van een politieke carrière vormen, haalde met dezelfde uitspraak ook de voorpagina’s. Politici die hun ambitie uitspreken hebben daar een bedoeling mee. Zieltjes winnen. Paaltjes slaan. De zieltjes van dit moment zijn niet echt interessant. De verkiezingen zijn niet in zicht, en de coalitie zal tot het uiterste gaan om de rit uit te zitten – het verlengde crisisberaad ten spijt. Dus so what dat de PVV op 26 zetels staat, TON op één zetel en Pvda/ CDA historische dieptepunten in de peilingen hebben bereikt? Who cares.

En zelfs al zouden morgen verkiezingen zijn, dan nog zijn peilingen niet interessant. Elke marketeer weet dat er een hemelsbreed verschil is tussen wat mensen zeggen te doen (PVV stemmen) en daadwerkelijk doen (PvdA stemmen). Journalisten spelen hier een kwalijke rol in. Uit luiheid creëren ze hypes – alles voor een krantenkop in een krant die toch niet verkoopt.

Interessanter is om serieus te nemen waarom Wilders zo populair is. Niet vanwege zijn haar waar trouwens niemand meer iets over durft te zeggen. Alsof je van een man die een vrouw uit het voormalig Oostblok heeft geïmporteerd, meer smaak laat staan stijl kunt verwachten. En ondanks dat blondies en homo’s geen premier worden in Nederland, is Wilders zijn paaltjes aan het slaan om te zijner tijd, als het ertoe doet zijn zieltjes te verzilveren. Het zou fijn zijn als de collega’s van de mannen die het onvindbare antwoord op de kredietcrisis zoeken, dat ook eens zouden doen.

Enneh, Premier worden, dat kan iedereen. Mijn ambitie is nog steeds om de eerste democratisch gekozen koningin van Nederland te worden. Da’s pas een uitdaging

O, wat was ik blij dat ik vanaf dat moment overal kon bellen en gebeld kon worden. Het voelde echt te gek om over straat te lopen en een van mijn huisgenotes op te bellen dat ik die avond niet thuis zou eten. Of om zomaar op een terras een voicemailtje af te luisteren van een gemist gesprek. Inmiddels weten we eigenlijk al niet meer beter en ik moet zeggen: dat staat me soms flink tegen. Altijd bereikbaar zijn geeft me af en toe een opgejaagd gevoel. Ook omdat er bij de beller verwachtingen leven. Zo van: “Ik heb je de hele dag proberen te bellen, waarom nam je niet op?” of “Waarom heb je een mobiel als je toch niet te bereiken bent?” Op de een of andere manier lukt het me ook niet om laconiek met het ding om te gaan. Als ik gebeld word terwijl ik niet kan opnemen, houd ik de hele tijd in mijn achterhoofd: ik moet die en die nog terugbellen. Niet vergeten.

Dat was toch anders in de tijd van de vaste telefoon. Ik kan het me bijna niet meer voorstellen, maar toen kon je een hele dag (of zelfs twee als je ergens bleef logeren) onbereikbaar zijn, thuiskomen, je antwoordapparaat afluisteren en er dan pas achterkomen dat je gestrest moest raken. Nu ligt stress altijd op de loer. Zelfs als je je mobiel een avondje thuislaat. Want als je vervolgens terugkomt van je avondje bios en je ziet ‘zes oproepen gemist’ dan is die sereniteit meteen verdwenen. Pfoeh, soms bedenk ik me dat ik radicaal mijn abonnement moet opzeggen en gewoon weer een vaste lijn moet nemen. Maar ik denk dat deze maatschappij dat niet meer pikt. Ben ik dus slachtoffer van de vooruitgang? Ach, als ik bedenk welke leuke, lieve en grappige sms’jes ik had moeten missen als ik geen 06-nummer had gehad… dan vind ik het toch ook wel weer moeilijk om mijn mobiel weg te wensen!

Eerst zit dat boek alleen in mijn eigen hoofd. Het onderwerp is redelijk gemakkelijk: avonturen met dieren. En hoeveel zijn er niet in mijn leven voorbij gekomen? Dus het is een eitje, zo denk ik. Totdat ik begin.

Ik heb nog een half jaar, maar in dat halve jaar zijn we verhuisd, hebben we verbouwd, kreeg dochter een tweede kind, reden we een maand door Amerika en waren er de irritante naweeën van die verbouwing met als apotheose een computercrash, drie dagen voor de deadline.

En dan ligt dat boek daar toch! Het is niet meer van mij, het is nu van de boekhandelaren en die willen er graag vanaf. Die zoeken pleegouders, het dondert niet wie. Als dat boek maar wordt verkocht.

Wie wil in vredesnaam lezen wat mijn gedachten zijn, zo denk ik in sombere buien. De kaart voor het Boekenbal is binnen, met een leuk vogelfluitje, waarmee je vogels in je tuin kunt lokken. Dat lijkt me eerlijk gezegd leuker dan dat hele bal, dus ik geef de kaart aan mijn redacteur (zij hield me een half jaar op de been) en ik houd het fluitje. 

4 maart. D-day. Eerst naar Frits Spits in Hilversum. Er luisteren 600.000 mensen, zegt hij, dus als die allemaal mijn Hok van het slot kopen, ben ik binnen. Frits vertelt me dat hij het een heel leuk boek vindt. Ik glim van trots, want er is een enorme berg dierenboeken uitgekomen deze Boekenweek met het thema ‘tjielp tjielp, de literaire zoo’.

Op naar Artis, voor de presentatie. Cisca Dresselhuys leidt een panel, waarin ik zelf ook zit, over dierenwelzijn. Ik heb vanuit mijn stoel uitzicht op mijn twee zoons die een Kippenhoed en een Vissenhoed op hun hoofd hebben. Zodat het geen vraag meer is wie de kinderen van Wieke zijn. Ik heb het druk met strenge oogseintjes naar die twee om ze duidelijk te maken niet al te nadrukkelijk te proesten als er iets aardigs over mij wordt gezegd. “Hahahahaha, ze slaapt altijd tot tien uur”, roept een zoon als de uitgever mijn energie en werklust prijst. De panelleden voeren een discussie, ik heb mijn hoofd er niet bij en geef een paar ontstellend domme antwoorden.

Dafne Westerhof (www.familiebofkont.nl) zou komen, maar er ligt een kalfje op sterven en ze heeft haar assistent Dennis gestuurd. Ik zou haar het eerste boek aanbieden, dus dat geef ik nu aan Dennis. Vervolgens zingen mijn zonen een zelf gecomponeerd lied, waarbij ik de rol van gekke Henkie krijg. Zie foto. Ebru biedt ze een contract aan voor de Libelle Zomerweek.

En dan mogen we eindelijk borrelen en met elkaar praten. U weet allang dat ik liever naar een ander z’n feestje ga. Maar nu wordt het leuk. Zoenen met vrienden, familie en collega’s. Boeken signeren. En nu moet het boek het zelf doen, zorgen dat het aantrekkelijk oogt op de boekentafels, en zachtjes neuriën: neem mij, ik ben leuk…

En ik zit in mijn plaatselijke boekhandel onder die boekentafel met mijn vogelfluitje. Wie weet helpt dat. Geen discussievraag deze keer. Of het zou deze moeten zijn: zal er altijd behoefte aan verhalen zijn?

PS In Libelle 11 staat een voorpublicatie en een kortingsbon.

En niet dat ik het idee heb druk te zijn, integendeel. Ik bedoel, hoe druk kun je zijn als je ‘s ochtends moet werken (veel bellen en mailen in dit geval), ‘s middags moet overleggen (half uur heen rijden, half uur terug plus overlegtijd), daarvandaan naar een interview van nog geen half uur moet (half uur heen – zonde van je tijd want het had ook telefonisch gekund maar dit moest nou eenmaal persoonlijk) en vervolgens een borrel hebt. Klinkt als een normale dag. Toch?

Terug van de borrel ga je nog even bij de buren langs waar vrienden zitten en kom je daar een half uur op adem. Thuis wacht de bom. Terugkomen van vakantie is bizar. Mijn koffer ligt geopend in de gang, de post ongeopend zowel op het dressoir in de gang als op de tafel binnen. De keuken is een bende van snel snel snel toch wat eten maar niet opruimen (zit er wel een vuilniszak in de emmer? laat maar staan even geen tijd om te verzorgen). Als ik mijn jas uitdoe zie ik tot mijn schrik dat het kwart over acht is. Ik ben totaal afgepeigerd, en in mijn mailbox zitten acht mailtjes die echt antwoord willen. Op de msn een vriendin die iets zakelijks wil bespreken.  

Als het tien uur is voel ik mijn hele lichaam aangeven dat het wil slapen. Met moeite ga ik naar beneden, kleed ik mij uit zonder op de rotzooi te letten (in mijn netter dan net kinderloos huis is zelfs beneden een bom ontploft) en stap ik in bed. Wat had ik vandaag nog willen doen wat me niet gelukt is? Deze column schrijven. Sporten. Opruimen. Als ik mijn ogen dichtdoe blijf ik de tijd uitrekenen.

Morgenochtend: sporten? Skippen. Column tikken. Naar uitgeverij. Column voor Metro tikken. Naar de radio – dat is vandaag ingevoegd en betekent dat ik Metro moet mailen dat ik misschien wat later ben. En dan?? De Post. Mijn Koffer. De Rotzooi. En nog 300 telefoontjes. En o @#&!, dat éne stuk dat ik vandaag moet inleveren afschrijven. Dat gaat dus niet lukken. Of wel? Nou ja, morgen is er weer een dag.

Totdat ik de prijzen zie: € 80,- voor een string en € 130,- voor een bh. Ik ben een tuttebel en draag dagelijks lingerie. Gewoon, omdat ik het mooi vind en het lekker zit. Maar dit soort bedragen?! ABSURD.
Minimale lapjes stof, drie keer wassen en het is niet meer mooi. Een setje dat je een dag draagt, is met die prijzen duurder dan een paar laarzen waar je een winter mee doet. Ik zie ook nooit iemand het spul afrekenen, maar laten we ervan uitgaan dat het best verkocht wordt.

Gisteren las ik dat vrouwen ‘vieze’ bh’s dragen. Interessant. Wanneer is een bh vies? Ik draag de mijne twee of drie dagen. Het hangt ervan af wat ik erboven draag, of de bijpassende slip uit de was is en of ‘ie lekker zit. Tot mijn verbazing stond in het artikel dat je elke dag een andere bh aan zou moeten. Waarom, dat stond er niet bij. Schone onderbroek? Lijkt me duidelijk. Schone sokken? Idem. Maar elke dag een schoongewassen bh?!

Er stond ook bij dat hoogopgeleide mensen viezer waren dan laag, omdat ze hun bh’s meer dan een dag dragen. Ik moest meteen aan de kerstlingerie bij de bijenkorf denken. Ervan uitgaande dat hoogopgeleide mensen betere banen en hogere salarissen hebben, stel ik me voor dat voor zij degene zijn die voor € 130,- één bh kopen. En laten we eerlijk zijn: als je een bh van € 130,- hebt, dan moet je ‘m wel elke dag aandoen om het geld eruit te krijgen. Elke dag een andere bh zou betekenen dat je voor € 1.000,- aan bh’s in je la hebt liggen.

Ongetwijfeld bestaan ze, vrouwen die dat hebben. Ik schat zo in dat ze laagopgeleid, blond en met een rijke man getrouwd zijn. Als eenpersoonshuishouden let ik natuurlijk graag op de kleintjes. Ik koop mijn lingerie keurig in de uitverkoop, en, even tussen jullie en mij: lekker online bij Esprit. Het gaat om de pasvorm en dit merk zit mij als gegoten. Betaalbaar ook, vooral in de uitverkoop! En hoewel ik volgens dat onderzoek een vieze hoogopgeleide vrouw zou zijn, stoor ik me geen seconde aan dat oordeel. Ik heb bh’s in alle kleuren van de regenboog, leuk voor in de zomer. Maar uiteindelijk zitten er een paar favorieten tussen.

Morgen draag ik een weer een andere bh, een  grijze. Ik heb er drie perfect zittende strings bij. Tenzij ik uitga, verheug ik me nu al op de komende drie dagen. Daarna ga ik voor het witte setje; twee strings, twee dagen. Vies?!

Grote groepen kinderen die in een ‘gekleurde’ wijk wonen, er naar school gaan, er hun familie en vrienden hebben en hun eerste baantje, zien en spreken zelden autochtonen. Wel wordt van hen verwacht dat zij zich voegen naar de Nederlandse zeden en gewoonten. Die gemengde school is dus een prima plan, zou je zeggen, want hoe zouden de kinderen anders enig idee moeten krijgen van onze gewoonten? En het is vast ook leerzaam voor autochtone kinderen om op een natuurlijke manier om te gaan met leeftijdgenootjes die hun wortels in andere landen hebben.

In Nijmegen doen ze er wat aan. De gemeente heeft in overleg met schoolbesturen – ook die van het bijzonder onderwijs – besloten om gezamenlijk de scheiding naar kleur in het onderwijs aan te pakken. Nu alle schoolbesturen meedoen, wordt dat ook van de ouders verwacht. De aanmelding van de kinderen gebeurt voortaan centraal en ouders mogen hun kind pas inschrijven als het bijna drie jaar is, niet eerder, zoals voorheen. Er ontstonden wachtlijsten voor witte scholen en dat zal nu niet meer voorkomen. Ouders mogen zes scholen van hun voorkeur opgeven en voor broertjes en zusjes is er altijd plaats. Vooralsnog lijkt het erop dat de ouders in Nijmegen meewerken. Het plan wordt goed gepromoot, de scholen zetten hun deuren open, iedereen mag komen kijken.

Nu naar de landelijke praktijk. Jonge mensen die aan de rand van ‘zwarte wijken’ wonen, zeggen: ‘Over mijn lijk. Mijn kind gaat naar een witte school.’ Ze zijn bang voor ‘schoffies’ in de klas, bang voor daling van het niveau en hun wantrouwen jegens allochtone ouders is groot.

Je zou zeggen: alle reden om het Nijmeegse besluit toe te juichen. Zou het plan een kans hebben en verdient het navolging, omdat de situatie anders zeker blijft zoals hij is?

Vanaf 2000 werkt ze bij de Gijrath Media Groep (oprichter van Miljonair Fair). Hier heeft zij in de rol van algemeen hoofdredacteur de start ups van verschillende tijdschriften die het bedrijf uitgeeft begeleid, waaronder het Miljonair Magazine, de Miljonair Guide (internationaal), Jackie the Dutch Fashion Magazine en JFK (mannenblad). Momenteel is full time hoofdredacteur van Jackie (oplage 60.000) en in die functie geeft zij ook redactionele leiding aan een full page (wekelijks) in dagblad De Pers.

Ebru sprak met haar op de Miljonair Fair over mode, uitverkoop, zwarte kleding en wat je absoluut voor het nieuwe jaar in je kledingkast moet hebben hangen! Bekijk hieronder het filmpje!

‘De kredietcrisis.‘ Toen de beurzen afgelopen september instortten en iedereen moord en brand begon te schreeuwen, deed ik daar nogal smalend over. ‘Pfff. Kredietcrisis. Als iedereen nou gewoon maar blijft kopen en geld uit blijft geven dan is er niks aan de hand. Stomme Nederlanders. Stelletje schapen.‘ En de boer (ik), hij ploegde voort… Ik had immers geen spaargeld in IJsland, ik had überhaupt geen spaargeld, geen aandelen, geen obligaties, geen hypotheek, ik had niets. Dus ook geen financiële zorgen. Maar nu dus wel. Vanaf maart ben ik werkeloos. Vanaf maart heb ik geen vast inkomen meer. Het inkomen waar ik mijn vaste lasten van betaalde, valt in één keer weg. Er rest mij niets anders dan een WW-uitkering aan te vragen om de ergste klappen op te vallen. Alleen, en daarom schrijf ik dit gesprek van de dag, heb ik daar ontzettend veel moeite mee. Twee jaar geleden ben ik bij het UWV geweest omdat ik een baan zocht. Ik werd nog net niet gefouilleerd, maar werd verder behandeld alsof ik een misdadiger was. “Waarom ontvangt u geen alimentatie? U hebt inkomen uit nevenactiviteiten. Hoeveel is dat? En wat denkt u hier te kunnen doen?” De banen waar ik mijn oog op liet vallen bleken, zo bepaalden zij, niets voor mij te zijn. Ik was te hoog opgeleid, te laag opgeleid, te blond, te lang, te bijdehand, te oud. Of het ontbrak me aan werkervaring in die branche. Na dat eerste gesprek ben ik zingend: “Krijg toch allemaal de kolere” met opgeheven hoofd door de deur naar buiten gelopen. Binnen drie maanden vond ik een fulltime baan als account manager bij een uitgeverij. Maar dat was toen. Nu we midden in een kredietcrisis zitten, liggen de kaarten net wat anders. Het UWV heeft de afgelopen maanden een recordaantal WW-aanvragen gehad en ik zal daar een van zijn. En dat wil ik niet. Ik wil mijn hand niet ophouden. Ik wil niet verplicht worden te solliciteren voor banen waar ik geen affiniteit mee heb. Ik wil niet met zo’n UWV-druif in conclaaf over de reden van het beëindigen van mijn contract. Ik weet dat ik recht heb op een uitkering maar ik ben te trots om hem aan te vragen. Of ben ik gewoon dom?

Met mijn nieuwe telefoon en toebehoren wil ik uitstralen dat ik een vrouw van de wereld ben. Een malle meid, ontzettend eigenzinnig, met een uitstekende smaak – waarschijnlijk ben ik de enige die dat vindt, want het model was belachelijk afgeprijsd – en die niet meeloopt met de rest. Wat ik dus eigenlijk wél doe met mijn iPhone, maar hé, het is nog altijd een witte.

Onnozel? Een beetje wel, ja. Maar zo zit de mens in elkaar. Gebruiksvoorwerpen moeten functioneel zijn, maar we willen er vaak ook onze identiteit mee uitdrukken. Wie we zijn, of misschien wel: wie we wíllen zijn. Als we geen onderscheidingsdrang zouden hebben, dan kochten we allemaal onze kleding bij C&A, V&D of P&C en reden we allemaal in een Ford Focus of een Golfje. Niks mis mee, maar wel een tikje saai.

Spullen zijn belangrijk voor me, dat geef ik toe. En die hoeven niet per se duur of state of the art te zijn. Dat kan ook een gammele fiets zijn of een paar afgeragde All Stars. Deze spullen horen bij mij, we hebben samen veel meegemaakt. En als ze gestolen zouden worden of kapot zouden gaan, dan zou dat voelen alsof ik een stuk van mezelf verlies.

Mijn nieuwe edelstenen-iPhone zegt: voor u staat geen moeke, maar een vrouw van de wereld. Wat ik niet ben, zal hij compenseren. En nu hoor ik u denken: wat een onzin, dat uiterlijk vertoon. Het gaat toch om het innerlijk? Maar u hebt toch ook wel eens een gebruiksvoorwerp gekocht om zijn uitstraling en in mindere mate om zijn functionaliteit? En, werkte dat?

De man legde de krant op het treintafeltje en ik las met een schuin oog verder. Een van de redenen voor onze stress is dat ons werk lichamelijk niet meer zo zwaar is, maar daardoor psychisch juist wel. We jagen elkaar enorm op en zijn altijd bereikbaar. Daarbij zijn we natuurlijk allemaal een stelletje calvinisten met een veel te hoog arbeidsethos. En we zijn té georganiseerd geworden.

Ik heb een terugkerende droom. Ik ga op vakantie (jottum leuk) en realiseer me op reis pas dat ik heel belangrijke zaken vergeten ben in te pakken (totale paniek). Bijvoorbeeld al mijn kleren. Of mijn zonnebrandcrème, terwijl ik zo snel verbrand. Of mijn tandenborstel, nog erger!

Komt stressen niet meestal door onnodige paniek? Wat maakt het uit als je een trein niet haalt? En die tandenborstel! Waarom bedenk ik in die droom niet dat ik die gewoon kan kopen?

Relativeren en onthaasten dus. Ik denk soms dat ik onthaast door de dag van morgen goed te plannen, maar misschien moet ik de boel de boel eens laten. En, jawel, ik heb besloten dat ik dat deze week ga testen. Eerste horde is genomen: ik typ dit thuis, terwijl ik al op mijn werk moet zijn. Ik ga kijken wat de consequentie is. Deze week ga ik pas nadenken over de dag van morgen als het al morgen is. Laat ik eens niet al overdag plannen hoe het eten ‘s avonds op tafel komt. Laat ik bij vertrek eens niet checken of ik alles wel bij me heb. Laat ik kortom, eens doen zoals mijn vriend.

Oh! Die gedachte bezorgt me nu al stress. Maar ik ga het deze week proberen! Bent u ook een stresskip? En probeert u het deze week samen met mij even anders te doen?

Merel Roze

Daar schrok ik eigenlijk best van. Kijk, ik weet dat ik veel praat, een harde stem heb en af en toe wat overheersend kan zijn, maar ik heb toch ook het gevoel dat ik best een goede vriendin, partner en dochter ben. Maar goed… zo’n uitspraak zet je toch aan het denken, want niemand wil weggezet worden als een egocentrische bitch. En zo voelde ik me toch even door die uitspraak: egocentrisch, egoïstisch, tja en al die termen die mensen voor dat ‘soort’ (het soort waartoe ik klaarblijkelijk behoor) zijn bedacht. Al zelfreflecterend kwam ik er inderdaad wel achter dat ik de focus het laatste jaar behoorlijk versmald heb. Er was een tijd dat ik nog wel eens gedachten had in de richting van het helpen van arme kindjes in Afrika of zelfs maar het iedere-dag-een goede-daad-doen-idee, maar (en dat heb ik in een van mijn vorige columns al gezegd) ik ben dus een snob geworden en denk bijna alleen nog maar aan hoe het interieur van mijn huis eruit moet komen te zien…

Ik ben dus inderdaad een op mijzelf gericht persoon in de trant van ‘eerst ik en dan de rest’, dat is waar, maar het is volgens mij niet zo dat ik de rest uit het oog verlies. Het is alleen zo moeilijk, en daar zou ik graag reacties op krijgen, om als je in dit welvarende land ook nog eens een welvarende positie hebt, oog te blijven houden voor problemen die er werkelijk toe doen. Ellende op de Gazastrook bijvoorbeeld, of dat we straks alleen nog maar spaarlampen mogen kopen en (dichterbij) die psychotische buurvrouw die steeds maar weer wordt opgenomen en dan weer terugkomt en dan wederom op haar balkon staat te schreeuwen dat ze een smurf is. Ja, ik geef toe, ik heb nogal de neiging om daaraan voorbij te gaan (nou ja, bij die buurvrouw heb ik wel enige actie ondernomen) en mijn eigen minuscule probleempjes op de voorgrond te plaatsen. Ik kan bijvoorbeeld een uur lang zeuren over mijn werkster die het niet goed doet. Of dat de kat op mijn nieuwe kleed gekotst heeft. Of over dat ik voor de zoveelste keer dat herniagevoel terug heb in mijn onderrug. 

Terwijl er dus militairen met enorme trauma’s terugkomen uit Irak, over wie ik dan denk: als ik al flip van een kotsende kat… hoe zou het dan gaan als ik in Irak had gezeten? Trouwens, hoelang mag je eigenlijk als getraumatiseerde ex-soldaat over je ellende blijven praten, voordat mensen gaan zeggen dat je altijd zo met jezelf bezig ben.

Geweldig, dat zo’n jonge vent die integer en slim overkomt de baas van Amerika wordt. En ik ben zeker onder de indruk van Amerikanen, die besloten hebben tóch op een zwarte man te stemmen. Obama heeft zich nadrukkelijk niet als zwarte kandidaat gepresenteerd, maar hij is het wél. En reken maar dat hij echt weet zwart te zijn. Alleen al omdat iedereen het erover heeft. Alleen al omdat vandaag tot historische dag wordt gebombardeerd. Alleen al omdat hij de eerste is die het tot de belangrijkste functie van de wereld heeft geschopt.

De grootste grap is wel dat hij het niet tot deze functie heeft geschopt omdat hij zwart is, maar ondanks dat hij zwart is. Natuurlijk, hij heeft een blanke moeder en grootouders, maar je moet ziende blind en horende doof zijn om te begrijpen dat zijn blanke familie tig keer heeft moeten uitleggen dat Barack echt familie is. Geloof me, dat onthoud je. Ergens las ik dat hij in zijn puberteit had besloten om ‘zwart’ te zijn. Het raakte me – vooral omdat ik ergens in mijn puberteit had besloten om ‘Nederlander’ te zijn.

Ja natuurlijk ben ik Nederlander, maar hoe vaak ik niet te horen heb gekregen dat ik ‘zo goed Nederlands spreek’, of moest uitleggen ‘waar mijn naam en familie vandaan komt’ – meestal ingeleid met de opmerking dat ik ‘zulke mooie donkere ogen en donker haar’ heb. Het zijn speldenprikken die je doen realiseren dat jij wel iets vanzelfsprekend kunt vinden – dat je doodnormaal bent, net als je buren en klasgenoten – maar dat anderen een stempel op je drukken.

Ik ben een allochtone vrouw die daar zelf nooit bij stilstaat maar bij wie de omgeving wel stilstaat: “Hee kijk, een allochtone vrouw.” Niet langer dan een fractie van een seconde, maar als je al die secondes in een leven bij elkaar optelt, is het toch langer dan me lief is. Als allochtone vrouw heb je twee hordes weg te werken in de publieke opinie: allochtoon en vrouw. Helaas zullen vrouwen dat laatste vaak ontkennen – is niet goed voor je carrière, zeggen dat je als vrouw harder moet werken, je meer moet bewijzen. Terwijl je ook hier ziende blind en horende doof moet zijn om dat te begrijpen. Niet voor niets worden veel vrouwen die ‘het ver geschopt’ hebben bestempeld tot ‘manwijf’ of misschien net iets vriendelijker: ‘mannelijk’. En zal dit door diezelfde vrouwen altijd ontkend worden met de woorden dat vrouwen niet moeten zeuren.

Daarom ben ik blij dat het vandaag een historische dag is. Barack Obama zal voor de emancipatie van zwarten, vrouwen en alle groeperingen in de wereld die tot minderheid bestempeld worden in mijn optiek meer betekenen dan een vrouwelijke Minister President. Alleen al het feit dat miljoenen mensen opeens hoop krijgen dat ‘change’, verandering, mogelijk is, kan als historisch beschouwd worden. De geschiedenis zal leren hoe die change uitpakt – en die geschiedenis is 20 januari 2009 begonnen. 

Ebru Umar

Zijn verbale en performale vermogens lopen heel erg uiteen. Ik leg het altijd zo uit: Julius kan heel goed uitleggen hoe een puzzel gemaakt moet worden maar zelf kan hij dat niet. Julius zelf wil naar een scholengemeenschap hier in de stad. Daarvoor moest hij minstens vmbo-T scoren wilde hij überhaupt een kans maken om aangenomen te worden. Een lagere score zou betekenen dat hij naar een voortgezet onderwijsschool moet gaan die minstens twaalf kilometer verderop ligt. Wij, zijn ouders, hadden goede hoop dat Julius de NIO-toets goed had doorlopen. De uitslag van de toets was laag. Veel lager dan zijn vader, ik en vooral hij op gehoopt hadden. Ons werd vmbo-kader geadviseerd. Dat is vergelijkbaar met de lts-praktisch van vroeger. Voor de zoveelste keer in zijn bijna twaalfjarige leven moeten wij het toekomstbeeld van hem bijstellen en dat maakt ons verdrietig. Nadat wij een gesprek hadden gehad met het zorgteam bleek overduidelijk dat Julius de meeste kans van slagen zou hebben op een van de (overigens heel goede) scholen die kilometers ver weg ligt. Zijn vader en ik waren met stomheid geslagen. Nu zijn z’n vader en ik absoluut geen snobben die een vmbo-school niet goed genoeg vinden voor onze zoon, maar wij wéten gewoon dat er veel meer in hem zit dan de uitslag aangaf. We zullen ons erbij neer moeten leggen dat voor kinderen die niet voldoen aan ‘het gemiddelde kind’ geen uitzonderingen worden gemaakt. Zijn vader en ik weten nu even niet wat we moeten doen. Hem laten testen door een orthopedagogisch instituut? Proberen hem een jaar te laten doubleren? Of gewoon afgaan op het advies van school en hopen dat het allemaal wel goed komt met hem? Wat is wijsheid?

PS. Zaterdagavond werd ik gebeld door mijn verdrietige half-Palestijnse dochter. Zojuist was haar ter ore gekomen dat een neef van haar vader zijn vier dochters kwijt was geraakt bij een bomaanslag in Gaza. Toen ik het hartverscheurende interview met die man – een Palestijnse arts die werkzaam is in Israel – zag op het RTL4-nieuws, stond de problematiek rondom mijn zoon even in een ander daglicht.

Miriam

Vorige week was het weer zover. Het was buiten ijzig koud en aan alle kanten stapten mensen op hun noren, kunstschaatsen, ijshockeyschaatsen of Friese doorlopers. Ik hoorde een collega met een andere collega afspreken om op hun gezamenlijke vrije dag samen met de kinderen naar Amstelveen te schaatsen en ik zag hoe een internetredacteur tussen haar werk door even snel keek hoe de eerste professionele tocht op natuurijs eruit zag. “Kijk”, zei ze wijzend naar het scherm. Ik (ezel) snapte eerst niet eens wat ze bedoelde, maar toen wist ik wat ik moest doen: enthousiast mijn duim in de lucht steken en zo snel mogelijk weglopen. Ik weet niet waarom het zo is, maar ik ben er niet zo van. Van dat massale. Van de wij-met-z’n-allen-op-de-schaats-en-doe-me-dan-ook-maar-koek-en-zopie-erbij-gevoel.

Ik heb het trouwens niet alleen rond deze tijd, hoor: het buitenbeentjesgevoel. Dan zou het allemaal nog wel meevallen. Strenge winters hebben we gelukkig niet elk jaar meer, dus dat blije, hoopvolle ‘zou het wel of niet lukken met de Elfstedentocht’ hoef ik niet twaalfmaandelijks te faken. Want ja, faken, dat moet. Dat wordt van je verwacht. Wiens hart klopt er nu niet harder van een beetje ijs op de vijvers en de grachten. Nou, het mijne dus. Net zoals ik ook altijd een beetje kriegel word (van binnen dan, hoor) als iedereen bij één zonnestraal al buiten gaat zitten. Dat is ook weer zo Hollands. Eén zonnestraal, 11 graden en dan met je winterjas cappuccino drinken op een of ander terras (waar de eigenaar allang stoeltjes en tafeltjes heeft neergezet, want die wist wel hoever het over een paar dagen zou zijn: een zonnestraal, dus klanten die buiten willen zitten.) Het spijt me dus, Nederland, ik kan er niks aan doen. Ik heb dat gevoel niet, ik heb geprobeerd het te creëren, maar het lukt me niet. Het weer doet mij niet zo veel.

Aan de andere kant zal ik trouwens ook nooit depressief worden van een druilerige dag waarop het nooit helemaal licht wordt, dus dat is dan wel weer een voordeel… Maar goed, dat heppiedepeppieholadiee we-stoten-elkaar-allemaal-aan met zo’n blik van ‘het is weer zomer/het is weer winter’… Nee, dat zit er niet in. Sorry.

Femke Sterken

In de Volkskrant van zaterdag jl. lees ik dat internetadviseur Jim Stolze een maand offline ging. Omdat hij vond dat hij verslaafd was aan internet. Als ik lees hoe zijn verslaving eruitziet, had het stukje over mij kunnen gaan.

Hij probeerde het uit. Geen e-mail lezen, geen informatie opzoeken. Hij wilde weten in hoeverre internet zijn persoonlijke geluk bepaalde.

Conclusie: hij vindt zichzelf na die maand minder gestrest, productiever en socialer. Zijn omgeving vindt dat hij er uitgeruster uitziet. Wel miste hij zijn digitale contacten die zijn kennis en creativiteit voeden en de snelheid waarmee je informatie kunt verspreiden.

Wat hem duidelijk werd: het doorgeslagen mailverkeer in het bedrijfsleven. Tijdrovend, afleidend, vaak zinloos en oorzaak van misverstanden. 95% van de e-mails is bagger, durft hij te stellen. Als je de hele wereld een cc stuurt, heb je zelf het idee dat je hard hebt gewerkt. ‘E-mailtikkertje’ noemt hij dat fenomeen.

Nu gaat hij nadenken over een manifest waarin hij opschrijft hoe bedrijven hun digitale communicatie efficiënter kunnen inrichten. Ook zou er een vorm van etiquette moeten komen.

Daar ben ik voor. Vroeger kreeg ik van mijn bazen de brief terug als er een tikfout in stond. Nu krijg ik vaak e-mailtjes die barsten van de tik- en spelfouten. Alsof het er niet meer toe doet hoe de boodschap overkomt. Is iemand boos, dan krijg je een mail vol knalkleuren en hoofdletters. Een soort graffiti, maar dan digitaal.

Er is pretmail en zakelijke mail. Omdat ik als een razende kan typen, zijn mijn mails altijd lang. Of mijn vrienden dat ook leuk vinden weet ik niet. Dat zegt al iets over mijn eigen mailgedrag. Ik haat telefoneren. E-mail kan ik lezen als mij dat uitkomt. Maar doe ik dat ook? Welnee, ik kijk meteen als het belletje gaat.

De vraag van de week: als wij ons met die 95% bagger aan mailtjes bezighouden, doen we iets verkeerd. Hoe richten jullie je digitale leven in, privé en op het werk?

Wieke Biesheuvel

Ik ben opgegroeid met het idee dat Israël het beschaafde en weldenkende land van de twee is. Als ik met het mes op de keel had moeten kiezen wie de oorlog verdiende te winnen, zou ik Israël hebben gezegd. Zonder enige onderbouwing, want het conflict ging me altijd boven de pet en eraan denken maakte me al moedeloos. Maar na een eeuw vol Jodenhaat verdienden de joden hun eigen land. En via de media kreeg ik van de Palestijnen een agressief beeld waar ik me niet mee kon identificeren.

Balkenende heeft begrip voor de aanvallen van Israël, zei hij zondag in Buitenhof. Een diplomatiek, niet verrassend antwoord. Want je gaat Israël, je bondgenoot, niet zomaar publiekelijk afvallen. Toch vond ik het wel verrassend. Zijn de Israëlische aanvallen van de laatste week wel helemaal koosjer? Het zijn burgers die er wonen. Dicht op elkaar, een makkelijk doelwit. Iemand noemde Gaza de grootste openluchtgevangenis. Media mogen er niet in, maar gelukkig zijn er webloggers die over het dagelijkse leven kunnen schrijven. Zo krijg je ineens een heel ander beeld van het gewone leven van de Palestijnen.

In NRC Next stond een lijstje voornemens op basis van morele gronden. Een van de voornemens riep op om altijd objectief naar een situatie te kijken. Probeer verder te kijken dan wat je normaal bent gaan vinden. Doe een poging om altijd ook de andere zijde te bekijken. Generaliseer zo min mogelijk.

Ja, de Palestijnen hebben zelf gekozen voor de gewelddadige regering die ze nu hebben. Maar waarom hebben ze dat gedaan? Heeft Israël daar niet óók zelf voor gezorgd?

Het is een complexe strijd, en ik vraag jullie niet om een oplossing. Wel ben ik benieuwd of jullie mijn wantrouwen begrijpen. Wat vindt u? Heeft u net zoals Balkenende begrip voor Israël, of bent u ook steeds meer geneigd mee te leven met de burgers in de Gazastrook?

Merel Roze

n

Nee, het heeft niets te doen met minder snoepen (zo frustrerend, waarom zou je), minder eten (veel minder kan toch al bijna niet), minder kopen (hm, daar hebben ze februari voor uitgevonden), minder ruziemaken (ik?! Ik maak nooit ruzie, anderen zoeken het op) of meer aandacht aan vrienden en familie besteden (pfff, de enige tijd die ik voor mezelf heb, is als ik in het buitenland zit!).

Nee, het heeft alles te maken met deadlines. Gewoon, het moment dat je je stukje inlevert. Nu ga ik er prat op dat ik daar meer dan briljant in ben – naar mij heb je geen omkijken. Bij de krant is dat ook zo, zelfs op tweede kerstdag lever ik een stukje aan, alleen om erachter te komen dat er geen krant uitkomt die dag. Foutje bedankt.

Bij Libelle is het sinds het najaar een beetje een stresspuntje: de kerst-Libelles vergen zo veel tijd en aandacht, dat de reguliere stukjes en de normale planning op de tweede plaats komen. De Libelle-redactie wil altijd dat ik een stukje tien weken voor de publicatie inlever. De ene helft van het jaar gaat dat vrij redelijk. Vooral in de zomerperiode, als ik lang op het strand wil liggen, zorg ik wel dat ik vooruit gewerkt heb. Maar nu ik wat langer voor Libelle werk, ben ik erachter gekomen dat de échte deadline een stuk later is dan tien weken voor publicatie en zoek ik de grens vaker op. Momenteel moet ik weer opstarten met de tien-weken-planning en dat ga ik volgende week ook doen. Beloofd.

Nee, het stresspuntje van het gefaalde voornemen betreft de stukjes op de Libelle-website. Dinsdag publiceren betekent maandag aanleveren. Lukt dat? Nee. Het is een mentaal ding. Een columnist, een goede columnist althans, wil een actueel stukje schrijven en doet dat het liefst zo dicht mogelijk tegen de publicatie aan. En dat is voor mij dinsdag. Dinsdag staan die stukjes er meestal ook op.

Alleen deze week niet, deze eerste keer. Want het allerergste dat een auteur kan overkomen, en in mijn optiek eigenlijk iedereen die met een pc werkt, is dat op een dag, zomaar een dag, je internet eruit ligt. En dat het niet weer opstart. Ondanks dat je nog maar een keer extra betaalt. Al meer dan een week heb ik geen internet, gék word ik ervan, knettergek. Vandaar een gefaald voornemen, en een te laat stukje.

Volgende week ga ik voor de herkansing. Beloofd. Dan staat mijn stuk er gewoon op dinsdag op. En lever ik het maandag aan. Want ook in de tweede week van het nieuwe jaar kun je best je goede voornemen opnieuw voornemen. Toch?

Ebru Umar

En dat terwijl ik al jaren denk dat ik HET al wel zo ongeveer weet. Ik heb nog rond mijn 25ste geroepen dat ik op mijn 18e zo onwetend was, omdat ik toen dacht dat ik alles wel zo’n beetje wist, maar nú (op dit precieze moment dat ik dit schrijf) besef ik me weer dat ik HET nog steeds niet begrijp. Dat ik nog steeds bijleer. Dat ik tot inzichten kom waarvan ik dacht dat ik ze niet meer zou krijgen, omdat ik met mijn 29 (negenentwintig!!) jaar zo ongeveer wel alles dacht te weten wat er (met mijn IQ, EQ en andere Q’s) ontdekt, geanalyseerd en een plek te geven viel.

Maar nee, niet dus. Sinds een maand heb ik een nieuwe persoonlijke ontdekking gedaan: die sterke armen van je vader, de verzorging van je moeder, je neemt het allemaal maar voor lief, tótdat het er niet meer is….MAARRR daarná komt er (als je geluk hebt) ‘vervanging’. De grootste ontdekking is, voor mij namelijk, dat het leven zonder ouders niet hoeft te betekenen dat je daarna geen soortgelijke steun, schouders,  begripvolle of beschouwende gesprekken zult hebben. Er bestaan namelijk mensen die deze functie (en natuurlijk maar gedeeltelijk; ze hebben je niet gemaakt en/of geworpen!) over kunnen en willen nemen: vrienden. Beste beste vrienden.

Tot voor kort heb ik vrienden meer gezien in de functie van biertjes drinken, Grey’s anatomy kijken, naar de bios, cappuccino’s drinken, shoppen, belachelijke spelletjes mee spelen, grappen maken en dronken mee worden.

Vanzelfsprekend viel er hier en daar ook wel eens een traantje. Maar jemig, waar ging dat om? Een vriendje verlaten, verlaten door een vriendje, onbeantwoorde liefdes, ruzie met een collega, onterecht ontslagen en daarom jankend van boosheid. Maar echt verdriet, echte tranen, omdat je vader zo ziek is dat je bang bent dat hij het misschien niet redt, of omdat je te horen hebt gekregen dat je moeder nog maar een half jaar te leven heeft omdat de kanker haar lichaam totaal heeft weggevreten, dat soort verdriet was mij en mijn vrienden nog niet overkomen. En juist bij dat soort verdriet (tijdens, erna en daarna!) heb je je ouders nodig. En als die er dan niet zijn, of als je overgebleven ouder ook gebukt gaat onder verdriet, zijn daar die vrienden. Die beste, beste vrienden. En die ondersteunen je. Niet alleen tijdens de periode dat je moeder sterft, niet alleen gedurende de periode van rouw of het jaartje daarna, maar je leven lang. Tot aan je dood (of tot aan die van hen).

Sommige vrienden worden uiteindelijk ook een beetje ouders. Tenminste, dat hoop ik…want ik wil dolgraag zo’n vriend zijn (mijn ouders leven gelukkig nog) en dolgraag zulke vrienden hebben als mijn tijd van verlies aanbreekt.

Zou het helpen dat een huisarts nu legaal tegen veel te dikke mensen mag zeggen: “Denkt u dat er een verband is tussen uw gezondheid en uw gewicht?” Vooralsnog neemt het aantal patiënten alleen maar toe.

Patiënten en zorgverleners zien vetzucht vaak als een karakterprobleem waarvoor mensen zelf verantwoordelijk zijn. De houding van zorgverleners is een groot probleem, zegt huisarts Ton Dapper. Er is sprake van fatalisme: de patiënt doet toch niet wat ik zeg. Artsen houden het vaak voor gezien als een patiënt na een paar maanden afhaakt met afvallen.

Het label ‘ziekte’ is van belang voor de zorgverzekeringen, want die moeten vanaf nu de gemaakte kosten van behandeling vergoeden. Dat was tot voor kort lang niet altijd het geval.

Afvallen is niet eenvoudig. Allerlei ingrepen leiden wel tot gewichtsverlies, maar bijna altijd komen mensen weer aan, zelfs na chirurgisch ingrijpen. De beste resultaten zijn te verwachten als je een combinatie aanbiedt van minder eten, meer bewegen en psychologische begeleiding om een gedragsverandering te bewerkstelligen.

Onlangs had ik een gesprek met Jan Willem Greve, een chirurg die alles weet van bariatrische chirurgie, oftewel: chirurgische oplossingen om het dikker worden een halt toe te roepen. Hij vindt dat chirurgie de enige methode is die helpt. Een paardenmiddel, dat geeft hij toe, maar voor kinderen (u leest het goed, kinderen) die 160 kilo of meer wegen, is het de enige mogelijkheid om ze te behoeden voor diabetes 2 en hart- en vaatproblemen. Een veel te dik kind wordt niet oud. Die redden het niet met een dieet.

Ik bracht er tegenin dat je eigen wil er toch ook nog is. Dat je een knop kunt omzetten in je hoofd. Dat je het gevecht kunt aangaan. Had ik bij het schrijven van mijn boek nog de illusie dat ik voorgoed afscheid kon nemen van ‘om je gewicht denken’, daarmee ben ik bedrogen uitgekomen. Ik kan mijn probleem, niet ‘wegdenken’. Wel weet ik dat ik kan afvallen. Ook weet ik dat het zo houden het allergrootste probleem is. Niet het afvallen zelf. Dat lukt altijd wel.

We zijn tegen betutteling, we schreeuwen moord en brand als er van overheidswege iets wordt verboden. Een veel te dik kind redden met een chirurgische ingreep, is dat niet idioot? Moet er niet veel eerder worden ingegrepen? Waarom staan ouders en hulpverleners machteloos? Een tijdje geleden werd de enige obesitaskliniek voor kinderen gesloten. Waarom? Te duur? Echt duur is straks de volkomen uit de hand lopende gezondheidszorg voor deze jonge volwassenen die niet op eigen kracht hebben kunnen afvallen.

Toch maar betuttelen dan? Te dikke mensen en kinderen verplicht uit fietsen en wandelen sturen? Er gaan stemmen op om vuurwerk te verbieden. Het aantal vuurwerkdoden is belachelijk klein als je dat afzet tegen sterftecijfers als gevolg van obesitas.

Kortom: ik weet het niet. Ik weet wel dat het verdraaid lastig is om het van je gulzige ik te winnen, temidden van de overvloed.

Wieke Biesheuvel

Als ze begon te pruttelen, schudde ik een beetje aan het bakje en dan viel ze weer in slaap. Ondertussen hield ik getrouw de wacht.

Met deze rust was het de volgende ochtend gedaan. We mochten naar huis en Kate maakte kennis met haar broer Neil.

Vriendinnen hadden al gewaarschuwd dat het af en toe best aanpoten is met twee kinderen. En ze hadden gelijk. Eén plus één voelt als tien. Ze willen allebei aandacht en bij voorkeur tegelijk. Zit je de één te voeden, roept de ander, die bijna zindelijk is: Mama, er komt een poep! Wat doe je in zo’n geval? Zit je de één achter de broek omdat hij zijn korstjes niet wil opeten, gaat boven, in de babykamer, het alarm af omdat het alweer voedertijd is. Loop je in de bus naar voren om af te stempelen, met de kleinste in de draagzak, begint de ander, die je achter in de bus snel alvast op een bankje hebt geparkeerd, onbedaarlijk te huilen, omdat hij bang is dat je zonder hem uit de bus stapt. Op zo’n moment weet ik even zo gauw niet welk kind ik voorrang moet geven.

Dan zou ik willen dat het waar is wat ze zeggen:
dat vrouwen prima twee (of meer) dingen tegelijk kunnen. Dat ze, meer dan mannen, uitstekende multitaskers zijn. Ik herken me in elk geval niet in dit beeld. Hoe deed mijn moeder dat? Die had er vier. Ik las van de week een artikel over een gezin met vijftien (!) kinderen. De moeder zag er op de foto uit alsof ze elk weekend in een kuuroord zat, zo uitgerust en ontspannen. Wat is het geheim van dit soort supermoeders? Kunnen psychologen daar niet eens onderzoek naar doen? Sla mij maar over als proefpersoon. Niet geschikt. En bovendien heb ik daar nu even geen tijd voor…

Els Meijers