De ouders van vrienden, ik zeg ‘u’ tegen ze. Ik kan er niet goed tegen om oudere mensen die ik respecteer als intimi te benaderen. Niet dat ik er niet intiem mee kan zijn, de manier waarop je het ‘u’ uitspreekt, zegt veel. De 83-jarige vader van een van mijn beste vrienden ‘je’ en ‘Pierre’ noemen? Ik krijg er kriebels van. Nooit! “Oké, als je dat niet wilt, is het ook goed”, was zijn reactie. Het verandert niets aan de verhouding, hij vindt me nog steeds even lief en leuk, ik heb nog steeds enorm ontzag voor hem. 83. Zó veel meegemaakt in zijn leven. Zó slim. Hetzelfde geldt voor mijn 87-jarige oom Philip. Geen haar op mijn hoofd om ‘je’ tegen hem te zeggen. Of ‘Philip’. Er komt een leeftijd waarop sommige ooms en tantes zeggen: “Zeg maar Phil hoor”. Ik schudde altijd mijn hoofd. Ik wil een oom. En een tante. Duidelijke verhoudingen. Nabijheid door vermeende afstand, ik vind het zalig. Mijn ‘u’ is bedoeld uit respect. [rectangle]

Met ‘u’ benader ik ook mensen die ik niet mag. Niet respecteer. Die mensen verdienen het niet dichterbij me te komen. Zo dichtbij dat ze ‘je’ tegen me zeggen. Want als ik ‘u’ zeg, voelt degene die ik niet mag, dat ze het niet in hun hoofd moeten halen ‘je’ tegen me te zeggen. Afstand, gecreëerd door woorden. Een simpel woordje, lettertje zelfs.

Er komt een leeftijd, of eigenlijk meer een uitstraling, waardoor jongeren opeens ‘u’ tegen mij zijn gaan zeggen. Nog steeds moet ik slikken als iemand in een winkel ‘u’ tegen me zegt – tenminste, als het een jongere persoon is. Van oudere dames en heren kan ik het juist erg waarderen. Dan vousvoyeer ik terug. We kennen elkaar immers niet, hoezo zouden we elkaar tutoyeren?! En eerlijk is eerlijk, ik heb inmiddels de ‘u’-leeftijd. Als studenten me bellen, zeggen ze ‘u’ tegen me. Ik zeg dan: “zeg maar ‘je’ hoor” – wat er nog steeds raar uitkomt volgens mij.

En dan zijn er de mensen die vanwege hun functie het vousvoyeren afdwingen. Ali B die bij Pauw en Witteman minister president Balkenende ‘je’- en ‘jouwde’. Iedereen had het erover en ook als ik dit schrijf, zal iedereen het zich weer herinneren. Dit weekend in Brandpunt, Sven Kockelman die Job Cohen tutoyeerde. Op Twitter viel de hele journalistieke gemeenschap erover. Wat mij bij de eeuwige vraag bracht: hoe spreek ik straks Rutte aan tijdens het Libelle Broodje Politiek? Ik heb alle ministers altijd gevousvoyeerd – wat ik sowieso doe. Maar Rutte, iedereen noemt hem Mark. Ik noem hem al jaren Mark. Ik ga er vanuit dat alle Libelle-gasten hem gaan vousvoyeren. Dus dat ga ik dan ook doen. En toch kinkt het raar: ‘meneer Rutte’. Gelukkig hebben we nog geen Libelle Broodje Politiek-datum geprikt. Eerst komt Geert. Meneer Wilders. Pff, ook al iemand die ik tutoyeer. Gelukkig heb ik nog tot 10 december om over het tutoyeren of niet (niet dus) van Geert na te denken.

Refrein van de honger door J.M.G. Le Clézio

Waar het over gaat: Een welvarend gezin in het Parijs van de jaren dertig verliest zijn geld en moet verhuizen naar een bergdorp.

De eerste zin: Ik weet wat honger is, uit eigen ervaring.

Waardering: 8,5

Mensen houden zich al eeuwen bezig met de vraag: wat is literatuur? Ze geven daar ingewikkelde, wollige antwoorden op die erg lang duren. Ik vind die vraag (en dat antwoord) niet zo interessant. Ik vind een boek goed of niet. Maar na het lezen van Refrein van de honger wist ik zeker: dít is literatuur. Als lezer word je briljant om de tuin geleid en dat is kunst. Le Clézio vertelt een ogenschijnlijk luchtig verhaal (over een rijk en bohemien gezin in Parijs). Zonder dat je het in de gaten hebt, draait hij de klem rondom deze heerlijke geschiedenis vol dinertjes, intellectuele gesprekken en mooie jurken steeds strakker aan. [rectangle]

Wankelend kaartenhuis
Op een dag is het gebeurd. De erfenis van dochter Ethel is haar slinks ontnomen, de vader heeft het bezit verpatst en de investeringen zijn niets meer waard. Dan begint het grote glijden. Het kaartenhuis wankelt en wiebelt en maakt langzaam maar zeker slagzij. En ondertussen is er die Duitse Hitleur die steeds meer aanzien verwerft. Men babbelt erop los en zegt tegen elkaar: ‘Ach, het valt wel mee.’

Vrouw met ballen
Le Clézio is een stiekemerd: zijn dansende zinnen en mooie woorden (de man schrijft prachtig en sterk) kruipen in het geniep onder je huid en slepen je de afgrond in. Daar gaan het mooie leven, het gemak en de vanzelfsprekende luxe. En wat blijft over? Ethel wordt volwassen in deze tijd. Van een naïef nufje verandert ze in een vrouw met ballen. Ik zou wel vriendinnen met haar willen zijn. Prachtig, ik geef een 8,5.   

Refrein van de honger - J.M.G. Le Clézio, Uitgeverij de Geus
ISBN: 9789044515022, Prijs: €18,90
Verschenen: juni 2010

Winnen!
Deze winactie is helaas verlopen. Ga voor meer leuke winacties naar www.libelle.nl/winnen

Oneerlijkheid. Ongeacht of het mezelf of een ander betreft. Een zwart-wit wereldbeeld maakt het makkelijk om recht van onrecht te onderscheiden. Maar. Er zijn grenzen aan mijn geduld. Of zachtaardigheid. Als je ruzie met mij hebt, is er geen weg terug. Hoe kinderachtig dat ook mag klinken, ruzie is ruzie. Als je het goed wilt maken met me, dan snap ik dat niet. Want waarom maak je eerst kapot wat goed is, waarom maak je eerst ruzie, als je door ‘sorry’ te zeggen dat wat kapot is gemaakt eigenlijk weer wilt herstellen? Ik snap dat niet. Sorry, dáár trap ik niet in. [rectangle]

Het aantal mensen met wie ik ruzie heb, is aan de vingers van één hand te tellen. De voormalig burgemeester van Amsterdam, zal – sinds hij mij publiekelijk in een volle zaal met Marokkanen de stad uit heeft gewenst – nooit meer een vriend van me worden. Als ik het al kan opbrengen hem met respect te bejegenen, is dat een opgave. Daar ben ik eerlijk in. De ander met wie ik ruzie heb, haar naam wil ik niet eens noemen. Zij bestaat niet voor me. En dan heb ik sinds kort ruzie met iemand die ik vriend noemde, iemand die ik al zes jaar ken en regelmatig spreek, raadpleeg en met wie ik lief en leed deel.

Die iemand noemde ik vriend. Tijdens onze laatste bijeenkomst bleek dat hij al jaren dacht dat ik door mijn ouders werd onderhouden. Het kwam er zomaar uit tijdens een borrel. “Jij verdient toch helemaal niet genoeg om jouw levensstijl te bekostigen?!” Ik, veertig jaar, alleenstaande werkende vrouw, stond met mijn mond vol tanden. Hoe noem je iemand die zoiets zegt? Nog afgezien van het feit dat deze figuur journalist is (iets wat ik ook schijn te zijn) en door publiceren en schrijven in zijn levensonderhoud voorziet, en ik hem al die jaren voor vriend aanzag. Hoe kan iemand ervan uitgaan dat hij zelf wél kan leven van wat hij doet (namelijk journalistieke werkzaamheden) en ik niet (terwijl ik exact hetzelfde en nog meer doe dan hij)?! De grens aan mijn verbazing werd bereikt door zijn uitspraak “Jouw ouders hebben jouw zomerhuis natuurlijk betaald, waarom zou je anders in exact hetzelfde dorp als je ouders een zomerhuis kopen?!”.

Ik ben opgestaan en weggelopen. Ik heb de telefoon niet opgenomen toen hij belde. Ik ben een vrouw. Een werkende vrouw. En ik krijg leuke cadeau’s van mijn ouders, afgelopen week nog een doosje met lekkere chocolaatjes maar heus: mijn huizen koop en betaal ik zelf. Mijn sieraden en kleding ook. Iedereen die denkt dat ik als vrouw niet kan werken of kan verdienen wat een man verdient, schrap ik van mijn vriendenlijstje. Dan heb je namelijk geen ruzie met me, maar respecteer je me niet. Geen respect betekent zo veel als oorlog. En einde vriendschap. 

Het suikerfeest valt dit jaar samen met de 9/11-herdenkingen en al die mensen die helemaal niets met die aanslag te maken hebben, die de aanslag minstens zozeer verafschuwen en veroordelen als de inheemse Nederlanders, zullen getrakteerd worden op meningen, tv-beelden en getetter vanuit Amerika. Velen van hen zullen de schouders ophalen, maar hoe vaak je dat ook doet, het getetter wordt er niet minder om – en mijn hoofdpijn dus ook niet.

Het zal allemaal wel bij de emancipatie van moslims horen. Vroeger, toen ik nog klein was, betekende het suikerfeest iets. Met name cadeautjes. En nieuwe kleding. Niet dat ik als verwend meisjeskindje nooit cadeautjes of kleding kreeg, maar dit was wel een mooie extra reden om het suikerfeest te vieren. Er kwamen mensen langs of we gingen bij mensen op bezoek. Net kerst dus. En dan nu… bij mijn ouders komen nog steeds mensen op bezoek, behalve ik natuurlijk. Ik ben die slechte dochter die nooit zal langskomen op de dagen dat het is voorgeschreven. Kerst? Mij niet gezien. Suikerfeest? Ik heb ’n lieve vriendin, Gediz, die mij vroeger sms’te: “Het is suikerfeest je moet je ouders even bellen”. Sinds ze dat niet meer doet, bel ik dus ook niet. [rectangle]

Eens in de zo veel tijd vallen feestdagen samen. Zo valt dit jaar het suikerfeest samen met een Joodse feestdag. En al het gefeest valt ook nog eens samen met de 9/11-herdenking. Die weer gepaard gaat met een demonstratie tegen de bouw van een islamtisch gemeenschapscentrum waar ook een islamitische gebedsruimte in geplaatst wordt. Het zijn vreemde tijden. Vroeger had je geen idee wat er aan de andere kant van Nederland gebeurde, nu brengt internet de andere kant van de wereld in een fractie van een seconde de huiskamer in. We zien de ellende die overal ter wereld plaatsvindt, veelal geweld uitgevoerd onder het mom van godsdienst. Ik denk dat ik dit weekend maar ‘ns ga bijslapen. Deken over mijn hoofd en geen suikerfeest. Of een bij Ground Zero tetterende blondie ‘from Holland’.

Wat niemand voor mogelijk hield, is gebeurd: Geert Wilders heeft de stekker uit de formatiebesprekingen gehouden. En niet, waar iedereen bang voor was, Maxime Verhagen. Wilders wijst echter naar het CDA voor zijn motivatie: hij eiste dat alle 21 CDA-fractieleden het regeerakkoord zouden steunen en ging er vanuit dat dat niet zou gebeuren. CDA’er Ab Klink had immers al door een brief te schrijven aangegeven hoe hij over WIlders, zijn PVV en de op handen zijnde samenwerking dacht. Wilders concludeerde dat zijn eis geen stand zou houden. Van de 21ste CDA’ers zou er altijd wel eentje (Ab Klink bijvoorbeeld) dwars kunnen liggen. Een risico dat hij niet wilde nemen. [rectangle]

De reacties verbaasden me: op Twitter melden politici in 140 tekens hoe blij ze zijn over het mislukken van de formatie. Er gloort immers licht aan de horizon voor PvdA, D66 en Groen Links. De een zijn dood, is de ander zijn brood niet waar? De kranten melden dat Verhagen zijn kikkers niet in de emmer zou kunnen houden. De foto’s van Mark Rutte op de voorpagina’s zijn veelzeggend. Maar ik hoor niemand wijzen op het feit dat Wilders uit de VVD-fractie is gestapt juist omdat de VVD fractie EISTE dat hij hetzelfde standpunt zou innemen als de rest van de fractie. Dat hij mee zou stemmen met de fractie.

Kortom, dat ook van Wilders geëist werd dat hij zijn eigen mening voor zich zou houden. Hij was er destijds zo verbolgen over dat hij geen vrijheid van meningsuiting zou hebben dat hij de VVD gedag zei, z’n zetel oppakte en zijn eigen fractie vormde. En deze meneer eist nu dat 21 CDA kamerleden een regeerakkoord steunen en de komende vier jaar allemaal dezelfde mening verkondigen? Ik dacht dat vrijheid van meningsuiting voor iedereen gold?

 Ondertussen vraag ik me af of we 1 juli überhaupt nog gaan halen.

Ik ben voor volledige openheid. Altijd en overal. Ik snap echt niks van de gereserveerdheid die de mens al van jongs af aan krijgt ingeprent. Is het schaamte? Trots? De angst om ergens op te worden gepakt? Ik weet het niet, maar het is mij wel duidelijk dat het moeilijk is open en eerlijk over alles te zijn. De meeste mensen praten niet graag over geld, hun seksleven of hun gewicht. En dat terwijl we het liefst alles van een ander willen weten. We houden van roddels en we lezen de bladen, nietwaar? Het opvallende is echter dat het voor mij als reportageredacteur over het algemeen niet heel gemakkelijk is om iemand te vinden die zelf in een blad wil staan. [rectangle] Het komt nogal eens voor dat ik na een oriënterend telefoongesprek met iemand te horen krijg dat ze dat “toch liever niet in Libelle wil zetten”. Soms gaat het niet eens om een intiem onderwerp, maar alleen al het idee dat bijna drie miljoen mensen het lezen, remt deze vrouwen. En dat snap ik dus niet. Mijn motto is dat als je overal open en eerlijk over bent er nooit een stok te vinden is om je mee te slaan. Goed, je laat je kwetsbaarheid zien, maar volgens mij leven we tegenwoordig in een maatschappij waarin kwetsbaarheid een grote pre is. Wees nou eerlijk, waarom zou er een verschil moeten zijn tussen het verhaal dat je ruzie hebt met je beste vriendin of het verhaal dat je niet begrijpt waarom je man geen zin meer heeft om met je te vrijen? Dat zijn toch allebei zaken waarmee waarschijnlijk meer mensen te maken hebben? Niets om geheimzinnig over te doen. Menselijk. Toch blijkt altijd weer dat het een veel gemakkelijker te delen is dan het ander. Maar goed, ik doe het dus al een aantal jaren niet meer. Die opgelegde conventie van gereserveerdheid in stand houden.
Ik zwijg niet over het feit dat ik een misstap heb begaan in mijn relatie, ik zeg rustig hoeveel ik weeg en als iemand me naar mijn salaris vraagt, vertel ik dat ook. Ik krijg van alle kanten te horen dat het ‘misschien niet altijd even verstandig is’, maar ik vind het wel verlichtend. Geen geheimzinnigheid, schaamtevolle blosjes, ongemakkelijk zwijgen of ‘daar wil ik niet over praten’-taferelen. Het levert volgens mij niks op om de schijn op te houden, dus mij zul je niet meer diplomatiek horen zwijgen of ergens omheen horen praten. Ik kies voor totale openheid. Wie doet er met me mee?

Ik grijp dodenherdenking altijd aan om twee minuten mijn mond te houden (op zich al een prestatie) en te denken aan de dierbaren die ik heb verloren. Op Bevrijdingsdag probeer ik altijd even stil te staan bij de vrijheid die ik heb om te zijn wie ik ben.

De vrijheid van meningsuiting is inmiddels een bijna irritant begrip geworden, maar het is zo’n belangrijke verworvenheid. Ik werk met mensen met verschillende meningen, bijvoorbeeld over God, Allah en de afwezigheid van deze twee. We hebben veel meer gemeen met elkaar dan niet. We hebben dezelfde normen en waarden, dezelfde humor en op het werk hetzelfde doel. [rectangle]

Toch merk ik dat we in Nederland alles wel heel makkelijk goedvinden, zolang we er zelf maar geen last hebben. Het is een houding die we heel lang tolerant genoemd hebben, of respectvol. Maar hoe respectvol is het als je iemands geloofsovertuiging alleen respecteert als diegene zijn mond er maar over houdt? Of als je het oké vindt als iemand homo is, zo lang hij maar niet op straat met zijn vriend gaat staan zoenen?

Tolerantie en respect zijn niet hetzelfde als onverschilligheid. Ik merk dat mensen vaak helemaal niet doorvragen als iemand een andere mening of een ander geloof heeft. Uit angst voor ruzie, denk ik, maar ook uit gemakzucht. Anders krijg je weer zo’n discussie.

Zelf heb ik veel respect voor mensen die de wereld ook vanuit de blik van een ander proberen te zien. Hoe ver die ander ook van hem afstaat. En die doorvraagt, als het niet lukt om zich in de ander te verplaatsen. Ook als dit een in zijn ogen verwerpelijk persoon is. In plaats van een mening te vormen op basis van zijn eigen gelijk en dan achter iemands rug om zijn mening alsnog gaat verkondigen.

Of ik hier zelf goed in ben, betwijfel ik. Maar ik doe mijn best, steeds meer. Doorvragen als een collega me vertelt dat hij dichter bij de Heer moet leven als hij zijn vriendin terug wil. Doorvragen als iemand iets zegt waar ik het helemaal niet mee eens ben, in plaats van iemand te veroordelen. Maar moeilijk is het wel en ook ik zit soms vastgeroest in mijn eigen gelijk.

En u? Bent u er goed in, een andere invalshoek te respecteren? Of wilt u gewoon ver blijven van mensen met een andere mening of geloof? Wat is dan volgens u respect?

Ik doe dus niet aan deadlines – ja het staat er echt. Ik houd van deadlines, ze geven richting en zin aan mijn leven, hoe triest dat ook mag klinken. Een deadline vertelt me dat ik iets moet doen, anders dan boodschappen, lunchen, winkelen of met vakantie gaan. Hoewel, mijn vakantie stoort zich ook niet aan deadlines. Deadlines komen en gaan. Zijn er regelmatig en geven rust. En toch gaat er de laatste tijd iets mis met die deadlines. Ze komen te vroeg. Of: ik ben te laat. Niets te doen behalve deadlines halen en toch te laat zijn, best knap. En vervelend. Voor mij maar ook voor de wachtenden. Paniek en stress hoewel iedereen wéét dat je op Ebru kunt vertrouwen: dat stuk komt er, half uurtje later misschien maar er komt een zinnig verhaal. Zoals beloofd. [rectangle]
 
Aan mijn kant ook stress en paniek: ja, die krant, dat blad het moet naar de drukker. Zeeën van tijd en toch te laat. Why?! Tja. Ik kan alle onzinredenen wel opnoemen maar laten we ‘ns eerlijk zijn: zo veel afleiding! Te beginnen met internet. Mail. Twitter. Nog meer mail. En getwitter. Nieuw speelgoed: iPad, MacBook – het moet allemaal gekocht! En gebruikt, maar dat is stap twee. Nog meer afleiding in de vorm van de mobiele telefoon. Waren het vroeger mijn ouders die gék werden van mijn gebel, nu ben ik het zelf. Als die telefoon gaat, raak ik al in de stress: wieishetwatmoetiebenikwatvergetenwatnuweer?! Ik bel allang niet meer voor de gezelligheid met vriendinnen. Sterker nog, als zij mij bellen, horen ze al aan de manier waarop ik opneem (“Eepbroe”) dat ik eigenlijk te druk ben om ‘m op te nemen maar niemand weg wil drukken. En iedereen die me vraagt waar ik dan zo druk mee bent (stukje voor Libelle, stukje voor Libelle-site, stukje voor Metro) kijkt me glazig aan: hoe druk kun je daar nou mee zijn? Nou, niet natuurlijk. De druk zit in m’n hoofd. In alle bijzaken, die zo leuk zijn. De Libelle Zomerweek én alle concerten bezoeken van de artiesten die komen optreden. Libelle Broodje Politiek én alle politici nog even snel filmen – was wel niet afgesproken maar is toch leuk? De extra klussen voor derden. Te leuk allemaal. En ergens, diep weggestopt, ook nog iets van een privé-leven. Ook ik moet wel eens naar de dokter, Ikea, mijn ouders, met vakantie of gewoon relaxt zijn. Dat relaxt zijn, dat doe ik nu: elke dag een boek onder de Turkse zon. PIL van Mike Boddé is net uit (lezen! Hij schrijft zo heerlijk losjes weg en dat over een depressie), gisteren Palm Invest gelezen over hoe twee Brabanders dertig miljoen ophalen bij vermogende mensen en aan luxe auto’s uitgeven en vandaag begonnen aan het boek over Job Cohen, die mijn vriend niet is en wel burgemeester van Nederland wil worden. Er wachten nog twee interviews, nee drie zelfs en een column op me. Deze column.

Ik weet wat het is: mijn privé en werkleven zijn zo met elkaar vervlochten dat ik soms door de bomen het bos niet meer zie. Deadline, jaha, morgen kan ook. Dat weet ik nou eenmaal. Bovendien, als ik vandaag die deadline haal, wat moet ik dan morgen doen? Het wordt tijd voor een leven. Een echt, real life privéleven.

Eerst was ik tegen, toen was ik een tijdje voor en toen was ik weer tegen. Ik heb het over trouwen. De laatste jaren begon ik steeds minder het nut ervan in te zien. Ik hoorde van verschillende kanten dat het toch wel erg praktisch is als je kinderen hebt, maar dat leek me toch niet een reden die doorslaggevend zou moeten zijn. Romantiek wel, maar bestaat die nog na een relatie van acht jaar? Romantiek is wat mij betreft meer iets van de beginperiode van een relatie. Daarbij vind ik het ook eigenlijk een onzinnige belofte: dat je voor altijd bij elkaar blijft. Wie kan dat nu beloven? Het feit dat zo veel mensen uit elkaar gaan, zegt al genoeg. Dat is dus mijn mening over trouwen en die deel ik met mensen als ze daarnaar vragen. [rectangle]

Wat echter niet zo handig is als een dolgelukkig stel, dat net verteld heeft te gaan trouwen, aan je vraagt wanneer het voor jou ‘staat te gebeuren’? (Met zo’n grote gelukzalige glimlach.) Dan houd je je mond en mompel je wat. Je gaat niet hoog van de toren blazen en oreren over de hypocrisie en onhaalbaarheid van het huwelijk. U begrijpt het al… ik natuurlijk weer wel! En niet één keer, maar de laatste maanden al zeker drie keer. Telkens neem ik me voor om het anders te doen. Een goed antwoord te verzinnen voor als de ‘wanneer jullie’-vraag komt, maar dan krijg ik toch weer zo’n vlaag van eerlijkheid over me heen en begin ik weer als een kip zonder kop te ratelen. En mensen te beledigen. Denk ik.

Maar goed, het belangrijkste van dit alles is dat ik weer zozeer met mezelf bezig was dat ik mijn levenspartner Reinier sinds mijn nee-tegen-trouwen-periode is begonnen nooit meer naar zijn mening over het huwelijk heb gevraagd. Ik ging er eigenlijk altijd min of meer van uit dat hij er wel hetzelfde over dacht. Logisch ook, want nooit hoorde ik hem ferm protesteren. Tot vorige week. Ik vertelde Reinier dat ik mijn vader had gezegd dat er eerder een kind zou komen dan dat wij zouden gaan trouwen en dat mijn vader daarop wat teleurgesteld reageerde. “Nou”, zei Reinier, “ik wil eigenlijk wel trouwen. Het lijkt me geweldig als jij mijn vrouw wordt.” Voor ik het wist, ging-ie op de knieën en dat was dat. Ik ging meteen voor de bijl. Al mijn nuchtere en cynische argumenten ten spijt. De vrouw van Reinier zijn, het lijkt me geweldig. En ongelooflijk romantisch.

Meestal is het leuk. Samenwonen. Sinds Reinier en ik elke nacht hetzelfde bed delen, vind ik bijvoorbeeld het ritueel ‘slapengaan’ echt iets om me op te verheugen. Was het vroeger nog saai om je los te rukken van je bezigheden om je in je eentje terug te trekken op je kamer, met een geliefde wordt het bedritueel een stuk gezelliger. Ik vind het vooral leuk om, in slaap vallend, de dag door te nemen en gekke anekdotes aan elkaar te vertellen. Toch is er zeker ook een nadeel aan samenwonen. Je hebt je huis nóóit meer voor jezelf. Of in ieder geval: bijna nooit meer. Op de een of andere wonderbaarlijke wijze is het namelijk zo dat Reinier en ik altijd op dezelfde avonden weg en thuis zijn. Als we er zijn, zijn we dus samen. En van dat constante samenzijn word ik soms knettergek. Dan schreeuwt mijn ziel om een paar uurtjes alleen te zijn. Natuurlijk pas ik wel op om dat te zeggen, want dan is het meteen ruzie in de tent. Ik wacht altijd rustig af. [rectangle]

En ja hoor, vorige week dinsdagochtend kondigde mijn lief aan dat hij onverwacht avonddienst had en pas rond middernacht thuis zou komen. Als goede vriendin zei ik heel neutraal: “Oké, schatje, werkze! Ik ben waarschijnlijk nog wel wakker als je thuiskomt”, maar mijn hart maakte een onbeschaamd sprongetje.

Die avond kwam ik thuis in een stil huis. Ik ging op de bank zitten en nam even de tijd om op een rijtje te zetten wat ik allemaal ging doen met deze plotselinge vrijheid: een diepvriespizza in de oven stoppen (vindt hij vies en ongezond), plassen met de toiletdeur open (dat doe ik normaal niet, daar schaam ik me voor), Goede Tijden, Slechte Tijden kijken (zonder dat hij begint te zuchten), mijn lievelings-cd van de Backstreet Boys keihard draaien (zonder dat hij geërgerd het volume lager draait) en anderhalf uur bellen met mijn beste vriendin om intieme details over onze relaties door te nemen (gaat hem gewoon niks aan).

Maar terwijl ik van de bank opstond om mijn jas uit te doen, hoorde ik bekende voetstappen op de trap. Met een ruk ging de deur open en daar stond Reinier: “Ze hadden me toch niet nodig vanavond!” En toen kon ik me ineens niet meer inhouden. Schaamteloos teleurgesteld reageerde ik: “Hè, neeeeejjjjjjj hè??
Ik heb dit huis even voor mezelf nodig!!”
Wat denk je? Ruzie in de tent!

Met een glaasje te veel op kunnen grenzen vervagen en principes ineens verdwijnen als sneeuw voor de zon. Om de volgende dag, compleet met kater en zonlicht, keihard in je gezicht te slaan. Maar ja, dan is het te laat. En waar sommige mensen heel goed hun lippen op elkaar kunnen houden, moest ik het meteen zeggen. Bekennen wat voor vreselijk slecht mens ik was. En dus zadelde ik mijn lief op met mijn niet zo nette verhaal. Over dat ‘opbiechten’ zijn de meningen trouwens verdeeld. Want… was het vroeger nog eerlijk om een slippertje te bekennen aan je partner, tegenwoordig hoor ik van alle kanten dat je het beter niet kunt vertellen ‘omdat je je partner daarmee kwetst’. Zelfs mijn partner zei laatst ‘dat-ie het liever niet had willen weten’.

Ondertussen zit ik met nog een ander probleem waar ik niet uit kom. Hoe haalbaar is monogamie eigenlijk? In mijn en andere kringen gaan hele volksstammen vreemd (en nee, dat gebeurt echt niet alleen in de Randstad), maar wel allemaal stiekem en bedekt. Besmuikt wordt het in cafeetjes aan vriendinnen opgebiecht en gaan, hoewel sommige relaties ervan op de klippen lopen, velen er gewoon mee verder zonder dat de partner er ooit iets van heeft geweten.

Hebben andere culturen dit beter opgelost? Mannen met harems, vrouwen met meerdere mannen. Alles out in the open. Dat is toch ook een moeilijk ding. Hoewel ik mijzelf het vertier wel gun, denk ik dat ik gek van jaloezie zou worden als Reinier het buitenshuis zou zoeken. Dat ‘alles-moet-maar-kunnen’ lijkt me dus ook niks. Bovendien vrees ik dat er een stuk intimiteit tussen partners verloren gaat als je ongegeneerd met anderen het bed in kunt duiken. [rectangle]

Blijft de vraag over hoe we dán moeten omgaan met die drang die ons soms overvalt. Die mij soms overvalt. Ik ben een jager en als ik een prooi zie, vind ik het niet altijd even makkelijk om mijn focus te verleggen. En dan? Toch maar in het geniep erin meegaan zodat je de ander niet kwetst of monogamie zien als het offer dat je moet brengen om je relatie succesvol te houden?

Voor hen geen schoenen. Ze doen het omdat het lekker aanvoelt, uit vrijheidsdrang, of om blessurevrij te kunnen hardlopen.“Je gaat toch ook niet naar een concert met oordoppen in of naar een tentoonstelling met een zonnebril op?”

In Amerika bestaat de barefoot-beweging. En zoiets slaat altijd over naar de andere kant van de Atlantische Oceaan.

Nu kun je ook in Brunssum, Zuid-Limburg, ervaren hoe het is om op blote voeten te lopen. In het Blotevoetenpark. Of bij een van de recent aangelegde blotevoetenpaden. Je loopt er over zand, gras, grind, boomschors, mos, modder en door water. De website zegt: Laat je voeten masseren door de natuur. Het bevordert de darmwerking en stimuleert zo’n dertigduizend zenuwbaanuiteinden onder de voet.

De schoenlozen zeggen dat we veel missen. Het zou beter zijn voor je houding en juist door het dragen van schoenen en sokken krijgen we voetschimmels. In glas stappen en in hondenpoep? Spijkers en kauwgom? Het is geen punt voor barefooters. Je voeten wennen eraan. Tijdens ijzel en sneeuw lopen ze op teenslippers. Dat wel.

Ik ben net terug uit Ethiopië en kocht daar slippers voor een doofstom straatjongetje (schoenenwinkels waren niet open op zondag) Hij slaapt op straat in een oude vieze regenjas en loopt op blote voeten. Addis Abeba ligt op 2300 meter hoogte. ’s Nachts is het koud. Zijn voetzolen zien er niet uit. Nagels zijn weggerot. Niks gezonds aan om in al die viezigheid van de stad op blote voeten te lopen. [rectangle]

Hoewel het goed zou zijn om minder schoenen te kopen – en wie weet hebben de barefooters wel een punt met hun argumenten voor het blootsvoets lopen – denk ik toch dat die beweging kan bestaan bij de gratie van een schoon land. Iedereen heeft recht op zijn eigen excentriciteit, zo eindigt het artikel van vier pagina’s in het Volkskrant Magazine.

Maar ik kreeg onmiddellijk Ibrahim met zijn wegrottende nagels in beeld toen ik dit artikel las. Mijn deel van de wereld en dat van hem sporen weer eens niet.

Bron: Volkskrant Magazine nr. 493, 30 januari 2010.

Ik heb daar altijd een dubbel gevoel bij. Ja, ik heb gegeten. En hoe! Vlees, vis, kip, frietjes, hamburgers, veel eieren bij het ontbijt (hmm!) en veel salades die uit niets meer dan komkommer en tomaat bestaan. IJsjes en ‘coffee based no whipcream tall frappuciono van Starbucks én elke dag een Java Chip Chocolate. En inderdaad: ik ben afgevallen. Turkije en ik zijn een prima combinatie! “Zo dun heb ik je nog nooit gezien”, zei de vriendin. “Heb je je anorexianeigingen doorgezet?”, vroeg de buurman (tegen beter weten in). “Hoe doe je dat toch”, zuchtte mijn moeder om mij vervolgens de lekkerste Indische maaltijd uit Rotterdam voor te zetten. Sateetjes! Dat mis ik nou het meest als ik in Turkije ben, de pindasaus. Daar zou het niet smaken dus ik neem het niet eens mee. Hier is het het eerste wat ik eet.
[rectangle]
Het dubbele aan de opmerkingen is dat ik er uiteraard blij mee ben, wat kilootjes lichter te zijn. Mijn (nieuwe) kleding staat nog beter, ik voel me minder zwaar en het doet me goed. Maar ik vind het ook stom. Niemand zegt ooit dat je te dik bent. Of dat je bent aangekomen. Integendeel, de buurman zet me maar al te graag chocolade, wijn en ijs voor, mijn moeder weet niet hoeveel en hoe lekker ze voor me moet koken en vriendinnen zeggen: “E, jij bent mijn enige vriendin met wie ik taartjes kan eten dus wij gaan taartjes eten.” Ook dat overkwam me gisteren, waarna ik braaf een hazelnootgebakje naar binnen werkte.

Ik eet. Laat niemand denken dat ik dat niet doe. Maar langere tijd in het buitenland zijn, zorgt ervoor dat ik mijn slechte gewoontes zonder probleem achterlaat in Nederland. Slechte gewoontes waardoor ik te veel kilo’s heb die me niet slecht staan, maar dit staat gewoon beter. En nu proef ik het vet en de suiker in de taartjes. Bij de buurman heb ik de chocola zelfs laten staan. Vet en suiker zijn verslavend, ik weet het. En toch baal ik ervan, dat ik opmerkingen krijg over mijn uiterlijk. Want hoezeer mensen ook zeggen dat het om je karakter gaat, het uiterlijk doet er wel degelijk toe. En het besef dat het me óók goed doet, dat mensen je uiterlijk waarderen, vind ik eigenlijk wel confronterend. Want al zeg ik dat ik afval voor mezelf, omdat het gezonder is en ik me er beter bij voel, bevallen de complimenten me. Ik ben blijkbaar een ijdel meisje, ijdeler dan ik dacht. Maar moet ik me daar nou voor schamen of niet?

Het begon met een bedrag van rond de € 100,- per maand en elk jaar kunnen daar weer wat eurootjes bij opgeteld worden. Elk jaar weer. En elk jaar weer gaan ander vaste lasten, zoals elektra, water, WOZ en andere gemeenteheffingen ook weer omhoog. En elk jaar weer vraag ik me af hoe lang al die instanties denken daarmee door te kunnen gaan.
[rectangle]
Ik moet steeds meer gaan werken om die prijsstijgingen te kunnen betalen. Nu heb ik nog geluk dat ik steeds meer kan werken als freelancer, maar je zal maar in een vaste baan zitten met een vast salaris dat de laatste paar jaar ook niet meer gestegen is. En als het al stijgt, gaat dat extraatje op aan alle prijsstijgingen van vaste lasten. Ik blijf me afvragen hoe iedereen dat maar doet. Of ik misschien iets verkeerd doe. Hoe bezuinig je op vaste lasten, ik zou het niet weten, zeker niet als ze eenzijdig worden vastgesteld.

En dan nu dus weer die zorgverzekering. Luchtverzekering, want sinds dat particulier/ ziekenfondsverschil is opgeheven, ben ik niet meer naar een dokter geweest. En denk maar niet dat een eenpersoonshuishouden goedkoper uit is. Een gezin met drie kinderen betaalt per saldo niet meer dan drie tientjes meer dan ik in mijn eentje. Zo veel belastingen en dan ook nog eens zulke hoge zorgverzekeringskosten.

Het doet pijn, zeker als ik bedenk dat ik vorige week nog € 1.480,- heb overgemaakt aan de collectieve zorgverzekering. Het maximale bedrag dat je als freelancer bij ‘mag’ dragen aan al die kansloze mensen die onze samenleving voedt, die te lui zijn om te werken en waar we dus in onze socialistische heilstaat met zijn allen voor betalen (ja Valkenoog, je kunt weer).

Ik zou zo graag willen dat er ook ‘ns rekening wordt gehouden met de singles, die onevenredig bijdragen aan kosten van niet alleen particuliere bedrijven maar ook aan die van de overheid. Maar ja, waarschijnlijk ben ik de enige die zich elk jaar weer afvraagt hoe al die gestegen rekeningen betaald moeten worden. En vooral hoe lang overheid en bedrijfsleven die prijsstijgingen denken te kunnen voortzetten. Of niet?

Het was een goed advies, dat ik altijd in mijn achterhoofd houd als ik met een man ergens ben. Eten, drinken, ik doe mee. Graag zelfs, lekker. Ik hou van eten en elke gelegenheid om dit in gezelschap te doen, zal ik met beide handen aangrijpen. Gezellig! Alleen de alcohol kan me gestolen worden maar voor de vorm zal ik altijd een glas bestellen. Om vervolgens “Drink ‘ns door!”, te horen. Eten en drinken, het hoort voor mij bij gezelligheid, zeker bij gezelligheid met een man.
[rectangle]
Vandaar dat ik verbaasd was toen deze week uit onderzoek bleek dat vrouwen minder eten als er een man aan tafel zit. Ze zouden dit doen omdat mannen van slanke vrouwen houden. Eerlijk, ik weeg ook liever wat minder dan meer. Ondanks dat ik alleen maar complimenten krijg juist als ik voor mijn gevoel twee kilo te zwaar ben (oplossing: gooi de weegschaal de deur uit, ideaal). Ja, liever dat mijn broek wat te ruim zit dan dat mijn decolleté goed toont.

Het onderzoek verklapte ook dat hoe meer mannen aan tafel zitten, hoe minder vrouwen eten. Halló!!! Waar zijn we mee bezig? Ik word recalcitrant van die gratenpakhuizen die na drie happen zuinigjes zeggen ‘genoeg gegeten te hebben’. Omdat ze ‘een kleine maag’ hebben. Het zijn vrouwen die mij, als ik met ze aan tafel zit, juist meer doen eten. En ook meer doen genieten van alles wat ik in mijn mond stop, zeker als er een man bij is.

Ik kan er niet zo veel mee, als vrouwen zichzelf lijken te willen bewijzen door weinig te eten. Bovendien ben ik er heilig van overtuigd dat een vrouw aantrekkelijker wordt als ze durft te tonen dat ze geniet – ook van eten. Als ik er al recalcitrant van word, moet een man er toch gillend gek van worden? Hoe je het ook wendt of keert, de liefde blijft door de maag gaan. Of ben ik de enige, die juist in het gezelschap van een man (mannen) zonder schroom nog een keer opschept?

De Oranjes zijn op skivakantie in Argentinië – klinkt best decadent in de zomer maar goed, dat kan ook best in crisistijd, het zijn toch maar onze belastingcenten waar ze dat van doen – en willen niet gefotografeerd worden.

Ik snap het best, dat je niet door vreemden gefotografeerd wilt worden. Maar ja, dan had je maar geen kroonprins moeten zijn. Leuk hoor, koning van Nederland worden en een Argentijnse dame tot koningin promoveren, maar dan moet je niet zeuren over privacy. Zeker niet als die privacy gefinancierd wordt door ons.
[rectangle]
Iemand zei ooit dat kroonprins/prinses zijn geen parttime functie is. Ze zijn het altijd, en ze moeten ook altijd gecontroleerd kunnen worden. Door ons, het volk dat de roddelbladen leest waar de foto’s van de fotografen in verschijnen. Niet prettig misschien, en ze hebben er ook niet om gevraagd zou je als advocaat van de duivel kunnen tegenwerpen. Nee. Maar het gekke is dat als ik of u er wel om zouden vragen, we nog steeds geen koning of koningin kunnen worden.

Begrijp me niet verkeerd, ze doen het vast fantastisch. Maar ik zou het ook kunnen, en elke willekeurige Nederlander zou het kunnen. De reden waarom wij geen leuke baantjes, reisjes en skitrips aangeboden krijgen en Wim-Lex en Máxima wel is dat we nog een feodaal systeem van erfrecht in stand houden. Niet de democratie, maar het geboorterecht bepaalt wie de scepter zwaait in dit land.

Tja. Als het ze teveel wordt, kunnen ze altijd nog besluiten om af te zien van hun titel en baan. Zodra we dan die eerste democratisch gekozen koningin kunnen kiezen, sta ik als nummer één op de kieslijst. En fotosessies met kinderen, daar zou ik niet eens aan hoeven beginnen in een democratie aangezien die kinderen mij niet zouden opvolgen. Nu worden er voor elke vakantie foto’s van de Oranjes genomen, zodat ze tijdens de vakanties met rust worden gelaten. Alsof ze tijdens de vakantie geen kroonprins/ prinses meer zijn. Voor wat hoort wat en ja, daar hoort ook het inleveren van privacy bij. Niet dan?

In Amsterdam dreigt hij uit het straatbeeld te verdwijnen. De orgelman, het beeld van kneuterigheid, kitsch en knusheid met dat machtige apparaat waar geluid – muziek of herrie dat laat ik even in het midden – uitkomt, doet mij aan vroeger denken. Toen ik als klein meisje met mijn moeder de stad in ging (Rotterdam), waarna wij na ons wekelijkse bezoek aan de McDonald’s op de Lijnbaan gingen winkelen. En als we een orgelman tegenkwamen, moest ik hem natuurlijk een dubbeltje of kwartje geven. Mijn moeder vond dat die mensen werkten voor hun geld. Ze fleuren het straatbeeld op met die kleurige bakbeesten, er staan poppetjes te dansen op zo’n orgel en alsof het nog niet genoeg is komt er ook nog eens muziek uit. Gezellig! Echt waar voor je geld. Nog steeds zal ik elke muzikant die ik voorbijloop op straat mijn kleingeld toe gooien. Ze bedelen niet en roven ook niet. Het aantal orgeldraaiers is verminderd, het aantal muzikanten die op Amsterdamse terrassen herrie komt maken rechtevenredig verveelvoudigd. Herrie van buitenlandse komaf ook nog – een van de vele geneugten van de Europese Unie. Nog steeds hanteer ik het motto dat ze niet bedelen of roven, maar de herrie die ze ongewenst tentoonspreiden, leidt er wel toe dat ik elke keer denk: dit is de laatste keer dat ik geld geef. Het verschil met vroeger? Je kunt er niet aan voorbijlopen, zij storen mij op mijn terras. En ik heb niets tegen herrie van buitenlandse komaf, maar niet ten koste van mijn Hollandse kitsch. Die orgeldraaiers waren altijd van die grote massieve mannen, die dan met zo’n koperkleurig centenbakje rammelden. Lachend en dankjewel zeggend. Ja kitsch, maar ik vond het enig. Door regelgeving verdwijnt dit laatste stukje nostalgie én de laatste Amsterdamse orgelman binnenkort uit het stadsbeeld. Ze mogen alleen op een aangewezen vierkante meter Amsterdamse binnenstad orgeldraaien, en maar twee keer een half uur per dag. Knappe man die daar zijn brood mee kan verdienen – vooral als er nu ook al geklaagd wordt over deze beperkte speeltijd. Er zijn procedures en gesprekken gaande, maar de werkelijkheid zal onder ogen moeten worden gezien. Anno 2009  mag het gebrek aan draagvlak voor Hollandse herrie niemand meer verbazen. Jammer. Natuurlijk was vroeger niet alles beter, of alles zomaar goed. Maar ik kan toch niet de enige zijn die het jammer vindt dat dit soort nostalgische kneuterigheid zomaar patsboem verdwijnt?

Mijn chef spant de kroon. Ze was al bruin, maar nu ze in Turkije is geweest, is het werkelijk te erg. Bruiner kan een wit mens volgens mij niet zijn. Het mag duidelijk zijn: mijn huid kleurt niet. Nou ja, nauwelijks. Als ik drie weken op een Canarisch eiland heb gezeten, vraagt men mij wanneer ik op vakantie ga (omdat ik zo bleek ben). Ik kan nooit meedoen met armpje vergelijken, want ik delf altijd het onderspit. [rectangle]

Waarschijnlijk wil ik te graag en is het daardoor gedoemd te mislukken. Een paar weken geleden heb ik van tien uur ’s ochtends tot vijf uur ’s middags in de zon gezeten. Omdat ik praktisch nooit verbrand, besloot ik om me nu eens een keertje niét in te smeren. Wie weet zou het dan sneller gaan, was mijn gedachte.

Gedurende de dag voelde ik wel dat de zon hard brandde maar mijn huid reageerde nog niet, dus ik ging er vanuit dat het geen kwaad kon. Tót ik thuis kwam en in de spiegel keek. Mijn hele lichaam was rood gekleurd. Benen, buik, rug, armen. Alles kreeftachtig rood. De nacht die volgde was pijnlijk en in plaats van met bruine teint, liep ik een aantal dagen later met een huid die vreselijk vervelde.

Je zou denken dat ik van zulk soort gebeurtenissen leer, maar niks is minder waar. Afgelopen zondag verheugde ik me op een dagje zon in Zandvoort. Jammer genoeg besloot de zon zich juist die dag niet te laten zien. Hij verschool zich achter de wolken en daar waren vriendin en ik flink pissig over. Zo pissig dat we besloten het eerste het beste zonnebankcentrum in te lopen (een zonnebank in Zandvoort, kan het triester?) en kunstmatig bruin te bakken. Maar natuurlijk: er moest weer iets misgaan. Ik had een handdoek onder mijn nek gelegd  (die een deel van de zonnebank bedekte) en u raadt het al: het kleurtje dat ik heb, wordt lelijk onderbroken door een groot wit vlak aan de bovenkant van mijn rug. Ik denk dat ik het maar moet accepteren: er rust een vloek op mij in combinatie met een bruine huid. Zucht!

Een pubermeisje aan de telefoon met haar vader, met luide stem:
- “Pa, met mij, kom je me straks van het station halen?”
- …
- “Ja, maar je moet er wel echt staan als ik aankom, want er staan in Harderwijk altijd Turken en Marokkanen. Daar heb ik gewoon geen zin in.”
- …
- “Kun je anders niet iets verderop met de auto klaarstaan, dan hoef ik niet tussen die stomme Marokkanen te wachten…”
- …
- “Ik weet niet… Ik vind ze gewoon eng en bedreigend. Ze doen irritant en het zijn er ook te veel”
Mijn mond zakte open. Zijn we in dit land inmiddels op het punt beland dat we ongegeneerd alle Turken en Marokkanen in een hoek zetten? Mogen we schaamteloos hardop discrimineren? Zeggen wat we willen over welke groep met welke achtergrond dan ook? Vijftien jaar geleden durfden mensen dit soort uitspraken alleen fluisterend te doen, maar daar is dus geen sprake meer van. We gillen gewoon over straat wat we vinden. Omdat dat nu eenmaal onze mening is.
Natuurlijk hebben we allemaal wel eens iets te zeggen over mensen die afwijken van wat we normaal vinden. In ieder geval hebben de meeste mensen daar de neiging toe. Maar toch wisten we tot een paar jaar geleden dat het niet oké was om zo’n vooroordeel uit te spreken. Ouders leerden hun kinderen dat ieder mens gelijk is. We wisten dat we mensen met een andere huidskleur of ander geloof, hoewel ze opvielen in onze witte maatschappij, niet mochten benadelen. Omdat zij net zo veel recht op hun Allah hadden als wij op onze christelijke God. (Of net zo veel recht op hun lange gewaden als wij op onze spijkerbroek.)
Sinds Geert Wilders en zijn PVV lijken dit soort waarden en normen te vervagen. Ik merk steeds vaker dat mensen zonder enige schaamte over straat schreeuwen ‘dat alle Marokkanen crimineel zijn’ of dat je je niet in moet laten met ‘die moslims’ omdat ze agressief, loverboy of iets anders vreselijks zijn. Naar mijn idee wordt het respect dat we ooit aangeleerd kregen door onze ouders of leraren onderuit gehaald door mensen als Geert Wilders die staan voor een zogenaamde vrijheid van meningsuiting. Die doen alsof het normaal is dat we bang moeten zijn (of op onze hoede) voor onze buitenlandse medemens. 
Ik weet best dat er hier en daar problemen zijn met Marokkaanse jongens (ik woon in een stad waar het regelmatig fout gaat). Toch vind ik dat we onszelf er altijd op moeten wijzen dat wat geldt voor een paar individuen niet geldt voor een gehele bevolkingsgroep. Hoe lastig het soms ook is om ruimdenkend te zijn.

De huizenmarkt zit immers op slot, niemand koopt in deze tijden nog een huis en starters al helemaal niet. Dus moet de Nationale Hypotheek Garantie omhoog. Terwijl het juist een gouden tijd is voor starters op de woningmarkt: geen huis te verkopen en een aanbod waar je u tegen zegt. Ja je moet het wel kunnen betalen, maar dat geldt ook als het geen kredietcrisis is.
[rectangle]
Dat de huizenprijzen achterlijk hoog zijn geworden, betwist ik niet. Dat het ook vrijwel onmogelijk is om in je eentje een leuk huis te kopen waar je het een jaartje of vijf, zes uithoudt, ook niet. Maar dat het aan de hoge huizenprijzen ligt, betwist ik wél. Ik draai het liever om: de salarissen zijn te laag.

Vroeger kon je je als arts nog een kapitale villa, een niet-werkende vrouw en drie kinderen veroorloven. Vroeger kon ook de leraar zijn gezin nog onderhouden, tegenwoordig is dat allemaal niet meer aan de orde. Een eigen huis is voor de happy few, het verhogen van de NHG zal daar niets aan veranderen. Wat er wel toe zal bijdragen dat er meer huizenbezitters in alle lagen van de bevolking bij komen, wordt door het kabinet wijselijk doodgezwegen.

Het verlagen van de hypotheekrentetarieven. Als eigenaar van staatsbanken kan dat gewoon. Vroeger hadden overheidsbanken speciale tarieven voor bepaalde bevolkingsgroepen. Tegenwoordig hebben multinationals deals met banken voor hun personeel – als ze daar hypotheken afsluiten krijgen ze korting. De overheid kan zonder probleem instellen dat een hypotheek bij de Abn/Amro, en bij alle andere banken waar ze een percentage in heeft geïnvesteerd omdat ze anders zouden omvallen, minder kost dan bij een andere bank.

Het afschaffen van de overdrachtsbelasting. Wie, welke gek heeft dit ingesteld? Waarom zou je 6% van de waarde van je huis moeten afdragen aan de overheid? Het is niet zo dat je daarmee jaren OZB afkoopt. De (lokale) overheid gaat al verdienen aan het feit dat je huizenbezitter wordt, waarom zou je bij de start al gestraft moeten worden?

Maar ja, we weten allemaal dat de overheid, onze overheid, ons liever met een wassen neus het bos instuurt. Vandaar natuurlijk de NHG verhoging, terwijl die niets anders dekt dan de schuld die resteert nadat je je huis met verlies hebt moeten verkopen. Laten we eerlijk zijn: als je je huis hebt moeten verkopen, zit je al in de shit. En heb je waarschijnlijk een te duur huis gekocht. Omdat die hypotheekadviseur, die onafhankelijke hypotheekadviseur, je een te dure ING/ABN AMRO/ Fortis of wat dan ook voor hypotheek heeft aangesmeerd. Dus tja, met de plannen van deze overheid komt de huizenmarkt ongetwijfeld weer in beweging.
Niet dan?!