Het leek me niet al te moeilijk om toneel te spelen, te doen alsof. Ik deed het vaak genoeg. In de klas of bij vriendinnen. En iedereen trapte er altijd in. Helaas was ik ook een angsthaas, want toen ik de kans had om auditie te doen voor de kerstmusical op de middelbare school, deed ik het niet. Ieder jaar opnieuw deed ik het niet. En dat, terwijl ik ook ieder jaar opnieuw met gevoelens van jaloezie zat te kijken naar het eindresultaat. Weer denkende: dat kan ik ook! en zo moeilijk kan het niet zijn.
[rectangle]
Totdat ik op mijn 24ste door een vriend (die regisseur is) gevraagd werd om auditie te doen voor een van zijn toneelstukken. Wat was ik blij toen ik een rol kreeg. Ik had zelfs een heuse monoloog. Maar het was niet makkelijk. Terwijl ik altijd had gedacht dat acteren niks met werken te maken had en vooral leuk was, kwam ik erachter dat het af en toe best bikkelen is. Dat je het soms uit je tenen moet halen. Daarbij ontdekte ik helaas dat ik er niet zo goed in was als ik had gedacht. De voorstelling was gefilmd en toen ik het later terugzag bleek mijn gedachte (ik ben de volgende Halina Reijn) een keiharde illusie.

Toch heb ik me er afgelopen zondag weer aan gewaagd. Dit keer was ik gecast voor een niet-sprekende rol (met vooral veel gezichtsuitdrukkingen en veel gejammer) in een kunstzinnig filmpje. Wederom dacht ik: hoe moeilijk kan het zijn? en wederom kwam ik bedrogen uit (ik ben een hardleers persoon). Daarom wil ik bij deze mijn nederige excuses aanbieden aan alle acteurs en actrices die avond aan avond een strijd staan te voeren op het toneel of voor de camera. Acteren is moeilijk, je in allerlei bochten wringen, teksten onthouden, alles tien keer overdoen, wachten, urenlang staan terwijl je wilt zitten, dorst, spanning, kritiek krijgen, kritiek verdragen en je blootgeven terwijl er allerlei mensen naar je staan te kijken. Acteren is een zwaar beroep. Ik geef het toe, ik heb het onderschat. Zwaar onderschat.

Aanstaande zaterdag is het AmsterdamDiner, ten bate van het Aids Fonds. Met veel artiesten en elke bekende Nederlander die je maar kunt verzinnen – tot en met vertegenwoordigers van het Koninklijk Huis – is erbij. Leuk jurken kijken, want er komt heel wat voorbij op dat gebied.

Helpt zo’n diner? Ja. Want een groot evenement als dit genereert enorm veel geld. Bedrijven ‘kopen’ tafels en niemand verlaat de tent zonder ingetekend te hebben voor forse bedragen. En met die bedragen kunnen onderzoek en goedkope medicijnen voor ontwikkelingslanden worden gefinancierd.
[rectangle]
Tegenwoordig is de angst voor aids in de westerse landen aan het wegebben. Geslachtsziekten rukken weer op in Nederland, een teken dat men zich niet meer ongerust maakt. Wat stom is. Aan aids hoef je hier niet meer dood te gaan. In ontwikkelingslanden ligt dat totaal anders.

Ik zou mezelf niet zijn als ik me niet afvroeg: wat triest eigenlijk dat je zo’n diner moet organiseren. De mensen van het Aids Fonds kennende, zullen ze een presentatie geven over hun werk die er niet om liegt. Jammer dat niet iedereen het kan zien.

Juist deze week kwam ik weer in contact met Annemarie Rulos, een jonge Nederlandse vrouw die in Indonesië woont met haar Indonesische man en haar kinderen. Zij geeft haar ziel en zaligheid voor de verschoppelingen op het eilandje Batam. Ik ontmoette haar in 2004 en heb gezien hoe ze probeert kinderen die al heel jong in de gevangenis belanden, te helpen met onderwijs, voedsel en liefde. Waarom komen ze in de gevangenis terecht? Omdat hun ouders ze aan hun lot overlaten.

Waarom doen die ouders dat? Stel je voor: je bent visser. De zee is leeggevist en vervuild door de omringende industrieën van vooral de stad Singapore. Geen vis, geen inkomen. De vrouwen van de vissers gaan de prostitutie in. Ik heb ze ontmoet. Ik zag hun harde gezichten, maar ook hun tranen. Ik was in hun smerige bordelen en heb met ze gepraat. Ik zag hun kamertjes. Foto’s van hun kinderen, die niet mogen weten wat ze voor de kost doen.

Annemarie stuurde me dit gedichtje (een van de vele die ze heeft geschreven):

Tweestrijd

Verdiept
In mijn gedachten
Schrik ik
Van het groezelige handje
Dat plots verschijnt voor het zijraam

Vragend
Kijkt hij me aan
Smekend met zijn grote ogen
Om wat muntjes
Die voor mij weinig betekenen

Tweestrijd
Verdeelt mij
Geven betekent een maaltijd
Voor hem en de zijnen
Wat hard nodig is

Maar
Door te geven
Bezegelen we zijn lot
Afhankelijk van aalmoezen
Ontnemen we hem zijn kansen
Op een beter leven.

Ik herken elk woord. Het jongetje uit het gedicht hoort niet te bedelen op dat kruispunt vol stinkende uitlaatgassen. Hij hoort niet misbruikt te worden in een overvolle gevangenis. Want dat gebeurt. Kinderen die stelen gaan naar de gevangenis en zitten tussen volwassen criminelen in. Met alle gevolgen van dien. Kinderen zoals hij horen op school te zitten.

Ik hoop op tafelgenoten aanstaande zaterdagavond, aan wie ik dit verhaal kwijt kan. Ik hoop op betrokkenheid van Nederlanders bij kinderen ver buiten onze landsgrenzen. Met alleen een aalmoes komen ze er niet. Een droom?

http://www.anakasuh.nl
http://www.travelmessage.nl/setara (de website van Annemarie Rulos)

Ooit was ik columnist, tikte ik twee stukjes per week en leefde ik van lunch tot lunch, vakantie tot vakantie of iets anders dodelijk vermoeiends. Althans, dat dacht ik toen, dat dat dodelijk vermoeiend was.

Tegenwoordig slaap ik niet meer dan vijf uur per nacht. Droom ik over vakantie en heb ik al een week niet fatsoenlijk gegeten. Fatsoenlijk zijnde aan tafel, met mes en vork en lekker ‘warm’. Nee. Tegenwoordig onderneem ik. Tegenwoordig woon ik samen. Tegenwoordig bestaan mijn maaltijden uit brood met kaas.
[rectangle]
Mijn medeondernemers zijn een vriendin uit België en mijn buurman. En we worden elkaar langzaam maar zeker zat. Hoewel, misschien is dat wel eenzijdig en genieten mijn collega’s juist van de hele situatie. De reden dat we ‘samenwonen’ is omdat we een handel voeren in crisistijd. Het gaat niet zo vlot als we zouden willen, vandaar dat mijn Belgische partner maar even bij mij inwoont. De buurman voelt zich ondertussen al zo thuis dat hij niet eens meer aanbelt voordat hij de (zijn) sleutel in mijn slot omdraait. En ik, de einzelgänger, de columnist die het allemaal zo goed voor elkaar had, voel mijn leven aan mij ontglippen.

“Je zult de hectiek en mij nog missen”, spotte de buurman ooit. Nou nee, ik denk het niet. Mijn leven is net zo drastisch gewijzigd als dat van de miljonair die onder de brug eindigt. Tikken doe ik bijna niet meer, lunchen is ook al zo’n vaag begrip uit een vorig leven en van warm eten kan ik alleen nog maar dromen. Tel daarbij op dat ik mijn vrienden verwaarloos en deadlines mis en de conclusie is dat ik voor je het weet inderdaad onder die brug eindig.

Ik begrijp werkelijk waar niet hoe ik mezelf in deze situatie heb weten te wurmen. Wel dat het niet zo veel moeite heeft gekost. Wat ik echter helemaal niet begrijp, is hoe ik de situatie weer kan keren. Ik heb altijd alles onder controle, ik doe niets waar ik geen zin in heb en ik ben acht van de tien keer alleen. Maar nu is alles anders.

Mijn leven glijdt uit mijn handen. En ik heb geen idee hoe ik er weer grip op kan krijgen. Ik heb gisteren maar een enkele reis Turkije geboekt. Tot verbazing van mijn buurman; de vriendin uit België weet nog van niets. Als het leven mij ontglipt, kan ik misschien nog maar beter aan mijn leven ontglippen.

“Maar”, zei ze, “ik kan wel even bellen naar ons andere filiaal in de Kalverstraat.” Verheugd knikte ik.

Ze belde en wonder boven wonder: ze waren er nog in filiaal twee. Die bloedmooie Le Coq Sportifs. Ik in sneltreinvaart ernaartoe. Eigenlijk had ik niet gepland om te gaan shoppen, maar ik moest en zou deze gympjes toevoegen aan mijn collectie schoenen, laarzen en gympen.

Aangekomen bij filiaal twee stonden de fijne gympjes me al toe te glanzen vanaf de toonbank. Ik griste ze ervanaf en stopte, zo snel ik kon, mijn voeten erin. Au. Te klein. De prachtige gympjes bleken gemaakt te zijn in Japan of China of Taiwan of ergens waar ze heel kleine voeten hebben. Wat een vreselijke teleurstelling. Maar ik was niet van plan de moed op te geven.
[rectangle]
Ik besloot elke schoenwinkel in Amsterdam af te lopen om de gympen in maat 40 te scoren. In winkel drie, vier en vijf waren ze helaas niet te koop en in winkel zes, zeven en acht hadden ze het type gymp wel, maar niet de zwart-gouden-zilveren versie die ik per se wilde hebben. Wat een ellende.

Een paar dagen later besloot ik mijn zoekgebied te vergroten en ik stapte op de trein naar Utrecht. Al in de eerste winkel op Hoog Catharijne zag ik ze staan. Ik slaakte een kreet van vreugde en keek snel op de onderkant. Maat 36. “Hebt u ze ook in maat 40?”, vroeg ik hoopvol aan een winkelmeisje. Ze ging kijken. En kwam snel weer terug. Haar antwoord was kort maar krachtig: “Nee.” Mijn hart huilde. De rest van de zoektocht bleek de gymp ook in Utrecht niet te krijgen.

Jammerend kwam ik ’s avonds thuis. Mijn vriend stelde voor de bloedmooie Le Coq-Sportif gympjes te bestellen via internet. Aan die mogelijkheid had ik nog niet gedacht (ik ben van de oude stempel: shoppen moet moeite kosten en pijn doen aan je voeten), maar voor deze ene keer wilde ik wel overstag gaan. Het gympje was op internet snel gevonden. Twee drukken op twee knoppen en de bestelling was gedaan. Drie dagen later stonden ze voor mijn deur: de prachtige Le Coq Sportifs.
Ik keek ernaar… en vond ze toch niet zo prachtig.

Ik trok ze aan… en ze pasten precies, maar ze zaten toch niet zo soepel als ik had gedacht.
Waarschijnlijk was het verlangen ook deze keer weer groter dan het genot van het hebben. Ik voorspel dat deze Le Coq Sportifs binnenkort ergens achter in een kast mooi liggen te wezen. Toch jammer.

In Zweden zijn duizend vrouwen onderzocht, die voor het eerst gingen bevallen. De helft kreeg een cursus puffen, massage en pijnstrategieën. De andere helft bleef verstoken van de hele riedel.

Resultaat: Vrouwen die hadden geleerd zich te ontspannen, vroegen even vaak om een ruggenprik, kregen even vaak een keizersnee of hadden na afloop dezelfde gevoelens over hun bevalling als vrouwen die niet hadden geoefend.

Gerard Visser, hoogleraar verloskunde in Utrecht: “Als de bevalling echt begint, werkt het allemaal niet meer. Veel vrouwen worden overvallen door de intensiteit van de weeën en dan moet je ze opnieuw instrueren.”

De Zweedse onderzoekster Bergstrom zegt: “Bevallen is een fysiologisch proces, misschien kun je daar niet voor oefenen.”

Hoogleraar verloskunde Jan Nijhuis uit Maastricht: “Een pufcursus is hartstikke leuk, maar je gaat er niet beter van bevallen. Een wee vang je toch wel op, dat leren vrouwen ‘on the road’.”

Zowel Nijhuis als Visser vinden dat de cursus toch een functie heeft. Al is het maar om angst weg te nemen en in contact te komen met andere zwangeren. Visser ziet een ander probleem: te weinig aandacht voor omstandigheden die de bevalling wel beïnvloeden. “We weten dat vrouwen in aanwezigheid van een ervaren vrouw vaker spontaan bevallen. Vrouwen zijn in Nederland tijdens de bevalling te vaak alleen, zowel in het ziekenhuis als bij de verloskundige en dat geeft paniek.”

Als ik terugdenk aan mijn eigen bevallingen, kan ik alleen maar bevestigen wat uit het Zweedse onderzoek kwam. Ik was, ondanks de cursus, niet voorbereid op die enorme weeënstorm bij mijn oudste kind. Mijn man pufte mee (die had het vaker gedaan bij het begeleiden van bevallingen in zijn co-assistententijd) en als hij er niet was geweest, was ik in paniek geraakt. Bij nummer twee en drie hield ik de cursus voor gezien.

Hoe zou dat hier in Nederland liggen, klaren (en klaarden) wij de klus met of zonder cursus?

[rectangle]

Oeps, daar gaat mijn kans om ze ooit nog te interviewen maar ja, uitschot is het natuurlijk wel, de PVV. Oproerkraaiers ook. Anders is het niet uit te leggen waarom de PVV-kamerleden voor de PVV in het democratische orgaan de Tweede Kamer zitten.

PVV telt anders dan alle andere partijen slechts één enkel lid: Geert Wilders. Geert is de baas, Geert is de PVV. De rest is zijn hofhouding en neem hem dat ‘ns kwalijk. Als je getrouwd bent met een Oost-Europese vrouw die je zelden alleen ziet en je ‘gezin’ bestaat uit drie katten, zit er natuurlijk niets anders op dan je directe collega’s dusdanig uit te kiezen dat je die tenminste de baas kunt.

Zijn hofhouding vermomd als partijgenoten doen me niet veel. Wat me wel boeit is waarom wij, burgers, kiezers, denken dat de PVV een democratische partij is. Niemand kan lid worden van de PVV. U niet, ik niet, Balkenende niet en ook Máxima niet. Geert wil geen leden, geen ledenberaad, stemmingen of andere democratische principes die een volkspartij tot volkspartij maken. Geert wil de baas zijn en in zijn eentje beslissingen nemen.

Dat wil ik ook wel en in mijn eenpersoonshuishouden lukt me dat vrij aardig. Maar over het algemeen gaat dat niet op: weinig mensen sluiten zich vrijwillig aan bij een club, partij, huishouden of organisatie als alle macht, zeggenschap en invloed ze uit handen wordt genomen. En toch heeft 15% van degenen die de moeite hebben genomen donderdag te stemmen ervoor gekozen om Geert voor ze te laten beslissen.

Hoe dom of mak zijn we? Als Geert zou regeren en zou besluiten dat we alleen nog maar zwarte auto’s rijden in Nederland van het merk Daf, dan is dat een onontkoombaar besluit. Als Geert besluit dat we met zijn allen in rijtjeshuizen moeten wonen, is dat ook een onontkoombaar besluit. En als Geert besluit dat we alleen nog met vakantie naar de Centerparcs mogen, is dat ook een onontkoombaar besluit. Hij is immers democratisch gekozen.

Wij, u en ik hebben namelijk gesproken: een keer per zoveel jaar hebben we een kruisje gezet en daarmee ons lot bezegeld. Lekker democratisch hebben we dan gestemd op de partij met een alleenheerser die allesbehalve democratisch is. Ik vind dat allemaal erg grappig. Zielig ook, maar op een ander niveau bekeken, lach ik me ziek. Ik zie dat wij dom zijn en lach omdat huilen te vermoeiend is.

Elk volk krijgt de politici die het verdient. En van een volk dat jarenlang op de PvdA heeft gestemd en het uitspreken van oneliners tot kunst heeft verheven, kun je eigenlijk niet anders verwachten dan dat het smacht naar een dictatuur. Een dictator die beweert naar het volk te luisteren en tegelijkertijd oordopjes in heeft als het erop aankomt om te horen wat het volk zegt.

Ik heb mateloze bewondering voor Geerts manipulatiekracht. Gefeliciteerd met je overwinning. What’s next?

[rectangle]

Waar ik het over heb? Ik houd niet van de natuur en ik ken niemand die ook NIET van de natuur houdt. Vooral rond de vakantietijd valt het op. Als ik mensen hoor zeggen dat ze plannen hebben om heerlijk te gaan wandelen in de Pyreneeën, vraag ik me af waarom ze dat leuk vinden (niet hardop, maar mijn gezicht spreekt boekdelen) en wanneer ik terugkom van een vakantie naar Marokko en men vraagt mij hoe de begroeiing daar was, moet ik het antwoord schuldig blijven. (Ik heb het doodgewoon niet gezien).

En dat begrijpt dus niemand. Daarom heb ik me er jarenlang toe gezet om die ene wandeling door die kloof op Kreta toch maar mee te lopen of die veel te hoge berg toch maar te beklimmen (want het uitzicht is zo mooi!). Maar ik vind bomen en vlaktes en bergen en dalen en planten bijna nooit heel bijzonder. En uitzichten ook niet. Ik hoor u denken: Wat is er nu geweldiger dan boven op een reusachtige berg te genieten van het perfecte uitzicht over de ruige, beboste omgeving!

Tja, ik mis dat gevoel. Ik kijk ernaar en denk: Heb ik hier de hele dag voor lopen zwoegen? Meestal probeer ik me ervan af te maken door te zeggen: “Ik houd niet van NAtuur, ik houd van CULtuur!” Dat zorgt er echter alleen maar voor dat ik verwarde blikken in mijn richting krijg. “Maar zou je dan niet heel graag eens door het oerwoud struinen?”, vraagt de één. “Wil je niet dolgraag de woestijn zien?”, vraagt de ander. Nee, ik wil steden zien, gebouwen, musea, een eeuwenoude weg, ruïnes. O ja, en dieren. Gorilla’s, olifanten, roodborstjes en herten. Die vind ik dan weer wel geweldig. Ook wel natuur, maar dan actief. En zonder bladeren. Zou er iemand zijn die dat begrijpt…

[rectangle]

Op dat moment was er niets wat de boel kon relativeren: als je je examens niet haalt dan moet je het jaar overdoen. Zo simpel was en is het.

Destijds stond ‘overdoen’ echter nog niet in mijn woordenboek. Het was ook veel erger dan een paar jaar later tijdens mijn studie Nederlands. Dat ik daar twee jaar langer over deed dan de vier jaar die ervoor stond, vond niemand echt erg. Het was een heerlijke, verlengde studententijd. Maar dat gold dus niet voor de eindexamens anno 1998. Ik moest en zou het halen.

Dagen, weken, nachtenlang uren heb ik geblokt. Vooral op economie 1, wat een grote gruwel voor me was. Als ik de ochtend van het examen iets moest eten, dan kwam dat er in veel gevallen weer uit. Zo zenuwachtig was ik. Ik weet nog dat ik vol jaloezie naar volwassenen keek die Het Examen ooit al gedaan hadden en die Enorme Drempel over waren. Het leven leek je toe te stralen vanaf de andere kant (de tijd na het examen). Toen ik weken na mijn examens hoorde dat ik geslaagd was, voelde ik me werkelijk de koning te rijk. De hobbel was genomen.

De stress kon nooit meer zo erg worden. Enerzijds had ik daar gelijk in: de tentamens tijdens mijn studie waren minder spannend. Vooral ook omdat je toen nog oneindig kon her’en (hertentamens maken). Anderzijds bleek ook dat de jaloezie die ik voelde tegenover volwassenen een kinderlijke was. Ik besefte niet dat de stress voor het eindexamen dan misschien wel voorgoed voorbij was, maar dat de stress in een volwassenenbestaan soms ook niet mis is…

[rectangle]

Op mijn eigen weblog had ik geschreven dat ik tegenwoordig, als ik op stedenreis ga, een appartement van een particulier huur in plaats van een hotelkamer. Dat is zo veel leuker: je ervaart de stad meer als bewoner omdat je niet tussen andere toeristen zit, maar tussen andere bewoners. Je bent zelfstandiger en hebt niet te maken met schoonmakers, kleine kamers en altijd uit eten moeten. Bovendien zul je boodschappen moeten doen bij de plaatselijke supermarkt – altijd een leuke ervaring waardoor je het land en de cultuur beter leert kennen.

Naar aanleiding van dat stukje kreeg ik de vraag van een Groningse jonge vrouw of ik wel eens aan huizenruil had gedaan. Dat had ik niet, maar wat niet was, kon worden geregeld. Zo kwam het dat ik dit weekend in haar bed sliep, en zij in het mijne. Spannend!

De reacties in mijn omgeving op deze spontane huizenruil waren heel wisselend. Sommige mensen bleken het al jaren te doen, via internet op sites zoals www.homeexchange.com. Ze hadden de hele wereld gezien en de hele wereld in hun eigen huis ontvangen. Die site is geweldig! Als je ziet waar je in ruil voor je eigen huis allemaal ter wereld kunt zitten, breng je zo uren op die site door (wat al een vakantie is op zich). Een loft in New York City? Ja hoor. Een huis met een tuin van 500m2 op 20 kilometer van Melbourne? Geen probleem. Je krijgt er ook een zwembad bij, in ruil voor het beschikbaar stellen van je eigen huis, als er ruimte is voor twee kinderen. Beter wordt het niet, toch? En internet maakt dit ruilen makkelijker dan ooit.

Andere mensen bleken het volslagen idioot te vinden dat ik mijn huis zomaar opgaf aan wildvreemden. Ze lichten je natuurlijk op en wonen dan je huis uit! Ik zelf geloof echt niet dat het mis kan gaan. Volgens mij ruilt iedereen met dezelfde insteek: elkaar een fijne vakantie bezorgen. Je gedraagt je in het vreemde huis zoals je het ook thuis zou doen. Van tevoren maak je goede afspraken.

Onze eerste huizenruil bleek zeer de moeite waard en zeker voor herhaling vatbaar. Wij troffen bij thuiskomst na het weekend Groningen zelfs een volle koelkast aan en een prachtige bos bloemen op tafel. En een misschien nog wel netter huis dan wij hadden achtergelaten. Maar of zij daar ook zo over denken… wij kwamen er bij thuiskomst achter dat we hun sleutels nog aan onze bos hadden hangen. Ai.

Zou u het doen? Een tijdje van huis ruilen?

[rectangle]

Ik was dan ook volledig in shock toen het journalistieke programma Zembla Char ‘ontmaskerde’. Zelfs na het bekijken van die ontluisterende uitzending bleef ik Char volgen en raakte ik langzamerhand toch weer overtuigd van haar gaven. Hoe is het te verklaren dat ze zegt: “Er is iets met een vogel bij het graf” als later daadwerkelijk blijkt dat bij het graf van een vrouw, genaamd Merel, een merel is gestorven? Ik vind het wonderbaarlijk dat ze die link legt. Nu zou het natuurlijk zo kunnen zijn dat de redactie van het programma van tevoren al zo veel te weten komt over de persoon die een reading krijgt dat Char met die informatie al heel ver komt. Als dat echt zo is, dan is het dus volksverlakkerij (en ben ik naïef).

Ik heb echter uit betrouwbare bron vernomen dat de redactie van een ander medium, Derek Ogilvie, voor een reading echt helemaal niks tegen deze helderziende Schot vertelt over de mensen bij wie hij op bezoek gaat. Je merkt ook dat Ogilvie, als hij bij een gezin binnenkomt, eerst bewijs levert van zijn speciale gave. Door bijvoorbeeld aan te geven dat hij ziet dat er een jaar geleden nog een andere keuken in het huis zat of door aan te wijzen in welke kamer het oudste kind slaapt zonder dat hij die kamer betreedt.

Natuurlijk ben ik wel eens aan het twijfelen gebracht. Ik kwam vorig jaar tijdens een fotoshoot voor Libelle een Hans Klok-achtig-magiër-type tegen. Hij wist me te vertellen dat alle mensen die claimen paranormaal begaafd te zijn in werkelijkheid een soort goochelaars zijn. Volgens de magiër betalen die mensen net zo goed voor trucs als hij dat doet. Het verschil zou alleen zijn dat ze erover liegen. Heel even dacht ik dat hij best een punt kon hebben, maar ik hoefde slechts één aflevering van Derek Ogilvie te zien om weer helemaal ‘om’ te zijn. Ik zou écht niet kunnen bedenken welke truc er bestaat om uit het niets te kunnen zeggen hoe de kast eruit ziet waarin iemands tennisschoenen staan.

[rectangle]

Vandaag zal de column van Wieke worden overgenomen door Merel. U kunt de column van Merel hier bekijken.

[rectangle]

Borden naar de keuken brengen, karaf water opnieuw vullen, wijn bijschenken. De mannen? Die blijven zitten. En niemand zegt er iets van. Want dit is normaal. “Had dat dan even gezegd”, zegt mijn vriend als ik er na afloop tegen hem over begin.

Zo gaat dat altijd. Afgelopen kerst heb ik het onderwerp voor het eerst ter sprake gebracht. Aan tafel zaten zes mannen en drie vrouwen. De drie vrouwen waren continu aan het rennen. Borden opstapelen, in de keuken staan, opdienen, afhalen, tussendoor nieuwe borden klaarzetten, afwasmachine inruimen en aanzetten, glazen bijvullen, water pakken, eten koken, netjes uitserveren, vragen of iemand nog iets nodig had, etc. De hele godganse kerstavond waren de drie vrouwen aan het rennen voor de zes mannen die alleen opstonden als ze naar de wc moesten.

“Had dat dan even gezegd”, zei mijn vriend ook toen, nadat ik op de terugweg riep dat ik het niet normaal vond. Maar hij is toch niet blind? Hij ziet toch dat die vrouwen zich staan uit te sloven? Maar hij blijkt dat dus geen moment gemerkt te hebben.

Volgens mij ben ik niet exemplarisch voor de vrouw in het algemeen. Want die andere vrouwen, die maar zorgen en rennen en de hele avond bezig zijn met het de mannen naar hun zin maken, lijken het niet zo erg te vinden.

Ik vind het ergerlijk om verschillende redenen. Ten eerste: omdat ik ook liever wil blijven zitten. Ten tweede: omdat ik het irritant vind dat de mannen zo goed Oost-Indisch blind kunnen zijn en ik niet. Ten derde omdat ik een vrouw ben. Als ik blijf zitten, word ik daarop namelijk aangesproken. Van een vrouw wordt meehelpen verwacht. Als een man blijft zitten vindt iedereen het normaal. Ten vierde omdat de andere vrouwen dit in stand houden.

Waarom houden vrouwen dit met z’n allen in stand? Vinden jullie het gewoon niet erg om je uit te sloven of is er een andere reden? En geloven jullie dat mannen het gewoon niet zien?

[rectangle]

Toen ik de aankondiging van Vrouw en paard bij De wereld draait door zag, begon ik me al een beetje te ergeren. Ik vind dat feministische gezeur altijd zo irritant. “Er zijn te veel mannen op tv, vrouwen worden alleen gevraagd voor het plaatje.” Is dat nu zo? Ik zag toch echt afgelopen vrijdag theologe Jacobine Geel bij Pauw en Witteman zitten en zij zat daar niet vanwege haar knappe koppie. Ze werd volledig serieus genomen.

Ik weet best dat het ook wel eens anders is en dat vrouwen soms door mannelijke presentatoren een beetje laatdunkend behandeld worden, maar ligt dat ook niet aan die vrouwen zelf? Er zijn van die actrice-tjes die op een dusdanige naïeve en misschien zelfs wel dommige manier overkomen dat zij erom vragen in een hoek gedreven te worden.

Ik vind het niet zo gek dat je erop afgerekend wordt als je je profileert als een ‘mooi meissie met weinig herseninhoud’. Heb je daadwerkelijk wat te melden, dan word je ook in een mannenbolwerk wel serieus genomen.

Oké, ik wil best toegeven dat er meer mannen op de tv verschijnen dan vrouwen, maar om dan met zo’n vrouwentalkshow meteen de totaal andere kant te kiezen… dat vind ik zo overdreven. Je kunt toch ook een talkshow maken waarin je op zoek gaat naar een goede middenweg? Dat gedram over vrouwen die niet aan de top terecht komen en dat de besturen van veel bedrijven nog steeds bestaan uit een old boys network. Pfff… het zal allemaal wel.

Waarom kunnen die feministes niet accepteren dat mannen (over het algemeen) nu eenmaal meer carrièregericht zijn dan vrouwen. Als vrouwen écht willen doorstomen naar de top, dan doen ze dat wel. Maar de meeste vrouwen kijken in een breder perspectief naar hun leven en zien dat er meer is dan werken, namelijk een sociaal leven, een gezin… en tja, dan kiezen ze daarvoor.

Vrouwen zitten anders in elkaar dan mannen. Geen probleem, toch?

Vorige week viel ik midden in een televisie-interview met Jomanda. Vandaag zou ze moeten zijn verschenen aan de rechtbank in Amsterdam. Samen met twee andere alternatieve artsen wordt ze verantwoordelijk gehouden voor het onthouden van medische zorg en het (daardoor) toebrengen van zwaar lichamelijk letsel aan actrice Sylvia Millecam. Ze is niet in de rechtbank. Ze is in Canada gebleven, omdat ‘het niet goed voelde’ om te komen.

In het interview vertelde Jomanda rustig dat ze Millecam wel had geadviseerd om medische hulp te zoeken. Ze zei dat Millecam zelf niets moest weten van de reguliere geneeskunde. Uiteindelijk moest Jomanda zich neerleggen bij Millecams beslissing om zich niet in het reguliere circuit te laten behandelen. Als dat Millecams keuze was, dan diende Jomanda die keuze te respecteren.

Al eerder heb ik op deze plek geschreven dat ik voor euthanasie ben. Ik vind dat een mens zelf het recht heeft te beslissen dat het over moet zijn. Maar in Millecams geval twijfel ik enorm. Er is een verschil tussen behandeling weigeren of euthanasie plegen als de situatie uitzichtloos is. Sylvia Millecam had, als ik de artikelen mag geloven, goed behandeld kunnen worden. Die zorg moet je dan toch met beide handen aanpakken? Maar wie beslist of ze daartoe verplicht is? Ik in ieder geval niet. Jomanda ook niet.

Vorig jaar ging de moeder van een vriendin van mij dood. Ze had kanker en koos ervoor om zich via het alternatieve circuit te laten genezen. Na haar dood werd haar dochter wees. Wat was ik kwaad. Hoe kun je zo achteloos met je leven omspringen? En vooral: hoe kun je het je dochter aandoen? Hoe kun je denken dat je beter wordt van papjes waardoor ‘de kanker vanzelf wel zou weggaan’? Ook haar dochter begreep het niet, maar had (wat kon ze anders?) respect voor haar beslissing.

Wat vindt u? Moet je iemand kunnen dwingen om zich in het reguliere circuit te laten behandelen?

Samen met Helene, businesspartner één, zijn we gaan inkopen. Samen met Marriën, businesspartner twee, zijn we gaan betalen. En voor je het weet, staan er vrachtwagens met kledingstukken in je woonwijk. De eerste vrachtwagen is nog spannend. De tweede blijkt een luchtvrachtpartij te zijn. En de derde zo groot als drie woonhuizen. En voor je het weet, is je huis overgenomen door dozen, rekken, hangers, displays, labels, etiketten en weet ik wat meer.

Maar wat pas echt business is, is de Zomerweek zelf. Alle politici van naam geven acte de presence: Mark Rutte, Agnes Kant, Alexander Pechtold, Andre Rouvoet, Femke Halsema, Nebahat Albayrak en ook Jan Peter Balkenende zelf zullen volgende week ons feestje, écht ons feestje, bezoeken. Leuk he?! Ik heb er helemaal zin in. Wat ik de dames en heren ga vragen, weet ik nog niet.

Ik loop met mijn hoofd rond in mijn persoonlijke pakhuis waar alleen de internetverbinding me nog in contact brengt met de echte wereld, namelijk de Libelle Zomerweek-redactie en het Libelle Zomerweekterrein op het strand. Het is zo’n feest om er nu al rond te lopen en volgende week wordt het helemáál superleuk.

Maar. Terug naar mijn kledinghandel waar de komende 72 uur een soort van cruciaal zijn: we moeten nog 2000 kledingstukken prijzen, de stand inrichten, alles naar Almere vervoeren en maandagochtend fris en fruitig op de Zomerweek staan.

Over één ding hoef ik me geen zorgen te maken: wat zal ik aandoen? Met 4000 jurkjes in huis ben ik de laatste die zal zeggen dat ik niets in mijn kast heb hangen. Wat het er allemaal niet makkelijker op maakt. Want welke van die 4000 jurkjes zal ik aandoen!

Luxeproblemen. Tot volgende week!

Ik, die dacht dat ik een brede blik op onze multiculturele samenleving had, merkte dat ik door de jaren heen ook veroordelend over onze ‘allochtone’ medemens ben gaan denken. En daar schrok ik dus van.

Ik probeerde terug te halen hoe het gekomen is. Als opgroeiend kind had ik er nog geen last van in ieder geval. Ik ging geregeld mee met mijn moeder die Nederlandse les gaf aan een Marokkaanse vrouw bij ons in de buurt en ik speelde met haar dochter en zoon. Ook kan ik me nog herinneren dat ik een keer op het terrein van een asielzoekerscentrum belandde en het geweldig vond om mijn eerste woordjes Engels te delen met mensen uit alle uithoeken van de wereld.

Maar er is dus iets veranderd. Terwijl ik het absoluut niet wilde, is het de media – waarschijnlijk na 11 september – gelukt om ook mij te doordrenken van het idee dat je moet oppassen voor mensen in djalabba’s en hoofddoeken en voor k**Marokkanen op de hoeken van de straten. Het is een soort angst die tergend langzaam in me geslopen is en waarvan ik niet wist dat hij er zat.

Op bezoek bij mijn Marokkaanse leeftijdsgenote kwam ik erachter dat ik had verwacht dat zij in een totaal andere wereld zou leven dan ik. Verwonderd keek ik naar de thee en de roze koeken die ze neerzette en ik was verrast dat ze met een Maastrichts accent praatte. Mijn vooroordeel was dus klaarblijkelijk: ‘ze spreken allemaal gebrekkig Nederlands en willen zo weinig mogelijk met dit kleine kikkerlandje te maken hebben.’

In gesprek met de Marokkaanse Nederlandse (of Nederlandse Marokkaanse) bleek dat we precies dezelfde vragen en twijfels hadden. Natuurlijk bemerkte ik wel een verschil in culturen, maar het was overbrugbaar. Net zoals het overbrugbaar was begin jaren negentig in Harderwijk. Het was leuk om te praten over overeenkomsten en verschillen en ik besefte dat het toch schandalig is dat ik me in zulke totaal witte kringen begeef. Dat ik me op heb laten stoken door kranten en tv-programma’s waarin een kleine groep relschoppers eruit wordt gelicht alsof het de hele Marokkaanse gemeenschap betreft. In het vervolg lees en kijk ik met heel andere ogen.

Een afschuwelijke Koninginnedag. Naast het gevoel van machteloosheid en medelijden met nabestaanden, familie en de bevolking die zo massaal en enthousiast feestvierde, ben ik diep in mijn hart blij dat de veroorzaker van dit drama een Nederlander is en niet iemand van buitenlandse afkomst. Al is dit een gruwelijke, on-Nederlandse gebeurtenis tijdens een gezellig volksfeest.

Er moeten nog veel vragen beantwoord worden rond de toedracht en de dader is dood, dus we komen er nooit meer achter. Maar die ene vraag duikt nu al dwingend op in de media: kunnen wij in de toekomst nog wel op de ouderwetse manier Koninginnedag vieren? Wij hebben een ‘aaibare’ Koninklijke familie. Je kunt bij ze achterop de fiets springen, de prinsen doen graag mee met allerlei activiteiten en de prinsessen zijn niet te beroerd om met iedereen die dat wil op de foto te gaan.

Koningin Beatrix heeft ooit gezegd, in antwoord op een vraag of ze nooit bang was: “Die angst moet je van je afzetten, anders heb je geen leven en kun je niet meer functioneren zoals dat moet.” Maar het beeld van de bijna complete Koninklijke familie in die open bus, kwetsbaar tot en met, raak ik niet kwijt. De beelden van de mensen die op straat liggen al helemaal niet.

Premier Balkenende zei: “Het is altijd goed gegaan.” Maar als Koninginnedag zo veel burgerslachtoffers eist, moeten we ons dan niet toch bezinnen? De nabestaanden van de doden en de familie van de gewonden zullen zeggen: “Weg ermee, als het zo moet.” Ik ben razend op die ene man. Die moet zijn hoofd, hart en de weg volledig kwijt zijn geweest om in te rijden op zo veel onschuldige mensen.

Ik weet niet hoe het nu verder moet, maar ik zou dolgraag de klok terugdraaien en ik besef nu pas hoezeer een ouderwetse, warme Koninginnedag bij Nederland hoort.

Het Journaal opent er al dagen mee. Er is ‘vermoedelijk een nieuw slachtoffer in land X’. Het dodenaantal is bijgesteld, soms naar boven, dan weer naar beneden. Ze weten van de 150 eerder genoemden niet of ze werkelijk aan varkensgriep zijn overleden. Het officiële dodenaantal staat daarom op zeven. Toch lees ik dat er tot nu toe ongeveer vijf procent aan de griep is overleden. Een minder hoog percentage dan SARS, véél minder dan de vogelgriep. Hoeveel procent overlijdt na het nemen van Tamiflu, een virusremmer, is nog niet duidelijk. Wel geruststellend: Nederland heeft voldoende Tamiflu in huis om een derde van de bevolking te redden.

De naam varkensgriep is verkeerd gekozen. Toch worden er door iedereen grapjes gemaakt over het eten van varkensvlees. Op internet worden medicijnen en mondkapjes voor veel geld aangeboden om je ‘te beschermen tegen de pandemie’, al is er daarvan nog helemaal geen sprake. De krantenkoppen variëren van het paniekerige ‘Het virus rukt op!’ tot het misplaatst trotse ‘Ons land is nog virusvrij’. Gelukkig had mijn krant nieuws over de varkensgriep pas op pagina zes.

Het lijkt wel alsof we op zoek zijn naar iets wat ons wereldwijd bindt. Zijn we misschien bewust op zoek naar een gezamenlijke, grenzenloze angst waardoor we elkaar begrijpen? Na de angst voor een terroristische aanslag en de angst voor de ergste economische crisis in tijden zwelgen we nu in de angst voor de dreiging van een pandemie.

Eerlijk gezegd heb ik mijn buik vol van de mogelijke gevaren waar we ons zo over opwinden. Een overbevolkte wereld, met steeds hoger liggende persoonlijke doelen en een geaccepteerde egocentrische graaimentaliteit leidt blijkbaar tot dreiging. Maar voor de dreiging ook echt omgezet wordt tot datgene waarvoor wordt gevreesd, stel ik voor dat we niet preventief verlamd raken van angst. Laten we de dag plukken. Het is heerlijk weer buiten, geniet ervan. Doet u met me mee? Of bent u liever angstig en gaat u mondkapjes en medicijnen hamsteren op Koninginnedag?

Dit is – helaas! – mijn laatste stukje als vaste columnist op Libelle.nl. Ik heb 2,5 jaar met zeer veel plezier voor de site geschreven. Ik zal jullie commentaar missen; zeker dat van de vaste reageerders die ik heel erg ben gaan waarderen. Gelukkig heb ik de grote eer om Wieke te mogen vervangen als ze afwezig is, dus soms zien jullie me op haar plek terug. Voor nu: bedankt voor alle reacties!

De dag nadat het gebeurde, liep ik wat verdwaasd rond in huis. Er woonde iemand, twee verdiepingen boven mij, die midden in de nacht besloot dat hij niet meer wilde leven. Er moeten haast wel drugs en drank in het spel zijn geweest, want als je het effectief wilt aanpakken zoek je wel een andere manier. Maar een wanhoopsdaad was het. En hij wist dat hij kon sterven.

Er is een vrouw van 91 jaar die niet dood wil gaan. Die al haar hele leven bang is voor de dood, omdat ze denkt dat ze naar de hel gaat. Waarom? Dat weet ze zelf eigenlijk ook niet. Ze denkt dat ze zondig heeft geleefd, terwijl ze weet dat ze een modelburger was, maar wat vastzit in een hoofd, krijg je er soms niet meer uit.

De vrouw zit dagenlang op een stoel voor het raam naar de vogels te kijken. Ze kan nog genieten van de tekening op de vleugels van een musje dat brood wegpikt van haar balkon. Deze vrouw zal nooit naar beneden springen. Omdat ze weet dat ze dan zal sterven.

Leven en dood. Jong en oud. Rijk en arm. Zwart en wit. Zo simpel is het allemaal niet…

Geloof me, zo’n regelmatig bestaan is best zwaar. Tel daarbij de confrontatie met 12.000 vrouwen per dag op en je begrijpt dat die week niet alleen zeer gezellig maar ook zeer inspannend is.

Gesloopt maar voldaan zit ik zondagavond thuis op de bank uit te puffen. En te verlangen naar volgend jaar. Die nog leuker dan voorafgaande keren moet worden uiteraard. Ik mag niet ontkennen dat daar een flinke portie eigenbelang bij zit. Als ik de hele dag van huis ben om te ‘werken’, dan moet daar wel iets tegenover staan. En dat heeft niets met geld te maken maar alles met wat je op die dag ziet, hoort, ervaart en meemaakt. Vandaar dat ik besloot het nog leuker dan anders voor mezelf te maken en iedereen te stalken die ik in mijn mobieltje heb zitten.

Te beginnen met Acda en de Munnik: “Ik stel voor dat jullie komen optreden tijdens de Libelle Zomerweek.” Het kostte een niet eens zo lekkere maar belachelijk dure Amsterdamse appeltaart en nog wat ander zoetigheid maar ze komen. Ze zijn het lichtpuntje op de dag dat ieder van ons totaal gesloopt is: zondag.

HOERA! Een ander lichtpuntje van de zondag is Erik de Zwart. Nu manager van Rachid – wie kent ’m niet?! We waren er vroeg bij om Rachid te vragen twee dagen te komen; zijn megahit van nu speelde nog niet. Voor de grap zei ik dat Erik de Zwart welkom was om plaatjes te draaien. Prompt kwam het verrassende antwoord: ‘Da’s goed!’ Oeps! Súpergaaf dat hij komt, maar we moesten er wel de zondagprogrammering voor omgooien. Met liefde uiteraard, want Erik de Zwart die plaatjes draait – wanneer deed hij dat voor het laatst?! In ieder geval komt hij op het vreselijkste moment van de Libelle Zomerweek: vlak voordat we gaan afbouwen. Oftewel: hoe vrolijk je een feestje toch nog op?!

Nog meer eigenbelang komt in de vorm van Henk Westbroek met wie ik afgelopen weekend nog het vliegtuig terug uit Turkije pakte om het concert van Acda en de Munnik in Carré mee te pikken.

Kortom, we gaan swingend de week in, en luiden ‘m ook weer swingend uit (zo beginnen we elke dag met Boris, en eindigen we met The Eventband). Tussendoor gaan we lekker eten, drinken, mensen ontmoeten, lekker winkelen zonder aan de kredietcrisis te denken en onze prominente politici aan de tand voelen over dezelfde kredietcrisis of de Europese.

Ik heb er zin in. Jörgen Raymann, J.P. Balkenende, Van Dik Hout, Quintis, Alderliefste, Mark Rutte Jim, Big Black & Beautiful, André Rouvoet, Agnes Kant en al die anderen die op www.zomerweek.nl staan ook.

Nog maar dertien nachtjes slapen!! Nu maar hopen dat al de spullen voor mijn zomerweekstand op tijd in Nederland zijn…