Deze succesvolle vrouw tourt non-stop langs de grote concertpodia, is ondertussen bezig met haar eigen kamermuziekfestival en sinds een week ligt ook haar eigen tijdschrift Janine in de winkel.

Hoe het begon
Het begon allemaal op haar zesde, toen begon ze met vioolspelen. Ze studeerde eerst bij docente Coosje Wijzenbeek en later op het Utrechts Conservatorium. In 2003 bracht zij haar eerste cd uit: Vivaldi- De Vier jaargetijden.

Hoge verwachtingen
Sinds haar cd-debuut heeft Janine alleen maar hogere verwachtingen van zichzelf. “Het moet altijd beter maar je kunt daar nooit komen eigenlijk. Ik denk dat het bij cd-opnames voor mij meer om het technische aspect gaat. Alles moet perfect zijn.

En dat is grappig, want ik vind éigenlijk het gevoel en de emotie die je in de muziek legt veel belangrijker dan de techniek. Maar om zo vrij te kunnen spelen moet de techniek er wél zijn. [rectangle]

Vioolconcert opus 15 van Benjamin Britten
Op haar nieuwe cd speelt ze het Vioolconcert opus 15 van Benjamin Britten, een van haar lievelingscomponisten. “Dat stuk heeft een enorme spanning van begin tot eind. Hij heeft het geschreven in 1939 en in die tijd was er veel aan de hand in de wereld, onder meer de Spaanse Burgeroorlog.

Britten heeft een heleboel Spaanse thema’s en ritmes in het stuk verweven en je voelt de enorme spanning van die jaren, zo vlak voor de Tweede Wereldoorlog, en hoe hij daar tegenaan keek.

De laatste drie minuten is het alsof alles in je schreeuwt, om aandacht of uit woede of verdriet: waar zijn we mee bezig in de wereld? Dat beleef ik met mijn hele lichaam en daarna kán ik niet meer.”

In de Libelle kunt u meer lezen over het leven en de behaalde successen van Janine Jansen. Lees het gehele interview in Libelle 46, op bladzijde 24.

Toen de twee elkaar voor het eerst ontmoetten was Natasja stewardess en begon Rene net een beetje bekend te worden. Het was liefde op het eerste gezicht.

Rene: “Ik weet niet wat er met me gebeurde, maar het was heel heftig. Ik zag haar en het was gebeurd, er was niets tegen te doen. Ik was helemaal niet op zoek naar iemand, ik was nog getrouwd, had een kind en de tweede was op komst.”

Eenzaam leven
Uiteindelijk kwamen Natasja en Rene toch bij elkaar. Ze gingen in een flatje wonen en kregen twee zoontjes. Echt tijd had Rene alleen niet voor de kinderen, want zijn carrière zat ineens in een stroomversnelling.

Natasja: “Hij kwam ’s nachts om een uur of vijf, zes thuis en ik moest de baby om zes uur een fles geven. Ik kon niet meer op hem wachten en beeldig alle verhalen aanhoren. Voor Rene was het ook eenzaam, als hij thuiskwam, lag iedereen al in bed. Ons leven liep niet meer synchroon.”

Het gemis
En toen gingen ze uit elkaar. Rene zat op een dag alleen in dat mooie huis met geld, maar zijn vrouw en kinderen waren weg. Natasja: “Hij is degene geweest die voor ons heeft gevochten, alle credits zijn voor Rene. Ik ben geen prater en ga conflict- situaties liever uit de weg, maar toen kwam ik in het ziekenhuis met een nekhernia. Daar lag ik, ik kon geen kant op. Rene kwam elke dag langs, na ieder optreden. Nachtenlang hebben we gepraat. We kwamen erachter dat onze clash kwam door miscommunicatie.”

Goede doelen
Inmiddels is met Effe geen cent te makken en nu ook Heppie het hele gezin betrokken bij programma’s voor goede doelen. Het lijkt typisch des Frogers om licht te laten schijnen op mensen die in het verdomhoekje zitten.

Rene: “Ik vond het altijd leuk om mensen te verrassen en blijdschap te brengen. In de kroeg van mijn ouders, Bolle Jan, kwamen mensen omdat ze wisten dat er levende muziek was. Ik zong en wilde het hen naar hun zin maken en ze een avond geven die ze nooit meer zouden vergeten.” [rectangle]

Het gehele interview met Rene en Natasja Froger kunt u lezen in Libelle 45 op bladzijde 24.

Helemaal Heppie
In het programma Helemaal Heppie verruilen de Frogers hun luxe villa in t’ Gooi voor een tentje en een camper op het Heppie Zomerkamp. Op dat kamp komen kinderen voor wie een vakantie normaal niet is weggelegd. De Frogers proberen deze kinderen de vakantie van hun leven te bezorgen.

Fotografie: Nick van Ormondt.