Janna heeft een fijne man, een mooi huis, een lieve dochter en een baan met uitzicht op promotie. Het ideale leven. Totdat haar man Roderick steeds vaker weg blijft van huis, tot laat werkt en haast niets van zich laat horen…

Als een klap in ‘t gezicht
Terwijl Janna probeert haar werk te combineren met de zorg voor dochter vertelt Roderick haar dat hij wilt scheiden én dat Janna met 3 weken het huis moet verlaten omdat het verkocht is. De boodschap voelt als een klap voor Janna die dacht het goed voor elkaar te hebben. [rectangle]Fleur voorgoed weg?
Maar zoals het spannende intro al aangaf, houdt het hier niet op. Door ‘toevallige’ omstandigheden raakt Janna langzaam maar zeker haar dochter kwijt, terwijl Roderick de kleine Fleur nog regelmatig mag zien. Janna raakt hoe langer hoe gefrustreerder door Jeugdzorg die niet inziet hoe de echte situatie is en haar vrienden die niet meer voor haar klaarstaan.

Heftig verhaal
Vals Alarm is geen boek dat je blij maakt, geen boek dat een glimlach op je gezicht bezorgt. Vals Alarm is een boek dat je wakker schudt en doet realiseren dat situaties als deze echt gebeuren.

Marelle Boersma is de schrijfster van deze psychologische thriller met een zeer realistisch randje. Lees ook de columns van Marelle op Libelle.nl.

Officieel is de herfst begonnen. Toch zomert het weer er nog heerlijk op los. Zon en temperaturen die je ergens in Italië zou verwachten. Maar ja, als ik werk, kan ik minder zon snuiven dan ik zou willen. En deze zomer is het niet gelukt om weg te gaan. Ik kan natuurlijk de regen de schuld geven, maar zo lag het niet. De omstandigheden waren er niet naar. Ik ging stug door met schrijven. Een paar dagen weg in eigen land was de enige onderbreking. Ik stelde mijn vakantie uit en even zag het ernaar uit dat er dit jaar geen buitenlands tripje zou komen.

Maar gelukkig liep het anders. Ik heb de officiële toestemming binnen… van mezelf. Alles voor mijn nieuwe boek is klaar. De zetproeven heb ik gecontroleerd. En nog een keer, want stel je voor… Er is een prachtige cover ontworpen. De flaptekst ligt klaar. ‘Vals Alarm’ kan naar de drukker. Ik heb zelfs al een start gemaakt met mijn zevende boek. Tot ik vastliep en merkte dat mijn inspiratie niet lekker ging stromen. Op dat moment besefte ik dat ik er tussenuit moest. Nieuwe mensen zien, een ander landschap, een vreemde cultuur, en natuurlijk het liefst ook wat zon. Mijn te volle hoofd heeft een fris windje nodig.

Ik besloot in een opwelling: ik ga op reis. Naar de zon! Zo ziet het er tenminste naar uit. Temperaturen tegen de dertig graden, minimaal 6 uur zon per dag, een natuur om verliefd op te worden en een zee die er nog lekker warm bijligt. Snorkelen, wandelen, fotograferen en vooral rondkijken… hoe heerlijk kan het zijn. En nog belangrijker: ik neem even schrijfvrij. Nou ja, bijna dan. Want natuurlijk zal ik in de komende weken schrijven over mijn vakantieavonturen op Sardinië. Al was het alleen maar om die buitenlandse sfeer ook even naar Nederland te sturen.

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Volgens mij heb ik zo langzamerhand meer mannelijke vriendinnen dan vrouwelijke. Hoe dat komt? De afgelopen twee jaar heb ik ge-internetdate (of internet gedate, het is maar hoe je het ziet). Spannend en opwindend, maar zeker ook frustrerend. Het goede nieuws is dat ik met een aantal mannen contact heb gehouden. Het waren gezellige ontmoetingen, maar zonder een blikseminslag in het hart. Toch waardevol genoeg voor beiden om vrienden te willen blijven. Het zijn inspirerende contacten geworden. Met de een praat ik over relatieworstelingen, met de ander deel ik de liefde voor taal, en met weer een ander maak ik urenlange wandelingen.

Om me heen merk ik dat hier soms vreemd tegenaan gekeken wordt. Of eigenlijk, ze vinden míj vooral vreemd. Want mannen zijn jagers. Die denken alleen maar aan seks, en in dit geval dus aan seks met mij. Soms klonk er zelfs iets van bewondering in door: hoe heerlijk om op die manier van allerlei walletjes te kunnen snoepen. Maar dat was teveel eer. Ik sta echt alleen maar in de vriendschapsstand. Niet meer en ook niet minder. Het is fantastisch om mannelijke vrienden te hebben, het is een verrijking in mijn leven. Ik wil die mannelijke vriendinnen liefst niet kwijt.

Toch maken de terugkerende opmerkingen indruk. Zeker nu ik zelf weer een relatie heb (nee, niet via internet). ‘Wat vind je nieuwe vriend daarvan?’, is de meest voorkomende vraag. Als ik het uitleg, knikken ze begrijpend, maar met een ondeugende twinkeling in de ogen. Ik laat het maar zo. Het zijn toch echt alleen maar vriendinnen. Deze mannen zijn niet uit op meer, anders hadden ze dat allang geprobeerd. Toch? Bestaat het dan niet, alleen maar vriendschap tussen een man en een vrouw? Ben ik hierin dan toch te naïef?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Ik heb een aantal hectische dagen achter de rug. Ik ben bezig met de drukproeven van mijn nieuwe psychologische thriller ‘Vals Alarm’. Maar tussendoor piept mijn mailbox onophoudelijk. Ilse Karman, mijn uitgeefster, is in overleg met de vormgeefster; er wordt een cover ontworpen. Als de eerste voorstellen binnenkomen, kijken een aantal vrienden, collega’s en natuurlijk mijn ambassadeurs over mijn schouder mee. Iedereen heeft een mening, die zomaar heel sterk overeen komt.

Is het toeval dat het vandaag de Dag van de Scheiding is? Nee, natuurlijk niet! In ‘Vals Alarm’ speelt een scheiding een grote rol. Want wat doe je als je kind inzet wordt van een wraakactie van de vader? Het boek gaat dan ook over het gevecht van een vrouw om haar kind terug te krijgen nadat het gedwongen uithuis geplaatst is. Dit thema moet dus tot uitdrukking komen in de cover. Geen gemakkelijke opdracht. We zoeken een mooi beeld voor een schrijnend verhaal.

Het is al ruim een jaar geleden dat ik werd benaderd door een lid van de Tweede Kamer met de mededeling: ‘Ik weet wel een goed onderwerp voor een nieuw boek.’ Ik schreef er destijds voor Libelle een blog over: Het prikkelt mijn thrillergeest. Deze politica heeft me een aantal schrijnende verhalen verteld over hoe Jeugdzorg te werk kan gaan. Het maakte bij mij een verontwaardiging los; dat zoiets kan gebeuren in onze samenleving… Ik vond en vind dat onvoorstelbaar. En dus ben ik gaan schrijven.

Nu ligt er een boek. En sinds vandaag is er ook een cover. Mijn verhaal heeft een gezicht gekregen. Het is subtiel, pijnlijk goed, ontroerend en onheilspellend tegelijk. Het is een cover die vragen oproept, en dat is natuurlijk de bedoeling. Ik ben er enorm blij mee. Nu kan het boek naar de media. Wat is ze mooi geworden…

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Ik baal van al die jubelberichten via twitter, facebook en al die andere media. De ene na de andere collega-auteur juicht: 7000 woorden geschreven, mooie structuur in mijn plot aangebracht, de laatste zinnen geschreven. Alles wordt op mijn scherm gesmeten, terwijl die tot dan toe akelig leeg bleef. Ik ben al dagen – wat? weken! – aan het worstelen met het begin van een nieuwe thriller. Maar het lukt me niet.

Natuurlijk is het stom van mij om dat hier uit de doeken te doen. Marelle Boersma, schrijfster? Het zou wat. Mijn nieuwe boek ‘Vals Alarm’ is naar de zetter, ruim op tijd om in november in de winkels te liggen, maar daarna lijkt al mijn inspiratie opgedroogd. Mijn maag knijpt samen als ik eraan denk dat dit het einde is van mijn schrijfcarrière. Hoezo passie? Hoezo een hoofd vol ideeën? Hoezo spannende scènes? Er is opeens niets meer. Het stomme is dat mijn nieuwe plot klaar ligt, mijn belangrijkste personages geboetseerd zijn en ik het verhaal alleen nog maar hoef op te schrijven. Alleen nog maar… [rectangle]Gisteren heb ik welgeteld zeven zinnen geschreven. Nou ja, eigenlijk veel meer, maar die zijn gesneuveld onder het geweld van de backspace-knop. Zeven zinnen, in één dag. Dat is nog geen zin per uur! Toch ben ik enorm druk bezig geweest: alle ramen gezeemd, twee wassen gedraaid, mijn boodschappen gedaan, mijn moeder gebeld, en bijgekletst met mijn zoon. Tussendoor staarde ik naar mijn beeldscherm, waar nauwelijks iets gebeurde. En dat kan natuurlijk niet in een thriller.

Ik heb de hele zomer keihard doorgewerkt. Heeft mijn hoofd soms tijd nodig om ‘Vals Alarm’ kwijt te raken? Ik kijk naar buiten en zie bui na bui langswaaien. Dan weet ik het: ik ga een paar weken op vakantie… dan gaat alles vast weer stromen. Ik voel me op slag een stuk beter. Sterker nog, het is voorlopig het beste idee van deze week.

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Vanmorgen stond ik echter juichend bij mijn weegschaal. Ik geef toe, dat gebeurt niet vaak. Maar nu ik in een maand tijd vijf kilo ben kwijtgeraakt mag ik trots zijn op mezelf. De hele maand augustus heb ik moeten boeten voor alle luxe van juli. De etentjes, avondsnacks en natuurlijk de chocola (nodig vanwege de deprimerende regen). Ik heb een maand lang minder gegeten, geen tussendoortjes genomen, mijn normale portie beweging genuttigd en – het moeilijkste – ’s avonds na 20:00 uur niets anders dan thee genomen. Moeilijk, maar het werkt!

Slanker zijn smaakt naar meer. Het bevalt me zo goed dat ik besluit om door te gaan. Ik wil nog vijf kilo minder. Een nieuw streven. Behalve het lijnen, wil ik nu ook meer gaan bewegen. Dus besluit ik elke dag in ieder geval één keer de trap te nemen naar mijn appartement. Niet misselijk, want dat zijn negen verdiepingen! Zo ook vandaag. Alleen… ik heb net boodschappen gehaald. Niet zeuren, volhouden Marelle! En zo sjouw ik, mét zware tas, negen trappen op. De tas lijkt elke verdieping zwaarder te worden, maar ik houd mezelf voor dat ik er zelf straks lichter van word.

Puffend kom ik boven. ‘Gekkenwerk’, zucht ik, terwijl ik de laatste meters naar mijn voordeur afleg. Ga ik niet veel te ver? Maar dan denk ik weer aan die vijf kilo die ik toch maar mooi ben kwijtgeraakt. Ik probeer het zelfs te visualiseren: vijf kilo vlees, da’s niet mis. Eenmaal binnen kan ik eindelijk de tas neerzetten. Hé, wacht eens even… Ik pak de tas weer op, loop ermee naar de badkamer en zet ’m op de weegschaal: ruim vijf kilo. Onvoorstelbaar, een maand geleden sjouwde ik dit extra gewicht gewoon elke dag met me mee.

Fluitend pak ik nu de tas uit en zet alles in de koelkast. Vijf kilo eten en drinken. Stel dat ik het augustus-trucje nog een keer voor elkaar krijg… Klim ik dan over een maand een stuk makkelijker die negen trappen op?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

De ene winkel schreeuwt nog harder dan de andere. Het is uitverkoop en vooral díe boodschap wordt aan de man gebracht. Of eigenlijk aan de vrouw, want wij zijn het zwakke geslacht. En in dit geval ben ik daar een lichtend voorbeeld van. Ik ben namelijk opeens enorm slap. Als het om afgeprijsde kleding gaat, hoor ik maar één woord: Hebbuh, hebbuh, hebbuh…

Natuurlijk mijd ik mijn favoriete kledingwinkel. Ik wil niet zien dat hetzelfde tuniek dat ik al een paar maanden in mijn kast heb hangen nu opeens voor een derde van de prijs wordt aangeboden. Niet kijken dus. Maar in al die andere winkels is het feest. Graaien, passen en alleen al vanwege die lage prijs wil ik alles kopen. Heerlijk. [rectangle]Tot ik denk aan mijn kledingkast. Die puilt namelijk uit. Het is compleet mesjokke dat ik regelmatig het idee heb dat ik ‘niets leuks’ heb om aan te trekken. Als ik eerlijk ben denk ik dat het vooral een kwestie is van ‘niet kunnen vinden’. In mijn kast ontbreekt elk overzicht en daar wil ik eerst verandering in brengen. Een uurtje later ligt mijn bed vol, maar slaat de twijfel in alle hevigheid toe. Ik ben opeens niet meer zo doortastend. Alles lijkt nog leuk, of soms handig, of zo goed passend bij…, of gewoon zonde om weg te doen. Zelfs die spijkerbroek die nu al een jaar te strak zit leg ik weer terug. Wie weet gaan die kilo’s er nog een keer af…

Uiteindelijk heb ik een dag later toch een hele plank leeg. Het voordeel van deze opruiming is dat ik ook kleding tegenkwam die ik compleet vergeten was. Dat biedt perspectief voor nieuwe combinaties. Twee zakken vol oud spul gaan naar de kledingcontainer. En dus ben ik er nu helemaal klaar voor. Want waar zal ik die lege plank nu eens mee gaan vullen?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Voor ik de eerste scène van een nieuw boek schrijf, is er al heel wat werk verzet. Ik heb een thema gevonden, ik verzin verhaallijnen en daarnaast duiken een aantal interessante personages op. In de komende maanden ga ik uitgebreid met ze kennismaken. Want hoe praat mijn hoofdpersoon? Wat doet ze het liefst? Waar woont ze? Wat maakt haar uniek? Het zijn allemaal vragen die opdoemen, want hoe kun je een verhaal schrijven zonder je hoofdpersonage te kennen?

Nu mijn 6^e boek in de redactiefase zit, ben ik alweer druk bezig met nummer 7. Ik wil een krachtige vrouw die tot de verbeelding spreekt. Een soort Pippi Langkous, maar dan wat ouder. Iemand die het niets uitmaakt wat men van haar denkt, maar die wel hangt aan haar geliefde familie. Een vrouw met een uiterst interessante hobby. Ja, ik zie gewoon een leuk mens voor me. Pas als ik haar helemaal geboetseerd heb, realiseer ik me dat ze geen leuke tijd tegemoet gaat. Ze wordt namelijk hoofdpersoon in een thriller. [rectangle]Ik ben al begonnen met de eerste scènes, ook al weet ik nooit hoe het verhaal precies zal gaan lopen. En nu blijkt opeens dat deze dame geen gemakkelijk persoon is. Ze zorgt er al in het eerste hoofdstuk voor dat ik vastloop. Hoezo eigenwijs? Ze heeft haar eigen ideeën over de aanpak van haar leven. Het interesseert haar echt helemaal niets wat ik vind. Maar… is dat niet juist wat ik zocht? Een Pippi luistert niet. Een Pippi interesseert het geen klap wat ik van haar denk. Ze gaat recht op haar doel af. Kijk, en zo’n personage heb ik nou net nodig voor dit boek. Zien jullie haar al helemaal voor je?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Wat is er erger dan een tijdje computerloos zijn. Vooral als je schrijfster bent. En dus moet ik actie ondernemen. De diagnose is een ventilatorprobleem. Niet goedkoop natuurlijk. Het alternatief? Een nieuwe laptop kopen. Dat is na een jaar wel wat veel gevraagd. ‘Ik bel u als hij klaar is, maar het kan wel een week duren.’ Ik slik. Een week? Maar ik kan niet anders dan akkoord gaan. Een week later nog geen telefoon. Dus ik bel. ‘Ik heb net de nieuwe ventilator besteld, volgende week klaar.’ Ik slik hoorbaar, maar weer kan ik niet anders dan akkoord gaan.

Vandaag ben ik druk aan het schrijven op mijn kleine netbook, alweer even geleden gekocht. ‘Voor op reis’ vergoelijkte ik mijn aanschaf. Maar wat is-tie traag… De eerste scene van een nieuwe thriller zou ik zo graag vandaag in mijn computer rebbelen. En ik wil de twitterberichten volgen en natuurlijk mijn mail te checken. Dat is te veel voor mijn netbook. [rectangle]Dus op naar de computerdokter. ‘Uw notebook? Ja, hoor, die is klaar’, klinkt het blij. ‘Waarom heeft u me dan niet even gebeld?’De jonge verkoper krabt op zijn hoofd: ‘Ik denk dat ze u niet konden bereiken.’ Hoezo, niet konden bereiken? Ik adem even diep in en uit en zeg dan uiterlijk heel rustig: ‘U had toch mijn mobiele nummer? Een mobiele telefoon is zo’n apparaat waarmee je juist overal bereikbaar bent.’ De knul achter de balie is niet onder de indruk. ‘Dan denk ik dat de reparatie pas net klaar is.’ Terwijl ik mijn bankpas door de gleuf trek, mompel ik: ‘Dat zou ik ook zeggen in uw geval.’

Pas thuis zakt mijn frustratie langzaam weg. Mijn notebook zoemt weer als tevoren en tovert snel en moeiteloos zowel mijn mail, mijn tweets en mijn nieuwe verhaal tevoorschijn. Zelfs deze column spuugt hij er moeiteloos uit. Zal ik de computershop even bellen om te bedanken? Of zullen ze zich onbereikbaar houden als ze mijn nummer zien?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Het lijkt wel of het normale zomergenieten dit jaar niet voor ons is weggelegd. De maand juli is verzopen in nat, winderig en vooral heel koud weer. Ik heb zelfs vorige week even de verwarming aangezet. Hartje zomer, nota bene. En nu de zon eindelijk de temperatuur opdrijft, krijgen we het volgende probleem over ons heen. Het zoemt rond in de kranten en over internet: er dreigt een muggenplaag. Er komt een hele invasie van die volwassen steekbeesten. Niks genieten, het wordt gevaarlijk.

Vanuit elke emmer, regenton, bloempotschaal, of dakgoot met water loert het gevaar. Stilstaand water krioelt van de larven, die nu lekker groeien. Weg dus met al dat stilstaande water. Maar als ik net klaar ben met het legen van elke plantenschotel die ik kan vinden, zie ik pas hoe zinloos mijn eigen actie is. Met een scheef oog kijk ik naar de vijver voor mijn woning. Die lieflijke vijver ziet er opeens uit als een superlegbatterij voor muggen. Volgende stap. Op naar de winkel voor een ventilator, antimuggenspul met veel DEET, een muggenmepper, of die superromantische klamboe. Ik laat me niet verrassen. [rectangle]Een paar weken geleden schreef ik nog over ‘Die mug of ik!’ De moordneigingen die ik kreeg toen slecht één enkel mugje het voor elkaar kreeg me een nacht lang wakker te houden. Wordt het nu tijd om te veranderen in een seriemoordenaar? Of heeft iemand een andere tip hoe ik straks een hele kudde van die krengen van mijn lijf houdt?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Ze zitten ergens aan de zijkant op de boot gezellig te kletsen. Hij loopt heen en weer met koffie en iets lekkers. Hij leest vragen van haar gezicht, voor ze die heeft kunnen stellen. Ze kijkt tevreden om zich heen. Ze hebben vakantie en zijn onderweg naar Ameland. Net als wij. Er is alleen één verschil: zij zit in een rolstoel.

Bij de fietsverhuur zie ik ze opnieuw. Het regent zacht. De vrouw zit op een kussen verpakt in een vuilniszak, met hun weekendtas op schoot. Hij duwt haar naar een overkapping, zodat ze droog zit. Als we onze huurfiets hebben en klaarstaan om op weg te gaan, zie ik de jongen aankomen. Hij heeft een soort bakfiets gehuurd die meestal gebruikt wordt voor het vervoer van jonge kinderen. Liefdevol tilt hij haar op en zet haar op het zitkussen voorin de bak. ‘Wat een geweldig idee’, zeg ik tegen haar. Ze straalt: ‘Ja, weer eens wat anders dan een rolstoel.’ [rectangle]Een dag later zitten we op een terrasje als ik ze voorbij zie fietsen. Ze kijkt genietend om zich heen, hij duwt trots de pedalen rond. Geen rolstoel te bekennen en dus zijn haar beperkingen opeens onzichtbaar. Ik denk terug aan de film ‘Jenifer’ die ik net deze week op tv zag. Een jonge vrouw met de ziekte A.L.S. die in een rolstoel terecht kwam. Haar vriend die haar trouw bleef, en haar liet genieten van de dingen die ze wél konden doen. Een film over een prachtliefde. En soms spelen die mooie dingen uit een film zich vlak voor je neus af. Je moet ze alleen even zien. Wat een mooie ontmoeting met dit bijzondere stel.

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

De rust van het platteland in Drenthe wordt zelfs gecombineerd met een zomers zonnetje. Daarnaast een prachtig uitzicht over de landerijen en eindeloze fietspaden overal in de directe omgeving. Na een heerlijke fietsdag strek ik me die avond uit in bed. Een onwerkelijke stilte omringt me. [rectangle]Ik hoor niets. Of toch? Een zacht gezoem doorbreekt de nachtelijke plattelandsstilte. Shit, een mug. Ik probeer het geluid te negeren, maar dat lukt welgeteld één seconde. Dan zit dat beest zowat in mijn oor. Daarna is het duidelijk: die mug moet dood.

Ik spring dus uit bed en knip het licht aan. Mijn slaperige ogen zoeken naar een klein zoemend monster. Waar is dat kreng? Met gespitste oren sta ik minutenlang middenin de slaapkamer. Niets. En zo begint het spel. Zoemen in het donker, verstoppen bij licht. Mijn irritatie groeit. Ik kan alleen nog maar denken aan moord en doodslag in Drenthe. Maar die mug is slim en weigert slachtoffer te zijn.

Als het ochtendlicht uiteindelijk tussen de gordijnen door piept, val ik in slaap. En wel zo diep dat ik zelfs die mug niet meer hoor. Na hooguit een uur (voor mijn gevoel) word ik wakker. Boven me, op het witte plafond, zit de mug. Ze lijkt naar me te grijnzen. Mijn pantoffel maakt daar ruw een einde aan. Een rode veeg blijft achter. Mijn bloed! Ik zou tevreden moeten zijn met deze zoete wraak. Maar dat ben ik niet. Ik kan het gewoon niet hebben. Waarom heeft die mug mij eerder te grazen gehad dan ik haar?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Gisteren zat de hoofdpersoon van mijn manuscript uitgebreid aan de chocola en ik voelde helemaal met haar mee. Dat gaf me net dat laatste zetje om ook een stukje te pakken. Normaal kan ik er natuurlijk makkelijk afblijven, maar over eten schrijven maakt nu eenmaal hongerig. Openhartig als ik ben, twitter ik dat naar mijn volgers.

Collega schrijfster Kim Moelands begrijpt me helemaal: ‘Allemaal research, Marelle!’ En ook Libelle collega Gediz snapt aan welke verleiding ik blootsta: ‘Ik heb me net overeten aan #chocola. Nu buikpijn, maar het was de moeite waard.’ Er volgen meer reacties. Het wordt zelfs erg gezellig. Zo inspireert het bij het schrijven van een kort verhaal en er volgen tweets over een dropplot en over moorden plegen. Of dat laatste vanwege de chocola is, werd me niet helemaal duidelijk. [rectangle]Toch is twitteren over chocola heel wat anders dan de smaak goed beschrijven. Want hoe vang je de sensatie tijdens het eten van dit zoete en tegelijkertijd bittere product in woorden? Ooit geprobeerd? Zo niet, pak dan nu een stukje chocola, en schrijf op wat er gebeurt. Het is een leuke schrijfoefening. En een lekkere natuurlijk. Wist je dat geur en smaak belangrijke zintuigen zijn bij het terughalen van herinneringen? Sommige van mijn cursisten keerden op die manier terug naar hun jeugd. De smaak van chocola werd gekoppeld aan de grote beker chocolademelk die ze oma kregen na schooltijd.

Dat brainproeven op Twitter prikkelt. Kim zoekt het liever in de drophoek, ik blijf trouw aan mijn chocola. Misschien moet ik nog meer research gaan doen. Wie weet komt er wel een nieuwe thriller uit voort. Zou zoete spanning naar meer smaken?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Sinds ik schrijf, lees ik anders. Het is moeilijk om het technische lezen uit te schakelen. Ik zou weg moeten dromen, maar in plaats daarvan doemen er bij mij juist vragen op. Waarom kiest iemand Rotterdam als decor? Of wat is het interessante aan een jurist? Had een mannelijk personage voor een andere verwikkelingen gezorgd? Was het niet spannender geweest als…?

Op die momenten vind ik het jammer dat ik schrijver ben. Ik wil gewoon lezen, een boek induiken en vanaf de eerste bladzijde het verhaal in gesleurd worden. Het is helemaal niet leuk om te bekijken of de auteur functionele afwegingen heeft gemaakt. Gelukkig zijn er genoeg goede schrijvers die me heerlijk bij mijn nekvel grijpen en me niet meer loslaten. Zo moet het ook. [rectangle]

Het blijft me echter opvallen dat veel schrijvers kiezen voor een vrouw als hoofdpersonage. Zeker in thrillers. Op zich wel logisch, want het integreert een ander soort spanning. Een vrouw moet het hebben van haar charmes, niet van brute kracht. Ze zal dus op een andere manier problemen te lijf gaan. Maar waarom wordt er bijna zonder uitzondering gekozen voor een jonge vrouw? Is een dertiger echt interessanter dan een rijpere vrouw? Die laatste heeft een rugzak vol emotionele bagage en zou over meer levenswijsheid moeten beschikken. Toch is er een overdaad aan jonge sterke vrouwen.

Het houdt mij al een tijdje bezig. Ik begrijp dat een lezer zich moet kunnen identificeren met het personage, maar is dat leeftijdsafhankelijk? Volgens mij zijn er ook machtig interessante oudere vrouwen, die perfect zijn om als pittige vijftiger een thrilleravontuur aan te gaan. Zo eentje op wie het woord ambitie nog steeds van toepassing is, bij wie de kinderen de deur uit zijn en die weer zelf aan het roer van haar leven staat. Of is oud ‘uit’ en spreekt een jonge heldin toch meer mensen aan?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Regelmatig zit er een jonge vrouw tegenover me die volkomen verdiept is in een gesprek via een mobieltje. Zo hoor ik zaken over bizarre msn-talk van een klasgenootje. Of een roddel over die knappe leraar die met een klasgenoot gezien is in café Het Oortje. Of ze geeft de ontluisterende mededeling door dat haar nieuwe vriendje haar ex blijkt te kennen. Ik kan niet anders dan meeluisteren.

Nou zijn schrijvers rare mensen. En ik ben er zo eentje. Ik erger me namelijk niet aan deze gesprekken. Sterker nog: ik geniet ervan. Treintelefoneren, terrasjespraat, winkelgeklets, het zijn prachtige manieren om een kijkje te krijgen in iemands leven. Het inspireert tot levensechte verhalen. Ik luister dus graag mee als iemand zeer persoonlijke problemen aan het bespreken is. En die hartverscheurende ruzie vol verwijten aan de niet-begrijpende jongen aan de andere kant, is zeker de moeite waard. Ik zou zelfs de pikante details die ze zonder blikken of blozen de coupé ingooit op willen schrijven in mijn altijd-bij-de-hand-notitieboekje, maar dat gaat me nog net te ver. [rectangle]

Nou is één van de slogans van de NS: Tijd voor lezen! Zo zou je “tijd hebben om je werk voor te bereiden, rustig de krant te lezen of heerlijk weg te duiken in een mooie roman.” Nou, volgens mij is dat wel veranderd. De trein is tegenwoordig eerder een blik vol verhalenvertellers. Alle details van een persoonlijk leven worden in het openbaar uitgespuugd. Het woord ‘privacy’ lijkt niemand belangrijk te vinden. Het treintelefoneren laat zich zelfs niet tegenhouden door een sticker ‘Stiltecoupé’. Dus ik geniet er gewoon van en luister lekker mee. Misschien tijd voor een nieuwe slogan? Tijd om mee te luisteren!

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Met de wind in de rug en de zon op mijn gezicht, fiets ik richting centrum. Pas op het laatste moment valt ze me op: een vrouw met prachtige donkerbruine krullen, samengebonden in een lange staart. Een grote roze bloem siert haar hoofd. Ze staat even stil om rond te kijken, haar ogen kritisch op de omgeving gericht. Een mooie vrouw. Maar ook een oude vrouw, steun zoekend bij haar rollator.

Met een brede glimlach fiets ik verder. Die vrouw weet dat ze oud is, maar ze blijft zich versieren met een staart nephaar en een fleurige haarspeld.  Ze is mooi, op haar eigen manier. En dat straalt ze uit. Er schiet direct een bekende maar respectloze uitdrukking door mijn hoofd. Ik duw hem rigoureus weg. Wat mij betreft zou ze een plekje verdienen in een museum. Dat verdient ze. [rectangle]

Ik houd van oude mensen die zo stevig in het leven staan. Die nog om zich heen kijken, naar de snel veranderende maatschappij. En die ook een zekere trots laten zien. Soms spreek ik zo iemand. Zomaar op een markt, of onderweg. Dat zijn intrigerende ontmoetingen. Het zijn personen die inspireren. Die me met een glimlach achterlaten, zoals deze vrouw met die bloem in haar lange nepkrullen. Het is toch prachtig als je zo mooi oud mag worden?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Terwijl ik thuis hard aan het werk ben, schuif ik heen en weer tussen de twee werelden. Al schrijvend in mijn werkkamer heb ik tussendoor contact met mijn ‘volgers’. Ik stuur tweets de wereld in, waarvan ik geen idee heb hoeveel mensen ze lezen. Maar het blijft fijn om opbeurende woorden te krijgen, of jubelberichtjes. Daarnaast sms ik naar mijn vriendinnen. Of ik chat met mijn studerende zoon. Leiden is in de digitale wereld opeens naast de deur. [rectangle]

Mijn digitale leven staat bol van contacten. Het is een wereld waarin iedereen tegelijkertijd tegen iedereen praat. Dat leven draait maar door, en het is er nooit stil. Elke seconde wordt opgevuld door tweets of sms’jes. Een continue stroom aan berichten. Soms prietpraat en soms nuttige info. Alsof iedereen schreeuwt om contact. In de digitale wereld is het altijd spitsuur, altijd druk en er is altijd wel wat te beleven. Vervelen zal ik me er nooit. Er luistert altijd wel iemand (mee). Het is verslavend. De aandacht die je krijgt of kunt geven is nu eenmaal fijn.

Zelfs op vakantie draait die wereld door. Er zijn maar weinig plekken die nog digiloos zijn. ‘Geen bereik’ lijkt op sterven na dood. Maar… nu de zomervakantie nadert merk ik een steeds grotere behoefte om mijn dubbelleven af te bouwen. Het gevoel dat ik continu mee ‘moet’ draaien in beide werelden is wel wat veel.

Een vakantie zonder Twitter, Facebook, Hyves of mijn mailbox. Geen beeldscherm meer dat tegen me kletst. Even alleen maar bij mezelf zijn. Hoe inspirerend kan dat zijn? Zal ik die contactrijke wereld tijdelijk tot zwijgen brengen? Of zal ik mijn dubbelleven al na een dag enorm gaan missen?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Ik zie de beelden van de enorme berg komkommers voor me. Vermoord, vanwege een bacterie. Geruimd, als besmet vee. ‘Hé, eet je die niet op?’ vraagt mijn tafelgenote, wijzend naar mijn bord. Ik voel me betrapt. Die ehec-bacterie zit toch in Duitsland? Komkommers zijn misschien wel het best gecontroleerde voedsel van dit moment. Toch durf ik niet. Slechts drie schijfjes. Maar stel je voor dat…?

Duitsland kan het nooit goed doen bij deze risicocommunicatie. Als ze zeggen dat ze de bron (nog) niet kennen, dan zaait dat paniek. Want als er doden vallen, worden mensen angstig. Dat moet je dus in de kiem smoren (om maar bij juiste terminologie te blijven). Maar als ze een mogelijke oorzaak noemen, dan krijg je direct een totale boycot van dat product. Met alle gevolgen van dien. Onschuldige komkommers worden doorgedraaid. Een miljoenenstrop voor de tuinders. Niet alleen komkommers, ook tomaten, paprika, courgette en taugé zijn al verdacht gemaakt. Wat volgt? [rectangle]

Bij ‘Eén Vandaag’ hoor ik voedingsdeskundige Martijn Katan vertellen over de levensgevaarlijke bacterie. Hij probeert duidelijkheid te scheppen in de communicatiechaos. Helpt wassen of schillen? ‘Nee, bacteriën was je er niet af, alleen goed verhitten helpt’, zegt de hoogleraar. ‘Het blijft de vraag of we ooit de oorzaak zullen vinden. Niemand weet meer exact wat hij gegeten heeft drie weken geleden. Het lijkt wel op een moordzaak…’

De komkommermoord. Het zet me aan het denken. De panische reacties, de vele zieken, boze tuinders, machteloze deskundigen, de grote vraag wat er aan de hand is… Er begint wat te kriebelen in dat thrillerhoofd van me. Dit is een onderwerp dat iedereen bezighoudt. Je moet toch eten… Want zeg nou eens eerlijk: eten jullie nog gewoon rauwe groenten?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Deze week kreeg ik iets anders onder ogen. Een Goednieuwskrant, vol positief nieuws en vrolijke anekdotes. Jeroen Groenland wil een positief gevoel doorgeven, en dat is hem gelukt. Liep ik daarvoor nog vreselijk te stressen, het volgende moment had ik hem al een positieve reactie gegeven, en een dik compliment.

Helaas was zijn krant gevuld met fictieve berichten. Ik zou echte berichten willen schrijven, met allemaal goed nieuws. Bijvoorbeeld over dinsdagavond. De Maand van het Spannende Boek ging spetterend van start. Een blije Linda Jansma die de Schaduwprijs, prijs voor het beste spannende debuut, toegekend kreeg met haar boek ‘Caleidoscoop’. Linda en ik hadden nog geen uur ervoor samen met onze uitgeefster aan tafel gezeten. Linda toen nog nerveus, en nu dus het goede nieuws voor haar. Daarna sprong Gauke Andriesse blij op. Zijn boek ‘De handen van Kalman Teller’ won De Gouden Strop, de prijs voor het beste spannende boek. Een blije avond dus. En een fantastisch item voor een Goednieuwskrant. [rectangle]

Hoe mooi zou het zijn als er echt een krant zou verschijnen die de mooie kant van het leven belicht. Natuurlijk valt er veel te mopperen in de wereld. En ik doe er net zo goed aan mee. Maar zelfs met al die ellende, vallen er heus wel lichtpuntjes te ontdekken. En hoe leuk om die te beschrijven. Volgens mij geeft zo’n krant een dikke grijns, gaan mensen blij naar hun werk en is de acceptatiegrens daarna ver opgerekt.

Stop! Misschien moet ik niet direct beginnen aan zoiets groots als een Goednieuwskrant. Ik ga klein beginnen. Vanaf vandaag ga ik iedere dag iemand een compliment geven. Of laat ik iemand voorgaan in het verkeer in plaats van geïrriteerd door te duwen. En ik probeer de positieve kant te zien van elk bericht dat ik krijg. Nog geen krant, maar wel goed nieuws. Is dat geen mooi begin?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Een politicus die beledigende uitspraken doet – nee, ik noem geen naam – wordt in elke krant geciteerd. Een actrice op leeftijd die zich in de Playboy bloot geeft, wordt uitgenodigd bij elke talkshow van belang. Een voetballer die vreemd gaat laat Twitter actief stuiteren. De directeur met het kamermeisje is al een soap voordat die geschreven is. Een presentator die het publiek schoffeert, wordt bijna gesmeekt om een boek te schrijven. Die lui zijn hot. En dus krijgen ze aandacht. Alleen al hun naam verkoopt. [rectangle]

Tien jaar geleden was ik nog een volslagen onbekende. Nu begint de olievlek groter te worden. Langzaam maar zeker vinden lezers de weg naar mijn boeken. Ik ben dan ook best wel tegenstrijdig. Ik schrijf boeken over de duistere kant van het leven, maar zelf ga ik die grens nooit over. Een brave thrillerschrijfster dus. Niet echt spraakmakend. Het gevolg is dat mensen mij vaak niet zien. En mijn boeken dus ook niet.

Daar ligt mijn probleem. Ik moet gemener worden. Krijg ik aandacht in de media als ik mensen ga beledigen, een ober tot seks dwing, of volkomen daas van de drank op een feest verschijn? Ik vraag het me af. Ik ben bang dat het niet meer zal opleveren dan een blauw oog, een lange rij gewillige obers en een enorme kater. Er wordt waarschijnlijk geen boek extra door verkocht.

Daarvoor is dus meer nodig. Bijvoorbeeld een vette roddel. Of misschien is het nog beter om mezelf slachtoffer te maken van een fiks schandaal. En het daarna te lekken naar de media. Ik moet harder, gemener en vooral in en in slecht worden. Weg met dat brave gedoe. Ik ga de hoofdrol spelen in een stevig schandaal. Iemand een goed idee?

Wil je meer weten over thrillerschrijfster Marelle Boersma? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!