Voetbal niets voor vrouwen? Onzin. Ik kijk al sinds ik me kan herinneren met veel plezier naar voetbal. Op mijn werk luisteren de mannen met een mengeling van afgrijzen en jaloezie naar mijn analyses. Ze vinden het maar raar: zo’n vrouw die er zo veel van weet. Terwijl ik toch echt ook andere vrouwen ken die met net zoveel plezier een avond opgeven om naar voetbal te kijken. En terwijl ik heus niet zo iemand ben die bezeten is van het spelletje. Ik kijk met mate, maar met plezier. [rectangle]
Toegegeven: mijn liefde voor voetbal komt voor een deel voort uit het sociale plezier om de wedstrijd heen. WK-wedstrijden kijk ik bijvoorbeeld vaak in een kroeg. De saamhorigheid daar met mensen die ik verder niet ken, is hartverwarmend. Als Nederland wint, is iedereen op straat zo blij. Als Nederland verliest, vind je troost bij elkaar. Ik geloof dan ook erg in de bindende factor van sport.
Wat vindt u? Is voetbal een mannending of is dat een achterhaald idee? En hebt u zin in de wedstrijden van Nederland?
Hij zei ook: “Het beste argument tegen democratie is een gesprek van vijf minuten met een gemiddelde stemgerechtigde.” Aan beide quotes moet ik de laatste tijd regelmatig denken. Niet in de laatste plaats omdat ik dit filmpje onderstaand zag. In het filmpje wordt aan voorbijgangers op straat een aantal vragen over politiek gesteld. De voorbijgangers hebben werkelijk geen idee wat te antwoorden. Wie is de minister-president van Nederland? Geen idee. Wat is het kabinet? Geen idee. Uit hoeveel zetels bestaat de Tweede Kamer? Geen idee. Waar staat de D in D66 voor? Antwoord: “Den Haag?”
Ik was de afgelopen maand in Berlijn, waar ik met eigen ogen heb gezien wat de Stasi daar met mensen heeft gedaan. Democratie is een groot goed, vergeleken bij een communistische dictatuur. Maar heeft Churchill niet gelijk? Wat is democratie waard als mensen die geen enkele band voelen met de bestuurders degenen zijn die bepalen wie er gaan besturen? Natuurlijk hoef je niet alles over staatsinrichting te weten om je stem uit te mogen brengen. Maar een beetje betrokkenheid lijkt me een vereiste bij het bepalen van die stem. Wetend dat ik nu iets heel ondemocratisch en iets heel elitairs zeg: soms vraag ik me af of ik het wel goed vind dat die mensen uit het filmpje bepalen wie er in het torentje komt. [rectangle]
Wat vindt u? En hoe bekent u overmorgen kleur? Hoe bepaalt u op wie u stemt? Leest u de partijprogramma’s, doet u een van de stemwijzers op internet, of kiest u omdat uw man of uw vriendin op diegene stemt?
Een al te romantisch beeld natuurlijk, en als u in een dorp woont, vraagt u zich waarschijnlijk af of ik wel wijs ben. Wieke en ik hebben het de afgelopen weken over vrijheden gehad. Wij vroegen ons af: ben je vrijer in een dorp dan in een stad, of is het juist andersom? Een dorp geeft je bepaalde vrijheden: je bent makkelijker buiten, je leeftempo ligt over het algemeen lager en je hebt minder afleiding. Ik heb als kind in een dorp gewoond, in een rijtjeshuis aan een doodlopende straat. Het huis stond in een nieuwe wijk, waar veel jonge ouders kwamen wonen.[rectangle] Al mijn vriendinnetjes van school woonden bij me in de buurt. Ik belde om vijf uur bij iedereen aan, waarna we tot zes uur op straat speelden, daarna gingen we eten en naar bed. Op mijn tiende verhuisde ik naar Amsterdam, waar ik voor mijn beste vriendinnetje een kwartier moest fietsen. Waar ik niet meer lopend naar school kon. En waar ik de meeste mensen helemaal niet kende. Toch was ik blij met de stad. Met zijn gekken, het rijke culturele aanbod, de hectiek en de energie. In een stad voel ik me ook altijd veiliger, meer op mijn gemak. Ik ben nu drie weken in Berlijn in mijn eentje en dat bevalt me erg goed. Ik zou in mijn eentje niet zo snel naar een Duits dorp zijn afgereisd. Mijn idee is dat je in de stad vrijer bent dan in een dorp. In een dorp letten de mensen meer op elkaar en lijken ze meer op elkaar. Gaat Mien een keertje lekker los in de woonkamer, dan vertelt Truus dat zo aan de kruidenier, waarna er natuurlijk geen houden meer aan is. Geef mij dan maar de stad, waar je misschien niet al je buren kent, maar wel jezelf kunt zijn, hoe anders je ook bent. Zeker als puber lijkt me die dorpse, sociale controle een ramp. Die remt je waarschijnlijk zelfs in je ontwikkeling. Wat denkt u? Ben je vrijer in een stad of in een dorp? En waar woont u zelf liever?
Mooier dan de eerste zonnige weekenddag van het jaar wordt het niet. Alsof iedereen maanden onder een steen gelegen heeft en er ineens onder vandaan komt. Joelend, fluitend, vrolijk, genietend. Sociaal, bellend met vrienden met goede initiatieven.
Het leven wordt echt anders als de zon gaat schijnen. Op weg naar de supermarkt maakte ik met twee bekenden een praatje. Eenmaal buiten sprak ik weer iemand die ik kende. Waar zijn deze mensen in de winter? Dan lopen we vermomd in sjaals en mutsen zo snel mogelijk op ons doel af, onze blik naar de grond gericht.
Meer dan 1,2 miljoen Nederlanders ervaren een duidelijke dip in de wintermaanden. Vooral vrouwen tussen de 13 en de 55 hebben hier last van. Zodra de zon gaat schijnen, en zeker zo’n lange periode als nu, verandert onze hormoonhuishouding. We krijgen meer energie, slapen beter en zijn zorgelozer. We lijken ook minder haast te hebben.
Zelf houd ik wel van de verschillende seizoenen en heb ik weinig last van een winterdepressie. Maar zodra de wereld om me heen blij en opgewekt is, er spontaan met collega’s wordt geborreld alleen maar omdat het mooi weer is, en er picknicks in het park zijn, voel ik het leven zoals het zou moeten zijn. De lente is mijn favoriete seizoen en ik kan me niet voorstellen dat mensen er anders over denken. [rectangle]
De lente is beter dan de zomer: in de zomer verwacht je mooi weer en dan valt het in Nederland altijd vies tegen. En in de lente duurt het nog maanden voor het weer herfst wordt. De lente is een veelbelovend begin van mooie dingen.
Is er dan helemaal geen enkel nadeel aan de lente? Jawel. De zo strategisch verhullende kleding moet uit. Dat leuke strakke hemdje van vorig jaar – daarvoor moeten er echt nog wel wat pondjes (u mag gewoon kilo’s lezen) af. Bent u ook zo blij dat het lente is?
Nu ga ik mijn thee ook hier op deze manier drinken. Een ander in Londen opgevat plan is: op zondag gaan brunchen met vrienden.
Op zondag gaat heel Groot-Brittannië om een uur of elf richting een café of restaurant om daar met een groep vrienden of familie te gaan eten. De sfeer is relaxt, mensen zitten vaak in groepen aan tafels in de pub of bij de Chinees en kletsen wat weg.
Ik keek ernaar en wist meteen: dat wil ik ook. Vroeger ontmoette ik mijn vrienden regelmatig op feestjes, in het café op vrijdagavond, of gewoon spontaan omdat we zin hadden in een potje Kolonisten van Catan. Met kleine kinderen en werk dat steeds belangrijker is, blijkt het moeilijker om elkaar te zien. Op vrijdagavond is iedereen vooral heel moe. Ik mis de gesprekken, de lol en het delen van belangrijke zaken. Het zal aan de levensfase liggen – maar leuk is het niet. [rectangle]
Jullie kennen deze fase vast en het gaat ook heus weer voorbij. Ik wil ook niet zeuren, maar er iets aan doen. Want op deze manier weet ik niet meer wie mijn vrienden zijn als de fase eenmaal achter de rug is. Een Sunday brunch, wekelijks, zonder verplichtingen, maar gewoon aan komen waaien als je zin hebt, leek mij een fantastische oplossing. Alle vrienden mogen komen, dus ook de mensen die elkaar niet kennen.
Wat denken jullie? Is een zondagsbrunch een goed idee of lijkt dat alleen maar zo? Moet ik iets heel anders doen? Bijvoorbeeld sommige vriendschappen afbreken en me concentreren op de paar echt hechte? Of gewoon spontaan op de stoep gaan staan op vrijdagavond? Jullie hebben vast wat tips. Hoe pakken jullie dat aan?
Ook bij het schrijven van artikelen voor een website zijn deze tips erg geschikt. U kunt een artikel voor het web namelijk heel goed opbouwen als een column. Voor iedereen die benieuwd is waar je op moet letten bij het schrijven voor het web; de column van Merel.
Bent u er nog?
Dat is fijn. Wist u dat de meeste internetlezers een webpagina al na een seconde wegklikken? Voor een webcolumnist is de eerste zin daarom van groot belang. De lezer moet verleid worden om door te lezen.
Een wirwar van informatie
Lezen vanaf een beeldscherm vraagt een hoop concentratie. De tekst staat bovendien vaak in een wirwar van informatie. Links en rechts staan verwijzingen naar andere sites, filmpjes, en soms zelfs knipperende banners of irritante popups. Hou dan de aandacht van de lezer er maar eens bij. Een goede beginzin is het halve werk.
Een goede beginzin Maar wat is nou een sterke beginzin? Je kunt bijvoorbeeld een zin nemen die vreemd is en vragen oproept, bijvoorbeeld: ‘Mijn teen is oranje.’ Waarom is die teen oranje? Daarvoor moet u doorlezen. Hebbes, de lezer is overgehaald om de rest van de column te lezen. Een ander verleidelijk begin is een vragende zin, zoals de beginzin van deze column.
Midden in de actie Zit u om een goede beginzin verlegen? Probeer de lezer dan midden in de actie te laten binnenkomen. De meeste beginnende schrijvers doen dit niet. Die zouden een stukje zo beginnen: ‘Vanochtend ging de wekker weer om 7 uur. Ik had helemaal geen zin om mijn bed uit te komen. Mijn man al helemaal niet. ‘Zet die wekker ding uit!’, riep hij.’
‘Zet dat ding uit!’
Voor de lezer is het echter veel interessanter als u de eerste zinnen schrapt. Dan begint u bijvoorbeeld met de uitroep ‘Zet dat ding uit!’. De lezer vraagt zich af wat dat ding is, en wie dit zo roept, en waarom. U trekt de lezer als het ware het verhaaltje in. Een uitroep of een zin die iemand uitspreekt, is vaak een lekker begin. Als het dan nog werkelijk relevant blijkt dat de wekker om 7 uur ging, kunt u dat verderop in uw column verwerken. Maar meestal blijkt die introducerende informatie uiteindelijk helemaal niet belangrijk. Daarom zegt men wel: schrijven is schrappen.
Tip: schrap de eerste zinnen
Tip voor uw eerste webcolumn: schrap de eerste zinnen en kijk eens naar het resultaat. Ik denk dat ik er een oranje teen om kan verwedden dat de column er beter van wordt. Actiever, levendiger, recht in de handeling. Garantie op meer lezers.
Witruimte Ook zeer belangrijk is witruimte. Het oog heeft zo veel afleiding door al die links, plaatjes, bewegende beelden en spannende knoppen dat de concentratie het al moeilijk genoeg heeft. Geef het oog wat rust en maak korte, heldere zinnen. En korte alinea’s. Met een extra witregel tussen de alinea’s en een kopje erboven. En begin een zin soms eens aan het begin van de regel, ook al is er nog ruimte op de regel.
Dat geeft rust.
En rust is prettig.
Ziet u?
Eindzin
Net zoals de beginzin, is ook de eindzin belangrijk. Als de eindzin terugslaat op de beginzin, heeft u een mooi, rond verhaaltje.
Bent u er nog?
Dat is fijn.
Merel Roze, schrijver en columnist
Over Merel
Merel Roze (1975) is schrijver en columnist (onder andere voor Libelle.nl). In 2006 verscheen haar roman Fantastica. In 2008 verscheen haar roman De weekenden waren voor haar. Ze is freelance tekstschrijver, voornamelijk voor het web. Haar weblog http://www.merelroze.com trekt al sinds 2001 dagelijks duizenden bezoekers.
Schrijfwijzer voor het web
Tactieken en technieken voor creatieve schrijvers op internet
Chretienne Breukers, Co-auteur Merel Roze , Uitgeverij Augustus
ISBN 9789045702957, € Prijs 13,50
Verschenen in november 2009
Libelle & Senseo® Koffiepanel
Merel schreef deze column omdat de dames van het Libelle & Senseo® Koffiepanel momenteel een minicursus ‘schrijven voor het web’ volgen. Begin februari verschijnen de eerste columns van het Libelle & Senseo® Koffiepanel op www.libelle.nl/senseo. Op deze pagina vindt u ook meer informatie over Senseo® en de ervaringen van het koffiepanel.
De duurste film aller tijden, die tot nu toe ook alle records heeft gebroken (na zeventien dagen draaien, behaalde de film bijvoorbeeld al één miljard dollar aan omzet).
Een van mijn goede voornemens van dit jaar: vaker naar de bioscoop gaan. Gisteren heb ik Up in the Air gezien, een sympathieke film over een man (George Clooney) die voor zijn werk meer dan driehonderd dagen per jaar vliegt. De film emotioneerde me en maakte een vrolijke discussie los tussen mij en mijn vriend. Ik was verrast door het verhaal en de personages, die me permanent een dubbel gevoel gaven. De film was net als Avatar genomineerd voor een Golden Globe.
Avatar wist me geen moment te emotioneren. Personages van bordkarton, voorspelbare gevechten en een regisseur die bepaalt of je voor iemand of tegen iemand bent. De film zette me geen moment aan het denken. Behalve over waarom niemand bij het uitgeven van zo veel geld had geopperd het verhaal ook interessant te maken. In plaats daarvan hadden ze een standaardplot over het veroveren van een nieuwe planeet gerecycled en alleen de plaatjes heel mooi en speciaal gemaakt. [rectangle]
In mijn omgeving verklaart iedereen me voor gek. Je gaat bij zo’n film toch niet op het verhaal letten? Avatar onderga je en je waardeert de film ook op die ervaring. Maar die ervaring was voor mij niet compleet omdat de regisseur alle mogelijkheden had om ook op verhaalniveau een nieuwe wereld te creëren en het niet deed. Een min voor fantasie en inhoud. De jury van de Golden Globes (en bijna alle recensenten) oordeelde duidelijk anders.
Zo sta ik tot nu toe alleen in mijn oordeel over Avatar. Ik heb dat wel vaker, dat ik iets wat ongeveer de hele wereld geweldig vindt, niet weet te waarderen. Hebt u dat ook wel eens? Dat u een boek of een film waar iedereen laaiend enthousiast over is, helemaal niet zo bijzonder vindt? Of een man die iedereen knap vindt, volstrekt niet boeiend? En wat vond u dan van Avatar, als u die gezien heeft?
Overal kun je je tegen (of is het voor?) verzekeren. Tot en met je uitvaart aan toe. Dat doen we in Nederland dan ook massaal. Wist u dat wij Nederlanders het best verzekerde volk ter wereld zijn? Gemiddeld besteden we er jaarlijks € 2.894,- aan.
Terwijl het algemene advies luidt: verzeker alleen verliezen waarvan je het risico niet kunt dragen. Een opstalverzekering bijvoorbeeld. Of een WA-verzekering. Maar wij Nederlanders zijn geneigd ook minder grote risico’s te verzekeren. Vaak tegen een te hoge premie en onvoordelige voorwaarden.[rectangle]
Erger nog: de meeste mensen hebben geen idee welke verzekeringen ze precies hebben. Sommige premies betalen ze al jaren terwijl ze niet precies weten waarvoor ze eigenlijk dienen. Die reisverzekering bijvoorbeeld, met extra medische dekking… de kans is groot dat je ziektekostenverzekering die kosten al vergoedt. Of een annuleringsverzekering voor een reisje naar de Ardennen.
Zelf twijfel ik al een aantal weken over een verzekering. Als zzp’er ben ik niet verzekerd tegen arbeidsongeschiktheid. Dus als me iets overkomt en ik niet kan werken, heb ik geen enkel inkomen. Maar de premie is natuurlijk hoog en de kans dat ik niet meer kan werken, is klein. Ik heb een bescheiden buffer opgebouwd. Maar stel dat me volgend jaar iets overkomt met blijvende problemen: dan heb ik na een tijdje niks. En toch: hoe groot is die kans?
Zo draai en twijfel ik al weken. Ook omdat ik verzekeringen niet meer zo vertrouw. Je zult net zien dat datgene wat ik onder de leden heb, niet verzekerd blijkt. Sorry, voorwaarde 5.374.b.
Mijn vriend vindt verzekeringen vaak onzin. Ik ben een aantal keren (diefstal) erg blij geweest dat ik mijn gram kon halen en mijn geld terugkreeg. Hoe zit het bij u? Weet u waartegen u verzekerd bent, hoeveel u in totaal betaalt, en of het eigenlijk wel nodig is?
Welk nieuw woord van 2009 mag met de eer strijken? Dat bepaalt u zelf vanaf vandaag, op de site van Van Dale.
Maar we zitten niet alleen aan het einde van het jaar. Het is ook het einde van het decennium. Ik zou wel een verkiezing willen zien over hoe we deze eerste tien jaar moeten noemen. De jaren nul? En hoe schrijf je dat? De jaren ’00? De nuller jaren? De brilstand?
De jaren ’00 klinkt zo nullig, zo nihilistisch, zonder enige inhoud of successen. Terwijl het decennium voor mij persoonlijk een mijlpaal was. Afgestudeerd, baan gevonden, weblog begonnen, dienstverband vaarwel gezegd om te gaan freelancen, column in NRC, twee romans geschreven, net op de valreep een nieuw boekje gepubliceerd, een lief gevonden, een huis gekocht, twee katten en een plant. Zeg daar maar eens ‘00 tegen.[rectangle]
Maar wat gebeurde er de afgelopen tien jaar in Nederland, en wereldwijd? De website Top 50 van de jaren Nul blikt tot nieuwjaarsdag dagelijks terug op dit eerste decennium. Sex and the City, Prosecco en rosé, de PC Hooft-tractor, Uggs, Geen Stijl, Maxima – allemaal onderwerpen die deze eerste periode van de eeuw kenmerken. Als het goed is, zijn alle thema’s wel eens langsgekomen in het Gesprek van de Dag, hier op Libelle.nl.
Ik heb het idee dat de eerste tien jaar in Nederland voorbij zijn gevlogen zonder echt hun stempel op de geschiedenis te drukken. De aanslag op het WTC in New York. De war on terror. De eerste zwarte president – de gebeurtenissen die bij me opkomen, gaan allemaal over Amerika (zouden ze daar de zeros zeggen?). Wat hebben wij in Nederland of in Europa nou meegemaakt? De moord op Van Gogh, de opkomst van extreem rechts, gratis kranten, televisie kijken via internet?
Wat kenmerkt volgens u de jaren nul in Nederland en Europa? En kunnen we niet een betere omschrijving bedenken?
Toch stemde bijna zestig procent van de Zwitsers voor het verbod op de bouw van nieuwe minaretten.
Laten we wel zijn: er staan op dit moment vier (4) minaretten in Zwitserland. Erg veel last kunnen de Zwitsers dus niet van de torens hebben. Het referendum staat symbool voor een heel andere vraag: vind je dat de moslims te veel ruimte innemen in ons land, onze cultuur, onze beschaving? Hierop hebben de Zwitsers antwoord gegeven. En ze hebben gezegd: sorry moslims, we willen jullie niet.
Op de affiches die voor het verbod pleitten, stond een vrouw in burka met een bataljon aan minaretten om haar heen, die, losgerukt van een gebouw, meer aan wapens/bommen deden denken dan aan torens. Een slim beeld, want dat wil niemand: een land vol vrouwen die je niet eens in de ogen kunt kijken, die onder hun kleding bommen voor zelfmoordaanslagen herbergen. [rectangle]
Tegen dus. Tegen de steeds groter wordende invloed van moslims op de ooit zo neutrale Zwitsers. En voor de angst. De angst dat het zo wordt als op de beelden die door de televisie hun woonkamer in worden gezonden.
In ons eigen land feliciteerde Geert Wilders de Zwitsers met ‘de prachtige uitslag van het minarettenreferendum’. Hij ziet de uitslag als een voorbeeld voor Nederland en zal het kabinet oproepen om een dergelijk referendum te organiseren.
Dat gaat hier nooit gebeuren, dacht ik. Maar goed, dat dachten de Zwitsers ook. In de anonimiteit van het stemhokje durfden de Zwitsers tegen te stemmen. Als ik zie wat er op Nederlandse internetfora wordt geschreven naar aanleiding van de uitslag, als ik zie hoeveel steun Wilders hier krijgt, vraag ik me af wat Nederland in het stemhokje zou doen. Wat denkt u? Is zo’n uitslag ook in Nederland denkbaar? En wat zou u zelf doen?
Ik typ dit in mijn nieuwe werkkamer met mijn nieuwe uitzicht. Er komen veel mensen met paraplu’s voorbij die zich schrap zetten tegen de wind. En een troep ganzen staat bij de grote boom rustig te wachten tot de regen voorbij is. Midden in de stad. Ik zit hoog en droog en ben gelukkig.
Vandaag precies vier weken geleden zijn we verhuisd. In een grote verhuiswagen met negentig dozen.
Ik wilde graag mijn hele hebben houwen. Mijn borden, mijn opstelschriften van de middelbare school, de vier exemplaren van mijn doctoraalscriptie, mijn ladekastjes, mijn opschrijfboekjes vol aantekeningen, mijn oude agenda’s. Noem maar op.
De Man des Huizes had een heel andere tactiek. Hij pakte een vuilniszak en begon zijn spullen weg te gooien. Heel soms mocht er iets in een verhuisdoos, maar zichtbaar zonder moeite verdween het grootste gedeelte bij het vuil. [rectangle]
Zo waren er van de negentig verhuisdozen die we uiteindelijk meenamen, zo’n zestig van mij. En zo neem ik in de grote kast een heleboel plankjes in beslag met mijn persoonlijke eigendommen. En hij heel bescheiden twee.
De nog lege plankjes zullen vast uiteindelijk ook door mij gevuld worden. En eigenlijk is het gek: hoe vaak kijk ik nou in die oude spullen? Mijn agenda’s, de boekjes, mijn schriften van vroeger? Voor wie bewaar ik dat allemaal? Voor mezelf? Voor mijn kinderen? Is het omdat mijn moeder overleed toen ik jong was en ik dezelfde verzamelwoede graag bij haar had gezien, zodat ik me dan een beter beeld van haar had kunnen vormen? Hebt u er net zo veel last van als ik? Of zegt u: weggooien, die persoonlijke zooi?
“En waarom lette je niet op toen de juf de spellingsregels uitlegde, zo leer je nooit wat”, zegt de moeder.
Zeer binnenkort kunnen ouders hun kinderen op school volgen. Via bluetooth in de klas en een draadloze verbinding kunnen ze de hele dag naar hun kind loeren. Ook voor volwassenen die elkaar geen seconde uit het oog willen verliezen, biedt het systeem uitkomst. Geen Amerikaanse toestanden, het systeem is ontwikkeld in Eindhoven, aan de TU.
In elk nieuwsbericht stond de volgende zin: ‘Volwassenen en kinderen die met het systeem hebben geëxperimenteerd, vinden niet dat ze daarmee te veel controle uitoefenen.’ En ook: ‘Zodat je weet of je vrouw achter haar pc zit en dus een e-mailtje snel zal lezen. Of dat je haar beter even kan bellen, aangezien ze aan het lunchen is.’[rectangle]
Nog meer permanente bereikbaarheid. Hadden we niet al genoeg aan de mobiele telefoon en e-mail, waarmee we elkaar veel vaker spreken dan vroeger? We hebben bijna geen ruimte meer om ons in een relatie zelfstandig te ontwikkelen, alles wordt besproken en overlegd. Nu gaan we ook onze kinderen die ruimte afnemen.
Volgens de onderzoeker van de TU maakt zijn systeem gesprekken met je kind na een schooldag makkelijker. Maar zo’n onsamenhangend verhaal waar een jong kind mee komt, hoort er toch juist bij? Daardoor leren het kind en de ouder waarschijnlijk beter communiceren dan door een ouder die al weet wat hij wil horen. En zit u er echt op te wachten uw eigen man te kunnen volgen?
De uitvinding roept meer vragen bij me op. Hoe zit het met misbruik? En met opgenomen beeld, zodat je het gezellig nog kunt nabespreken? Ik vraag me bovendien af waar de ouders de tijd vandaan moeten halen om hun kinderen de hele dag te volgen. Straks krijg je nog jaloerse taferelen. “De moeder van Brian bekijkt hem wel de hele dag, jij hebt nooit tijd en ik had nog wel mijn tekening voor de camera laten zien.”
Misschien is mijn beeld vertekend omdat ik zelf geen kinderen heb. Ziet u de voordelen er wel van in?
Wieke is op vakantie. De komende weken valt Merel voor haar in.
Toch denk ik dat voor veel mensen, jong en oud, internetdaten heel goed kan helpen bij het vinden van een partner.
Lange tijd was internetdaten raar en moest je je er eigenlijk een beetje voor schamen. In die tijd zette ik mijn eerste schreden op dat pad. Vooral via mijn weblog had ik soms contact met lezers met wie ik al een tijdje mailde. Mijn vrienden keken me meewarig aan, maar ik vond het eigenlijk heel leuk. In mijn eigen kringen kwam ik niemand tegen en van deze mannen wist ik in ieder geval dat we gezamenlijke interesses hadden.
Meestal eindigde een ontmoeting niet in meer. Soms wel. Maar dat ging dan na een tijdje toch voorbij.
Tot twee jaar geleden. Na jaren had ik besloten me weer op zo’n site in te schrijven. Toch met schroom, want dergelijke ontmoetingen kunnen je ook een naar gevoel geven: de onzekerheid, de te hoge verwachtingen, het moeten afwijzen of afgewezen worden. Maar ik was 31 en zo’n beetje de enige vrijgezel in mijn omgeving.
Toen ik hem zag, wist ik het niet meteen. Het leven is geen Hollywood-film. Maar al snel kon ik niet meer eten en was ik dag en nacht aan het stuiteren. Al snel was het wederzijds duidelijk: dit zit wel goed. Op een totaal andere manier dan ik had kunnen voorspellen. Hij is degene met wie ik onlangs een appartement heb gekocht. Hij is degene met wie ik kinderen wil. Hij is degene met wie ik oud wil worden. Allemaal dankzij dat vermaledijde internet.
[rectangle]
Zeker in het begin moesten we ons verantwoorden: hoe groot is de kans nou dat je elkaar leuk vindt, als je elkaar niet hebt gezien? Het klinkt bovendien niet als een romantisch verhaal. “Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?” “Via internet.” Als schrijver vind ik dat wel jammer ;-)
Inmiddels lijkt internetdaten iets meer geaccepteerd te worden. Ik ken mannen en vrouwen van alle leeftijden die een partner via internet hebben gevonden.
Vindt u het kunnen? En zou u het aandurven? Of bent u zelfs een van die mensen die getrouwd is na een internetdate? Ik ben heel benieuwd!
PS. Als u dit leest, bevind ik me, met mijn internetdate, in de Spaanse hitte. Ik probeer vanaf daar te reageren! En volgende week…is Wieke er weer.
Justitie verspreidde een filmpje op Hyves, waarin Russische cybercriminelen op zoek gaan naar iemand. Dat blijk jij te zijn, inclusief foto, leeftijd, woonplaats en de foto’s van je vrienden. Binnen een paar seconden hebben ze je hele hebben en houwen te pakken. De vraag is: hoe ver ga je met het prijsgeven van je privéleven?
Diensten die het delen van privacygevoelige informatie in de hand werken, worden alleen maar populairder. Neem bijvoorbeeld Twitter, de hype van dit jaar. Honderdduizenden Nederlanders vertellen daar in korte berichtjes wat ze aan het doen zijn; een soort sms naar alle mensen die op jouw berichtjes geabonneerd zijn. Als je dan zegt dat je op terras X zit, dan weten alle mensen die jou volgen dat.
Ook ik maak me schuldig aan het verspreiden van misschien iets te privacygevoelige informatie. Ik heb al heel lang mijn weblog, maar daar heb ik mijn privacy altijd goed beschermd. Nu twitter ik sinds een tijdje ook. En zo kwam het onlangs voor dat ik bezoek kreeg van een ongenode gast, omdat ik had geschreven in welk café ik was. Hij vond het uitermate grappig om me daar op te zoeken en vervolgens niet meer weg te gaan. Hoewel hij verschrikkelijk was, was het toch een beetje mijn eigen schuld. En stel nou dat hij een inbreker zou zijn? Dan weet hij precies wanneer ik op vakantie ben. Of wanneer ik een paar uur boodschappen aan het doen ben.
Natuurlijk geef ik via Twitter of andere sociale netwerken geen rekeningnummers, telefoonnummers of adressen door. Maar op basis van de informatie die ik wel geef, kun je ook een leuk eindje komen. Juist daar ligt een gevaar. Door de plotselinge komst van die ongenode gast werd ik daar weer even goed op gewezen.
Niet alleen op Hyves en Twitter deel je informatie. Hoe gaat u om met privacy op internet? En, nog ingewikkelder, lijkt me: hoe voedt u kinderen hierin op?
Zeer goed zelfs. Maar helaas. Als ik de kranten lees, duurt dat nog maar even. Het einde der tijden komt er namelijk aan. Als de kinderen weer naar school gaan, als we met z’n allen weer terug zijn van vakantie. Dan gaat het gebeuren.
Vanaf september coming in a theatre near you, the movie we’ve all been waiting for: Het Najaar. De megablockbuster kent twee verhaallijnen die op indrukwekkende manier met elkaar vervlochten zijn: de Mexicaanse griep en de economische crisis. Van beide plots kregen we al maandenlang voorfilmpjes te zien. En werd er druk gespeculeerd over hoe ze er nou in het echt uit zouden zien.
Nog steeds is het afwachten, maar de contouren tekenen zich af. Inmiddels ken ik iemand met de Mexicaanse griep! Opgelopen in Tsjechië, ermee naar Duitsland gereden, waar hij de diagnose hoorde in een ziekenhuis. Zijn vliegtuig vertrok een dag later, dus hij wilde de luchtvaartmaatschappij al bellen om zijn vlucht te annuleren – maar nee hoor, dat vonden de artsen niet nodig. Hij mocht gewoon vliegen. Blijkbaar zijn we inmiddels al in het stadium dat het niet zo veel meer uitmaakt. Het Najaar komt eraan. Er valt niks tegen te ondernemen.
Ook de economische crisis rukt op naar de gewone man. Veel van mijn mede-freelancers merken dat de opdrachten teruglopen. Lichte paniek in de sector is reeds ontstaan. In mijn vriendengroep zijn de eerste ontslagen gevallen. Zelf was ik vorige week bijna mijn grootste opdrachtgever kwijt, maar ik heb even respijt gekregen. In ieder geval tot 1 september. En laat dat nu juist de dag zijn dat volgens die kranten Het Najaar in première gaat.
Dat Het Najaar er komt, is onvermijdelijk. Maar niemand heeft nog verteld in welk genre we het moeten zoeken. Wat denkt u? Wordt Het Najaar een thriller, een familiefilm, een komedie of toch een bloedstollende horror? Of wordt het zo’n ouderwetse Nederlandse film, met kneuterige maar wel sympathieke acteurs, die je kent van tv en van die ene reclame, met een verhaaltje met een beetje suspense en flink wat ietwat genante humor? Kunnen we tijdens de film gewoon even gaan plassen, of is geen redden meer aan? Of is het zo’n film waarvan je enorm veel had verwacht, en die dan eigenlijk vooral heel erg tegenvalt?
Ik ben opgegroeid met het idee dat stemmen bijna een plicht is. Geen laffe excuses dat het ‘toch geen zin heeft’. Donderdag ga ik dus zeker stemmen (en ik hoop u ook), ik heb alleen nog geen flauw benul wie mijn stem krijgt.
Ja, ik heb de stemwijzer gedaan. Maar wat zegt dat nou precies? De stellingen zijn of heel ver van mijn bed, of staan open voor discussie. Ja, ik wil dat – maar het hangt ervan af hoe dat dan gebeurt. Nee, ik ben tegen dit – althans, dat hangt er maar net van af. Nog erger: bij sommige stellingen heb ik werkelijk geen idee.
Ik ben zo’n poldermodel dat als GroenLinks iets aan me uitlegt, ik denk: daar zit wat in. Om vervolgens, als de VVD me iets totaal anders vertelt, te denken: o ja, dat is ook wel logisch. Hoe moet je ooit tot een stembesluit komen als je zo te beïnvloeden bent?
Gelukkig heeft de stemwijzer nu (en dat is volgens mij nieuw) ingevoerd dat je kunt bekijken hoe de verschillende partijen over een stelling denken. Hun meningen komen per stelling onder elkaar te staan. Dat werkt erg goed – je kunt eerst zelf nadenken en daarna zie je de verschillende standpunten van de partijen naar jouw keuze op een rij. Niet dat ik nu wel weet op welke partij ik ga stemmen, maar ik ga het de komende dagen wel met mijn omgeving over de stellingen hebben. Kijken of ik er voor donderdag achterkom wie mijn stem krijgt!
En u? Gaat u stemmen en weet u al op welke partij? En zo ja, kunt u me misschien vertellen waarom? Misschien zijn hier nog wat zieltjes te winnen.
Op mijn eigen weblog had ik geschreven dat ik tegenwoordig, als ik op stedenreis ga, een appartement van een particulier huur in plaats van een hotelkamer. Dat is zo veel leuker: je ervaart de stad meer als bewoner omdat je niet tussen andere toeristen zit, maar tussen andere bewoners. Je bent zelfstandiger en hebt niet te maken met schoonmakers, kleine kamers en altijd uit eten moeten. Bovendien zul je boodschappen moeten doen bij de plaatselijke supermarkt – altijd een leuke ervaring waardoor je het land en de cultuur beter leert kennen.
Naar aanleiding van dat stukje kreeg ik de vraag van een Groningse jonge vrouw of ik wel eens aan huizenruil had gedaan. Dat had ik niet, maar wat niet was, kon worden geregeld. Zo kwam het dat ik dit weekend in haar bed sliep, en zij in het mijne. Spannend!
De reacties in mijn omgeving op deze spontane huizenruil waren heel wisselend. Sommige mensen bleken het al jaren te doen, via internet op sites zoals www.homeexchange.com. Ze hadden de hele wereld gezien en de hele wereld in hun eigen huis ontvangen. Die site is geweldig! Als je ziet waar je in ruil voor je eigen huis allemaal ter wereld kunt zitten, breng je zo uren op die site door (wat al een vakantie is op zich). Een loft in New York City? Ja hoor. Een huis met een tuin van 500m2 op 20 kilometer van Melbourne? Geen probleem. Je krijgt er ook een zwembad bij, in ruil voor het beschikbaar stellen van je eigen huis, als er ruimte is voor twee kinderen. Beter wordt het niet, toch? En internet maakt dit ruilen makkelijker dan ooit.
Andere mensen bleken het volslagen idioot te vinden dat ik mijn huis zomaar opgaf aan wildvreemden. Ze lichten je natuurlijk op en wonen dan je huis uit! Ik zelf geloof echt niet dat het mis kan gaan. Volgens mij ruilt iedereen met dezelfde insteek: elkaar een fijne vakantie bezorgen. Je gedraagt je in het vreemde huis zoals je het ook thuis zou doen. Van tevoren maak je goede afspraken.
Onze eerste huizenruil bleek zeer de moeite waard en zeker voor herhaling vatbaar. Wij troffen bij thuiskomst na het weekend Groningen zelfs een volle koelkast aan en een prachtige bos bloemen op tafel. En een misschien nog wel netter huis dan wij hadden achtergelaten. Maar of zij daar ook zo over denken… wij kwamen er bij thuiskomst achter dat we hun sleutels nog aan onze bos hadden hangen. Ai.
Borden naar de keuken brengen, karaf water opnieuw vullen, wijn bijschenken. De mannen? Die blijven zitten. En niemand zegt er iets van. Want dit is normaal. “Had dat dan even gezegd”, zegt mijn vriend als ik er na afloop tegen hem over begin.
Zo gaat dat altijd. Afgelopen kerst heb ik het onderwerp voor het eerst ter sprake gebracht. Aan tafel zaten zes mannen en drie vrouwen. De drie vrouwen waren continu aan het rennen. Borden opstapelen, in de keuken staan, opdienen, afhalen, tussendoor nieuwe borden klaarzetten, afwasmachine inruimen en aanzetten, glazen bijvullen, water pakken, eten koken, netjes uitserveren, vragen of iemand nog iets nodig had, etc. De hele godganse kerstavond waren de drie vrouwen aan het rennen voor de zes mannen die alleen opstonden als ze naar de wc moesten.
“Had dat dan even gezegd”, zei mijn vriend ook toen, nadat ik op de terugweg riep dat ik het niet normaal vond. Maar hij is toch niet blind? Hij ziet toch dat die vrouwen zich staan uit te sloven? Maar hij blijkt dat dus geen moment gemerkt te hebben.
Volgens mij ben ik niet exemplarisch voor de vrouw in het algemeen. Want die andere vrouwen, die maar zorgen en rennen en de hele avond bezig zijn met het de mannen naar hun zin maken, lijken het niet zo erg te vinden.
Ik vind het ergerlijk om verschillende redenen. Ten eerste: omdat ik ook liever wil blijven zitten. Ten tweede: omdat ik het irritant vind dat de mannen zo goed Oost-Indisch blind kunnen zijn en ik niet. Ten derde omdat ik een vrouw ben. Als ik blijf zitten, word ik daarop namelijk aangesproken. Van een vrouw wordt meehelpen verwacht. Als een man blijft zitten vindt iedereen het normaal. Ten vierde omdat de andere vrouwen dit in stand houden.
Waarom houden vrouwen dit met z’n allen in stand? Vinden jullie het gewoon niet erg om je uit te sloven of is er een andere reden? En geloven jullie dat mannen het gewoon niet zien?
