Thema van de Boekenweek
Het thema CURRICULUM VITAE – Geschreven portretten zegt het al, de Boekenweek 2011 draait om mensen met een verhaal. Mensen van vlees en bloed die we bewonderen of verafschuwen. Binnen het thema vallen een hele hoop boeken; van journalistiek tot literair en van non-fictie tot fictie.

Speciale uitgaven en het boekenweekgeschenk
Speciaal voor de Boekenweek zijn er een aantal boeken opnieuw verschenen in speciale uitgaven en er is uiteraard een Boekenweekgeschenk. De Kraai geschreven door Kader Abdolah ontvang je gratis wanneer je voor €12,50 aan Nederlandse boeken koopt bij de boekhandel of als je lid wordt van de bibliotheek. [rectangle]

Adriaan Mole, een Engelse puber
Een van de boeken die in een speciale Boekenweek-uitgave is verschenen is het boek Het geheime dagboek van Adriaan Mole 13 ¾ jaar geschreven door Sue Townsend. Het boek gaat over Adriaan Mole, een puber van 13 ¾ jaar oud die is geboren in Leicester, Engeland.

Herkenbare situaties
Hoewel het boek in eerste instantie geschreven was voor andere pubers als boek van herkenning, is het boek nu juist leuker voor volwassenen. De eerste uitgave stamt uit 1982 en dus zijn veel situaties leuker om te lezen voor mensen die voor die tijd zijn geboren.

Intellectueel en dichter Adriaan Mole
Adriaan Mole is een piekeraar, hij gaat gebukt onder de lasten van het leven. Pukkels, lichaamsdelen die zich maar niet koest willen houden, scheuren in het huwelijk van zijn ouders, zijn slonzige moeder, zijn werkeloze vader en een irritante hond. En niemand ziet dat hij intellectueel en dichter is. Dit bizarre boek gaat over de dramatiek van een dertienjarige puber. Gek genoeg is dit boek niet alleen voor jongeren, maar ook leuk voor volwassenen om te lezen.

Schrijfster Sue Townsend
Sue Townsend is een fenomeen in Engeland. Over Adriaan Mole schreef ze zeven boeken en daarnaast schreef ze diverse romans. Ze woont en werkt nog altijd in Leicester, waar ook het leven van Adriaan Mole zich afspeelt.

Hou de komende dagen ook het twitter- en facebookaccount van Libelle in de gaten, want ook daar geven wij boeken weg!

Eentje die de kantjes ervan af loopt, te laat thuiskomt, de vloer met je aanveegt op basis van iets wat toch wel naar De Waarheid riekt, maar wat geen mens buiten je gezin ooit tegen je zou durven zeggen. Zo’n kind. Een echte UITDAGING dus.

Mijn buurvrouw heeft er wél een. Een schattig meisje van twaalf dat met veels te oude vriendjes langs de straten zwerft en binnenshuis maar niet wil deugen. De eerstvolgende keer dat ik mijn buurvrouw tegenkom, geef ik haar mijn Libelle nummer 37. Helemaal gratis.[rectangle]

En die is goud waard hoor. Wat ik wel jammer vind, is dat dit artikel niet op de cover vermeld staat. Maar lieve moeders en vooral ook vaders: lees dit artikel. Je wordt er vrolijk van. Geweldig, zo’n ‘kind’ in huis. Van probleem naar uitdaging.

Zo lees je bijvoorbeeld dat een puber méér moet slapen om al die groei door te kunnen maken, maar dat zijn slaapritme al op de volwassen stand staat, dus evengoed laat naar bed wil. Gevolg: moe op school en nog lamlendiger dan anders. Dit hebben ze elders in de wereld opgelost door de school later te laten beginnen en wat blijkt: daar doen de pubers het een stuk beter.

Meer puberwetenschap (en een lijstje boeken) op pagina 72: ‘Hoe overleef ik mijn puber’ van psycholoog Vincent Duindam. Bottomline is volgens mij: begrijpen, loslaten en grenzen stellen. Mmm. Maar geldt dat niet als gebruiksaanwijzing voor het hele leven? 

Anna Gevers
Eindredacteur

Sag Harbor is zo’n typisch Amerikaans kustplaatsje, waar welgestelde families uit New York hun zomervakanties doorbrengen. De zelf uit New York afkomstige auteur Colson Whitehead voert als hoofdpersoon de vijftienjarige Benji op. Zijn ouders zijn nog aan het werk in de stad dus heeft hij het vakantiehuis een week lang alleen voor zichzelf. [rectangle]

Wat klinkt als het uitkomen van de droom van elke puber blijkt lang nog niet zo makkelijk. Als zwarte familie in het overwegend witte Sag Harbor valt Benji ontzettend op. Haarscherp roept Whitehead een wereld op van een zomer in de jaren tachtig, waarin de dagen eindeloos zijn, de warmte overheersend en waarin   niets hoeft. ‘Wij waren het Cosby-gezin in een wit vakantieoord,’ vertelt Colson Whitehead, wiens eigen jeugdherinneringen aanleiding vormden tot deze roman.

Over de auteur
Colson Whitehead (1970 debuteerde met De intuïtionist (1999) dat op de shortlist van de PEN/Hemingway award terecht kwam. John Henry Days (2001) werd bekroond met de Young Lions Award en stond op de shortlist van de Pulitzer Prize. Apex is een pleister op de wonde (2006) werd door o.a. de New York Times tot de beste boeken van het jaar gerekend.

The New York Times over Sag Harbor:
‘Sag Harbor gaat eigenlijk vooral over de hilarische verwikkelingen rond Benji’s volwassen worden. Whitehead beschrijft dit zo vermakelijk dat het de grootste aantrekkingskracht van het boek vormt.’ – The New York Ttimes

Time Magazine over Sag Harbor:
‘De lol zit hem vooral in de manier waarop Whitehead alle herinneringen tot in de liefdevolle details neerzet.’- Time magazine

Voorpublicatie
Wilt u alvast voorgenieten van deze zinderende roman? Lees hier dan alvast de eerste twintig pagina’s.

Sag Harbor – Colson Whitehead, Uitgeverij Contact
ISBN 9789025429676, prijs € 29,95
Verschijningsdatum: 29 juni 2009

U kunt Sag Harbor hier bestellen.

Al snel verandert Maria in een onhandelbare puber. Lucie dringt niet meer tot haar dochter door en komt er maar niet achter wat er met haar aan de hand is. De waarheid gaat dan ook ieders voorstellingsvermogen te boven.

Manou heeft Maria veranderd in een willoze marionet die alles doet wat hij zegt. Als een betrouwbare teddybeer dringt Manou binnen in Lucies gezin om de hecht band tussen moeder en dochter te verbreken. Als hij dat voor elkaar heeft, zal hij Maria helemaal in zijn macht hebben.

Lange tijd beseft Lucie niet dat ze leeft in het toneelstuk dat Manou regisseert. Wanneer ze stukje bij beetje ontdekt wat er gaande is met haar dochter, dringt langzaam tot haar door wat zij moet doen. Ze zal met Manou moeten strijden om het vertrouwen van haar dochter, voor het te laat is.



Lucie Mosterd is de moeder van Maria Mosterd, de schrijfster van het aangrijpende ‘Echte mannen eten geen kaas’, waarvan inmiddels 160.000 exemplaren zijn verkocht. Eén ding is zeker: haar schrijftalent heeft Maria niet van een vreemde. ‘Ik stond laatst voor een poppenkraam’ is het bloedstollende verslag van de strijd van een moeder om het leven van haar dochter.



Ik stond laatst voor een poppenkraam – Lucie Mosterd, Uitgeverij Van Gennep
ISBN 9789055159932, Prijs € 14,95, Genre literaire non-fictie, Soort paperback
Verschijningsdatum februari 2009

U kunt Ik stond laatst voor een poppenkraam hier bestellen.

[rectangle]

Terwijl al mijn vrienden de afslag volwassenheid één voor één hebben genomen, lijkt het alsof ik ‘m gemist heb. Niet dat ik nog ergens met een rugzak door India zwerf of de student uithang op plekken waar ik allang niet meer thuishoor, maar toch… diep van binnen kan ik de veranderingen niet aan. Het gaat me te snel. De relaties die standhouden, de huwelijken, de zwangeren, de ‘we-hebben-nu-geld-voor-een-echt-huis’-verhalen, baby’s die niet voor altijd baby blijven maar 2, 3, 4 jaar worden…

Hoewel ik het ook allemaal wil en soms zelfs al doe (compleet met huizen en babypraat), heb ik ergens het idee gehad dat het niet ‘echt’ was. Dat ik het speelde. En misschien heb ik onbewust wel gedacht dat de rest het ook speelde. Dat we met z’n allen deden alsof we volwassen waren, maar dat we diep van binnen wel wisten dat het onzin was. Nu dat niet zo blijkt te zijn, moet ik toch wel even slikken.

Hap, slik, weg jeugd. Ik moet dus af van die typische pubergedachten als: ‘ik ga het echt heel anders doen dan mijn ouders. Voor mij geen 9 tot 5 leven, geen caravan, twee katten en pianoles’, want het begint er aardig op te lijken dat ik niet zo afwijk. Dat ik net als iedereen, dus gewoon doorsnee en daarmee waarschijnlijk volwassen ben. Of moet worden. Maar waarom voel ik dan toch nog steeds die strijd van binnen? Ik heb nu al heimwee naar die tijd tussen mijn 18e en 24e toen ik alles kon doen wat ik wilde, door niemand beperkt of gebonden en capriolen kon uithalen waar mensen om lachten en die nu een beetje triestig zouden zijn. Poeh, ik moet omkeren, terugrijden en zorgen dat ik die afslag volwassenheid vind, want in mijn eentje op deze jeugdige weg blijven… nee, dat lijkt me ook niks!