Terwijl al mijn vrienden de afslag volwassenheid één voor één hebben genomen, lijkt het alsof ik ‘m gemist heb. Niet dat ik nog ergens met een rugzak door India zwerf of de student uithang op plekken waar ik allang niet meer thuishoor, maar toch… diep van binnen kan ik de veranderingen niet aan. Het gaat me te snel. De relaties die standhouden, de huwelijken, de zwangeren, de ‘we-hebben-nu-geld-voor-een-echt-huis’-verhalen, baby’s die niet voor altijd baby blijven maar 2, 3, 4 jaar worden…

Hoewel ik het ook allemaal wil en soms zelfs al doe (compleet met huizen en babypraat), heb ik ergens het idee gehad dat het niet ‘echt’ was. Dat ik het speelde. En misschien heb ik onbewust wel gedacht dat de rest het ook speelde. Dat we met z’n allen deden alsof we volwassen waren, maar dat we diep van binnen wel wisten dat het onzin was. Nu dat niet zo blijkt te zijn, moet ik toch wel even slikken.

Hap, slik, weg jeugd. Ik moet dus af van die typische pubergedachten als: ‘ik ga het echt heel anders doen dan mijn ouders. Voor mij geen 9 tot 5 leven, geen caravan, twee katten en pianoles’, want het begint er aardig op te lijken dat ik niet zo afwijk. Dat ik net als iedereen, dus gewoon doorsnee en daarmee waarschijnlijk volwassen ben. Of moet worden. Maar waarom voel ik dan toch nog steeds die strijd van binnen? Ik heb nu al heimwee naar die tijd tussen mijn 18e en 24e toen ik alles kon doen wat ik wilde, door niemand beperkt of gebonden en capriolen kon uithalen waar mensen om lachten en die nu een beetje triestig zouden zijn. Poeh, ik moet omkeren, terugrijden en zorgen dat ik die afslag volwassenheid vind, want in mijn eentje op deze jeugdige weg blijven… nee, dat lijkt me ook niks!