Vandaag mag ik mijn blog voor Libelle schrijven. Ik heb allerlei onderwerpen de revue laten passeren, maar eigenlijk is er voor mij maar een onderwerp dat vandaag past: de winter! Ik ben helemaal niet zo dol op de winter hoor, heb het bijna altijd koud, m’n huid word droog en trekkerig, ik ben te moe (lees lui) om onder mijn dekentje vandaan te kruipen en ik verlang gedurende de wintermaanden alleen maar naar de lente.

Tot het moment dat er wordt gesproken over sneeuw en ijs. Dat vind ik me leuk! Niet om me van huis en naar mijn werk te (laten) vervoeren – daar heeft bijna iedereen last van, maar in en om het huis vertoeven, is fantastisch!

Het hele weekend heb ik samen met mijn vriend en kindjes genoten van het winterweer. Wat was het mooi, die besneeuwde bomen in de zon. De kindjes op de slee met snotneusjes en rode wangetjes. Ze vonden het geweldig, en wij ook. Daarna hebben we onszelf en de oudste nog even op de schaats gezet. Ondanks dat hij er nauwelijks op vooruit kwam, had hij de grootste lol. Ook wij hebben onze kunstjes zonder ongelukken vertoond. Veel buurkindjes waren ook buiten met hun ouders, dus het was heel gezellig op het ijs. Tussen het schaatsen en sleeën door was er natuurlijk ook tijd voor een warm glühweintje. Kortom, het was koud, maar fijn en gezellig!

Nu zit ik weer lekker warm in Hoofddorp en mag ik weer verder met het maken van Libelle. Ik ben bezig met het modenummer. Heerlijk al die frisse kleuren, dunne stofjes en bloemenpatronen. Laat de lente maar komen, dat seizoen vind ik toch het allerleukst!

Sonja Trompert,
Libelle Vormgeving

Het kleine doosje met gesprekstarters ligt op de salontafel van mijn vriendin. Terwijl zij  in de keuken thee inschenkt, doe ik alsof ik een vraag oplees uit het doosje “Welk verjaardagscadeau had je nooit willen krijgen?”  Meteen komt het het antwoord dat ik al verwachtte: “Dat doosje wat je nu in je handen hebt!”.

Toch blijven we een beetje rommelen met die kaartjes en ik krijg uiteraard een vraag van haar terug “Welke periode van je leven zou je willen overdoen?” Oei… mooie momenten van mijn leven schieten als een film voorbij. Mijn veilige jeugd bij mijn ouders, de gezellige klas op de middelbare school, de eerste zoen van mijn liefje, de geboorte van mijn twee zonen… alles is zo mooi. Maar de periode die ik echt nog wel een keer zou willen meemaken, is mijn stageperiode in Londen. Mijn vriendin die deze periode van mijn leven gemist heeft, luistert aandachtig naar mijn verhaal.

Ik was een jaar of achttien, volgde een bloemistenopleiding en kreeg de kans om stage te lopen bij een zeer exclusieve bloemenwinkel in Londen. Ik maakte gigantische bloemwerken voor grootse bruiloften (die soms dagenlang duurde), mocht mee naar de opbouw van grote tentoonstellingen (zoals Chelsea), creëerde extreme etalages met mijn collega’s en we maakte soms wel zestig bloemstukken voor één uitvaart. En als klap op de vuurpijl werkte ik aan meerdere opdrachten voor het Britse koninklijk huis. Ondertussen ontdekte ik de wereldstad: ik was een achttien jaar en voelde me daar als een vis in het water.  

Terugkijkend, kan ik niet zeggen dat het het mooiste moment in mijn leven was. Dat zeker niet. Maar toen ik eenmaal thuiskwam, kon ik het niet laten om toch nog even door te lopen naar de zolder om in de fotoboeken te bladeren.

Martine Hoving
Libelle informatiecentrum

Het jaar van de Draak
Gisteren is het jaar van de Draak begonnen. Het jaar van de Draak brengt succes, voorspoed, energie, verandering en geluk! Kijk, daar word ik blij van, ondanks onheilspellend nieuws brengt komend (Chinees) jaar ons allen voorspoed en geluk. Laten we afspreken deze vibe vast te houden.  Ik ben het in ieder geval vast van plan.

Dus ga ik dagelijks met veel plezier naar kantoor, alwaar we de Libelle Zomerweek organiseren. Op het ene bureau ligt een testexemplaar van de verrassingstas, boven een ander bureau hangt een rode lampion, we drinken Chinese thee en eten fortune cookies. Zijn druk bezig met het bedenken en regelen van workshops, zijn we natuurlijk in gesprek met heel leuke merken en winkeltjes die ook op de Libelle Zomerweek zullen zijn. Eind februari start de voorverkoop van de kaarten, met die voorbereidingen is weer een andere collega heel druk. En, niet te vergeten, over ruim twee maanden slaan we de eerste paal in het Almeerderstrand.

Dit jaar is het thema van de Libelle Zomerweek Chinatown en met het Events-team zijn we alweer druk met de organisatie van de Libelle Zomerweek. De draak is onze mascotte.
En dat is heel fijn, want de karaktereigenschappen van de draak zijn
- enthousiast (dat zijn wij ook, het wordt weer heel erg leuk)
- onweerstaanbaar (klopt, het Almeerderstrand wordt omgetoverd in Chinatown; gaat u mee op reis?)
- trots en levendig (heel erg trots zijn we, u zult straks in mei zien waarom)
- krachtig
- inspirerend (behoeft geen aanvulling, toch?!)
- succesvol (de programmering voor in de Libelle Hoofdtent begint vorm te krijgen – u zult zien dat we weer vele politici en artiesten hebben weten te strikken.

Ik heb er weer heel veel zin in en hoop u van 7-13 mei te zien: een dagje Azië in Almere.
Tot dan!

Danielle van Wessem
Projectmanager Libelle Zomerweek [rectangle]

Zo stond ik er ruim twee jaar geleden ook voor. 37 jaar en na een aantal vaste relaties een hele tijd alleen. Alle goedbedoelde adviezen en opmerkingen van vrienden, familie en collega’s waar je niks meer mee kan. En dan al die zoetsappige verhalen van anderen die wel de liefde van hun leven hebben gevonden. Zo werkt het blijkbaar niet bij jou. Je WEET dat je niet moet zoeken naar die man, maar ga dat maar eens loslaten!

Opeens ben je het zat. Zat om in de slachtofferrol te zitten. Zat om iets te zoeken wat je toch niet zal vinden. Je besluit er inderdaad het beste van te maken. Je hebt tenslotte nog een heel groot deel van je leven voor je. Je besluit je te concentreren op wat je wèl hebt. Lieve vrienden (prachtige vrienden!), familie, poeslieve katjes, die er altijd voor je zijn, ook als je verdrietig bent. Je hebt een goede baan, verdient je geld en kan heel goed voor jezelf zorgen, wees daar trots op! 

Het lukte me al deze gedachten nu ook echt te geloven èn te voelen. Ik kwam langzaamaan weer beter in mijn vel te zitten. Ik wachtte niet meer op leuke momenten, ik creëerde ze zelf. 

Zo ging ik naar Thailand met een groepsreis. Met mensen die in het zelfde schuitje zitten, alleengaanden dus. En ja, heel cliché, daar gebeurde wat ik al die tijd had gehoopt en ein-de-lijk had losgelaten. Daar stond hij, verscholen achter onze lachbuien en fijne momenten van elkaar aanvoelen alsof je elkaar al jaren kent, ‘Mister Right’. 

Op het balkon van het hotel in Hua Hin verklaarde hij mij de liefde…

Inmiddels wonen we alweer bijna twee jaar samen mèt mijn lieve katjes erbij. Soms moet ik nog huilen, tranen van geluk, dat wij elkaar gevonden hebben!

Lieve anonieme vrouw in Libelle 5, ik wens jou dit ook toe. Van ganser harte! 

En vergeef me mijn zoetsappige verhaal…

Sandra Liesker, Vormgever

Best vaak heb ik achter een piano wat klanken geproduceerd, en ben er maar weer mee opgehouden toen er toch niet uitkwam wat ik in mijn hoofd had. Daarbij waren piano’s qua prijs sowieso een brug te ver. Verschrikkelijk duur dus.

Maar via Marktplaats blijkt dat erg mee te vallen. Dat is al langer zo, maar ik heb er gewoon nooit aan gedacht dat het iets voor mij zou zijn. En nu ben ik dan bezig om zonder haperen alle toetsen achter elkaar aan te slaan. Ik hoef geen Bach te produceren of mooie affe dingen helemaal perfect te laten horen. [rectangle]Niemand die zegt of verwacht dat het goed moet zijn. En het leuke is: mocht iemand zoiets in de toekomst ooit verlangen – en dat gaan ze niet doen, want dit soort dingen bedenk ja alleen maar in je eigen hoofd – maar mocht dat tóch het geval zijn dan weet ik dat dit genoeg is: die ene toets aanslaan en dan de volgende. Niks te hoeven of te kunnen, alleen die geluiden te horen, hard, zacht, langzaam, snel.

Anna Gevers, eindredactie

Als er dan weer wat staat, komt er een mailtje in onze inbox met als onderwerp: LIDL!! En dat staat dan voor Lekkers In De Lounge, jaja, we hebben er zelfs een afkorting voor.

Nu is het zelfs bij mij zover gekomen dat ik geen tussendoortjes meer meeneem omdat ik eigenlijk verwacht dat er wel weer iets staat. Inderdaad ja, verwend gedrag. De ene keer  staan er brownies, dan weer zelfgemaakte taartjes of cupcakes. Maar nu komen de pepernoten en de kerstkransjes al weer tevoorschijn, zelfs paaseitjes kwamen vorige week voorbij! (onze artdirector had haar kast leeggeruimd). [rectangle]Als je hier wilt afvallen, moet je wel erg sterk in je schoenen staan. Ik ben in ieder geval al snel over te halen (ook omdat ik vanuit mijn ooghoek altijd alles kan zien liggen).Vandaag hebben we weer een jarige, dus ik ga zo eerst maar eens even kijken wat voor lekkers ik nu weer neem bij de thee….

Marina van Dijk
Vormgeving Libelle

Vijf minuten later ben ik weer binnen, hij had hoge nood.

Ik laat Bobbie weer in de bench, ga mijn bed weer en val vrij snel weer in slaap. Half zes. Ik hoor Bobbie weer piepen. Inwendig vloek ik even en ga mijn bed uit. Weer laat ik Bobbie uit. Alleen denkt Bobbie nu: leuk, ik ben wakker. [rectangle]Na veel gemopper stop ik hem een half uur later weer in de bench. Nu val ik niet meteen in slaap. Na een uur hoor ik hem weer. Nu heel baldadig als protest voor zijn opsluiting alle kranten verscheuren. Ook hoor ik Roos, onze jongste, wakker worden en naar haar twee grote broers gaan. Mooi denk ik, die zijn dus wakker. Mijn oudste zoon Kay gaat Bobbie voor de derde keer deze morgen uitlaten. We zijn wakker. We gaan met z’n allen ontbijten, waarna mijn man naar de sportschool gaat om les te geven en ik een uur later met de twee jongens en Roos naar puppietraining ga. De twee andere meiden willen thuisblijven. Bobbie is op de training zeer gehoorzaam voor zijn doen. Zal het vroeg wakker worden toch zijn voordelen hebben? Na de training rijden we door naar het strand en genieten we van onze hond. Ja, hier doen we het voor. Ik ben het vroeg wakker worden alweer vergeten.

Als we na een verjaardagvisite en het naar bed toe brengen van de kinderen op de bank zitten, gaat niet alleen bij Bobbie maar ook bij mij het licht uit. Het is pas tien uur.

Caroline Alderden
Vormgever

‘Collega’s (formeel meervoud ‘collegae’) zijn personen die uitsluitend zijn verenigd om een gezamenlijk doel te bereiken, waarbij de capaciteiten van iedere collega om dit doel te bereiken, door de anderen worden gerespecteerd’

Hmm, klinkt niet echt heel gezellig, die Wikipedia-uitleg. Terwijl gezelligheid toch het allerleukste van collega’s is!

Niets leuker dan op maandagochtend te horen wat iedereen het weekend wel of niet heeft gedaan. Welke film je écht moet gaan zien, waar je zeker een keer moet gaan eten en wat zoon- of dochterlief nu weer heeft uitgespookt. [rectangle]Juist al deze kleine persoonlijke ‘dingetjes’ maken je collega’s tot meer dan collega’s. Bij Libelle is het gewoon één grote ‘familie’ waar we lief én leed, zowel privé als zakelijk, met elkaar delen. Geen collega is te beroerd om je ergens mee te helpen, je advies te geven, werk van je over te nemen als de tijd door je vingers glipt en er toch een deadline is. En dat voelt   heel erg vertrouwd. Net als Libelle zelf, eigenlijk…

Overal lees je over het ‘nieuwe werken’, wat veelal inhoudt dat je veel meer vanuit huis moet gaan werken. Ik mag het misschien niet hardop zeggen, maar ik moet er niet aan denken! 

Ja, er wordt hier ook keihard gewerkt, maar ook verschrikkelijk veel gelachen!

Marijke Puts
Projectredacteur Libelle

Buuf: “Goh werk je bij Libelle? Interessant! En wat doe je daar al zoal?”
Ik: “Ik werk op de projectredactie. Daar doe je eigenlijk allemaal werk dat niet meteen met het weekblad te maken heeft. We maken specials, extra uitgaven, organiseren de Libelle Zomerweek.”
Buuf – heel belangstellend -: “Aha. En waar ben je op dit moment mee bezig?” [rectangle]
Ik: “Uhm… met een geheim project, waar ik nog niets over mag zeggen.”
Buuf – ze is een vasthoudend type -: “Is het een nieuw blad?”
Ik: “Nee, dat niet. Het is iets héél anders dan een tijdschrift.”
Buuf – ze weet van geen ophouden -: “Is het dan een evenement? Zoiets als de Zomerweken?” (Mensen die niet iedere week Libelle lezen, hebben het altijd over zomerWEKEN omdat ze zich niet kunnen voorstellen dat al die activiteiten die we organiseren allemaal in één (!) week passen).
Ik – inmiddels voelt het alsof in de verhoorbank zit -: “Nee ook niet helemaal. ’t Is echt iets anders. Maar ik kan er verder nog niets over zeggen.”
Buuf – een beetje gepikeerd -: “O, nou ja, succes maar dan.”

En zo valt een gesprek dood over de interessantste baan van Nederland, puur omdat ik nog niets mag zeggen. Want écht, we zijn bij Libelle (behalve met alle vertrouwde dingen) bezig met iets totaal nieuws en anders. En het gaat héél leuk worden, en mooi, en spannend, en we zijn héél benieuwd naar uw reactie.
Maar we moeten nog even wachten, anderhalve maand om precies te zijn. Dan gaan we los en kunt u er niet meer omheen. En dan bel ik bij de buuf aan (en bij al die andere mensen die ik de afgelopen maanden met smoesjes en slinkse ontwijkingen op afstand hield) en schreeuw ik uit waarmee ik bezig was en ben.
Ik verheug me er nu al op!

Margreet Botter
Projectredactie

Elke outfit wordt zorgvuldig gestyled met een bijpassend paar sokken. “Sokken zijn je visitekaartje”, zegt hij. René bekijkt zijn sokken met een loep. Het materiaal, de kleur en het motief: alles moet kloppen bij de gekozen outfit.

Een sokkenfreak dus, maar ik schrok me pas echt kapot toen hij op een dag thuiskwam met de mededeling, “Ik heb een winkel gehuurd in de Runstraat (de 9 straatjes in Amsterdam) en ik ga een sokkenwinkel voor heren openen.” Ik moest even gaan zitten en viel zelf bijna van mijn sokken. Hoe gaat de winkel heten, vroeg ik? “Mensocks.nl,” zei hij triomfantelijk “en nu ga ik alle mannen in Nederland overtuigen van de grote waarde van sokken.” [rectangle]
Ik wist dat hij dit zag als zijn kans om zijn hobby in de praktijk te gaan brengen. Het gevolg is wel dat het nu sokken regent bij mij thuis want elke dag weer neemt hij een nieuwe collectie sokken mee. Tja, je zult het maar hebben, een man met een ‘tik’, maar desondanks is hij wel een lieve beer op sokken! 

Alice Luttik
Libelle Zomerweek

Je kunt dan opeens besluiten om alleen maar rode M&M’s te eten of pas op te treden als je kleedkamer is gevuld met twaalf doosjes met aardbeien, acht spiegels ter grootte van jezelf, een springtouw, Yorkshire thee, biologische groene thee en luchtverfrisser met vanillegeur (Madonna).

Op de redactie werken we wekelijks met sterren. Gelukkig doet 99% van de bekende mensen niet moeilijk. Ze willen graag met Libelle praten en van wensenlijsten moeten ze niets weten. Het is wel altijd een gepuzzel om in hun volle agenda een afspraak te maken. Maar als we de ster in kwestie spreken, blijken het hele gezellige mensen te zijn. [rectangle]

Zo ook Roeland Fernhout. Femke ontmoette hem in een gezellig Amsterdam kroegje. Hoewel deze bekende acteur zijn privéleven liever buiten de schijnwerpers houdt, was hij toch verrassend openhartig. En toen Femke later nog wat extra vragen had, kon ze hem zelfs bellen. Kijk, dat is nog eens prettig samenwerken.

Hopelijk blijft dat hysterische gedoe ons bespaard. Mochten we een keer een eisenpakket ontvangen, deel ik dat graag met u.

Barbara Ruijgrok
Reportage-redacteur Libelle

De volgende dagen waren ook nog prima te doen. We waren op bezoek bij familie in Engeland en de uitverkoop in Londen was weer erg fijn. En in tegenstelling tot onze heenvlucht, was onze terugvlucht uit Londen niet geannuleerd.

Maar nu zit ik thuis met een zieke zoon, een lege koelkast, een volle agenda, een haperende thermostaat, een uitpuilende wasmand en een ingesneeuwde auto. De realiteit van alledag heeft in volle hevigheid toegeslagen.

Gelukkig heb ik begripvolle collega’s en een baan waarbij ik thuis kan werken. Dat de koelkast leeg is maakt voor mijn zoon niets uit want hij wil toch niets eten en ik kom een heel eind met thee en verlepte kerstkransjes. En het voordeel van thuiswerken is dat je af en toe een wasje kunt draaien en de bodem van de wasmand dus weer in zicht komt. [rectangle]

Mijn zoon ligt met rode wangen op de bank een dvd’tje te kijken – Bugs Bunny als ik me niet vergis – terwijl ik de volle agenda te lijf ga met behulp van laptop en telefoon. Misschien krijgt de thermostaat het tegen het eind van de ochtend nog redelijk behaaglijk hier in huis en kan ik deze fleecedeken-toga eindelijk uit. Bovendien komt de zon er een beetje door dus met een beetje geluk is de auto zichzelf aan het ontdooien. Kortom, het komt vast wel weer goed met dit jaar. Maar de feestdagen lijken ineens heel ver weg…

Rachel Lancashire
Projectredactie

Na een tijdje word ik gewekt door mijn vader en hoor ik hakken op de trap. Ik kleed me aan en bij het ontbijt zie ik Carla twee minuutjes waarna ze in de auto stapt om de dag op de Libelle-redactie te beginnen.

Ik ben Tessel, de dochter van de man van Carla. We wonen met zijn zessen in huis en het is erg gezellig. Doordeweeks werkt Carla elke dag en op woensdag alleen in de ochtend. Als ik uit school kom en in mijn mailbox kijk, staat daar een mailtje te wachten waar een schattig diertje in staat. Carla krijgt die dagelijks van een collega en ze stuurt ze dan door naar mijn broer(tje)s, mijn zusje en mij.[rectangle]

Soms stuurt Carla ook een Engelse tekst over een leeuw en een beer die al jaren vrienden zijn en in een dierenopvanghuis met elkaar spelen; heel leuk! Aangezien mijn cijfer voor Engels niet het hoogst op mijn rapport is, mailen we ook in het Engels. Het resultaat: een 7,5!

’s Avonds als we gaan eten, vertelt Carla meestal hoe het ervoor staat bij Libelle. Momenteel is zij erg druk bezig met een nieuw computersysteem. En is ze weinig thuis. Gelukkig zijn er ook voordelen zoals een tombola, daar wordt bijvoorbeeld make-up voor een heel klein prijsje verkocht, alleen voor de Libelle-medewerkers. Dat betekent dat wij thuis een heel grote make-upvoorraad hebben!

Zo ziet het leven van iemand die bij een Libelle-medewerker woont eruit!

Tessel Groeneveld (13)
Stiefdochter van traffic-coördinator Carla Scholten

In de vier jaar die volgden, ontstond er een hechte vriendschap tussen mij en een groep klasgenoten en we deelden lief en leed.

Inmiddels zijn we ruim zeventien jaar verder en het contact is nog steeds even hecht. Helaas wonen we (nog) niet bij elkaar in de buurt en we leiden allemaal ons eigen drukke leven met gezin, werk en passies, maar we zien elkaar nog steeds om de maand. Gewoon even lekker uit eten met elkaar of bij iemand thuis een paar potten thee wegdrinken – zolang we maar kunnen bijkletsen!

Maar ja, die afspraak máken… dat is ons grootste probleem. De een heeft geen internetverbinding, de ander leest haar e-mail nooit en ik kan je vertellen dat er zelfs nog mensen zijn die geen mobieltje hebben. Dus zodra de geplande datum van onze nieuwe afspraak in zicht komt, begint het al met telefoontjes, sms’jes en mailtjes.

Gemiddeld wordt een afspraak zo’n drie keer verzet en er worden vaak twee verschillende locaties besproken. En dan hebben we het nog niet eens gehad over wel of geen eten! Soms is het net een slapstick, maar we hebben het er allemaal voor over. Zodra we weer met z’n allen aan tafel zitten, dan is het gezellig vanaf de eerste minuut en staat de wereld even stil. [rectangle]

Maar vanaf 2010 gaan we het anders doen. Volgende week organiseren we een brainstormavond en leggen we alle agenda’s bij elkaar. Alle afspraken tot en met juni worden inclusief tijd en locatie besproken en bepaald. Mocht iemand onverwacht verhinderd zijn, dan regelt deze persoon de héle afspraak-switch of dan is de persoon in kwestie er, hoe vervelend ook, gewoon niet bij. Voor de aankomende zeventien jaar ben ik er in ieder geval weer helemaal klaar voor, want ik hou zo veel van die lieve meiden!

Martine Hoving
Libelle informatiecentrum

Het meest geliefde cadeau van mijn dochtertje is dit jaar het kleurige inpakpapier. Dat zal volgend jaar wel anders zijn. Mijn gedachten gaan uit naar een artikel over Colombia.

Het verlanglijstje van de vele kindsoldaten daar bestaat uit veiligheid, onderwijs en gewoon zorgeloos samen spelen met hun vriendjes. Waarom laat Sinterklaas dit niet wereldwijd achter in iedere schoen? Ik ben voor!

Het stemt mij gelukkig dat er vele mensen zijn die zich bekommeren om het lot van deze kinderen. De afdeling humanitaire hulp van de Europese Commissie financiert bijvoorbeeld een project om te voorkomen dat jongeren zich onder dwang aansluiten bij gewapende troepen. [rectangle]

Een project in de buitenwijken van Bogota helpt hen terug te gaan naar school. Zij aan zij worden de kinderen door hun buurten gebracht zodat ze nooit alleen over straat hoeven.

De zestienjarige Catherine is enorm blij te kunnen meedoen met dit project. Ze is overdag bang om alleen over straat te gaan. Als deze school niet zou bestaan, zou ze zich geen raad weten.

Dankzij de Europese Commissie kunnen steeds meer kinderen gewoon kind blijven. Wat voor ons zo gewoon is, is daar een groot geschenk. Misschien moeten we hier wat vaker bij stilstaan?

Barbara Ruijgrok, Reportageredacteur

Het duurde nog bijna een half jaar, maar de tijd vloog voorbij en voordat ik het wist was het zover. Ik zou mijn idolen van Spandau Ballet voor het eerst live zien optreden in de Heineken Music Hall. Tijdens het concert gaven ze aan blij te zijn om na twintig jaar terug te zijn in Nederland.

20 jaar! Terwijl de zanger Tony Hadley dit zei, realiseerde ik mij dat ik toen zestien jaar was; vanaf een jaar of twaalf superfan maar niet in de gelegenheid om vanuit de Achterhoek naar het ‘verre’ westen te gaan. [rectangle]

True, Through the Barricades, Gold: alle bekende nummers kwamen voorbij en met die nummers veel herinneringen aan mijn middelbare schooltijd. Mijn zusje Sanne die gek werd van de muziek, het scoren van Hitkrant of Popfoto met de nieuwste leuke foto’s, het urenlang voor MTV zitten om weer eens clips te zien, het wegzwijmelen als we Steve Norman (Stevie…) de saxofonist in beeld kregen, het uitknippen van leuke plaatjes om in mijn agenda te plakken zodat je agenda zo dik als een goed boek werd en je je huiswerk niet meer kon opschrijven.

En toen was het concert klaar en stond ik weer met beide benen op de grond. Me realiserend dat ik gewoon 36 ben, Noor alweer twee jaar is en ik de leukste baan van de wereld heb!

Marije Ribbers
secretaresse Franska Stuy

PS. Ik begreep dat Spandau Ballet volgend jaar maart nog een keertje komt optreden.  Hmmm, misschien dat mijn zusje mee wil?

Ze luiden een nieuw seizoen in, een seizoen van gezellig samen binnen zijn, open haard en kaarsjes aan, spelletjes doen, mijn dochter kleurend aan tafel, mijn zoon spelend bij de vensterbank, mijn kleinste ventje enthousiast “paard!” en “eend!” roepend boven zijn dierenboek.

In het weekend gaan we naar het bos, want die kleuren! Een explosie van geel, rood en bruin, overal liggen takken, blaadjes, ‘helikoptertjes’, beukennootjes, kastanjes, kortom een walhalla voor verzamelgrage kinderen en moeders.

Mijn vriendin begrijpt helemaal níets van mijn voorliefde voor de herfst. Zij is een zomermens, kan uren buiten op het balkon zitten stomen in de zon. Ik ben na twee dagen zon alweer helemaal klaar. Die zon maakt me behalve warm en zweterig vooral heel onrustig: ik moet nog een was draaien, wil een boek lezen, wil het huis opruimen maar eigenlijk moet ik in de zon zitten. [rectangle]

Als de zon schijnt, is het in Nederland ZONDE om binnen te zitten. Je moet verplicht genieten van de zon en een gezond kleurtje krijgen. In de herfst hoef ik niets. Wil ik binnenblijven, dan is dat prima, wil ik naar buiten, dan is dat ook goed. Heerlijk.

En wat heerlijk toch dat we in Nederland al die seizoenen hebben. Zo komt iedereen wel ergens in het jaar aan zijn trekken en hebben we het hele jaar door iets om naar uit te kijken, om van te genieten of om over te klagen. Op naar de winter!

Ingrid Douma
Tekstredacteur

Om in de stemming te komen, organiseerde artdirector Cilla vorige week al een echt kerstdiner bij haar thuis. De kerstboom was opgetuigd, de open haard opgestookt en kerstmuziek opgezet. De champagne stond klaar toen we met de hele vormgeving (15 vrouwen, 1 man) bij haar binnenvielen.

Zo prachtig als de Libelle er iedere week uitziet, zo perfect gestyled is ook het huis van Cilla. In haar huis is alles op elkaar afgestemd. En ook het diner was perfect tot in de kleinste details. Echt geweldig hoe ze dat allemaal voor elkaar krijgt! Voor zestien mensen een compleet servies hebben en al het eten tegelijk (en warm) op tafel toveren. [rectangle]

Ze had stad en land afgebeld om chocolade-hulstblaadjes te vinden (die natuurlijk nergens te vinden waren in oktober). Ze had de plaatselijke bakker zo ver gekregen dat hij twee echte kersttaarten maakte, een rode en een groene. Hij vond het erg leuk dat Cilla (als enige klant) precies weet te omschrijven wat en hoe ze het wil. En als verrassing had hij ook de hulstblaadjes geregeld.

De maandag na het etentje vroeg ze of het ons was opgevallen dat ieder gerechtje bestond uit iets met de kleuren rood, groen en wit. Bijvoorbeeld de voorgerechten: carpaccio met kappertjes en krullen Parmezaanse kaas, tonijntartaar met bieslook en koriander, mozzarella met tomaat en basilicum, komkommer-tagliatelli met tomaat en bosui. En dit was in alle gangen doorgevoerd.

Eerlijk gezegd was het zelfs ons als vormgevers niet opgevallen. En zo zal het straks ook met de kerstnummers gaan… doordacht en verzorgd tot in de kleinste details. Ik ben benieuwd wat u allemaal zult zien!

Petra Kroon
Vormgever

Ook op onze Libelle-redactie zijn we er vroeg bij met de artikelen over sinterklaas. Maar dat komt omdat we een aantal weken vooruit werken. Zo las ik laatst een artikel over ouders die liegen tegen hun kinderen en dan vooral rond sinterklaas en kerst.

De ouders die kindlief op het hart drukken altijd aardig en eerlijk te zijn, verzinnen ze ondertussen zelf de meest uiteenlopende leugentjes omdat het hen stiekem vaak goed uitkomt. Ga maar eens na: “Lief zijn, want Sint en Piet zien alles.” Of: “Sinterklaas geeft alleen cadeaus aan lieve kinderen.” [rectangle]

Zelf hoorde ik het vroeger vaak genoeg. En natuurlijk trapte ik erin. Rond 5 december dekte ik vaker dan ooit de tafel en ruimde ik zonder morren de vaatwasser leeg. Maar het sinterklaasfeest zelf is natuurlijk de grootste leugen.

Ik weet nog goed dat mijn moeder me vertelde dat ze de zak met cadeaus steeds zelf voor de deur zette. Ik probeerde het eerst nog een beetje te begrijpen: “O, dus jullie krijgen geld van Sinterklaas en kopen ze gewoon zelf?” Maar nee hoor, ik moest toch echt gaan geloven dat Hij helemaal niet bestaat. Ik was teleurgesteld en boos tegelijk. Het was zo’n raar idee dat je ouders gewoon de schoenen vulden waarbij je de avond van tevoren nog heel lang hebt staan zingen. Voor niks dus.

Sinterklaas en de Kerstman zijn een grote leugen. Waarom vieren we het dan eigenlijk nog? Omdat het natuurlijk altijd leuk blijft om cadeaus te geven én te krijgen. Surprises, dobbelen, lekker met z’n allen bij elkaar zitten, het blijft gezellig. Dus dat feest mag wat mij betreft altijd blijven doorgaan, mét alle leugens.

Danique Groenland
Stagiaire Libelle tekstredactie

Het was een prima periode om naar de Elzas te gaan, omdat juist nu de wijnoogst is begonnen. We hebben het hele proces van het maken van wijn kunnen volgen. [rectangle]

Zo zagen we mannen en vrouwen de druiven nog met de hand plukken. Meestal wordt deze manier van oogsten nog gebruikt voor de wijnen die een selectie van trossen vereisen. Dat is bijvoorbeeld het geval voor Cremant (de ‘champagne’ van de Elzas, want alleen de mousserende wijnen die uit de Champagnestreek komen mogen ook echt champagne worden genoemd). Maar er werd ook machinaal geplukt. De wijnen die uit deze streek komen, zijn onder andere Pinot Blanc, Pinot Noir, Riesling, Gewurztraminer en Edelzwicker.

In de wijngaarden hebben we hebben de diverse druivensoorten kunnen proeven. We hebben tevens een aantal wijnproeverijen bezocht en natuurlijk hebben we ook een aantal flessen mee naar huis genomen.

Het was onze eerste vakantie van dit jaar en we waren er ook wel aan toe, na maanden in een caravan voor ons huis te hebben gebivakkeerd omdat ons huis werd verbouwd. Mijn collega’s, hier bij Libelle, denken daar wel iets anders over, volgens hen hadden we helemaal geen vakantie nodig omdat we de hele zomer al in de caravan vakantie zouden hebben gevierd.

Nu genieten we thuis, onder het genot van een Elzasser wijn, nog na van de vakantie en van ons vernieuwde huis en zijn we stiekem wel alvast aan het kijken wat onze volgende vakantiebestemming zal zijn, het liefst dit jaar nog.

Karin Kelder
Marketing Libelle

PS wij genieten momenteel erg van ons huis, maar ook u kunt de komende weken van wonen in Libelle genieten, met twee heel bijzondere woonnummers die Libelle deze woonmaand nog voor u in petto heeft.