Ook op onze Libelle-redactie zijn we er vroeg bij met de artikelen over sinterklaas. Maar dat komt omdat we een aantal weken vooruit werken. Zo las ik laatst een artikel over ouders die liegen tegen hun kinderen en dan vooral rond sinterklaas en kerst.

De ouders die kindlief op het hart drukken altijd aardig en eerlijk te zijn, verzinnen ze ondertussen zelf de meest uiteenlopende leugentjes omdat het hen stiekem vaak goed uitkomt. Ga maar eens na: “Lief zijn, want Sint en Piet zien alles.” Of: “Sinterklaas geeft alleen cadeaus aan lieve kinderen.” [rectangle]

Zelf hoorde ik het vroeger vaak genoeg. En natuurlijk trapte ik erin. Rond 5 december dekte ik vaker dan ooit de tafel en ruimde ik zonder morren de vaatwasser leeg. Maar het sinterklaasfeest zelf is natuurlijk de grootste leugen.

Ik weet nog goed dat mijn moeder me vertelde dat ze de zak met cadeaus steeds zelf voor de deur zette. Ik probeerde het eerst nog een beetje te begrijpen: “O, dus jullie krijgen geld van Sinterklaas en kopen ze gewoon zelf?” Maar nee hoor, ik moest toch echt gaan geloven dat Hij helemaal niet bestaat. Ik was teleurgesteld en boos tegelijk. Het was zo’n raar idee dat je ouders gewoon de schoenen vulden waarbij je de avond van tevoren nog heel lang hebt staan zingen. Voor niks dus.

Sinterklaas en de Kerstman zijn een grote leugen. Waarom vieren we het dan eigenlijk nog? Omdat het natuurlijk altijd leuk blijft om cadeaus te geven én te krijgen. Surprises, dobbelen, lekker met z’n allen bij elkaar zitten, het blijft gezellig. Dus dat feest mag wat mij betreft altijd blijven doorgaan, mét alle leugens.

Danique Groenland
Stagiaire Libelle tekstredactie

Het was een prima periode om naar de Elzas te gaan, omdat juist nu de wijnoogst is begonnen. We hebben het hele proces van het maken van wijn kunnen volgen. [rectangle]

Zo zagen we mannen en vrouwen de druiven nog met de hand plukken. Meestal wordt deze manier van oogsten nog gebruikt voor de wijnen die een selectie van trossen vereisen. Dat is bijvoorbeeld het geval voor Cremant (de ‘champagne’ van de Elzas, want alleen de mousserende wijnen die uit de Champagnestreek komen mogen ook echt champagne worden genoemd). Maar er werd ook machinaal geplukt. De wijnen die uit deze streek komen, zijn onder andere Pinot Blanc, Pinot Noir, Riesling, Gewurztraminer en Edelzwicker.

In de wijngaarden hebben we hebben de diverse druivensoorten kunnen proeven. We hebben tevens een aantal wijnproeverijen bezocht en natuurlijk hebben we ook een aantal flessen mee naar huis genomen.

Het was onze eerste vakantie van dit jaar en we waren er ook wel aan toe, na maanden in een caravan voor ons huis te hebben gebivakkeerd omdat ons huis werd verbouwd. Mijn collega’s, hier bij Libelle, denken daar wel iets anders over, volgens hen hadden we helemaal geen vakantie nodig omdat we de hele zomer al in de caravan vakantie zouden hebben gevierd.

Nu genieten we thuis, onder het genot van een Elzasser wijn, nog na van de vakantie en van ons vernieuwde huis en zijn we stiekem wel alvast aan het kijken wat onze volgende vakantiebestemming zal zijn, het liefst dit jaar nog.

Karin Kelder
Marketing Libelle

PS wij genieten momenteel erg van ons huis, maar ook u kunt de komende weken van wonen in Libelle genieten, met twee heel bijzondere woonnummers die Libelle deze woonmaand nog voor u in petto heeft.

Op het moment dat ik totaal niet met mannen bezig was, kwam ik Marco tegen. Een leuke, spontane en knappe man, 39 jaar met heel mooie blauwe ogen. Hij heeft een lange relatie achter de rug, maar is nooit getrouwd geweest en heeft geen kinderen.
Best leuk dat hij toch met mij uit wilde, ondanks het feit dat ik wel al twee kinderen heb (de meeste mannen haken dan toch echt af).

De klik was er meteen tussen ons. En hoe geweldig dat ook is, toch maakte ik me ook zorgen. Want stel je voor dat het niet klikt tussen hem en de kinderen, dat wil je toch wel graag weten voordat je echt gevoelens krijgt voor iemand.
Na een week of drie zijn we met de kinderen naar de Linnaeushof gegaan en gelukkig ging het meteen goed tussen Marco en de kinderen: hij was zelfs nog bezorger dan ik.

We zijn nu vijf maanden verder en het gaat nog steeds heel goed. Als de kinderen hem zien, vliegen ze hem om zijn nek en mijn jongste van zes had zelfs een vaderdagcadeautje voor hem gemaakt.[rectangle]

Marco doet ontzettend veel, hij helpt de kinderen met douchen en aankleden, hij doet de boodschappen, de was. Hij is dol op mijn kinderen en zij op hem. Hij treedt op en beschermt en troost ze zoals een vader dat zou doen. Hij is echt geweldig!

Maar hoe gaat het nu verder? We hebben het wel over samenwonen gehad, maar wanneer zet je zo’n grote stap? En het is voor Marco natuurlijk een grotere stap dan voor mij.
Drie jaar alleen geweest, nooit kinderen gehad en dan kom ik meteen met twee kinderen
bij hem inwonen, dat is best beangstigend denk ik! En ook ik ken de momenten dat ik bang ben opnieuw teleurgesteld te worden.

Hoe dan ook: op dit moment ben ik heel gelukkig en wat de toekomst brengt, dat zien we dan wel weer. Ik heb er vertrouwen in. Het is nog maar zo kort, maar ik hou van hem!
En hoop dat hij de stap durft te nemen!

Lilian Peter
Technisch eindredacteur

Alweer negen (!) jaar geleden had ik een sollicitatiegesprek met Franska in haar kantoor. Ik weet nog precies welke trui ik droeg en wat ik dacht toen ik door de Schipholtunnel reed: als daar een saaie muts zit, dan ben ik weg!

Niets was minder waar. Eerder het tegenovergestelde. Het gesprek was heel leuk en binnen no-time was ik redactiemanager bij Libelle.[rectangle]

Onder de bezielde leiding van Franska vormden Karin (ondertussen hoofdredacteur van Glamour), Marie-Nanette (nu hoofdredacteur van Jan), Sandera Krol (het wordt saai… hoofdredacteur Marie Claire) en Helmke van Geel (nu ad interim hoofdredacteur van verschillende titels) een geweldig team.

Ze kwamen en gingen
Nog nooit had ik samengewerkt met een groep waarin iedereen zo verschillend was en tegelijkertijd zo goed in het geheel paste. Sindsdien is er veel gebeurd. Vrouwen kwamen en vrouwen gingen, maar gelukkig waren ze allemaal even leuk. Het is echt uniek om te zien hoe er binnen een grote redactie als Libelle met bijna alleen maar vrouwen wordt samengewerkt. Iedereen gunt elkaar het beste en met elkaar kunnen we echt hééél veel werk verzetten.

Lief en leed
In mijn Libelle-tijd werden alledrie mijn dochters geboren! (dank voor 3x verlof zonder morren en elke keer weer een geweldige babyshower). Maar ik verloor in diezelfde tijd helaas ook mijn ouders. Ik bouwde twee huizen en verhuisde minstens vier keer. Steeds weer waren er al die toffe vrouwen en soms ook een paar mannen (dank Jan Schotman en Remy!) om met mij lief en leed te delen. En wat maakten we een mooie dingen met elkaar!

• 9 Zomerweken
• 6 boeken
• 2 pannensets
• een Bed & Breakfast in Barcelona
• 33 specials ! (waarvan 13x de Balance)
• 5 fietsen
• -tig Jan Jans en de Kinderen-boeken
• 24 inserts
• 9 Marjolein Bastin agenda’s
• een tentoonstelling in De Kunsthal
• een internetsoap en ik weet niet hoeveel Libelle’s

Een zak vol diamanten
En steeds weer verzinnen we bij Libelle iets nieuws, geks, leuks, om onszelf en natuurlijk iedereen die Libelle leest te verassen en scherp te houden. En dat gebeurt dan weer met zo veel plezier en lol dat je bijna vergeet dat je op je werk bent. Libelle is gewoon een prachtig blad! Ik ben dan ook hartstikke trots op iedereen hier die dat mogelijk maakt! (en dat ik daar zo lang van heb mogen genieten) De redactie is een zak vol diamanten!

Dat alles gaat nu gewoon door: zonder mij. Raar, jammer, sip maar ook vol vertrouwen. Ik neem gewoon een abonnement.

PS.
Dank Raag voor je harde lach, Mariek voor je onuitputtelijke warmte, Margreet voor je oprechte verbazing en plezier, Marijke voor de keiharde grappen, Franska voor de onderonsjes en het vertrouwen, Anita omdat je steeds bij me terugkomt en ik weet Anneke dat ik hoe dan ook altijd je favoriete redactiemanager blijf!

Mary Hessing
Hoofdredacteur Eigen Huis & Interieur

Vlak achter Jeroen van der Boom, Gordon en Marleen van der Loo. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar in werkelijkheid stonden we toch wel te trillen op onze benen!

Onze opdracht was om zo veel mogelijk foto’s te maken voor op de website. Maar bij de eerste foto werden we al op het matje geroepen: je mag alleen foto’s maken van BN-ers als je daar toestemming voor hebt gevraagd. Help! Achteraf bleek het helemaal niet zo eng te zijn en wilde iedereen wel meewerken waardoor we mooie foto’s konden maken.

Zo ook van André van Duin die begon over de truienspecial in Libelle jaren geleden, waar hij ook in stond. Simone Kleinsma wilde alleen op de foto als Inge er naast ging staan en Frits Sissing zou vandaag een kijkje nemen op de website van Libelle![rectangle]

Om half negen begon dan eindelijk de musical Mamma Mia. Wat een leuke musical! Het is echt de moeite waar om ‘m een keer te zien.

Na de swingende musical was het tijd voor het premièrefeest. Er werden lekkere hapjes en drankjes geserveerd en het werd steeds drukker en drukker in de zaal. Zo druk dat het ineens zwart voor mijn ogen werd…

En daar lag ik dan, midden in de zaal met allemaal mensen om me heen die bezorgd naar me keken. “Gaat het wel?”, werd er paar keer aan mij gevraagd. Ik besefte eerst niet wat er gebeurd was, maar ineens wist ik het: ik was flauwgevallen! Twee mannen van de beveiliging kwamen mijn kant op en hielpen mij overeind. Arm in arm liep ik met deze twee mannen de zaal uit en vervolgens werd ik op een stoel gezet. En hoe langer ik zat, hoe meer ik me begon te schamen…

Maar goed, ik denk maar zo: half bekend Nederland heeft nu wel geweten dat Libelle.nl aanwezig was!

Lyanne van Dijk
Stagiaire Libelle Internetredactie

Met mijn hoofd vol ideeën liep ik op 31 augustus jl. om 9.00 naar de receptie. Of iemand van de Libelle-redactie mij kon ophalen. Ik had dan wel mijn pasje ontvangen, maar had geen idee waar de Libelle-redactie zich bevond in het gigantische gebouw van Sanoma Uitgevers.
Ik wist niet wat ik moest verwachten, alleen dat de redactie gigantisch is en uit alleen maar vrouwen bestaat. [rectangle]

Koekjes, taarten en chocola
En dat is te merken! Elke dag staat er wel iets lekkers op de tafel. Chocoladerepen, koekjes, zelfgebakken chocoladetaart: ik heb het in mijn eerste week allemaal al voorbij zien komen. En dan heb ik het alleen nog maar over het eten!

Broodje planning
Ook mocht ik in mijn eerste week meteen deelnemen aan het ‘Broodje planning’, de grote kwartaalvergadering van de Libelle. Dit heet zo omdat de hoofdredacteur tussen de middag de plannen presenteert voor de komende nummers en wij ondertussen een broodje kunnen eten. Terwijl het buiten met bakken uit de hemel kwam, zaten wij vrolijk de lentenummers te bespreken en na afloop kregen we een pakketje met bloembollen mee. Hoe toepasselijk. Direct planten, zeiden verschillende redacteuren, want dan zullen er in het voorjaar leuke bloemetjes uit de grond schieten.

Ik moet eerlijk toegeven: ik ben alleen niet zo’n tuinier. Maar mijn moeder gelukkig wel en de bloembollen zijn inmiddels geplant. Ook is de Libelle-agenda die ik dezelfde dag nog kreeg door haar volgekalkt met adressen en afspraken. Ja, Libelle schenkt graag en daar is mijn moeder maar al te blij mee.

Première
Nu zult u misschien denken: houdt ze er zelf nog wel iets aan over, buiten licht overgewicht dan? Ja hoor, ik vermaak mij best op deze redactie! Soms voelt het niet eens als werk. Ik mag schrijven, iets waar ik ontzettend van houd. En ik ga maandag in stijl naar de première van Mamma Mia! Of ik er een leuk artikel over wil schrijven? Geen probleem!

Inge Oliemans
Stagiaire Libelle Internetredactie

Dit stond afgelopen week vermeld in de PS van Libelle 33. En toevallig hebben mijn vriend en ik net een vakantie geboekt naar Cala D’or, ook wel de Gouden Baai genoemd. Nieuwsgierig als ik was, ging ik meten even kijken hoe onze bestemming eruitzag. En inderdaad: het lukte! Ik kon heel ver inzoomen en kon zelfs het hotel zien liggen.

Het ziet er echt prachtig uit en ik kan na het zien van de mooie beelden, de gezellige haventjes en de prachtige baaitjes dan ook echt niet meer wachten totdat ik daar met mijn billen en een goed boek in het zand lig. Zondag vertrekken we dan eindelijk. Twee weken lang genieten, van zon, zee en strand.
[rectangle]
Nou ja, dat hopen we… Want Cala D’or ligt op Mallorca en helaas las ik vandaag in de krant dat er op dit eiland nu voor de tweede keer bomaanslagen zijn geweest. Eén in een winkelcentrum en twee in verschillende restaurants. Gelukkig waren er geen gewonden, maar we wachten het toch nog maar heel even af.
 
Ondanks dat we het nog niet zo heel treurig inzien, ben ik toch wel erg blij dat we er een verzekering bij hebben genomen waarmee we bij dit soort gebeurtenissen onze vakantie zo kunnen omboeken. Ook al wil ik na het zien van van de Gouden Baai via Google Earth eigenlijk nergens anders meer heen. Die vakantie met zon, zee en strand komt er in ieder geval wel.
 
 
Anouk Schepers
Internetredacteur

We gaan dan helemaal los met nieuwe typografie en vormgeving. Dit jaar mocht ik, samen met collega Sonja, het grote modenummer vormgeven. Het was een race tegen de klok, want alles moest een week eerder bij de drukker zijn omdat zij meer tijd nodig hebben om een glossy te drukken.[rectangle]

En daarom genoten wij, samen met de artdirector, assistent artdirector en een aantal mensen van de tekstredactie, vorige week zondag niet van het mooie weer, maar zaten wij hier op de redactie te pezen om de deadline te halen. Het klinkt erger dan het is, want het is juist best gezellig om met een klein ploegje op zondag te werken hoor. Radiootje aan en er lekker met z’n allen voor gaan.

En het grote voordeel is dat je geen last hebt van files want op zondag is er geen kip op de weg. Gelukkig hebben we de deadline op het nippertje gehaald en is het nu wachten op het eindresultaat. Ik ben benieuwd!

Karon Lastdrager, Vormgeving

We blikken terug op het afgelopen jaar bij Libelle. Welke acties waren goed en welke acties minder en moeten we dus niet herhalen? Hoeveel nieuwe abonnees hebben we weer kunnen verwelkomen? En ook (en dat is minder leuk): van hoeveel abonnees hebben we afscheid moeten nemen omdat ze hun abonnement beëindigden?[rectangle]

Maar het belangrijkste van alles is: nieuwe plannen bedenken voor het nieuwe jaar. Brainstormen noemen we dat in ‘vaktaal’. Bij Libelle doen we dat altijd volgens een beproefd recept. We zoeken een leuke locatie, bijvoorbeeld bij één van ons in de tuin. De tafel wordt volgezet met lekkere dingen en tussen de middag lunchen we natuurlijk met lekkere broodjes en fruitsapjes. Door de creatieve omgeving komen er dan vanzelf leuke ideeën opborrelen. Op een flip-over schrijven we al die ideeën op en we werken ze dan later uit tot echte actieplannen.

Afgelopen donderdag hadden we de jaarlijkse marketingbrainstorm bij mij in de tuin en dus was ik op alles voorbereid. De koelkast vol met lekkers, de tuin lag er netjes bij. Er was maar één ding dat ik niet kon beïnvloeden: het weer. En uitgerekend afgelopen donderdag was het onstuimig! Harde windstoten en hoosbuien weerhielden ons van een lekker dagje buiten. Maar gelukkig kwamen de ideeën ook binnenshuis wel naar boven en sloten we de dag toch met een goed gevoel en een volle flip-over af.

Elles de Koning
Productmanager abonnementen

Vaak zijn dat evenementen die qua bezoekerstype een beetje in het verlengde liggen van de Zomerweek maar we pikken ook graag dingen mee die niet zo voor de hand liggen. Want juist daar vind je vaak invalshoeken waar je zelf niet zo gauw aan gedacht had. Reden genoeg om in de auto te stappen richting de Achterhoek.

Het was een stralende dag maar we voelden op onze klompen aan dat regenlaarzen misschien wel slim zouden zijn. En dat klopte. Het royaal neergelegde stro sponsde de ergste modder weliswaar op maar er was nog voldoende blubber om onze laarzen er binnen de kortste keren behoorlijk hardcore agrarisch uit te laten zien. Met de rest van onze outfit (spijkerbroek met iets zwarts er op) hadden Anneke en ik de dresscode overigens ook goed ingeschat maar met het feit dat we allebei een knappe handtas bij ons hadden vielen we hopeloos door de mand. Niet getreurd, biertje kopen om niet op te vallen en aan de slag.

Want we hadden het druk: stunts, theatervoorstellingen, kermisattracties, marktkraampjes, eten uit alle hoeken van de wereld (van Broodje Schoap tot Stokbreudjes maar ook Vietnamees en Surinaams), een weitje met allerlei kinderattracties, bands, bier, Bennie Jolink in het wild, vuurwerk, presentatie van de nieuwe cd van Normaal, uiteraard de cross zelf (een carnavalsoptocht maar dan oerend hard en met springheuvels) en vooral ook mensen kijken. Anneke en ik verwachtten voornamelijk op- en aangeschoten biergooiers (met lollige t-shirts van het “Ik kan niet rijden – ik moet nog drinken”-kaliber) maar in werkelijkheid was het een boerenbonte mengeling van stoere mannen, mede-vrouwen (waaronder ongetwijfeld een hele zwik Libelle-lezeressen), baby’s, kinderen, hele gezinnen, opa, oma… en ze genoten allemaal zichtbaar van de sfeer en het prachtige weer.

Anneke en ik hebben onze ogen uit gekeken. Om een uur of zes, na een frietje mét (gevolgd door een fruitsalade – dat dan weer wel), werd het tijd om naar huis te gaan en de boel door te spreken. Want wat konden we hiervan meenemen voor de Libelle Zomerweek? We hebben op de terugweg dus het volgende bedacht: Volgend jaar op de Zomerweek gaan we crossen in vier verschillende categorieën: de zware-boodschappentassen-aan-het-stuurklasse, de kinderwagens tot 20 kilo-klasse, de stiletto’s boven 9 cm-klasse en de volle winkelwagen-met-zwabberwielklasse. Alles natuurlijk mét hindernissen, huilend kind op de arm en mobiele telefoon aan het oor.

We laten u nog wel weten of ons plan door de brainstormfase komt.

Rachel Lancashire
Projectredactie

Rokjes en jurkjes kon ik voorlopig dus echt even niet aan!

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef (hartelijk dank voor uw lieve reacties!) was ik ondertussen ook bezig met het kopen van een huis. Dit had nogal wat voeten in aarde, vooral omdat er behoorlijk wat mis is gegaan en het best ambitieus is…een event neerzetten en tegelijkertijd alleen een huis kopen…

Inmiddels heb ik de sleutel en u raadt het al…..dat werd weer rouwdouwen. 7x met mijn Saxo’tje heen en weer gereden met dozen, banken versleept, kasten in elkaar getrapt, nieuwe kasten weer in elkaar gezet, schilderen en nog heel veel meer klussen, G.I. Jane was er niets bij.

Wel had ik na de Zomerweek lekker 2 weken vrij, wat ik ook echt nodig bleek te hebben! Eenzaam was het wel af en toe, maar soms leek het net alsof de keukenkastjes warempel terug praatten….

Het is een soort van af, u kent het wel de welbekende puntjes moeten nog op de i worden gezet.

Probleem 1: Ik krijg mijn jaloezieën niet opgehangen. Nu al helemaal niet, nu blijkt dat de Hema mijn (op maat gemaakte, of eigenlijk dus niet) jaloezieën te groot heeft gemaakt.
Probleem 2: De wasmachine kan niet worden aangesloten, er is geen afvoer gemaakt door de verkopende partij, wat dan weer resulteert in probleem 3: 3 weken was….
Probleem 4: de lamp in het toilet moet worden aangesloten…. Wanneer ik 3 draadjes moet aansluiten aan 2 draadjes, dan raak je me gewoon kwijt…

Maar het ligt dus niet aan mij aangezien er mannen in mijn huis geweest zijn die er naar gekeken hebben. Wat eerst nog de volgende antwoorden waren op de probleemstelling:

Probleem 1: Dat is echt heel makkelijk, gewoon klemmen vastschroeven en erin hangen
Probleem 2: Je kunt toch wel een wasmachine aansluiten?
Probleem 3: Zien mannen sowieso niet zo snel een probleem in
Probleem 4: Makkie!

Nou alle 4 de problemen na bezoek van deze mannen, zijn nog steeds problemen en wie gaat ze oplossen? Juist ja, deze rouwdouwer!

Marjet Bannink
Project coördinator Libelle Zomerweek

De bedrijfskantine is me iets te duur, dus ik haal liever wat bij de supermarkt. Dat had ik beter niet kunnen doen, want op de roltrap naar beneden, zo een voor winkelwagentjes, gleed ik uit. Mijn voet klapte dubbel en onderaan strompelde ik naar de eerste de beste zitgelegenheid. De bult bovenop mijn voet werd steeds groter en de pijn werd ook niet minder. De reis voortzetten naar mijn werk zag ik niet zo zitten. Gelukkig woont mijn moeder om de hoek, dus reed ik op de fiets, met één voet op de trapper bij haar de achtertuin in. De tranen stonden in mijn ogen van de pijn. De ijskompressen werden uit de vriezer gehaald, maar niets kon de pijn wegnemen. Uiteindelijk toch maar de dokter gebeld, en die stuurde me meteen door naar het ziekenhuis.

Daar werd een breukje geconstateerd in mijn middenvoetsbeentje. De vooruitzichten waren vier weken gips. De eerste week met kalkgips en krukken, daarna nog drie weken kunststof loopgips. Heerlijk met die warme dagen in Nederland. Met een vakantie in Zuid-Frankrijk in het vooruitzicht was ik dus helemaal niet blij met dit ongelukje. Gelukkig waren de gipsmeesters erg meedenkend en gaven ze mij een geisha-voetje, een gipsschoentje met een klittenbandsluiting. Heel fijn, want hiermee mocht ik toch vliegen en ook nog een beetje poedelen in het zwembad.
[rectangle]
Ondanks mijn gipsen pootje heb ik een heerlijke vakantie gehad. Vandaag moet ik terug naar het ziekenhuis voor een controle-foto. Als alles goed is, mag het gips er definitief af. Heerlijk zou dat zijn. Kan ik eindelijk weer op blote voeten lopen!

Want dat heb ik wel gemist: bij 30 graden met je blote voeten langs de kustlijn lopen. Laat de mooie dagen maar beginnen in Nederland. Ik heb er nog niet genoeg van.

Linda de Ru
Indeling en technische eindredactie

Mijn vriend en ik keken onze ogen uit. Vanuit Sandakan, helemaal in het noorden van Maleisisch Borneo, gingen we met een boot naar de Kinabatangan-rivier. Twee dagen hebben we daar overnacht in een lodge aan de rivier. De nachten duurden er wel kort trouwens, want om 6.30 uur zaten we al in een bootje voor een vroege ochtendcruise. We zijn alletwee niet van die vroege vogels, dus het was even wennen… Maar we hadden het er voor over, want wat was het mooi! De zon begon heel voorzichtig te schijnen, er hing een beetje mist boven de rivier, echt een sprookje. We waren al zo vroeg op pad, omdat je dan de meeste kans maakt om dieren te zien. Hoe later het wordt, hoe warmer het wordt en hoe dieper ze het woud ingaan om een koel plekje te zoeken. Nu waren ze er allemaal nog: de Probiscus-apen met hun grote neuzen (daarom ook wel Nederlandse apen genoemd), de Makaken, de olifanten (heel bijzonder omdat ze soms maanden niet gezien worden) en schitterende vogels als hornbils en kingfishers.
[rectangle]
Ik zou zó weer terug willen naar dit indrukwekkende land. Maar voorlopig zal ik genoegen moeten nemen met de foto’s en herinneringen. En daarnaast kan ik me weer even op Borneo wanen als ik kijk naar alle mooie batikstoffen die ik er heb gekocht (mijn koffer was een stuk zwaarder op de terugweg…). Ik word helemaal blij van al die mooie motieven en kleuren. Binnenkort maar eens achter de naaimachine kruipen om er iets van te maken. Kan ik ook meteen aan de slag met die lapjes stof en lintjes die ik heb gevonden in dat leuke winkeltje in de Marais in Parijs.

Zo langzamerhand begin ik een internationale collectie te krijgen. Maar zo’n uitgebreid assortiment als in het artikel ‘Reis om de wereld in 30 dessins’ (Libelle 30) heb ik nog niet. Daarvoor moet ik nog flink wat reizen gaan maken. Lijkt me een goed plan.

Astrid Mulder
Tekstredacteur

Ik was zelfs te ‘druk’ om al mijn meegebrachte boeken te lezen. Anderhalve Bookazine is me gelukt, een slappe score. Niet te geloven waar je zoal druk mee kunt zijn! Ik vond het heerlijk. Ik was toe aan een portie rust. En dat is prima gelukt. Vanaf dag één was mijn hoofd totaal leeg. Ik heb in twee weken op zee niet een keer op mijn horloge gekeken. Als iemand vroeg hoe laat het was, verklaarde ik diegene voor gek: “Waar is dat nou weer voor nodig om dat te weten?” Ik vergat ook spontaan de dagen. Ik vond het zo heerlijk, leven puur naar je gevoel. Ben je moe, dan ga je slapen. Heb je het heet, dan ga je zwemmen. Heb je dorst, dan drink je. Heb je trek, het eten staat alweer voor je neus. Leven in het NU. Hier kan geen cursus Mindfullness of ‘Leven in het Nu’ (zie mijn vorige weblog) tegenop. Dit gevoel wil ik zo lang mogelijk vasthouden! Mijn screensaver, een filmpje van de zee vanuit mijn hut, helpt mij daarbij.
[rectangle] 
En, ik heb mijzelf weer opnieuw leren kennen. Ik was alleen op reis gegaan en kwam in een groep onbekenden. Gedurende de week leer je elkaar uiteraard beter kennen. Door ieders unieke eigenschappen te zien, ben ik die van mij ook weer gaan zien. Ik was ze kwijt. En ze zijn hartstikke leuk :). Iedereen moest om mij lachen en ik werd heel lief verzorgd. Ik zei: “Waaraan heb ik dit allemaal te danken?” “Je krijgt wat je geeft”, zei Mariette, nu mijn dikke vriendin. Ze heeft gelijk. Het was ontzettend fijn om zo simpel te leven en alles gewoon te zien zoals het is. Het leven is zo simpel. Alleen ons hoofd maakt het vaak zo moeilijk. Eindelijk; ik heb het door.
 
Sandra Liesker
Vormgever

Ik google al een hele tijd en vind het een ware uitvinding. Menig product in en om het huis is dan ook via internet aangeschaft. Van kinderwagen tot fiets, ik zoek net zolang tot ik de goedkoopste en de beste gevonden heb.

Het is een soort sport geworden eigenlijk. Weet ik niet hoe ik een woord moet spellen, even googelen en kijken welke variant de meeste hits geeft. Moet er een boom gesnoeid worden, dan zoek ik gewoon wat internet mij daarover kan vertellen, want groene vingers heb ik niet. Doet mijn zoontje iets geks, of heeft hij ergens last van, ik google gewoon een trefwoord en kan weer concluderen dat ik niet de enige ben die het moederschap op sommige punten nog onder de knie moet krijgen. Iedere vraag die in me opkomt, google ik.
[rectangle]
De volgende projecten staan nog op het programma: een huurauto (zo groot mogelijk voor zo weinig mogelijk) voor de vakantie in Spanje, een portable dvd speler, een nieuwe scooter, graag zo’n hip retromodelletje dat wel in één keer start, basischolen in de buurt plus de bijbehorende naschoolse opvang, een babyfoon die alle nieuwbouwmuren trotseert en niet de hele buurt laat meegenieten van mijn voorleeskunsten. Als ik het ene weet, dient zich een volgend punt alweer aan, pfff, soms loopt m’n hoofd gewoon over en zoek ik gewoon een beetje rust.

Rust via google: resultaten 1 – 10 van circa 37.200.000 voor rust (0,07 seconden). Laat maar even gaan. Soms helpt ‘t me ook niet hoor en ben ik blij dat ik me even op m’n werk mag concentreren. Googel ik vanavond thuis wel weer!

Sonja Trompert
Libelle vormgeving

(PS: ooit uw eigen naam gegoogeld?)

Op het moment dat ik dit schrijf, zitten we midden in goed weer en de afspraken voor BBQ’s, bootjevaren, roseetje drinken zijn gemaakt voor we er erg in hebben. Festivals vind ik heerlijk en Pinkpop heb ik er al weer op zitten. Lekker op een camping in de buurt van het terrein, want op het festivalterrein zelf kamperen, dat hoeft van mij niet meer. Gelukkig heb ik Lowlands nog in het vooruitzicht!

Concrete plannen voor vakantie had ik nog niet gemaakt. ‘Ergens in september’, wat door m’n vriend al langzaamaan naar oktober werd geschoven. Het begon met Italië, werd Griekenland en is nu geëindigd in Portugal. Ben benieuwd waar we uiteindelijk heengaan! Maar omdat ‘ergens in september/oktober’ nog wel erg lang duurt, heb ik laatst week een weekje vrij in juli aangevraagd.
[rectangle]
Het is lekker als iets vaststaat en je ergens naartoe kunt leven. Het idee was om gewoon thuis te blijven en naar het strand te gaan bij mooi weer, of misschien een paar dagen Berlijn. Maar sinds vorige week zijn er toch ineens heel andere plannen! De vakantieplannen van een vriendin en haar vakantiemaatje gaan niet door en daar baalde mijn vriendin enorm van. Toen ik spontaan zei dat ik in juli een weekje vrij had, werd één en één al snel twee. We zitten nu te kijken voor een lastminute, als het maar gegarandeerd mooi weer is en het strand dichtbij. Een onverwachte heuse vakantie! En dat terwijl ik vorig jaar december ook al een maand naar Australië ben geweest.

Wat heerlijk, de zomer!
 
Laura van Zon
Redactie assistentie en -administratie

Ik ben namelijk slechts 1.59 meter,  dus broeken zijn sowieso áltijd een stuk te lang. Bovendien ben ik ‘gezegend’ met een smalle taille en een flinke derrière, dus dat maakt de zoektocht niet echt makkelijker.

Als ik op spijkerbroekenjacht ga met een vriendin is de standaardvraag bij het passen dan ook altijd: “Heb ik hier een dikke kont in?” Om vervolgens door de verkoopster subtiel te worden gewezen op mijn andere tekortkoming: “Hij is wel een beetje lang hè!”

[rectangle]
Aan het einde van een dagje spijkerbroekenjacht is het dan vaak toch nog gelukt om een spijkerbroek te vinden, om er na drie keer dragen achter te komen dat het wederom niet de perfecte broek blijkt te zijn. Eén keertje is het me echt gelukt om hem te vinden, maar toen moest ik daarna zonodig tien kilo afvallen… En daardoor ligt hij nu al jaren op zolder, want de perfecte spijkerbroek weggooien, kan ik natuurlijk niet.

Maar gelukkig is er nu dus het ‘Handboek Spijkerbroek’! Ik heb alle tips en trends heel goed doorgenomen dus ik ga het gewoon nog één keer proberen.

Karon Lastdrager
Vormgever

Het waren geen spannende bouwvakkers, moet ik u mededelen, of adonissen in strakke T-shirts die tijdens hun ramenwasactiviteiten even een Coca Cola Light-break namen. Het was gras.

Als ik uit mijn raam op de redactie naar buiten kijk, zie ik kantoorflats, hijskranen en jumbojets. Maar tussen de dichtstbijzijnde bouwput en mijn raam op de vierde verdieping ligt ook een groot stuk onbebouwde polder. En daar groeit gras. Een grote lap lange halmen van zo’n hartverscheurende schoonheid dat je de tijd vergeet. Een waaiende, wiegende wei waar Piet Oudolf zo z’n handtekening onder zou zetten. Als de wind over de grassen blaast, zie je langzame golven die dan weer eens die, en dan weer eens die kant op wuiven. Ik kreeg altijd zin om terug te zwaaien.

Nou wil het geval dat ik op het moment bezig ben met het bedenken van de Libelle Tuinspecial van volgend jaar en dus vond ik dat ik best af en toe naar het golvende gras mocht kijken. Voor de inspiratie. Maar ik denk dat er iets is wat me duidelijk probeert te maken dat de tijd van inspiratie opdoen voorbij is, want dit weekend is de grasmaaier langsgeweest. De groene sprieten liggen nu geel op de grond. Het is al bijna stro.

Rachel Lancashire
Projectredactie

[rectangle]

Scandinavië had geen grote culinaire reputatie, maar ik was inmiddels al menigmaal verrast door de heerlijke taarten, cakes en koekjes die haar moeder op tafel zette. Ik had er daarom alle vertrouwen in dat het in Kopenhagen ook smullen zou worden.

En dat was ook zo, het overtrof zelfs alle verwachtingen. Natuurlijk, het was Pasen en iedereen had extra uitgepakt. Ik at er de lekkerste lamsbout ooit en de lekkerste geroosterde aardappelen, ja toen al…. het was 1964.  
[rectangle]
Maar het smörrebröd dat elke dag als lunch werd geserveerd, maakte toch wel de meeste indruk. De talloze verrukkelijk belegde boterhammen waren plaatjes om te zien en de smaken onovertrefbaar. Wit, bruin, volkoren, rogge…., alle broodsoorten werden ongelooflijk creatief belegd. Én bij dit smörrebröd werd een glaasje ijskoude aquavit geserveerd, heel spannend voor een zestienjarige in die tijd. Mijn liefde voor feestelijk belegde open sandwiches, tartines en crostini is in deze vakantie waarschijnlijk ontstaan.

Scandinavië heeft nog steeds geen grote naam als het om eten of drinken gaat, maar dat is onterecht. Inmiddels zijn er talloze goede restaurants gekomen en dat er bij de Scandinaviërs thuis goed gekookt wordt, dat weet ík natuurlijk allang.

Deze week vindt u in Libelle lekkere Scandinavische gerechten, waaronder ook een aantal superlekkere smörrebrödvariaties.

Marlies Batelaan
Culinair redacteur

Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat er een journalist is, die op die vraag ‘nee’ antwoordt. Sterker nog, vrijwel iedereen die de Dalai Lama ontmoet, heeft het na afloop over zijn ‘Dalai Lama-moment’.

Maar voor het zover was, leefden we weken in onzekerheid. Want een gesprek met de ‘boeddhistische paus’ is niet zomaar geregeld. Het kostte collega Marloes Keizer een flinke dosis overredingskracht, vele mailtjes en een enorme hoeveelheid optimisme. Maar ze kreeg het voor elkaar.

Inmiddels waren zij en ik Dalai Lama-experts en hadden we al honderden vragen gewikt en gewogen. We volgden een spoedcursus ‘Engels op z’n Dalai Lama’s’, verdiepten ons eindeloos in de boeddhitische leer en de Tibetaanse kwestie. En in the end waren we toch het meest geïnteresseerd in de persoon áchter de Dalai Lama, de ‘gewone’ man die als tweejarig boerenzoontje kreeg te horen dat hij geestelijk wereldleider zou worden. Die ‘gewone’ man is z’n levenlang al gehuld in een rode pij en is gewend om overal waar hij komt z’n lach te verkopen en urenlange lezingen te geven. Waar de Dalai Lama is, daar is alles juist verre van gewoon: veiligheidsmensen, adorerende fans en een hectiek die in schril contrast staan met gedachten aan mediterende monniken.

[rectangle]

Maar toch, die gewone man kregen we te zien toen hij ons spontaan verwelkomde met een stevige handdruk en zonder aarzelen de tas oppakte van iemand in ons gezelschap met de woorden: “Ik ben een eenvoudige monnik. Nederigheid is mijn deugd.”

Dat was voor mij ‘mijn Dalai Lama-moment’. Want in die woorden klonk de echo van mijn moeders uitspraak, die ik tot dan toe stiekem had verfoeid en nu ineens ten volle begreep: eenvoud siert de mens.

Deze week in Libelle het interview met de Dalai Lama.

Margreet Botter
Projectredacteur