Samen bakken, daar is mijn dochter Noor dol op. In het weekend staat ze het liefst de hele middag met mij in de keuken om cakejes te maken. Afgelopen jaar op de Zomerweek kocht ik bij de stand van Dr Oetker geweldige vormpjes en marsepein. Dat bakken komt er lang niet ieder weekend van, maar vorige week was weer zover. Zingend en springend kwam ze uit bed. Met een veel te grote schort aan stond ze op een stoel voor het aanrecht. Samen met mij trotseerde ze de zware mixer. In een mum van tijd zat alles onder de vlokken deeg, maar dat mocht de pret niet drukken. We goten het cakebeslag in de vrolijk gekleurde vormpjes en na het aflikken van de lepel (ze at ‘m bijna op!) was het zodra de cakejes de oven uit kwamen tijd voor deel twee: versieren. Noor had grootse plannen en wilde bloemetjes maken met versierstiften en glitters. Precies zo mooi als het voorbeeld moest en zou het worden. Jammer genoeg heeft ze weinig aan mij, want ik ben zo’n moeder die niet handig is met versieren. In mijn hoofd ziet het er prachtig uit, maar de uitwerking valt op zijn zachts gezegd altijd wat tegen.

Schoonheden waren het niet, maar de toon was gezet, voor Noor smaakte dit naar meer. En ze had een plan: of we niet zo’n Hello Kitty-taart kunnen maken voor haar vijfde verjaardag. Dezelfde die we ook hadden voor haar derde en vierde verjaardag. Van dat idee heb ik haar maar even af gebracht: wat mij betreft was het voor nu genoeg. Laat ik eerst maar eens de mooie cupcakes van onze culinaire redacteur Marlies uit Libelle 6 (nu in de winkel!) proberen. Dat lijkt me al lastig genoeg!

Veel bakplezier!
Marije Ribbers
secretaresse Hoofdredactie LibellePs. Ook al waren onze cakejes geen beautys, ze smaakten héérlijk!

Het jaar van de Draak
Gisteren is het jaar van de Draak begonnen. Het jaar van de Draak brengt succes, voorspoed, energie, verandering en geluk! Kijk, daar word ik blij van, ondanks onheilspellend nieuws brengt komend (Chinees) jaar ons allen voorspoed en geluk. Laten we afspreken deze vibe vast te houden.  Ik ben het in ieder geval vast van plan.

Dus ga ik dagelijks met veel plezier naar kantoor, alwaar we de Libelle Zomerweek organiseren. Op het ene bureau ligt een testexemplaar van de verrassingstas, boven een ander bureau hangt een rode lampion, we drinken Chinese thee en eten fortune cookies. Zijn druk bezig met het bedenken en regelen van workshops, zijn we natuurlijk in gesprek met heel leuke merken en winkeltjes die ook op de Libelle Zomerweek zullen zijn. Eind februari start de voorverkoop van de kaarten, met die voorbereidingen is weer een andere collega heel druk. En, niet te vergeten, over ruim twee maanden slaan we de eerste paal in het Almeerderstrand.

Dit jaar is het thema van de Libelle Zomerweek Chinatown en met het Events-team zijn we alweer druk met de organisatie van de Libelle Zomerweek. De draak is onze mascotte.
En dat is heel fijn, want de karaktereigenschappen van de draak zijn
- enthousiast (dat zijn wij ook, het wordt weer heel erg leuk)
- onweerstaanbaar (klopt, het Almeerderstrand wordt omgetoverd in Chinatown; gaat u mee op reis?)
- trots en levendig (heel erg trots zijn we, u zult straks in mei zien waarom)
- krachtig
- inspirerend (behoeft geen aanvulling, toch?!)
- succesvol (de programmering voor in de Libelle Hoofdtent begint vorm te krijgen – u zult zien dat we weer vele politici en artiesten hebben weten te strikken.

Ik heb er weer heel veel zin in en hoop u van 7-13 mei te zien: een dagje Azië in Almere.
Tot dan!

Danielle van Wessem
Projectmanager Libelle Zomerweek [rectangle]

Van de vijf types die we bedachten, viel ik zonder überhaupt te weten wie of wat dit type man nou precies inhield op de titel no-nonsense man. Ik had daar wel een beeld van. En toen we verder praatten met het redactieteam welke BN’er bij welk type paste, dachten we bij de no-nonsense man aan: Jeroen van der Boom. En als je bij mij de naam Jeroen van der Boom laat vallen, gaat er bij mij echt iets kriebelen. Ik vind het gewoon een leuke man om te zien, hij is het type waar ik op val. Dus ja: ik ga naar een concert van de Toppers en ja: ik heb ook op de Libelle Zomerweek in de rij gestaan voor een gesigneerde cd en een foto met Jeroen. En daar schaam ik me niet voor. Helemaal blij was ik. De cd die ik gesigneerd terugkreeg, heette Grote Liefde. En ik was zelfs in tranen op de Zomerweek toen Jeroen het nummer Werd de tijd maar teruggedraaid zong.

Op dat moment was ik niet zo gelukkig in de liefde en toen mijn relatie in de maanden erna uitging, heb ik die cd platgedraaid en bij heel veel nummers mijn tranen laten lopen. In oktober legde ik de cd weg en heb ik er niet meer naar geluisterd. Twaalf december hebben we de vijf typen mannen gefotografeerd. Het was zo leuk om al die mannen in het echt te zien en te spreken en echt: het zijn stuk voor stuk heel leuke lieve, grappige, relaxte mannen, dus een keus maken is te moeilijk. Die dag kwam ook SBS Shownieuws filmen en als je het filmpje wil zien, kijk dan op libelle.nl/kusjemandag. Die dag heb ik ook meteen een keuze gemaakt welke foto’s op de covers zouden komen, zodat de covers diezelfde dag nog getoond konden worden in SBS Shownieuws.

En ik had die dag ook de kans om Jeroen weer te ontmoeten. En opnieuw met hem op de foto te gaan. Hij vertelde dat hij zich ook herkende in het type no-nonsense man. Overigens las ik die beschrijving zelf pas toen we bij de vormgeving bezig waren met de layout. Natuurlijk checkte ik meteen of de tekst eigenlijk wel klopte bij het type man waar ik op val. En wat blijkt: de no-nonsense man is een man die met beide benen op de grond staat. Betrouwbaar, stabiel, een harde werker met een wekelijkse papadag. Hij is een toegewijde echtgenoot en nooit te beroerd om te stofzuigen. En hij houdt van leuke kleding. Helemaal zoals ik die no-nonsense man al voor me zag.

De beschrijving van de vrouw die voor de no-nonsense man valt, is alsof ik het zelf heb geschreven. Klopt helemaal. Behalve het kletsen. Dat doe ik toch wel heel graag ook met mijn no-nonsense man. Werken is belangrijk voor me maar ik wil wel graag een goede balans tussen mijn carrière en mijn privéleven. En ook ben ik heel erg voor een 50/50 relatie. Toen ik dat las, deed het pijn, want hoe graag ik ook een 50/50 relatie wilde hebben, het leek alsof dát me niet was gelukt.

Maar ook in mijn leven is er onlangs iets gebeurd waar ik temidden van al het verdriet niet op had durven hopen. Daar was ie, mijn no-nonsense man. Hij lijkt niet op Jeroen, totaal niet, maar hij is wel alles wat ik zoek in een man. Tijd dus om de cd Grote liefde van Jeroen maar weer eens uit de kast te pakken. Dat heb ik net gedaan en op de cd staat geschreven: ‘Voor Cilla, liefs Jeroen’. Door de kamer galmt nu het nummer Meer dan een woord.

Voor jou, mijn no-nonsense man!

Liefs Cilla – Artdirector Libelle

Ps: 13 januari is het Libelle Kus Je Man-dag! Bij deze staat die van mij in het zonnetje.

Zo stond ik er ruim twee jaar geleden ook voor. 37 jaar en na een aantal vaste relaties een hele tijd alleen. Alle goedbedoelde adviezen en opmerkingen van vrienden, familie en collega’s waar je niks meer mee kan. En dan al die zoetsappige verhalen van anderen die wel de liefde van hun leven hebben gevonden. Zo werkt het blijkbaar niet bij jou. Je WEET dat je niet moet zoeken naar die man, maar ga dat maar eens loslaten!

Opeens ben je het zat. Zat om in de slachtofferrol te zitten. Zat om iets te zoeken wat je toch niet zal vinden. Je besluit er inderdaad het beste van te maken. Je hebt tenslotte nog een heel groot deel van je leven voor je. Je besluit je te concentreren op wat je wèl hebt. Lieve vrienden (prachtige vrienden!), familie, poeslieve katjes, die er altijd voor je zijn, ook als je verdrietig bent. Je hebt een goede baan, verdient je geld en kan heel goed voor jezelf zorgen, wees daar trots op! 

Het lukte me al deze gedachten nu ook echt te geloven èn te voelen. Ik kwam langzaamaan weer beter in mijn vel te zitten. Ik wachtte niet meer op leuke momenten, ik creëerde ze zelf. 

Zo ging ik naar Thailand met een groepsreis. Met mensen die in het zelfde schuitje zitten, alleengaanden dus. En ja, heel cliché, daar gebeurde wat ik al die tijd had gehoopt en ein-de-lijk had losgelaten. Daar stond hij, verscholen achter onze lachbuien en fijne momenten van elkaar aanvoelen alsof je elkaar al jaren kent, ‘Mister Right’. 

Op het balkon van het hotel in Hua Hin verklaarde hij mij de liefde…

Inmiddels wonen we alweer bijna twee jaar samen mèt mijn lieve katjes erbij. Soms moet ik nog huilen, tranen van geluk, dat wij elkaar gevonden hebben!

Lieve anonieme vrouw in Libelle 5, ik wens jou dit ook toe. Van ganser harte! 

En vergeef me mijn zoetsappige verhaal…

Sandra Liesker, Vormgever

Via redactie@Libelle.nl stromen de aanmeldingen binnen en voor de redacteuren printen wij alle foto’s en motivaties.

Zo schrijft een vrouw dat ze onzeker is over haar coupe en uiterlijk en dat ze graag een metamorfose wil krijgen, een ander heeft lang haar en is het verven beu – zou terug naar naturel een optie zijn? Een lezeres wil weten hoe zij haar sterke punten kan accentueren, weer een andere vrouw  wenst een geheel nieuwe uitstraling en er is ook de lezeres die de overgangsjaren positief wil afsluiten. Kortom, naar mijn idee heeft iedereen een goede reden. [rectangle]Het zou mooi zijn als we alle vrouwen die reageren een metamorfose zouden kunnen aanbieden. Jammer dat dát niet kan, alleen vrouwen die geselecteerd zijn voor de rubriek ontvangen bericht.

De rubriek verschijnt wekelijks in Libelle, dus wie weet wordt ú wel uitgekozen! Wij ontvangen uw bericht met uw foto dan ook heel erg graag!

Brigitte Kuit
Libelle Informatiecentrum

Zo ben ik altijd benieuwd wie er eigenlijk achter de flesseninname bij de AH staat, wie mijn H&M-pakketje inpakt en opstuurt, wie dat leuke artikel in Libelle schrijft (goed, dat weet ik inmiddels), wie mijn fiets steeds wegknipt bij het station (grrr) en ook wie toch de site van bijvoorbeeld Asos bijhoudt en aanvult. Wie is de persoon aan de andere kant?

Mocht jij dat nou ook hebben, dan is één mysterie opgelost! Ik ben namelijk de persoon aan de andere kant op Facebook, Hyves, Twitter en een deel van de site! Op 1 januari ben ik begonnen, dus als er iets niet meteen goed gaat (waar ik natuurlijk niet van uitga :) ), houd dat dan vooral in gedachten.

Ik heb heel veel zin in deze nieuwe functie en hoop dat jullie veel reageren en meedoen! Het enige wat ik me dan waarschijnlijk wel steeds zal afvragen bij elke reactie van jullie, is: wie is toch die persoon aan de andere kant?

Groet,
Marjet
Social Media redacteur Libelle

Best vaak heb ik achter een piano wat klanken geproduceerd, en ben er maar weer mee opgehouden toen er toch niet uitkwam wat ik in mijn hoofd had. Daarbij waren piano’s qua prijs sowieso een brug te ver. Verschrikkelijk duur dus.

Maar via Marktplaats blijkt dat erg mee te vallen. Dat is al langer zo, maar ik heb er gewoon nooit aan gedacht dat het iets voor mij zou zijn. En nu ben ik dan bezig om zonder haperen alle toetsen achter elkaar aan te slaan. Ik hoef geen Bach te produceren of mooie affe dingen helemaal perfect te laten horen. [rectangle]Niemand die zegt of verwacht dat het goed moet zijn. En het leuke is: mocht iemand zoiets in de toekomst ooit verlangen – en dat gaan ze niet doen, want dit soort dingen bedenk ja alleen maar in je eigen hoofd – maar mocht dat tóch het geval zijn dan weet ik dat dit genoeg is: die ene toets aanslaan en dan de volgende. Niks te hoeven of te kunnen, alleen die geluiden te horen, hard, zacht, langzaam, snel.

Anna Gevers, eindredactie

Voor het item ‘lieve Sint’ werden vier kinderen in augustus al gevraagd naar hun allergrootste wens. Niet verwonderlijk dat ze met grote ogen en opperste verbazing reageerden. Maar daarna hoefden Aurelie, Noor, Lotte en Boele-Jan niet lang na te denken. Natuurlijk wisten ze precies wat voor bijzonders ze van de Sint willen hebben. En ja, daar wilden ze best over vertellen. Maar eerst moesten ze nog even op de foto. [rectangle]Op een stralende zomerdag in een bloedhete fotostudio op zolder, werden drie meisjes en een jongen in vrolijke winterkleding gehesen. De complete trucendoos werd opengetrokken om een lach op hun gezicht te toveren. Al die aandacht, daar wordt een mens verlegen van.

Zo ook deze vierjarigen, die zich achter de rug van hun moeder verscholen toen ik ze vroeg naar hun bijzondere wens voor Sinterklaas. Toch lukten het ze allemaal om precies te verwoorden waar ze het allermeest naar verlangen. Wat dat is, dat leest u deze week!

Laura van der Meer
Journalist

Lees meer over de hartenwens van vier kinderen in Libelle 48!

Er lopen wel eens mannen rond op de redactie, maar die komen vooral kijken naar hoe wij vrouwen het allemaal doen. Of ze helpen ons met technische zaken (we blijven immers vrouwen). Toch zou het niet gek zijn als er wat meer mannen op de redactie kwamen werken. Mannen kunnen best een vrouwenblad maken. De Bobo wordt ook niet gemaakt door blauwe konijnen, zo leerde ik op school. Waarom er bij Libelle geen mannen werken? Ik weet het niet. Misschien was één blik op het colofon al beangstigend genoeg. [rectangle]Tot nog toe heeft alleen de vormgeving een paar dagen per week versterking van een mannelijke collega. Hij weet zich goed staande te houden tussen alle dames om zich heen. Onze enige man weet wat te doen: af en toe chocolaatjes meenemen en als het tijdens de lunch over borsten gaat, wijselijk zijn mond houden.

Of we meer mannen willen? Ik hoor er niemand over. Wat mij betreft zou het een welkome aanvulling zijn. Meer gebulder in plaats van gegiechel. Testosteron in plaats van taart. Binnenkort verschijnt er weer een mannen-nummer van Libelle. Wat inside information zou geen kwaad kunnen toch? Ach, zonder die mannen redden we het ook wel. Bij Libelle komt alles op zijn pootjes terecht. Geen man overboord.

Wies Huis in ’t Veld
Vormgeving

Als er dan weer wat staat, komt er een mailtje in onze inbox met als onderwerp: LIDL!! En dat staat dan voor Lekkers In De Lounge, jaja, we hebben er zelfs een afkorting voor.

Nu is het zelfs bij mij zover gekomen dat ik geen tussendoortjes meer meeneem omdat ik eigenlijk verwacht dat er wel weer iets staat. Inderdaad ja, verwend gedrag. De ene keer  staan er brownies, dan weer zelfgemaakte taartjes of cupcakes. Maar nu komen de pepernoten en de kerstkransjes al weer tevoorschijn, zelfs paaseitjes kwamen vorige week voorbij! (onze artdirector had haar kast leeggeruimd). [rectangle]Als je hier wilt afvallen, moet je wel erg sterk in je schoenen staan. Ik ben in ieder geval al snel over te halen (ook omdat ik vanuit mijn ooghoek altijd alles kan zien liggen).Vandaag hebben we weer een jarige, dus ik ga zo eerst maar eens even kijken wat voor lekkers ik nu weer neem bij de thee….

Marina van Dijk
Vormgeving Libelle

Op de homepage links onder het logo van Libelle en het kruimelpad (dit is de horizontale navigatie onder het logo, waarin alle pagina’s zijn opgenomen waaronder de pagina valt waar u op dat moment bent) een teller. Deze teller laat op elk moment van de dag zien hoeveel bezoekers er online zijn op onze website. Elke 5 seconden ververst deze teller. Zo ziet u meteen dat u nooit de enige bent die heerlijk op onze site aan het rondneuzen is, op zoek naar inspiratie voor een lekker etentje met vriendinnen, een uitje voor in het weekend of een lekker boek voor op de bank!

[rectangle]

We houden u op de hoogte!
We zijn op de internetredactie continue bezig met het verbeteren en optimaliseren van de site. Natuurlijk houden wij u op de hoogte van de wijzigingen. Wij zullen u zoveel mogelijk hiervan op de hoogte houden door hierover te schrijven.”

Internetredactie Libelle

Mijn wekker ging en ik druk nog een keer op de snooze-knop: ik zie namelijk altijd een beetje op tegen de gebruikelijke drukte van de ochtend.
Beneden hoor ik al gestommel. Dat is vreemd! [rectangle]

Als ik uit eenmaal uit bed ben, ga ik naar de kamer van de oudste (9) die nog heerlijk ligt te snurken (ja, dat doet hij echt!, dat wordt nog wat later). “Kom je er zo uit?”, vraag ik en dan ben ik de deur al uit om te kijken waar dat gestommel nou vandaan komt.
Maar daar is mijn jongste al, hij komt de trap opgerend. “Waarom was je al beneden?”, vraag ik. “Niks, ik was gewoon wakker en ik kom mijn sokken nog even halen.”
“Kun je zo dan alvast het koffiezetapparaat aanzetten?”, vraag ik. Later hoor ik van beneden: “Mama wat voor koffie wil je en wat wil je op je broodje?”

Nou, dát wil ik elke dag wel horen. Als ik beneden kom, staat m’n koffie klaar en het broodje ook. Zelf had hij al gegeten en zijn tas was ook al ingepakt.
Heerlijk, zo’n zoon. Om kwart voor acht was iedereen klaar en konden ze nog even tv kijken.
Zouden we dit nog vaker meemaken? De beloning was in ieder geval groot: de dag begon lekker rustig, iedereen was op tijd en als beloning mocht de tv nog even aan.

Lilian Bon
Technisch eindredacteur

Dat zijn zes Libelle Feestnummers voor maar € 15,- en het abonnement stopt automatisch. Dat dit cadeau in de smaak valt, blijkt wel uit de reacties die het Libelle Informatiecentrum ieder jaar weer krijgt. Want zo rond deze tijd bellen daar de eerste lezeressen naartoe met de vraag of Libelle ook dit jaar weer zo’n speciaal abonnement aanbiedt.[rectangle]

Ik kan nu alvast verklappen dat we ook dit jaar weer het Libelle Feestabonnement aanbieden! De eerste Libelle die de nieuwe abonnee ontvangt, is nummer 48 en de laatste Libelle is dan het eerste nummer van 2011. Zo hoeft degene die het abonnement cadeau kreeg niet één feestnummer te missen.

En dit jaar hebben we er nog wat extra dingen bij bedacht.Als u het Libelle Feestabonnement cadeau doet, maakt u kans op een weekend kerst-shoppen in Londen voor twee personen! En omdat het eerste nummer van het abonnement het Sinterklaasnummer is, doen we daar een Sinterklaasgedicht bij. Dat gedicht kunt u personaliseren door bij de adresgegevens, zowel uw eigen voornaam als de voornaam van degene aan wie u het Feestabonnement cadeau doet, in te vullen. Dan worden beide namen in het gedicht verwerkt.

En ten slotte hebben we er dit jaar ook nog een cadeaubon bij gemaakt, die u kunt printen en persoonlijk kunt overhandigen.

Heb ik u nieuwsgierig gemaakt en wilt u meer weten over deze actie? Kijk dan op www.libelle.nl/feestabonnement voor alle voorwaarden voor het winnen van het weekend kerst-shoppen in Londen, plús een voorbeeld van het gedicht en de cadeaubon!

Ik wens u alvast heel fijne feestdagen toe,

Karin Kelder,
Marketing Libelle

PS: Zelf een Feestabonnement nemen kan natuurlijk ook.

Buuf: “Goh werk je bij Libelle? Interessant! En wat doe je daar al zoal?”
Ik: “Ik werk op de projectredactie. Daar doe je eigenlijk allemaal werk dat niet meteen met het weekblad te maken heeft. We maken specials, extra uitgaven, organiseren de Libelle Zomerweek.”
Buuf – heel belangstellend -: “Aha. En waar ben je op dit moment mee bezig?” [rectangle]
Ik: “Uhm… met een geheim project, waar ik nog niets over mag zeggen.”
Buuf – ze is een vasthoudend type -: “Is het een nieuw blad?”
Ik: “Nee, dat niet. Het is iets héél anders dan een tijdschrift.”
Buuf – ze weet van geen ophouden -: “Is het dan een evenement? Zoiets als de Zomerweken?” (Mensen die niet iedere week Libelle lezen, hebben het altijd over zomerWEKEN omdat ze zich niet kunnen voorstellen dat al die activiteiten die we organiseren allemaal in één (!) week passen).
Ik – inmiddels voelt het alsof in de verhoorbank zit -: “Nee ook niet helemaal. ’t Is echt iets anders. Maar ik kan er verder nog niets over zeggen.”
Buuf – een beetje gepikeerd -: “O, nou ja, succes maar dan.”

En zo valt een gesprek dood over de interessantste baan van Nederland, puur omdat ik nog niets mag zeggen. Want écht, we zijn bij Libelle (behalve met alle vertrouwde dingen) bezig met iets totaal nieuws en anders. En het gaat héél leuk worden, en mooi, en spannend, en we zijn héél benieuwd naar uw reactie.
Maar we moeten nog even wachten, anderhalve maand om precies te zijn. Dan gaan we los en kunt u er niet meer omheen. En dan bel ik bij de buuf aan (en bij al die andere mensen die ik de afgelopen maanden met smoesjes en slinkse ontwijkingen op afstand hield) en schreeuw ik uit waarmee ik bezig was en ben.
Ik verheug me er nu al op!

Margreet Botter
Projectredactie

Het ‘ding’ drijft namelijk. Het draait rustig om zijn eigen as en dobbert dan eens naar links, dan eens naar rechts. Het lijkt zich in ieder geval helemaal thuis te voelen tussen het kroos en trekt zich niets aan van de verbaasde blikken die op hem geworpen worden. Een paar maanden geleden is het met een ceremonie van mannen in grijze pakken opgedoken in een van de vijvers van een kantorenpark in Hoofddorp. Kunst. Het zet de redactie in ieder geval flink aan het denken. En aan het fantaseren. [rectangle]

Maar nu ben ik erachter. De mystiek van het niet-weten is doorbroken. Onze smurf is: ‘De Hoorn des Overvloeds’. Een polyester gevaarte dat in de jaren zeventig gemaakt is (voor degene die het weten wil: door kunstenaar Hans Koetsier) om de vijver naast de Belastingdienst in Amstelveen mee te verrijken. De naam lijkt ietwat ongelukkig gekozen, maar ze waren er blij mee in Amstelveen. Totdat het gebouw van de Belastingdienst werd platgegooid en de hoorn zielloos en groen bemost op de gemeentewerf aan lager wal raakte. Uiteindelijk is het zorgenkind aan de gemeente Haarlemmermeer geschonken en is het naast onze redactie terechtgekomen. Een Amstelveense blogger heeft ‘m hier gespot en kijkt er toch met heel andere ogen naar. “Als voormalig Amstelvener is het mooi om de druppel weer te zien. Toch een vorm van jeugdsentiment,” schrijft hij. Ah, ‘druppel’, dat had ik er nog niet in herkend.

De smurf, hoorn of druppel is er nog niet. Ook dit is een tijdelijke verblijfplaats, leert de nieuwsbrief van het kantorenpark. Uiteindelijk wordt hij ergens langs de A4 afgemeerd. Opeens kijk ik toch met heel andere ogen naar het witte ding. Hier ietwat bespot en beschimpt, in Amstelveen gemist en geadoreerd. Gek, hoe een verhaal een stuk polyester opeens tot leven kan brengen. Wat zijn toekomstige buren van hem zullen vinden, weet ik niet. Voor mij blijft het een megasmurf die koppie onder is.

Marloes Keizer
reportageredacteur Libelle

Na dit half jaar plakte ik er nog een half jaar aan vast om mijn afstudeeronderzoek voor Libelle te schrijven. Op 1 juni 2010 heb ik mijn hbo-diploma Media Informatie en Communicatie in ontvangst mogen nemen en nu zit ik hier nog steeds! Helemaal op mijn plek en het liefst wil ik voor altijd blijven…

[rectangle]Ik blijf nu vijf dagen in de week voor Libelle werken. Maar in september ga ik ook nog heerlijk een maand op vakantie samen met mijn vriend. Vieren dat we allebei zijn afgestudeerd! Daarna mag ik weer terugkomen bij Libelle en daar ben ik superblij mee!

Een van mijn werkzaamheden is dat ik om de week de pagina’s van de rubriek 15 minuten Gezond en Mooi invul. Om de nieuwste beautyproducten voor de Gezond en Mooi pagina’s uit te zoeken, kijk ik vaak rond op internet. En daar kwam ik nu wel een heel erg leuke webwinkel tegen vol muffins, taart, cake, koekjes, cupcakes… Heerlijk! Maar nóg meer hou ik van alles wat met beauty te maken heeft. Webshop The Beauty Bakery heeft dé perfecte combinatie. Ze verkopen zeepjes, scrubs en geurtjes in vormpjes van cupcakes. In allerlei verschillende soorten, maten, geuren en kleuren. Fijn! Daar ga ik zeker het een en ander inslaan…

Lily Otte
Beautyredactie Libelle

Misschien deelt u het gevoel, misschien niet. Als ik het filmpje van hierboven bekijk word ik er vrolijk van. Een mooi vormgegeven apparaat met zoveel mogelijkheden. En, het ziet er allemaal zo simpel uit.

Wat kun je met de iPad?
Het is een prachtig vormgegeven apparaat. Het lijkt op een groot uitgevallen iPhone, maar heeft ook veel gelijkenissen met een MacBook. Toch zeggen kenners dat het beide apparaten niet vervangt, alleen aanvult. Wat kun je er allemaal mee? Gebruik de iPad als receptenboek, om video’s te bekijken, spelletjes op te spelen. En voor zoveel meer. Alle apps (programmaatjes) die te gebruiken zijn op de iPhone zijn in klein formaat ook te bekijken op de iPad.
[rectangle]
Wat is het voordeel van de iPad vergeleken met een iPhone?
Het scherm is groter. Dat ziet natuurlijk iedereen maar dat het heeft voor- en nadelen. Het nadeel is dat zonlicht weerspiegelt op het scherm. Voordeel is dat in landscape (liggend) je een groot toetsenbord hebt. Je kunt foto’s, video’s, spelletjes etc. veel beter bekijken in het grote formaat. De voor- en nadelen van de iPad worden handig uitgelegd in dit filmpje.

Kopen of niet kopen..
Als ik de iPad in mijn bezit heb, ben ik bang dat ik de eerste dagen erg enthousiast ben maar dat ik na een tijdje toch weer achter mijn laptop kruip. Maar aan de andere kant, de iPad stop je gemakkelijk in een tas. Overal toegang tot je muziekcollectie, boekencollectie en overal toegang tot internet en zoveel meer. 

Zou ik de iPad kopen of niet? Ik ben er nog niet uit.. Wat vinden jullie?

Marije Smelt
Internetredacteur Libelle.nl

Ik kan door het horen van een bepaald liedje bijvoorbeeld in gedachten weer teruggaan naar het moment waarop ik dat nummer vaak luisterde. Ik heb zelfs bepaalde muziek waar ik alleen maar in de wintermaanden naar luister, omdat daar herinneringen aan koude dagen aan vastzitten. Ernaar luisteren in de zomer, zou gewoon niet kloppen.

Met geuren heb ik het ook heel sterk, het geurtje Le Male van Jean Paul Gaultier doet me denken aan mijn eerste liefde. De geur van de eerste lentedagen herinneren mij aan mijn verjaardagen als kind, omdat ik vroeg in de lente jarig ben.
Maar de fijnste herinneringen zijn toch wel mijn vakantieherinneringen. Met mijn ouders en broer in de auto, op weg naar Zweden, Oostenrijk, Frankijk of Italië. Mijn vaders favoriete muziek op (The Border van America doet me nog altijd denken aan die ene keer in Luxemburg, dat we verdwaald waren en ook echt op zoek naar de grens) en dat mijn broer en ik spelletjes deden op de achterbank. Onderweg een paar keer stoppen op zo’n stinkende parkeerplaats langs de snelweg, om op een picknickkleed een broodje te smeren (het liefst met Unox leverpastei!) en thee te zetten.
[rectangle]
Eenmaal op bestemming heerlijk twee weken uitrusten en van de omgeving genieten. Ik krijg spontaan een glimlach op mijn gezicht als ik daaraan terugdenk.

Zulke herinneringen doen iets met je, je zult ze nooit vergeten. Maar waarom alleen maar aan deze momenten denken, terwijl je ook kunt proberen ze te herbeleven?

Toen mijn ouders me dit jaar vroegen om weer een weekje met ze mee naar Frankrijk te gaan (sinds mijn zeventiende ben ik niet meer met mijn ouders op vakantie gegaan), vroeg ik me af of het zo zou zijn als vroeger. Natuurlijk was het anders dan toen, maar ik heb er weer erg van genoten. Zeker van de autorit. De achterbank moest ik dit keer weliswaar delen met de hond, maar mijn vaders muziek knalde uit de boxen en mijn moeder had voor de stops langs de snelweg speciaal voor mij leverpastei meegenomen. Zo zie je maar, blijkbaar hebben mijn ouders precies dezelfde herinneringen als ik!

Tessa Koudijs
Assistent Artdirector i.o

Elke duinpan, zijstraat en grashalm ken ik daar. Ik kan het gevoel niet omschrijven van die zeelucht, die wind door je haren, het geluid van je fietsbanden op het schelpenpaadje, de meeuwen, het bos. Het grootste dorp is Nes, midden op het eiland. En daar is het fijn. Je hebt daar twee kledingwinkels waar ik mijn gehele kledingcollectie voor het hele jaar scoor.
[rectangle]
Winterjas, spijkerbroeken, basic hemdjes en zwarte truitjes, jurkjes: als ik te lang niet op Ameland ben geweest, krijg ik kledingstress. En in het dorp haal je elke dag een ijsje bij De Jong. Als klein meisje zat ik daar met mijn ouders en broer en nu zit ik daar met mijn man en drie kinderen.

En toppunt van zo’n middag naar Nes is de boekenwinkel tegenover de ijssalon. Zouden de nieuwe tijdschriften al zijn gearriveerd? Zouden ze er sinds gister nieuwe boeken bij hebben? En natuurlijk mogen de kinderen ook een boek uitzoeken, al was het alleen maar omdat ik het zelf zo leuk vind om mee te kijken. En dan weer op de fiets terug naar het huisje. Nemen we vandaag de korte route langs de molen of doen we de route over het schelpenpad? Het leven op Ameland is zo heerlijk kneuterig en overzichtelijk.

En dit jaar gaan we naar Zuid-Frankrijk. Manlief had het na vier jaar wel gezien op Ameland. Het wordt vast heerlijk daar hoor. Maar ik moet mezelf er nog steeds van zien te overtuigen dat het heus heel leuk is om net als de rest van Nederland dertien uur lang met drie wagenzieke kinderen op de krappe achterbank op zwarte zaterdag langs de Route du Soleil te rijden. En ik weet zeker dat ik na vier uur rijden de gedachte moet wegdrukken dat ik al lang en breed met een boek voor het huisje op Ameland had kunnen zitten. Maar ja, soms moet je ook eens iets nieuws proberen in het leven. Soms.         
  
Ingrid Douma, tekstredacteur

In december ben ik al begonnen met zoeken voor een stage die in april zou moeten starten. Ik heb bedrijven die mij interessant leken een brief gestuurd, vaak zonder dat zij een vacature hadden openstaan. Het is echt frustrerend hoe vaak je ‘nee’ te horen krijgt of hoe vaak je gewoon niets hoort.

Bij de internetredactie van Libelle was het anders. Iets meer dan vijf minuten na het versturen van mijn sollicitatiemail had ik al een reactie terug. ‘Ben je de hele periode beschikbaar?’, vroeg junior site manager Hester. Helaas was ik dat niet. Hester zou mijn gegevens bewaren en contact met mij opnemen als ze voor de periode van april nog iemand nodig zou hebben. Dat zeggen ze altijd, dacht ik. Maar na een paar weken had ik een mail van Hester in mijn mailbox. Ze waren nog op zoek naar iemand. Vanaf toen is het eigenlijk heel snel gegaan: ik stuurde een proefartikel, drie dagen daarna stond ik in het grote gebouw van Sanoma Uitgevers in Hoofddorp en een maand later zat ik achter mijn bureau op de redactie.

[rectangle]Het is erg leuk als je naar jezelf kijkt en het verschil ziet tussen het begin en het einde van je stage. Je merkt dan pas hoeveel je leert in zo’n korte tijd. Toen ik begon bij de internetredactie van libelle.nl moest ik nog zo veel vragen en dan ben je heel erg afhankelijk van mensen die je helpen. Ik had mezelf voorgenomen om ook veel dingen zelf uit te zoeken en als ik er echt niet meer uit kwam, mijn vragen te stellen. Op die manier heb ik erg veel geleerd.

De afgelopen weken hebben jullie mijn artikelen kunnen lezen op de receptenpagina en in de boekenclub. Ook heb ik meegewerkt aan de spelletjespagina. Het is erg leuk om winacties te regelen voor leuke artikelen. Je onderhoudt contacten met bedrijven en zorgt ervoor dat de prijzen aansluiten bij de doelgroep. Je bent heel erg vrij in het verzinnen van leuke artikelen en met dank aan internet kun je razendsnel leuke artikelen online zetten. Als stagiaire wordt je hier zeker niet gebruikt om koffie te halen en de prullenbakken te legen!

Tijdens mijn stage heb ik voor mijn gevoel veel schrijfervaring opgedaan en heb ik even van de sfeer kunnen proeven van de mediabranche. Dit wereldje bevalt me en ik vind Sanoma ook een erg leuk bedrijf om voor te werken. Of mijn toekomst ligt in het internet en de tijdschriften weet ik nog niet. Ik ben nu pas op de helft van mijn studie Redactie & Mediaproductie, dus alle mogelijkheden liggen nog open.

Eind juli zit mijn stage er hier op. Mijn collega’s zijn nog op zoek naar een nieuwe stagiaire die vanaf september de internetsite van super leuke inhoud wil voorzien. Het is natuurlijk ook mogelijk om in de zomervakantie al te beginnen. Wie komt mij helpen of vervangen hier op de gezelligste redactie van Nederland?!

Wilt u meer informatie? Kijk op sanoma-uitgevers.nl

Laura Hoencamp
Stagiaire Libelle internet