Daar horen ook echte huis-huis spullen bij. In de nieuwe woonkamer is plek voor een grotere bank en een grotere eettafel. De vrieskist en de losse oven zijn overbodig en het rode hoogpolige vloerkleed heeft zijn beste tijd gehad. Op een avond zet ik een paar spullen op marktplaats. Niet voor veel geld en niet met hooggespannen verwachtingen. Gewoon om te kijken of ik het kwijt zal raken. De reacties druppelen binnen. Al snel verkopen we de bank aan een student, waardoor we twee weken op een matrasje tv moeten kijken. Ook de rest van de spullen zijn zo weg. Morgen gaat de eettafel en dan staan er echt alleen nog maar dozen, twee stoelen en een boekenkast in de woonkamer. We eten in de keuken en slapen tussen de kartonnen dozen. De laatste weken in ons oude huis zijn karig maar ach, we hoeven geen één ritje naar de sloop of de kringloop te maken. En zeven mensen zijn dolblij met hun marktplaatskoopje.

Nu alleen nog wachten tot het eindelijk vrijdag is…

Liselotte Idema
Toerisme-redacteur

Een nieuw leven
Hilary Swank speelt de getalenteerde arts Juliet, die net weg is bij haar overspelige echtgenoot. Juliet is klaar voor een nieuw leven in Brooklyn, waar ze een prachtig appartement vindt.

Angstig gevoel
De huurbaas Max, gespeeld door Jeffrey Dean Morgan, is erg charmant en helpt haar met allerlei dingen. Maar toch klopt er iets niet volgens Juliet. Er bekruipt haar een angstig gevoel zodra ze het appartement betrekt. Het voelt alsof iemand haar continu in de gaten houdt…

Hilary Swank en Jeffrey Dean Morgan
Hilary Swank speelde eerder in onder andere Million Dollar Baby, PS I Love You en The Reaping. Jeffrey Dean Morgan is bekend van de serie Grey’s Anatomy. Beide acteurs spelen voor het eerst samen in The Resident, die vanaf 7 april te zien is in de bioscoop.

[rectangle]

Winnen!
Wil jij nu vast een film kijken met Hilary Swank? Libelle geeft van twee verschillende films drie stuks weg! PS I Love You is een romantische komedie over een jonge vrouw die op jonge leeftijd haar echtgenoot verliest. The Reaping daarentegen is een echte thriller met een religieus tintje.

Deze winactie is afgelopen.

Aly Mesch georganiseerd woonworkshops en -cursussen. Deze geven een goede basis voor het inrichten en beoordelen van uw eigen interieur. Het zijn workshops waar u niet alleen van leert, maar het is ook nog eens een leuk dagje uit op de locatie van de Rietbloem in Apeldoorn. Het is de bedoeling dat u de verschillende facetten op het gebied van wonen ziet en hier aan de slag mee gaat. Aly zal op een enthousiaste en creatieve manier de workshop vormgeven.

Als laatste is er de mogelijkheid om persoonlijk advies te krijgen van Aly zelf over uw eigen interieur en wordt er ingegaan op de thema’s ‘Balans’ en ‘Binnen met buiten combineren’.

Onderwerpen van de workshop
Er worden onderwerpen behandeld over de styling van vensterbanken en omgaan met kleur en verlichting. Maar ook hoe u een verandering in uw kamer kunt aanpakken en hoe u een goede planning kunt maken voor een verhuizing of verbouwing. Allemaal erg handig als u net verhuisd bent of toe bent aan vernieuwing in uw huis.[rectangle]

Tip: ook leuk als dagje uit, verjaardagsfeestje of vrijgezellendag.

Tijd en kosten
Een workshop Wonen begint altijd om 10:00 uur ‘s ochtends en eindigt om 16:00 uur ‘s middags. Deze dag is volledig verzorgd. Zo is er een heerlijke lunch en zijn er hapjes en drankjes aanwezig. Deze workshop kost € 55,- per persoon en deze prijs is op basis van minimaal 8 personen. Wilt u meer informatie over de verschillende datums, bel dan naar 06-20333038 of e-mail: workshops@alymesch.nl.

Over Aly Mesch
De afgelopen jaren is Aly werkzaam geweest in de meubelbranche. Daarbij heeft zij veel ervaring opgedaan met verschillende producten en met verschillende projecten. Verder heeft zij diverse vakopleidingen gevolgd, zoals Interieur Ontwerp. Nu geeft zij advies voor een bestaande of een nieuwe woning en geeft zij koopbegeleiding en workshops.

Informatie
Adres Aly Mesch: Koningshaven 134, 7311 PS Apeldoorn, Telefoonnummer: 055-5214213, Fax: 0847-159942, Emailadres: workshops@alymesch.nl, Website: www.alymesch.nl.

Want eenzaamheid kent vele gezichten en voelt voor iedereen anders. Soms zit ‘t hem niet in het gemis van mensen, maar in de stilte die tussen twee geliefden in hangt. En soms is het eigenlijk geen eenzaamheid, maar kan het gewoon zo voelen. Omdat je tijd nodig hebt om aan een nieuwe situatie te wennen, bijvoorbeeld aan het uit huis gaan van je kinderen, of het verhuizen naar een andere stad.

Voelt u zich ook wel eens eenzaam? Praat mee op het Libelle Forum en reageer onder dit bericht!

FOTOGRAFIE: Dirk Jan van Dijk. STYLING, HAAR EN MAKE-UP: Ronald Huisinga. Met medewerking van www.edress.nl.

[rectangle]

Heel spannend, want we krijgen een echt ‘grote mensenhuis’ mét tuin in een nieuwbouwwijk met heel veel jonge gezinnen. Eindelijk grote slaapkamers, een droomkeuken en –badkamer.

Dit zal het ouderlijk huis worden van onze dochters nu bijna drie jaar (Flora) en alweer drie maanden (Evie). Zij gaan hier mooie tijden beleven net als mijn broertje en ik vroeger in ons ouderlijk huis. Spannend wat het ons zal brengen. Nieuwe buren (zijn ze leuk of luidruchtig?), nieuwe winkels om te ontdekken (shoppen blijft belangrijk hè, voor een woonredacteur), een nieuw kinderdagverblijf…En dat is nu net wat ik het allermoeilijkst vind. [rectangle]

Wij hebben hier in Hilversum namelijk een heel bijzonder kinderdagverblijf waar Flora als een kind zo blij is. Annelies en haar meiden zorgen met hart en ziel voor alle twaalf kindjes. Nergens zullen we weer zoiets vinden, zo’n tweede thuis waar ons oudste meisje al zo veel liefde, goede verzorging en plezier heeft ontvangen. Juist als ze zo klein zijn, is kinderopvang best lastig. Je laat je kind toch achter bij een ander en dan weet je, zeker bij de eerste, helemaal niet hoe dat uit zal pakken. In ons geval bij Annelies dus geweldig en dat maakt verhuizen een beetje verdrietig.

Ze gaan straks naar zo’n ‘echt’ kinderdagverblijf met van die kille lokaaltjes met heel praktisch linoleum op de vloer, maar helemaal niet huiselijk. Hopelijk zijn de ‘juffen’ wel lief voor onze meisjes. Het is nu even een zorg hoe dit straks voor iedereen uit gaat pakken.

Loslaten is waarschijnlijk de beste oplossing en genieten van ons nieuwe avontuur in Amersfoort. Ik kan in ieder geval alvast alle leuke plekjes in Amersfoort met mijn collega Margreet doornemen, zij woont er inmiddels ook alweer een paar maanden. En bij deze nog even: Annelies en meiden, superbedankt voor de goede zorgen!

Sonja Balfoort
Libelle woonredacteur

Ik ben zo blij met mijn nieuwe plekje in hartje centrum. Het was een hele klus: ik ben wekenlang aan het schilderen geweest en daarna het inpakken nog, best heftig in je eentje! Het is nu allemaal klaar op nog wat kleine fröbelklusjes na (de verhuisdozen die nog opgehaald moeten worden bijvoorbeeld). Dus nu is het genieten van het leuke nieuwe appartement en de buurt.[rectangle]

Dacht ik, want ik merk nu toch wel dat er de afgelopen weken een en ander is blijven liggen door de klus- en verhuisstress! En het zou toch wel fijn zijn om op schema te zijn voor de vakantie over twee weken! Vooruit dan, nu eerst nog een tijdje extra buffelen op het werk. En dan… Duimen voor mooi weer in de laatste weken van september!

Anz Raangs
Libelle vormgeving

Als we elkaar ‘s ochtends op het perron tegenkwamen, waren we vaak de eerste vijf minuten nog een beetje stil, uit respect voor elkanders ochtendrust. Dan zat Margreet nog half aan haar ontbijt en in haar krant. En ik met mijn boek. Maar na vijf minuten waren we vaak diep verwikkeld in een gesprek. ‘s Ochtends ging het vaak over onze even oude zoons. En ‘s avonds op de terugweg konden we heerlijk de overwinningen, frustraties, roddels en successen van onze dag op de redactie doorspreken. We hadden altijd al genoeg om over te praten, maar toen we vier jaar geleden tegelijk zwanger waren – en een week na elkaar uitgerekend – was er helemaal geen houden meer aan. Temeer ook omdat we enorm op dezelfde lijn zaten (“Heb jij al hydrofiele luiers gekocht?” “Nee, jij?” “Nee. Wat zijn dat eigenlijk, hydrofiele luiers?”) Op een dag in juli waggelden we samen over het perron. Margreet vertelde dat ze een zware nacht had gehad en pijn in haar rug had. Ik voelde met haar mee en droeg mogelijke oorzaken aan. Niemand dacht op dat moment aan weeën – het was nog veel te vroeg – maar ik vond mezelf achteraf wel enorm suf. Dat die mogelijkheid nog geen halve seconde in me op was gekomen.
[rectangle]
Toen ik twee maanden later ook was bevallen, moest mijn zoon een nachtje onder de lamp in het ziekenhuis. De hormonen gierden door mijn lijf, ik hanneste met borstvoeding en zat ineens met een pasgeboren baby’tje in het ziekenhuis. Ik kon wel janken toen ik daar ineens Margreet zag. Opgelucht een bekend gezicht te zien. Lief, nuchter en aan een half woord genoeg. Margreets zoon bleek op dezelfde kamer te liggen. Hij was daar al een poosje omdat hij zo vroeg geboren was en ik keek vol bewondering hoe ze dat kleine jongetje tussen alle slangetjes door verschoonde, verzorgde en vertroetelde. Daarbij vergeleken waren die twee nachtjes in het ziekenhuis van mijn enigszins geel uitgeslagen Michelinmannetje natuurlijk peanuts. Gelukkig werd ook Margreets zoon na niet al te lange tijd uit het ziekenhuis ontslagen en konden we na verloop van tijd gewoon weer samen de trein naar Hoofddorp nemen en over onze gezonde mannetjes kletsen. En over ons werk, vakantieplannen, weekendbelevenissen, verdacht uitziende medepassagiers, het weer, vroegere vriendjes, de bollenvelden waar we langs flitsten, wat er gescoord was in de uitverkoop, de jeugd van tegenwoordig en nog veel meer. Af en toe vertelde ze over plannen om meer richting het oosten te gaan wonen met haar gezin. Die gesprekken werden steeds concreter; het huis in Leiden werd te koop gezet en verkocht, een nieuw huis in Amersfoort werd gevonden en toen zaten we ineens vorige week donderdag voor het laatst met elkaar in de trein van Hoofddorp naar Leiden. Vandaag is ze verhuisd. Ik was er de hele dag een beetje mee bezig (Margreet niet, zei ze net toen we elkaar belden. Maar goed ook want die verhuisdozen pakken zichzelf niet uit). Gelukkig blijft ze gewoon mijn collega en zitten we nog bijna dagelijks rug aan rug op de Projectredactie. Maar zij aan zij in de trein… dat is klaar.

Rachel Lancashire
Projectredactie