Een beugel in mijn mond, een dikke klodder eyegloss op mijn ogen, ingepakt in een veel te grote, blauwe jas. Zo zag Joris mij voor het eerst op het schoolplein. Ik zat nonchalant op mijn opoefiets rond te kijken of er nog iets te beleven viel na schooltijd. Dat wordt later mijn meisje, dacht hij.

Een paar jaar later ontmoet ik hem in een bar-dancing in het dorpje waar ik woon. Met mijn beste vriendin zit ik aan de bar en opeens wordt er op mijn schouder geklopt door een leuke jongen. Ik lach naar hem en voel meteen een spanning. Hij heet Joris.

Een paar maanden later, in dezelfde bar, wijst mijn vriendin naar Joris: “Je gaat vanavond toch niet met hem?!” We waren er intussen achter gekomen dat hij zich niet altijd netjes gedroeg tijdens het uitgaan. Ik bleef naar hem kijken, hij keek terug en wist precies hoe hij me in kon palmen. Het volgende moment staan we te zoenen. Elke week stonden we daar te zoenen. En opeens was dat over. “Ik vind het te serieus worden tussen ons en wil niet dat je verwacht dat we een relatie krijgen”, vertelt hij me. Pijn.

Ik krijg een nieuw vriendje, maar na een jaar verbreek ik de relatie. Joris weet niet hoe snel hij me opnieuw moet veroveren. Ik laat me niet zo snel overhalen maar besef uiteindelijk dat ik weer smoorverliefd ben. We krijgen een relatie, die heel toevallig begint op Valentijnsdag. We genieten van elkaar, maar vinden onze vrijheid en vrienden ook belangrijk.

Nadat we zijn gaan samenwonen, vraag ik hem “Zou je ooit willen trouwen?” Joris wil niet, vindt het zonde om zoveel geld te besteden aan één dag. Toevallig is trouwen wel mijn meisjesdroom maar jarenlang houdt hij vol dat hij niet wil trouwen. Zelfs tijdens onze grote reis door Thailand zegt hij dat hij echt niet wil trouwen. Mijn collega’s van Libelle Academy hadden van te voren een weddenschap lopen dat hij me daar toch wel eens zou vragen: “Zo’n leuke meid laat hij toch niet lopen!”

Het is Valentijnsdag, we zijn tien jaar bij elkaar. Na een etentje in Amsterdam en een leuke film komen we samen thuis. Ik open de voordeur en zie een spoor van waxinelichtjes naar de woonkamer waar deze eindigen in de vorm van een hart. Het zal toch niet? Joris begint: “Ik ben al gek op je vanaf het moment dat ik je voor het eerst op het schoolplein zag en ik ben nu al tien jaar zo gelukkig met jou… Wil je met me trouwen?” De dag erna staan mijn collega’s van Libelle Academy te juichen “We wisten het wel!”

Nu gaan we nadenken over hoe onze grote dag eruit gaat zien. Misschien moeten we bij Libelle Academy een nieuwe workshop starten: Weddingplanning. In ieder geval kan ik tijdens de workshop Mini Make-over al gaan nadenken over mijn make-up!

Maaike – Sitemanager Libelle Academy

[rectangle]

Vorige week dinsdag heb ik mijn twintigwekenecho gehad en daarom heb ik vandaag m’n eerste babycadeautje gekregen van m’n lieve collega Sonja. Ik was er al een beetje vanuit gegaan dat ik een zoon zou krijgen aangezien er bij ons in de familie alleen maar jongens geboren worden. M’n zus heeft er twee, mijn nichtje twee, mijn twee neven ieder een en ook ik heb al een zoontje. En inderdaad! Het wordt kleinzoon nummer 4 voor m’n ouders. Maar het gaat verder dan mijn familie alleen: morgen vertrek ik voor een lang weekend naar Winterberg, samen met m’n oude studievriendinnen en onze partners. En ook zij hebben alleen maar zonen, in de leeftijd van 1, 2, 3, 4 en 5 jaar. En nu dus nog eentje onderweg om het rijtje compleet te maken.
Karon Lastdrager, Vormgeefster [rectangle]

Vandaag mag ik mijn blog voor Libelle schrijven. Ik heb allerlei onderwerpen de revue laten passeren, maar eigenlijk is er voor mij maar een onderwerp dat vandaag past: de winter! Ik ben helemaal niet zo dol op de winter hoor, heb het bijna altijd koud, m’n huid word droog en trekkerig, ik ben te moe (lees lui) om onder mijn dekentje vandaan te kruipen en ik verlang gedurende de wintermaanden alleen maar naar de lente.

Tot het moment dat er wordt gesproken over sneeuw en ijs. Dat vind ik me leuk! Niet om me van huis en naar mijn werk te (laten) vervoeren – daar heeft bijna iedereen last van, maar in en om het huis vertoeven, is fantastisch!

Het hele weekend heb ik samen met mijn vriend en kindjes genoten van het winterweer. Wat was het mooi, die besneeuwde bomen in de zon. De kindjes op de slee met snotneusjes en rode wangetjes. Ze vonden het geweldig, en wij ook. Daarna hebben we onszelf en de oudste nog even op de schaats gezet. Ondanks dat hij er nauwelijks op vooruit kwam, had hij de grootste lol. Ook wij hebben onze kunstjes zonder ongelukken vertoond. Veel buurkindjes waren ook buiten met hun ouders, dus het was heel gezellig op het ijs. Tussen het schaatsen en sleeën door was er natuurlijk ook tijd voor een warm glühweintje. Kortom, het was koud, maar fijn en gezellig!

Nu zit ik weer lekker warm in Hoofddorp en mag ik weer verder met het maken van Libelle. Ik ben bezig met het modenummer. Heerlijk al die frisse kleuren, dunne stofjes en bloemenpatronen. Laat de lente maar komen, dat seizoen vind ik toch het allerleukst!

Sonja Trompert,
Libelle Vormgeving

Het kleine doosje met gesprekstarters ligt op de salontafel van mijn vriendin. Terwijl zij  in de keuken thee inschenkt, doe ik alsof ik een vraag oplees uit het doosje “Welk verjaardagscadeau had je nooit willen krijgen?”  Meteen komt het het antwoord dat ik al verwachtte: “Dat doosje wat je nu in je handen hebt!”.

Toch blijven we een beetje rommelen met die kaartjes en ik krijg uiteraard een vraag van haar terug “Welke periode van je leven zou je willen overdoen?” Oei… mooie momenten van mijn leven schieten als een film voorbij. Mijn veilige jeugd bij mijn ouders, de gezellige klas op de middelbare school, de eerste zoen van mijn liefje, de geboorte van mijn twee zonen… alles is zo mooi. Maar de periode die ik echt nog wel een keer zou willen meemaken, is mijn stageperiode in Londen. Mijn vriendin die deze periode van mijn leven gemist heeft, luistert aandachtig naar mijn verhaal.

Ik was een jaar of achttien, volgde een bloemistenopleiding en kreeg de kans om stage te lopen bij een zeer exclusieve bloemenwinkel in Londen. Ik maakte gigantische bloemwerken voor grootse bruiloften (die soms dagenlang duurde), mocht mee naar de opbouw van grote tentoonstellingen (zoals Chelsea), creëerde extreme etalages met mijn collega’s en we maakte soms wel zestig bloemstukken voor één uitvaart. En als klap op de vuurpijl werkte ik aan meerdere opdrachten voor het Britse koninklijk huis. Ondertussen ontdekte ik de wereldstad: ik was een achttien jaar en voelde me daar als een vis in het water.  

Terugkijkend, kan ik niet zeggen dat het het mooiste moment in mijn leven was. Dat zeker niet. Maar toen ik eenmaal thuiskwam, kon ik het niet laten om toch nog even door te lopen naar de zolder om in de fotoboeken te bladeren.

Martine Hoving
Libelle informatiecentrum

Op de redactie hebben we het de laatste maand van het jaar trouwens extra gezellig. We beginnen in het donker en pas als het weer donker  is, gaan we naar huis. Niet dat het nou speciaal mijn hobby is om helemaal niet in het daglicht te komen, maar toch heeft het ook iets knussigs. Leuke dingen bedenken maakt elke dag goed. 2012: we gaan er een topjaar van maken bij Libelle. Er worden al prachtige plannen gesmeed voor een spectaculaire Libelle Zomerweek van 7 t/m 13 mei. Het thema is….[rectangle]Nee. Zeg ik nog niet. Alvast wel handig om af te spreken met zus, dochter, moeder of vriendin en de data in de agenda te zetten. In de buurt van mijn kamer staan al moodboards om van te smullen, de ontwerpen voor de goodybag en www.libellezomerweek.nl zijn al gesignaleerd en je voelt het al bruisen in de buurt van de projectredactie.

Verder staat er een spannende dag op stapel op zaterdag 14 januari. Niemand minder dan superinspirator Ben Tiggelaar geeft een opzwepende workshop, waar je de rest van je leven op kunt teren. Vraag het de redactie maar, wij hebben al een keer een fantastische middag met hem meegemaakt. En met Libelle 3 gaan we iets heeeeeeel bijzonders doen. Dat verklap ik gewoon lekker nog niet. Houd ons maar in de gaten!

De allerbeste wensen voor een heel mooi 2012  en veel liefs vanuit Hoofddorp

Franska Stuy

Ik ontmoette haar een paar weken geleden in Wenen. Aan de vooravond van het verschijnen van haar boek, dat ik de dag ervoor pagina voor pagina had verslonden. Wát een verhaal.De schrijnende eenzaamheid die ze erin beschreef, de weerzinwekkende mishandelingen, de vernederingen, ze was een kind nog, een kind dat iedere avond als een gewond diertje om haar moeder huilde… Hoe kun je daar in vredesnaam normaal uitkomen? Hoe kun je dan ooit nog een fatsoenlijk leven leiden? [rectangle]

In de piepkleine muffe lift naar boven, naar de etage van haar agentschap waar ons gesprek zal plaatsvinden, dringt opnieuw tot me door in wat voor hel ze die acht jaren moet hebben geleefd. Een gevoel van claustrofobie kruipt vanuit mijn tenen mijn lijf binnen. Ik doe mijn ogen dicht en haal rustig adem. Nog geen vijf vierkante meter besloeg haar cel. 3.096 dagen en donkere nachten zat ze daarin gevangen. Pas tien jaar was Natascha, toen ze daar, opgerold in een muffe deken, naar binnen gesmeten werd. Bruut afgesneden van haar vader, haar moeder en haar zussen. Van haar klasgenootjes en geliefde oma. Van een normaal zorgeloos bestaan. Van haar jeugd, haar kinder- en puberteit.
Ik moest ineens denken aan mijn zoontje van zeven en de vele monsters die ik ’s avonds zijn kamer uit bonjour. Aan de nachten dat hij huilend aan mijn bed staat omdat hij eng gedroomd heeft. Aan de enorme paniek toen ik mijn kind eens kwijt was op vakantie in San Marino. En aan zijn hartverscheurend geroep toen ik hem in de armen van een Italiaanse toerist terugvond. “Waar was je nou, ik dacht dat ik je nooit meer zou zien, mama.”

Een klein half uurtje later schudde ik haar de hand. Natascha Kampusch, een volwassen vrouw inmiddels. Met een slap handje, op elkaar geperste lippen, een schuchtere blik en ietwat giechelig neemt ze mijn complimentjes over haar nieuwe paarse jurk en schoenen in ontvangst. Haar kwetsbaarheid raakte me. Evenals haar kracht.
Haar verhaal, haar boek heeft geen ander doel dan de wereld uit te leggen wat ze heeft moeten doormaken. De wereld die aanvankelijk ademloos naar haar luisterde toen ze daags na haar ontsnapping haar eerste interview gaf. Maar die uiteindelijk steeds scherper oordeelde over dit vreemde kind dat zei te rouwen om de dood van haar ontvoerder. Dat inmiddels eigenaar bleek van het huis waarin ze gevangen zat. En dat zelfs het graf van haar kidnapper bezocht. “Onbestaanbaar”, oordeelde men, “want voor hem, het beest, het monster dat haar van haar vrijheid beroofde, kon een normaal mens toch niets anders dan afkeer voelen? Ze moest maar snel weer worden opgesloten als ze dat dan zo prettig vond.”

Het heeft haar beschadigd, de overweldigende aandacht van de afgelopen vier jaren. Opnieuw getraumatiseerd. En aan alle kanten gehinderd een normaal leven op te bouwen, terwijl ze dat nu zo graag wil.
Het gesprek was even makkelijk als moeizaam daar in Wenen. Want tijdens de emotionele episodes over haar verleden, kroop toch steeds weer een kinderlijke onbevangenheid boven. Haar fascinatie voor de ring die ik droeg, het inklapbare witte reflectiescherm van de fotograaf en de nieuwsgierigheid naar het gebruik van mijn Engelse woorden…Ze deden me smelten.

Ze wil en gaat nog heel veel leren, Natascha Kampusch. En ik hoop met heel mijn hart dat ze zich staande zal weten te houden in de overweldigende vrijheid die ze nu ervaart.

Denise Hoogland

Het ‘ding’ drijft namelijk. Het draait rustig om zijn eigen as en dobbert dan eens naar links, dan eens naar rechts. Het lijkt zich in ieder geval helemaal thuis te voelen tussen het kroos en trekt zich niets aan van de verbaasde blikken die op hem geworpen worden. Een paar maanden geleden is het met een ceremonie van mannen in grijze pakken opgedoken in een van de vijvers van een kantorenpark in Hoofddorp. Kunst. Het zet de redactie in ieder geval flink aan het denken. En aan het fantaseren. [rectangle]

Maar nu ben ik erachter. De mystiek van het niet-weten is doorbroken. Onze smurf is: ‘De Hoorn des Overvloeds’. Een polyester gevaarte dat in de jaren zeventig gemaakt is (voor degene die het weten wil: door kunstenaar Hans Koetsier) om de vijver naast de Belastingdienst in Amstelveen mee te verrijken. De naam lijkt ietwat ongelukkig gekozen, maar ze waren er blij mee in Amstelveen. Totdat het gebouw van de Belastingdienst werd platgegooid en de hoorn zielloos en groen bemost op de gemeentewerf aan lager wal raakte. Uiteindelijk is het zorgenkind aan de gemeente Haarlemmermeer geschonken en is het naast onze redactie terechtgekomen. Een Amstelveense blogger heeft ‘m hier gespot en kijkt er toch met heel andere ogen naar. “Als voormalig Amstelvener is het mooi om de druppel weer te zien. Toch een vorm van jeugdsentiment,” schrijft hij. Ah, ‘druppel’, dat had ik er nog niet in herkend.

De smurf, hoorn of druppel is er nog niet. Ook dit is een tijdelijke verblijfplaats, leert de nieuwsbrief van het kantorenpark. Uiteindelijk wordt hij ergens langs de A4 afgemeerd. Opeens kijk ik toch met heel andere ogen naar het witte ding. Hier ietwat bespot en beschimpt, in Amstelveen gemist en geadoreerd. Gek, hoe een verhaal een stuk polyester opeens tot leven kan brengen. Wat zijn toekomstige buren van hem zullen vinden, weet ik niet. Voor mij blijft het een megasmurf die koppie onder is.

Marloes Keizer
reportageredacteur Libelle

Misschien deelt u het gevoel, misschien niet. Als ik het filmpje van hierboven bekijk word ik er vrolijk van. Een mooi vormgegeven apparaat met zoveel mogelijkheden. En, het ziet er allemaal zo simpel uit.

Wat kun je met de iPad?
Het is een prachtig vormgegeven apparaat. Het lijkt op een groot uitgevallen iPhone, maar heeft ook veel gelijkenissen met een MacBook. Toch zeggen kenners dat het beide apparaten niet vervangt, alleen aanvult. Wat kun je er allemaal mee? Gebruik de iPad als receptenboek, om video’s te bekijken, spelletjes op te spelen. En voor zoveel meer. Alle apps (programmaatjes) die te gebruiken zijn op de iPhone zijn in klein formaat ook te bekijken op de iPad.
[rectangle]
Wat is het voordeel van de iPad vergeleken met een iPhone?
Het scherm is groter. Dat ziet natuurlijk iedereen maar dat het heeft voor- en nadelen. Het nadeel is dat zonlicht weerspiegelt op het scherm. Voordeel is dat in landscape (liggend) je een groot toetsenbord hebt. Je kunt foto’s, video’s, spelletjes etc. veel beter bekijken in het grote formaat. De voor- en nadelen van de iPad worden handig uitgelegd in dit filmpje.

Kopen of niet kopen..
Als ik de iPad in mijn bezit heb, ben ik bang dat ik de eerste dagen erg enthousiast ben maar dat ik na een tijdje toch weer achter mijn laptop kruip. Maar aan de andere kant, de iPad stop je gemakkelijk in een tas. Overal toegang tot je muziekcollectie, boekencollectie en overal toegang tot internet en zoveel meer. 

Zou ik de iPad kopen of niet? Ik ben er nog niet uit.. Wat vinden jullie?

Marije Smelt
Internetredacteur Libelle.nl

Ik kan door het horen van een bepaald liedje bijvoorbeeld in gedachten weer teruggaan naar het moment waarop ik dat nummer vaak luisterde. Ik heb zelfs bepaalde muziek waar ik alleen maar in de wintermaanden naar luister, omdat daar herinneringen aan koude dagen aan vastzitten. Ernaar luisteren in de zomer, zou gewoon niet kloppen.

Met geuren heb ik het ook heel sterk, het geurtje Le Male van Jean Paul Gaultier doet me denken aan mijn eerste liefde. De geur van de eerste lentedagen herinneren mij aan mijn verjaardagen als kind, omdat ik vroeg in de lente jarig ben.
Maar de fijnste herinneringen zijn toch wel mijn vakantieherinneringen. Met mijn ouders en broer in de auto, op weg naar Zweden, Oostenrijk, Frankijk of Italië. Mijn vaders favoriete muziek op (The Border van America doet me nog altijd denken aan die ene keer in Luxemburg, dat we verdwaald waren en ook echt op zoek naar de grens) en dat mijn broer en ik spelletjes deden op de achterbank. Onderweg een paar keer stoppen op zo’n stinkende parkeerplaats langs de snelweg, om op een picknickkleed een broodje te smeren (het liefst met Unox leverpastei!) en thee te zetten.
[rectangle]
Eenmaal op bestemming heerlijk twee weken uitrusten en van de omgeving genieten. Ik krijg spontaan een glimlach op mijn gezicht als ik daaraan terugdenk.

Zulke herinneringen doen iets met je, je zult ze nooit vergeten. Maar waarom alleen maar aan deze momenten denken, terwijl je ook kunt proberen ze te herbeleven?

Toen mijn ouders me dit jaar vroegen om weer een weekje met ze mee naar Frankrijk te gaan (sinds mijn zeventiende ben ik niet meer met mijn ouders op vakantie gegaan), vroeg ik me af of het zo zou zijn als vroeger. Natuurlijk was het anders dan toen, maar ik heb er weer erg van genoten. Zeker van de autorit. De achterbank moest ik dit keer weliswaar delen met de hond, maar mijn vaders muziek knalde uit de boxen en mijn moeder had voor de stops langs de snelweg speciaal voor mij leverpastei meegenomen. Zo zie je maar, blijkbaar hebben mijn ouders precies dezelfde herinneringen als ik!

Tessa Koudijs
Assistent Artdirector i.o

Elke duinpan, zijstraat en grashalm ken ik daar. Ik kan het gevoel niet omschrijven van die zeelucht, die wind door je haren, het geluid van je fietsbanden op het schelpenpaadje, de meeuwen, het bos. Het grootste dorp is Nes, midden op het eiland. En daar is het fijn. Je hebt daar twee kledingwinkels waar ik mijn gehele kledingcollectie voor het hele jaar scoor.
[rectangle]
Winterjas, spijkerbroeken, basic hemdjes en zwarte truitjes, jurkjes: als ik te lang niet op Ameland ben geweest, krijg ik kledingstress. En in het dorp haal je elke dag een ijsje bij De Jong. Als klein meisje zat ik daar met mijn ouders en broer en nu zit ik daar met mijn man en drie kinderen.

En toppunt van zo’n middag naar Nes is de boekenwinkel tegenover de ijssalon. Zouden de nieuwe tijdschriften al zijn gearriveerd? Zouden ze er sinds gister nieuwe boeken bij hebben? En natuurlijk mogen de kinderen ook een boek uitzoeken, al was het alleen maar omdat ik het zelf zo leuk vind om mee te kijken. En dan weer op de fiets terug naar het huisje. Nemen we vandaag de korte route langs de molen of doen we de route over het schelpenpad? Het leven op Ameland is zo heerlijk kneuterig en overzichtelijk.

En dit jaar gaan we naar Zuid-Frankrijk. Manlief had het na vier jaar wel gezien op Ameland. Het wordt vast heerlijk daar hoor. Maar ik moet mezelf er nog steeds van zien te overtuigen dat het heus heel leuk is om net als de rest van Nederland dertien uur lang met drie wagenzieke kinderen op de krappe achterbank op zwarte zaterdag langs de Route du Soleil te rijden. En ik weet zeker dat ik na vier uur rijden de gedachte moet wegdrukken dat ik al lang en breed met een boek voor het huisje op Ameland had kunnen zitten. Maar ja, soms moet je ook eens iets nieuws proberen in het leven. Soms.         
  
Ingrid Douma, tekstredacteur

In december ben ik al begonnen met zoeken voor een stage die in april zou moeten starten. Ik heb bedrijven die mij interessant leken een brief gestuurd, vaak zonder dat zij een vacature hadden openstaan. Het is echt frustrerend hoe vaak je ‘nee’ te horen krijgt of hoe vaak je gewoon niets hoort.

Bij de internetredactie van Libelle was het anders. Iets meer dan vijf minuten na het versturen van mijn sollicitatiemail had ik al een reactie terug. ‘Ben je de hele periode beschikbaar?’, vroeg junior site manager Hester. Helaas was ik dat niet. Hester zou mijn gegevens bewaren en contact met mij opnemen als ze voor de periode van april nog iemand nodig zou hebben. Dat zeggen ze altijd, dacht ik. Maar na een paar weken had ik een mail van Hester in mijn mailbox. Ze waren nog op zoek naar iemand. Vanaf toen is het eigenlijk heel snel gegaan: ik stuurde een proefartikel, drie dagen daarna stond ik in het grote gebouw van Sanoma Uitgevers in Hoofddorp en een maand later zat ik achter mijn bureau op de redactie.

[rectangle]Het is erg leuk als je naar jezelf kijkt en het verschil ziet tussen het begin en het einde van je stage. Je merkt dan pas hoeveel je leert in zo’n korte tijd. Toen ik begon bij de internetredactie van libelle.nl moest ik nog zo veel vragen en dan ben je heel erg afhankelijk van mensen die je helpen. Ik had mezelf voorgenomen om ook veel dingen zelf uit te zoeken en als ik er echt niet meer uit kwam, mijn vragen te stellen. Op die manier heb ik erg veel geleerd.

De afgelopen weken hebben jullie mijn artikelen kunnen lezen op de receptenpagina en in de boekenclub. Ook heb ik meegewerkt aan de spelletjespagina. Het is erg leuk om winacties te regelen voor leuke artikelen. Je onderhoudt contacten met bedrijven en zorgt ervoor dat de prijzen aansluiten bij de doelgroep. Je bent heel erg vrij in het verzinnen van leuke artikelen en met dank aan internet kun je razendsnel leuke artikelen online zetten. Als stagiaire wordt je hier zeker niet gebruikt om koffie te halen en de prullenbakken te legen!

Tijdens mijn stage heb ik voor mijn gevoel veel schrijfervaring opgedaan en heb ik even van de sfeer kunnen proeven van de mediabranche. Dit wereldje bevalt me en ik vind Sanoma ook een erg leuk bedrijf om voor te werken. Of mijn toekomst ligt in het internet en de tijdschriften weet ik nog niet. Ik ben nu pas op de helft van mijn studie Redactie & Mediaproductie, dus alle mogelijkheden liggen nog open.

Eind juli zit mijn stage er hier op. Mijn collega’s zijn nog op zoek naar een nieuwe stagiaire die vanaf september de internetsite van super leuke inhoud wil voorzien. Het is natuurlijk ook mogelijk om in de zomervakantie al te beginnen. Wie komt mij helpen of vervangen hier op de gezelligste redactie van Nederland?!

Wilt u meer informatie? Kijk op sanoma-uitgevers.nl

Laura Hoencamp
Stagiaire Libelle internet

Vorige week ben ik gaan samenwonen. Van een oud studiootje van tweehoog achter naar een gerenoveerd hoekhuis in het centrum van Amsterdam. Een paar weken voor de verhuizing ben ik begonnen met ‘opruimen’. In mijn berghok kwam ik al meteen die mooie oude kast tegen. Ooit gevonden bij het grofvuil en zo gammel als wat. Een opknappertje waar ik nog niet aan toe ben gekomen. Komt nog en mag dus niet weg. Het voetenbankje met versleten kelimstofje van mijn lieve buurvrouw gekregen, de schat. Die houten spiegel waar ik zo lang voor heb gespaard toen ik veertien was… Oh! Die legerbroek! Dat is een handige verfbroek… En dat was nog maar het begin van mijn opberghok. [rectangle] Na de ‘opruiming’ hebben mijn vriend en ik mijn inventaris bekeken, keuzes gemaakt en concessies gedaan. Mijn bloemenbordjes met gouden randjes hebben het niet gehaald, mijn verroeste kroonluchter ook niet. Deze staan nu te schitteren op marktplaats. En de rest van de spullen… die staan in de opslag van mijn ouders. Het scheelt dat ik niet de enige ben die niet kan weggooien.

Kim Timmerman
Libelle Woonredacteur

Laatst las ik ergens dat hier door Vakantie.nl een enquête over is gehouden. Hieruit zijn opmerkelijke en leuke dingen naar voren gekomen. Zo blijkt dat bijna de helft van de deelnemers aan deze enquête een checklist gebruikt bij het inpakken van de koffer en 90% maakt de koffer herkenbaar met stickers, een bagageband of heeft gekozen voor een opvallende kleur. We blijken ook een schoon volk zijn. Vrijwel iedereen die op vakantie is, scheidt de vuile van de schone was, in een plastic zak of in een apart vak van de koffer. Extra ondergoed meenemen op reis is een must voor het merendeel van de vakantiegangers. Meer dan de helft pakt één tot twee dagen voor vertrek de koffer in, 25% doet dat drie tot vijf dagen van tevoren. 28% komt wel eens ruimte te kort en 68% is bereid extra te betalen om meer bagage mee te nemen. Om ruimte te besparen, zijn kleine verpakkingen van verzorgingsproducten het populairst, daarna volgt minder kleding meenemen en zelf wassen en kopen van producten op de bestemming. De zonnebril wordt het vaakst vergeten, maar ook zonnebrandcrème en de tandenborstel komen niet altijd in de koffer terecht. De [rectangle]tandenborstel wordt zelfs door 42% onder jongeren jonger dan 25 jaar vergeten. Er zijn ook nog wat tips gegeven voor het pakken van de koffer, daar kunt u dus straks ook uw voordeel mee doen. Zo kan kleding het best worden opgerold, dan kreukt het minder én het is ruimtebesparend. Nog een tip: verdeel je spullen over twee koffers. Mocht er een zoekraken, dan heb je altijd nog die andere koffer.

In Libelle besteden we deze week ook aandacht aan de naderende vakanties, met o.a. een vakantiegids Route du soleil waarin achterbank-vermaaktips staan voor een relaxte reis, maar ook: de beste restaurants, mooiste musea en de leukste dingen om te doen. Met aanbiedingen!

Alvast een fijne vakantie gewenst!

Karin Kelder
Marketing Libelle

Voetbal beheerst op dit moment wel de gedachten van de meeste mensen. Ik weet niet hoe het met u is, maar zelf ben ik geen groot voetbalfan. De eredivisie volg ik met name omdat ik welgeteld vier mannen in huis heb, waarvan er drie oud genoeg zijn om alle spelers, uitslagen, spelposities en doelsaldo’s te onthouden. Die worden dus ook regelmatig met mij gedeeld. En het duurt nog maar een paar jaar voordat ook de kleinste in huis (bijna vier jaar oud) zich er ook mee gaat bemoeien. Thuis struikel ik met grote regelmaat over diverse WK-gadgets, binnengehaald door manlief, kinderen én oppas vanuit diverse winkelketens. Het valt dan ook maar moeilijk te ontkennen dat er deze weken een groots voetbalfestijn plaats vindt. [rectangle]

Vandaag dus de eerste wedstrijd. In het kantoorpand waar Libelle gehuisvest is, zitten ook mannenbladen als Revu, Panorama en Sport.NU. Zij halen alles uit de kast om ervoor te zorgen dat we geen voetbalminuut hoeven te missen. Er wordt hier vandaag een tribune gebouwd, een groot scherm neergezet en een bekende sportjournalist komt dit alles van commentaar voorzien. Heerlijk. Bij de grote toernooien houd ik dan stiekem wel weer van voetbal. Vandaag wel even hard doorwerken, dan kan ik straks ook een kijkje gaan nemen op de tribune. Veel plezier allemaal de komende weken en laten we er maar het beste van hopen!

Nicole Boekema
Marketing Libelle

Het beviel me zo geweldig dat ik meteen besloot: dit is voor jaren. Elk jaar even met mijn dochter naar hetzelfde strandhuisje in Zeeland. Zoals ik ook al beschreef in de Naar Buiten-special van Libelle.

Mijn dochtertje, nu twee jaar, vertelde al weken overal en aan iedereen dat ze op vakantie ging naar een strandhuisje. En afgelopen vrijdag was het zover, met de auto tot de nok toe volgeladen, vertrokken we naar Zeeland. Met het liedje van Nijntje, Met zijn allen op vakantie!, vertrokken we. Ze sliep totdat de auto stopte op de bestemming. Ze deed haar ogen open en riep vrolijk: “Vakantie! Ja strandhuisje!” Ze herkende alles meteen en wist de weg. Verbazingwekkend, omdat ze vorig jaar nog maar één was. Het overweldigende gevoel van rust was er opnieuw. Alle spullen werden gebracht naar mijn huisje en het uitpakken kon beginnen. Heerlijk twee weken alleen maar zee en strand!  [rectangle]
Zo moeder zo dochter, echt strandtypes. Ze zat meteen al lekker te spelen in het zand in het zonnetje. Ik trof het ook meteen met het weer. Heerlijk een dag zon, buiten eten, zand tussen je tenen en genieten van uitzicht en rust. Vandaag kwam het helaas met bakken uit  de hemel maar dat mocht de pret niet drukken. Puzzelen, spelletjes doen en maar liefst drie keer jungleboek kijken onder een deken op de bank. Heel knus en gezellig. En ook zo bijzonder voor mij om hele dag alleen maar bezig te kunnen zijn met haar. Ook zo trots was ik toen mijn dochtertje erover begon dat ze op de wc wilde plassen. Ik dacht: we gaan ervoor. We zijn hier nu twee dagen en ze is helemaal zindelijk! Ze wil niet eens meer een luierbroekje aan “Dat zit niet lekker mama”, zei ze vandaag. Geweldig!

Morgen komen opa en oma. Dinsdag is opa jarig en gaan we in het huisje slingers ophangen en cake versieren. Net voordat ze ging slapen, zei ze: “Mama lief! Nienke nog niet naar huis. Niet dag zeggen. Nienke strandhuisje blijven? Ja?” Ik kan mijn geluk niet op, dat ze  net als ik hier zo van geniet. Wat ben ik blij dat dit niet bij een droom is gebleven!

Cilla Tibbe
Art-director

De bezoekers waren blij en tevreden. Mijn zus en ik vonden het erg gezellig, we hebben veel gekocht en lekker rondgeslenterd. Agelopen donderdag ging ik met een vriendin naar de Toppers en ook dat was helemaal super. Iedereen was in het wit en de stemming was fantastisch. Het was de eerste keer dat ik er kwam en het was een ervaring, misschien ga ik volgend jaar weer. [rectangle]

En na vandaag heb ik… vakantie! Heerlijk! Ik ga niet weg, maar ga iedere dag leuke dingen doen. In september gaan we lekker naar Spanje. Ik ga nu met mijn dochter en kleindochter gebruikmaken van ons Artis-abonnement. Ik woon in Weesp en ben dus zo in Amsterdam met de auto. Heerlijk! Ben benieuwd of er weer nieuwe dieren bij zijn gekomen. Vorige keer was er helaas geen tijger en die vind ik nu juist zo prachtig. Mijn kleindochter van tweeëneneenhalf vindt nog veel dingen eng, maar daar zal ze nog wel aan wennen!

Ellen Kersten
Libelle Informatiecentrum

Hierdoor heb ik lang niet kunnen werken op de gezellige redactie van Libelle en heb ik ook de Libelle Zomerweek moeten missen, waar ik normaal één dag werk in de informatiestand en één dag als bezoeker naartoe ga. Omdat slenteren en lang stilstaan niet vol te houden was, moest ik dit ook overslaan en dat ging mij zeer aan het hart! [rectangle]

Het enige voordeel aan deze zeer pijnlijke kwaal is dat ik nu een trainingsprogramma volg waarbij ik veel moet fietsen en wandelen. Nu heb ik het voorrecht dat ik in een mooi recreatiegebied woon en zó vanuit huis de natuur in kan wandelen. Ik ben door deze opdrachten op een heel andere manier naar de natuur gaan kijken. Eigenlijk zie ik iedere dag wel iets moois. Laatst zag ik tijdens een wandeling twee zwanen met vijf prachtige babyzwanen. Het was prachtig om te zien hoe zij hun kinderen beschermen. Ook zie ik dagelijks nieuwe eendjes, waterhoentjes en nog veel andere watervogels (waar ik de namen niet van weet) trots door de sloten zwemmen; jong geluk. Alleen wanneer ik meneer de reiger aan zie komen, wordt mijn dag iets minder leuk want hij ziet de donzige kuikens als kleine prooitjes. Van de week gebeurde het: een reiger pakte een klein eendje uit het water en vloog ermee weg. Het is de natuur, maar ik vind dit echt vreselijk om te zien.

De wandelingen en fietstochten worden steeds langer en interessanter en omdat mijn lichaam dit zeer goed oppakt en langzaam aan herstelt, kan een operatie met de juiste begeleiding van een goede fysiotherapeut, bewegingen en grondoefeningen waarschijnlijk worden voorkomen. Zelf voel ik dat ik op de goede weg ben en ik heb mijn werk in goed overleg met mijn  teamleider weer voor vijftig procent kunnen hervatten. En wat de zomerweek betreft, volgend jaar ben ik zeker van de partij en hoop weer net zo te genieten als de vele bezoekers van dit ontzettend leuke evenement.

Jolanda Speelman-Engelchor
Informatiecentrum Libelle        

Alleen in mijn puberteit heb ik nog een korte periode gehad waarin mijn haar halflang was met permanentje! Ach ja, je bent jong en je wilt wat… Maar afgezien van die periode heb ik mijn hele leven al kort haar, in kleur variërend van hoogblond tot bijna zwart. Ik denk dat ik inmiddels wel honderd pogingen heb gedaan om mijn haar lang te laten groeien. Maar daar heb je geduld, heel veel geduld voor nodig. Nu is dat niet direct mijn sterkste kant en dus eindigden alle pogingen in een bezoekje aan de kapper. [rectangle]

Maar de aanhouder wint en dus ben ik begonnen aan poging 101! Eigenlijk ben ik er al een tijd mee bezig, maar ja, voordat je een beetje resultaat hebt ben je een jaar verder. Ik zit nu op het punt dat ik eindelijk een staartje kan, maar dat is dan ook alles, want erg veel model zit er nog niet in. En dus heb ik ondertussen alweer honderd keer geroepen dat ik het weer kort laat knippen.

Mijn collega’s worden er zo ondertussen niet goed van, want ik loop dus ook al een jaar te zeuren dat mijn haar zo stom zit. En ik vraag natuurlijk altijd hun mening, kort of lang, wat vinden jullie? Niet dat ik daar veel wijzer van word, want de meningen zijn verdeeld. De reden dat ik nog steeds niet naar de kapper ben geweest, is dat ik er gewoonweg geen tijd voor had. Gelukkig maar, want ik ben ondertussen natuurlijk alweer van mening veranderd…

Karon Lastdrager
Libelle Vormgeving

Als journalist in opleiding heb ik van dichtbij kunnen zien hoe het grootste vrouwenblad van Nederland gemaakt wordt. En wat deze plek nog specialer maakt, is dat je in hetzelfde kantoorgebouw ook binnen kunt gluren bij andere tijdschriften zoals Margriet, Esta en Viva. Dit gebouw vol redacties is een plek die je aanspoort na te denken over de toekomst van tijdschriften. De samenstelling van de Nederlandse samenleving verandert, maar betekent dat ook dat tijdschriften moeten veranderen? Dat is een vraag waar ik mij in heb verdiept voor mijn afstudeerproject. Ik ben van mening dat vrouwenbladen meer aandacht mogen besteden aan de multiculturele samenleving. Ik vind dat het normaal zou moeten zijn dat ook vrouwen met een donkerdere huidstint in deze bladen regelmatig tips kunnen vinden voor hun haar, make-up en kleding. [rectangle]

 Maar de belangrijkste vraag voor mij is: wat vindt u als Libelle-lezeres hiervan? Wat zou u ervan vinden als er bijvoorbeeld in een modeproductie twee modellen kleding showen, een vrouw met een blanke tint en een vrouw met een donkere tint. Gewoon, omdat kleding er op elke huidskleur anders uitziet. En zou u het leuk vinden om te lezen over hoe een moslimvrouw omgaat met haar gehandicapte zoon? Verhalen die nu al in Libelle staan, maar dan af en toe verteld door een vrouw met een niet-Nederlandse achtergrond. Ik vind de multiculturele samenleving een verrijking en mijn ervaring is dat vrouwen met een Nederlandse achtergrond vaak heel weinig verschillen van vrouwen met een niet-Nederlandse achtergrond. En juist dat zouden tijdschriften moeten laten zien.

Ik probeer dus te onderzoeken of een meer multiculturele Libelle een mogelijkheid is en daarvoor heb ik uw hulp nodig. Zou u voor mij deze enquête in willen vullen? Het neemt nog geen vijf minuten van uw tijd in beslag.

Dit project is de laatste stap naar mijn diploma, en ik ben u heel dankbaar als u mij hierbij wilt helpen.

Alvast hartelijk bedankt.

Emmi van den Boom
Stagiaire Tekstredactie

Maar toen ik door de initialisatiemevrouw door het menu werd geloodst, bleef mijn vinger bij TAAL even hangen – zo’n scrollmenuutje was ik niet gewend – bij Arabisch. [rectangle] Nou daar kom ik wel uit dacht ik nog: maar nee, wat ik ook deed: het zwierige schrift bleef het scherm sieren. De 2 gebeld, die me met alle geduld van de wereld het juiste menu in probeerden te loodsen. Niks hielp. Ik kwam er niet uit. Leuk werd vervelend en van daaruit werd ik ronduit boos. Kwaad, machteloos en nee, het toestel konden ze niet terugnemen. Het was eigen schuld. Grrr. Ik stond in de stampvoetende kindermodus. Een hele ochtend kwijt aan niks. 

Pfff. Even weg van dit alles en de stad in, het ding op zak. Ik bedaarde. Waar gaat het eigenlijk over: een prachtig toestel gekregen dat ik even niet kon gebruiken. So what?

Bij een telefoonwinkel van de concurrent vonden de twee jonge mensen die er werkten het een eer om het toestel aan de praat te krijgen. 

Er is niet zo veel waar je je druk over moet maken. Meestal gaat het nergens over… tot tien tellen, honderd desnoods… En de 2 kreeg excuses. 

Anna Gevers
Libelle eindredactie