Voetbal beheerst op dit moment wel de gedachten van de meeste mensen. Ik weet niet hoe het met u is, maar zelf ben ik geen groot voetbalfan. De eredivisie volg ik met name omdat ik welgeteld vier mannen in huis heb, waarvan er drie oud genoeg zijn om alle spelers, uitslagen, spelposities en doelsaldo’s te onthouden. Die worden dus ook regelmatig met mij gedeeld. En het duurt nog maar een paar jaar voordat ook de kleinste in huis (bijna vier jaar oud) zich er ook mee gaat bemoeien. Thuis struikel ik met grote regelmaat over diverse WK-gadgets, binnengehaald door manlief, kinderen én oppas vanuit diverse winkelketens. Het valt dan ook maar moeilijk te ontkennen dat er deze weken een groots voetbalfestijn plaats vindt. [rectangle]

Vandaag dus de eerste wedstrijd. In het kantoorpand waar Libelle gehuisvest is, zitten ook mannenbladen als Revu, Panorama en Sport.NU. Zij halen alles uit de kast om ervoor te zorgen dat we geen voetbalminuut hoeven te missen. Er wordt hier vandaag een tribune gebouwd, een groot scherm neergezet en een bekende sportjournalist komt dit alles van commentaar voorzien. Heerlijk. Bij de grote toernooien houd ik dan stiekem wel weer van voetbal. Vandaag wel even hard doorwerken, dan kan ik straks ook een kijkje gaan nemen op de tribune. Veel plezier allemaal de komende weken en laten we er maar het beste van hopen!

Nicole Boekema
Marketing Libelle

Het beviel me zo geweldig dat ik meteen besloot: dit is voor jaren. Elk jaar even met mijn dochter naar hetzelfde strandhuisje in Zeeland. Zoals ik ook al beschreef in de Naar Buiten-special van Libelle.

Mijn dochtertje, nu twee jaar, vertelde al weken overal en aan iedereen dat ze op vakantie ging naar een strandhuisje. En afgelopen vrijdag was het zover, met de auto tot de nok toe volgeladen, vertrokken we naar Zeeland. Met het liedje van Nijntje, Met zijn allen op vakantie!, vertrokken we. Ze sliep totdat de auto stopte op de bestemming. Ze deed haar ogen open en riep vrolijk: “Vakantie! Ja strandhuisje!” Ze herkende alles meteen en wist de weg. Verbazingwekkend, omdat ze vorig jaar nog maar één was. Het overweldigende gevoel van rust was er opnieuw. Alle spullen werden gebracht naar mijn huisje en het uitpakken kon beginnen. Heerlijk twee weken alleen maar zee en strand!  [rectangle]
Zo moeder zo dochter, echt strandtypes. Ze zat meteen al lekker te spelen in het zand in het zonnetje. Ik trof het ook meteen met het weer. Heerlijk een dag zon, buiten eten, zand tussen je tenen en genieten van uitzicht en rust. Vandaag kwam het helaas met bakken uit  de hemel maar dat mocht de pret niet drukken. Puzzelen, spelletjes doen en maar liefst drie keer jungleboek kijken onder een deken op de bank. Heel knus en gezellig. En ook zo bijzonder voor mij om hele dag alleen maar bezig te kunnen zijn met haar. Ook zo trots was ik toen mijn dochtertje erover begon dat ze op de wc wilde plassen. Ik dacht: we gaan ervoor. We zijn hier nu twee dagen en ze is helemaal zindelijk! Ze wil niet eens meer een luierbroekje aan “Dat zit niet lekker mama”, zei ze vandaag. Geweldig!

Morgen komen opa en oma. Dinsdag is opa jarig en gaan we in het huisje slingers ophangen en cake versieren. Net voordat ze ging slapen, zei ze: “Mama lief! Nienke nog niet naar huis. Niet dag zeggen. Nienke strandhuisje blijven? Ja?” Ik kan mijn geluk niet op, dat ze  net als ik hier zo van geniet. Wat ben ik blij dat dit niet bij een droom is gebleven!

Cilla Tibbe
Art-director

De bezoekers waren blij en tevreden. Mijn zus en ik vonden het erg gezellig, we hebben veel gekocht en lekker rondgeslenterd. Agelopen donderdag ging ik met een vriendin naar de Toppers en ook dat was helemaal super. Iedereen was in het wit en de stemming was fantastisch. Het was de eerste keer dat ik er kwam en het was een ervaring, misschien ga ik volgend jaar weer. [rectangle]

En na vandaag heb ik… vakantie! Heerlijk! Ik ga niet weg, maar ga iedere dag leuke dingen doen. In september gaan we lekker naar Spanje. Ik ga nu met mijn dochter en kleindochter gebruikmaken van ons Artis-abonnement. Ik woon in Weesp en ben dus zo in Amsterdam met de auto. Heerlijk! Ben benieuwd of er weer nieuwe dieren bij zijn gekomen. Vorige keer was er helaas geen tijger en die vind ik nu juist zo prachtig. Mijn kleindochter van tweeëneneenhalf vindt nog veel dingen eng, maar daar zal ze nog wel aan wennen!

Ellen Kersten
Libelle Informatiecentrum

Hierdoor heb ik lang niet kunnen werken op de gezellige redactie van Libelle en heb ik ook de Libelle Zomerweek moeten missen, waar ik normaal één dag werk in de informatiestand en één dag als bezoeker naartoe ga. Omdat slenteren en lang stilstaan niet vol te houden was, moest ik dit ook overslaan en dat ging mij zeer aan het hart! [rectangle]

Het enige voordeel aan deze zeer pijnlijke kwaal is dat ik nu een trainingsprogramma volg waarbij ik veel moet fietsen en wandelen. Nu heb ik het voorrecht dat ik in een mooi recreatiegebied woon en zó vanuit huis de natuur in kan wandelen. Ik ben door deze opdrachten op een heel andere manier naar de natuur gaan kijken. Eigenlijk zie ik iedere dag wel iets moois. Laatst zag ik tijdens een wandeling twee zwanen met vijf prachtige babyzwanen. Het was prachtig om te zien hoe zij hun kinderen beschermen. Ook zie ik dagelijks nieuwe eendjes, waterhoentjes en nog veel andere watervogels (waar ik de namen niet van weet) trots door de sloten zwemmen; jong geluk. Alleen wanneer ik meneer de reiger aan zie komen, wordt mijn dag iets minder leuk want hij ziet de donzige kuikens als kleine prooitjes. Van de week gebeurde het: een reiger pakte een klein eendje uit het water en vloog ermee weg. Het is de natuur, maar ik vind dit echt vreselijk om te zien.

De wandelingen en fietstochten worden steeds langer en interessanter en omdat mijn lichaam dit zeer goed oppakt en langzaam aan herstelt, kan een operatie met de juiste begeleiding van een goede fysiotherapeut, bewegingen en grondoefeningen waarschijnlijk worden voorkomen. Zelf voel ik dat ik op de goede weg ben en ik heb mijn werk in goed overleg met mijn  teamleider weer voor vijftig procent kunnen hervatten. En wat de zomerweek betreft, volgend jaar ben ik zeker van de partij en hoop weer net zo te genieten als de vele bezoekers van dit ontzettend leuke evenement.

Jolanda Speelman-Engelchor
Informatiecentrum Libelle        

Alleen in mijn puberteit heb ik nog een korte periode gehad waarin mijn haar halflang was met permanentje! Ach ja, je bent jong en je wilt wat… Maar afgezien van die periode heb ik mijn hele leven al kort haar, in kleur variërend van hoogblond tot bijna zwart. Ik denk dat ik inmiddels wel honderd pogingen heb gedaan om mijn haar lang te laten groeien. Maar daar heb je geduld, heel veel geduld voor nodig. Nu is dat niet direct mijn sterkste kant en dus eindigden alle pogingen in een bezoekje aan de kapper. [rectangle]

Maar de aanhouder wint en dus ben ik begonnen aan poging 101! Eigenlijk ben ik er al een tijd mee bezig, maar ja, voordat je een beetje resultaat hebt ben je een jaar verder. Ik zit nu op het punt dat ik eindelijk een staartje kan, maar dat is dan ook alles, want erg veel model zit er nog niet in. En dus heb ik ondertussen alweer honderd keer geroepen dat ik het weer kort laat knippen.

Mijn collega’s worden er zo ondertussen niet goed van, want ik loop dus ook al een jaar te zeuren dat mijn haar zo stom zit. En ik vraag natuurlijk altijd hun mening, kort of lang, wat vinden jullie? Niet dat ik daar veel wijzer van word, want de meningen zijn verdeeld. De reden dat ik nog steeds niet naar de kapper ben geweest, is dat ik er gewoonweg geen tijd voor had. Gelukkig maar, want ik ben ondertussen natuurlijk alweer van mening veranderd…

Karon Lastdrager
Libelle Vormgeving

Als journalist in opleiding heb ik van dichtbij kunnen zien hoe het grootste vrouwenblad van Nederland gemaakt wordt. En wat deze plek nog specialer maakt, is dat je in hetzelfde kantoorgebouw ook binnen kunt gluren bij andere tijdschriften zoals Margriet, Esta en Viva. Dit gebouw vol redacties is een plek die je aanspoort na te denken over de toekomst van tijdschriften. De samenstelling van de Nederlandse samenleving verandert, maar betekent dat ook dat tijdschriften moeten veranderen? Dat is een vraag waar ik mij in heb verdiept voor mijn afstudeerproject. Ik ben van mening dat vrouwenbladen meer aandacht mogen besteden aan de multiculturele samenleving. Ik vind dat het normaal zou moeten zijn dat ook vrouwen met een donkerdere huidstint in deze bladen regelmatig tips kunnen vinden voor hun haar, make-up en kleding. [rectangle]

 Maar de belangrijkste vraag voor mij is: wat vindt u als Libelle-lezeres hiervan? Wat zou u ervan vinden als er bijvoorbeeld in een modeproductie twee modellen kleding showen, een vrouw met een blanke tint en een vrouw met een donkere tint. Gewoon, omdat kleding er op elke huidskleur anders uitziet. En zou u het leuk vinden om te lezen over hoe een moslimvrouw omgaat met haar gehandicapte zoon? Verhalen die nu al in Libelle staan, maar dan af en toe verteld door een vrouw met een niet-Nederlandse achtergrond. Ik vind de multiculturele samenleving een verrijking en mijn ervaring is dat vrouwen met een Nederlandse achtergrond vaak heel weinig verschillen van vrouwen met een niet-Nederlandse achtergrond. En juist dat zouden tijdschriften moeten laten zien.

Ik probeer dus te onderzoeken of een meer multiculturele Libelle een mogelijkheid is en daarvoor heb ik uw hulp nodig. Zou u voor mij deze enquête in willen vullen? Het neemt nog geen vijf minuten van uw tijd in beslag.

Dit project is de laatste stap naar mijn diploma, en ik ben u heel dankbaar als u mij hierbij wilt helpen.

Alvast hartelijk bedankt.

Emmi van den Boom
Stagiaire Tekstredactie

Maar toen ik door de initialisatiemevrouw door het menu werd geloodst, bleef mijn vinger bij TAAL even hangen – zo’n scrollmenuutje was ik niet gewend – bij Arabisch. [rectangle] Nou daar kom ik wel uit dacht ik nog: maar nee, wat ik ook deed: het zwierige schrift bleef het scherm sieren. De 2 gebeld, die me met alle geduld van de wereld het juiste menu in probeerden te loodsen. Niks hielp. Ik kwam er niet uit. Leuk werd vervelend en van daaruit werd ik ronduit boos. Kwaad, machteloos en nee, het toestel konden ze niet terugnemen. Het was eigen schuld. Grrr. Ik stond in de stampvoetende kindermodus. Een hele ochtend kwijt aan niks. 

Pfff. Even weg van dit alles en de stad in, het ding op zak. Ik bedaarde. Waar gaat het eigenlijk over: een prachtig toestel gekregen dat ik even niet kon gebruiken. So what?

Bij een telefoonwinkel van de concurrent vonden de twee jonge mensen die er werkten het een eer om het toestel aan de praat te krijgen. 

Er is niet zo veel waar je je druk over moet maken. Meestal gaat het nergens over… tot tien tellen, honderd desnoods… En de 2 kreeg excuses. 

Anna Gevers
Libelle eindredactie

Vrijdagochtend om kwart over tien hebben wij al tientallen telefoontjes gehad van de winnaars van het Bel en Winspel uit Libelle 19 voor de gratis zomerweekkaartjes. De telefoon staat roodgloeiend. Daarnaast komen de telefoontjes en mails binnen over de workshops en programma’s. ‘Hoe moet ik me inschrijven voor de workshops?’ ‘Wie komt welke dag op het podium?’ Dit brengt ons al meteen in de sfeer. De mensen zijn vaak erg enthousiast en verheugen zich op een leuke dag. Ook wij van de redactie verheugen ons op de zomerweek want dan hebben wij direct contact met onze lezers! Ik zal zelf de vrijdag de gehele dag in de informatiestand op het zomerweekterrein staan. Mocht u vragen hebben, dan bent u natuurlijk van harte welkom en zal ik u graag van dienst zijn. [rectangle]

Het Libelle informatiecentrum staat ook klaar om straks, als de zomerweek afgelopen is, opnieuw alle vragen te beantwoorden. Gevonden voorwerpen te retourneren, vragen over standhouders te achterhalen.

Ik ben zelf al jaren werkzaam voor Libelle en heb dan ook al een aantal Zomerweken meegemaakt. Het blijft bijzonder, zo veel vrouwen die gezamenlijk plezier hebben. Als nu het weer maar meezit, want dat kan een van de grote spelbrekers zijn. We hebben al alles meegemaakt: van hevige stormen tot hittegolven, waarbij er een tekort aan waterflesjes dreigde te ontstaan. Maar dat maakt het ieder jaar weer spannend en uitdagend.

Hopelijk zie ik u vrijdag op de zomerweek, alvast een heel fijne dag gewenst,

Karin Coenradi
Libelle informatiecentrum

Niet meer met Hans van Willigenburg en Mireille Bekooy (wat doen die twee tegenwoordig?) maar met Loretta Schrijver en Quinty Trustfull, twee vrouwen die hun sporen wel verdiend hebben natuurlijk. Ik zou geïnterviewd worden over het boek van mijn zus Sandra, Een van de Acht. Een soort dagboek à la Bridget Jones, maar dan wordt Bridget ziek. Sandra is namelijk op 15 januari overleden aan uitgezaaide borstkanker en heeft over de eerste twee keer ziek zijn een heel intens, grappig, ontroerend, sterk en stevig (dag)boek geschreven. Een absolute aanrader om te lezen, ook als je haar niet kent. Maar goed, Quinty kende Sandra wel, door hun beider werk voor Pink Ribbon en ik kende Quinty van heel lang geleden toen we samen voor dezelfde werkgever werkten. Zodoende dus. Een klein eerbetoon aan mijn superzus, want ik wil alles eraan doen om ervoor te zorgen dat haar boek een bestseller wordt natuurlijk! [rectangle]

Acht uur stipt in de auto, op weg naar de studio die in een echt huis is gebouwd. De woonkamer en de keuken waar Koffietijd wordt opgenomen zijn gewoon helemaal echt en dat geeft een heel relaxte sfeer. Ik mocht meteen in de visagie. “Wat doe je normaal gesproken qua make-up?”, vroeg de visagiste. Nou, vrij weinig was mijn antwoord: mascara, oogpotlood en lippenstift, dat is het wel. En onderweg van huis naar werk is het meeste er al vanaf gevallen. “We houden het naturel”, besloot ze kordaat. Okee mij best, en ook mijn handen kregen een blushje, anders steken ze af bij je gezicht, aldus de visagist. Dat u het maar even weet.

Ik bleek in het laatste blok te zitten dus had alle tijd om -uiteraard – koffie te drinken, naar de andere gasten te kijken (Derek Ogilvie – u weet wel – en Paul van Vlijmen – directeur van het Spoorwegmuseum), met de spelletjeskandidate te praten en nog wat sms-jes te beantwoorden die allemaal zonder uitzondering gingen over hoe laat Koffietijd nou was en op welke zender???

Om kwart voor 11 was ik aan de beurt. Het ging prima! Het was gezellig, we zaten gewoon goed over het boek te praten, ik heb haar website gepromoot, de microfoon deed het even niet maar dat mocht de pret niet drukken, mijn make-up zat er nog steeds op en Loretta en Quinty waren heel goede gastvrouwen. Ik was niet nerveus, ik zat niet te stotteren en het zag er nog best redelijk uit allemaal. Sandra kan trots op me zijn en ik duim dat nu ook heel televisie-kijkend Nederland haar boek gaat kopen. En dat ik nu in De wereld draait door over mijn talentvolle zus mag komen praten natuurlijk.

Wilt u het zelf ook zien? Ga dan naar de website van Koffietijd en zoek via uitzending gemist die van donderdag 6 mei, ik zit in het laatste blok. En zie er op klein beeld beter uit dan op een flatscreen-tv heb ik geconstateerd. Mmm, dat is dan wel weer jammer…

Marleen Koolmees

Lang verhaal om precies te beschrijven hoe het eruit ziet maar je kan via een oortje tijdens het hardlopen worden gecoacht in wat je doet. Is je hartslag goed, loop je niet te snel of ga je juist te langzaam? Een gezellige mannenstem of vrouwenstem vertelt je precies wat er aan de hand is. En na afloop voer je de gegevens in in de computer en dan kan je bijhouden of je op ‘schema’ zit, hoeveel kilometer je hebt gelopen en hoeveel caloriën je hebt verbrand. [rectangle] Waarom we dit doen? Nou… Ten eerste lopen Christien en ik graag hard. Chris wat meer en verder dan ik overigens maar we doen het dus wel. Zij door de duinen van Bloemendaal en ik langs de Amstel en door het Amsterdamse Bos. Ten tweede vroeg internet-collega Hester ons of we interesse hadden in een nieuw hardloop-gadget-ding. En dat hadden we wel. Dus zo kwam de MiCoach in ons leven. En ten derde gaan we dus meedoen aan een loopje, een run. Wij doen 13 juni aanstaande mee aan de Adidas Ladies Run in Rotterdam en gaan dan 10 kilometer lopen, of beter gezegd: rennen. Ik heb nog nooit meer dan 5 kilometer gelopen dus ik kan wel een coach gebruiken. Maar het is voor een goed doel: Pink Ribbon. En aangezien mijn zus Sandra op 15 januari dit jaar is overleden aan de gevolgen van uitgezaaide borstkanker én zij een heel goede hardloopster was, is dit ook een monumentje voor haar. Zij had er niet eens voor getraind denk ik – die 10 kilometer liep ze nog slapend en achterstevoren- maar ik ga het toch maar doen. Ik weet zeker dat ze het supertof zou vinden en zou zeggen: voor mij hoef je het niet te doen hoor, je moet er zelf wel lol in hebben. En dat heb ik gelukkig wel. Al is het wel ver, die 10 kilometer. En ik las net op de site dat ik binnen een uur en 20 minuten binnen moet zijn! Ik overweeg om een maand vrij te nemen om te trainen…

Toch blijft het speciaal om iemand te ontmoeten die je al vanaf je jeugd op de televisie of in het theater hebt gezien. Je kent iemands mimiek, bewegingen, stem en soort humor, maar ècht kennen doe je hem niet. Zo ging ik voor Libelle 19 op bezoek bij Jack Spijkerman. De grote Jack Spijkerman die de laatste jaren toch wel wat voor z’n kiezen heeft gekregen. [rectangle] Het hele Talpa-debacle kennen we natuurlijk allemaal, hij scheidde van zijn vrouw en kreeg ook nog eens een klaplong. Van tevoren weet je natuurlijk nooit wat iemand hierover los wil laten, maar je weet wel wat de Libelle-lezers het liefst willen lezen. Dat is de spagaat waarin je zit als interviewer, want hoewel bekende Nederlanders vaak zowel met werk als privé in de bladen komen, is het niet altijd even gemakkelijk om daarnaar te vragen. Ik kan over mijzelf zeggen dat ik niet een journalist ben die koste wat kost alles uit een persoon wil trekken. Voor mij is het belangrijk dat de sfeer open is en goed voelt en dat ik het idee heb dat er ruimte is om gevoelige zaken aan te roeren. Dat lukt de ene keer beter dan de andere keer. Vaak heeft dat ook te maken met de omgeving. In een hele drukke kroeg midden in Amsterdam kan er wel eens minder uit een geïnterviewde komen dan wanneer je gewoon bij iemand thuis aan de keukentafel zit. Dat geeft toch een vertrouwder gevoel. Ook heeft het ermee te maken of je de bekende ‘klik’ met iemand hebt (met sommige mensen kun je nu eenmaal beter door één deur!). Bij Jack Spijkerman thuis in het Amsterdamse Oud-Zuid ging het uiteindelijk goed. In het begin moest het ijs wel gebroken worden. Hij praatte snel en kwam onrustig over (op dat moment zat hij midden in een periode met tv-opnames), maar naarmate het gesprek vorderde vond ik hem vrij open. We kwamen tot een fijn gesprek over zijn kind, zijn scheiding, zijn werk en hoe hij zijn leven op zit moment ziet. Ik ben best tevreden over het stuk wat deze week in Libelle is te lezen en ik hoop van harte dat u het met mij eens bent!

Femke Sterken
Reportageredacteur bij Libelle

Nadat ik dit gesprek tussen mijn dochter en een vriendje hoorde, zette ik mijn telefoon op stil (wel af en toe checken!) en dat resulteerde in gezellig spelen met een paar kleuters. Druk – het is eigenlijk meer lekker multitasken. Want het is bijna zover: de Libelle Zomerweek. En zelfs als alles goed voorbereid is en al staat alles goed op de rails, nóg werken we naar een climax toe. Op het strand wordt al twee weken gebouwd, we zetten tenslotte 14.000 m2 tent neer, 1,5 km looppad, en water- en stroomvoorziening is ook niet vanzelfsprekend op een strand. [rectangle]
Daarnaast hebben we elke dag weer leuke ideeën die uitgewerkt en geregeld worden, wordt heel serieus geshopt voor de inrichting van de Libelle-tenten en het terrein, zorgen we dat er overal wat lekkers te eten en drinken is, dat er wat te lachen valt, dat u zomaar een politicus tegen het lijf kunt lopen….  Dit alles in een heel positieve vibe, want we hebben zo veel zin in Buffalo Beach!
Dus als ik thuiskom, schakel ik gewoon om naar Sesamstraat en de slappe lach van mijn twee meisjes. En als ze slapen, gaan we weer lekker verder met de voorbereidingen.
Jiiihaaa!!

Daniëlle van Wessem
Libelle Zomerweek

Groot, klein, oranje, paars, groen, roze of alle kleuren tegelijk, rond, vierkant, met of zonder gat: ze bestaan allemaal.

En vanaf dat moment was ik helemaal in de ban van kralen. Ik zocht alle webshops af naar mooie materialen. Hoe ik leuke kettingen of armbandjes moest maken? Dat wist ik nog niet, maar dat zou ik wel uitvogelen als ik de kralen eenmaal had. Avond na avond zocht ik op websites naar leuke ontwerpen. Op een avond viel mijn oog op het woordje: zeepkettingen. Wat? Een ketting van zeep om je nek? In plaats van parfum? Maar dat was het niet. Je kunt het omschrijven als een soort slingertje van kleine stukjes zeep en mooie kralen, dat je vervolgens in je toilet, badkamer of kledingkast kunt hangen. [rectangle]

Dat leek me ook wel leuk om te doen. Ik bestelde grote kralen en ging op zoek naar een website waar leuke zeepjes verkocht werden. En dat was lastig. Op slechts één website vond ik wat zeepjes die ik mooi genoeg vond om te kopen. Teleurgesteld zei ik tegen mijn vriend: “Waarom bestaan er geen leukere zeepjes?” Blijkbaar keek ik erg zielig, want de dag erna vertelde hij blij dat hij spullen had besteld zodat ik zelf zeepjes kon maken. Helemaal naar mijn eigen smaak.

Nou, daar stond ik dan. In de keuken, schort om, grote blokken zeep voor mijn neus en omringd door kleur- en geurstoffen. Na wat uitleg te hebben gevonden op internet ging ik aan de slag. En ik kan u wel vertellen: het is leuk om te doen. Je kunt alle kleuren en vormen maken die je wilt. Ook kun je zeepjes maken met bijzondere geuren, zoals bijvoorbeeld de geur van cola.

De zeepkettingen vielen zeer in de smaak bij familie en kennissen. Dus nu heb ik een klein winkeltje met sieraden en zeepkettingen. Het is en blijft een leuke hobby en dat het winstpotje steeds groter wordt, is natuurlijk een leuke bijkomstigheid. Mijn oma is mijn trouwe fan en geeft iedere vrouw die ze kent nu een zeepketting cadeau voor haar verjaardag. Want zoals zij zegt: “Een bos bloemen kost ook geld. En dit ruikt net zo lekker, maar gaat véél langer mee!”

Laura Hoencamp
Stagiaire Libelle Internetredactie

Elke outfit wordt zorgvuldig gestyled met een bijpassend paar sokken. “Sokken zijn je visitekaartje”, zegt hij. René bekijkt zijn sokken met een loep. Het materiaal, de kleur en het motief: alles moet kloppen bij de gekozen outfit.

Een sokkenfreak dus, maar ik schrok me pas echt kapot toen hij op een dag thuiskwam met de mededeling, “Ik heb een winkel gehuurd in de Runstraat (de 9 straatjes in Amsterdam) en ik ga een sokkenwinkel voor heren openen.” Ik moest even gaan zitten en viel zelf bijna van mijn sokken. Hoe gaat de winkel heten, vroeg ik? “Mensocks.nl,” zei hij triomfantelijk “en nu ga ik alle mannen in Nederland overtuigen van de grote waarde van sokken.” [rectangle]
Ik wist dat hij dit zag als zijn kans om zijn hobby in de praktijk te gaan brengen. Het gevolg is wel dat het nu sokken regent bij mij thuis want elke dag weer neemt hij een nieuwe collectie sokken mee. Tja, je zult het maar hebben, een man met een ‘tik’, maar desondanks is hij wel een lieve beer op sokken! 

Alice Luttik
Libelle Zomerweek

Dit jaar pak ik het eens anders aan: ik ga me niet inschrijven bij de sportschool en ik ga geen fitnessapparaat via Telsell bestellen, dat vervolgens nooit meer onder mijn bed vandaan komt. Ik ga aan yoga doen. En niet zo maar yoga, maar aan Youtube Yoga. Supersimpel en ik kan het doen wanneer ik maar wil. Ik typ ‘yoga’ in op Youtube en ik krijg duizenden filmpjes voorgeschoteld. [rectangle]

Nu moet je je niet direct laten afschrikken, want er circuleren volgens mij ook video’s van slangenmensen die aan yoga doen. Die buigen zich in de meest onmogelijke houdingen. Als je dat ziet, zakt de moed je in de schoenen. Gelukkig zijn er genoeg video’s voor beginners. Stap voor stap wordt er uitgelegd welke houding je aan moet nemen.

Even een situatieschets: ik zet mijn laptop op een kniehoog bijzettafeltje. Daarnaast leg ik mijn yogamat. Ik ga met rechte rug op mijn knieën en handen zitten en druk op ‘afspelen’. De yogales begint en duurt vijf á tien minuten. Zo begin ik met deel 1, 2 en 3. Daarna kan ik nog kiezen of ik killer legs wil, een afval-yogasessie doe of aan detox-yoga. Met een verbeten mond en mijn ogen continue op het beeldscherm gericht, werk ik de oefeningen af.
 
Ik zie alleen maar voordelen. Ik kan het doen wanneer het mij uitkomt. Ook als het regent. Mijn onderburen hebben geen last van me. Niemand kan zien wat voor een houten Klaas ik ben. Als een houding echt te moeilijk is, smokkel ik. Dus als het goed is – als ik het volhoud – ben ik over een paar maanden superlenig.

Simone Seijffardt
Stagiaire Libelle reportageredactie

Ze is klein van stuk en straks, als ze naar de middelbare school gaat, nog steeds pas elf jaar. Een minimens. Maar deze week zag ik haar ineens anders: ze liep heel zelfverzekerd, ruziede nauwelijks en ging uit zichzelf – wij hoefden er geen woord aan vuil te maken – veel te vroeg naar bed. [rectangle]

Mo maakte de Cito-toets en dat bleek toch wel een status van jewelste! Een energiedrankje had ze nodig, voor als ze een dip mocht krijgen. En haar haar moest natuurlijk prachtig gevlochten worden. Voor als een toets té eenvoudig bleek en er tijd over was, stopte ze een leesboek in haar tas.

Daar ging ze. Ze ontmoette vriendinnen en sprak op samenzweerderige toon over het grote struikelblok dat voor hen lag. Jongere kinderen kregen een moederlijke glimlach. ‘Sorry jongens, even te druk met iets héél belangrijks’, leek ze te denken. Het minimensje had plaatsgemaakt voor een zelfverzekerde, jonge meid die het belang inzag van dit moment. “Het gaat echt om mijn toekomst, hè?!”

Alida Dijk
Coördinator reportageredactie

Mijn dochter van zes die verstandelijk gehandicapt is, wordt op woensdag altijd opgehaald door mijn vriendin en na het eten weer thuisgebracht. Hoewel ze heel vrolijk en grappig kan zijn, is ze vrij druk en vaak opstandig waardoor het altijd erg hectisch en rumoerig is in ons gezin. [rectangle]

Woensdagochtend ga ik altijd Zumba’en, maar vanwege een enkelblessure gaat dat vandaag niet lukken. Wel balen, want het is zó leuk om te doen en ik word er zó vrolijk van!  Maar goed, verder niets op de agenda en ik besluit dan ook te profiteren van mijn vrije dag. Niets moet, alles mag!

Eerst kijk ik mijn favoriete soap en daarna ga ik uitgebreid in bad. Ondertussen is mijn man thuisgekomen om te lunchen en hij heeft een heerlijke sandwich en verse muntthee klaargezet. Die man doe ik dus nooit meer weg.

Ik doe nog even wat boodschappen, neem pure chocolade met pecannoten én cranberries erin mee en weer thuis plof ik op de bank mét Libelle en natuurlijk de chocolade. Genieten!

Mijn man, die inmiddels weer thuis is, kan zich niet beheersen en eet zich misselijk aan de chocolade. Hij kan geen eten meer zien en dat betekent dat ik alleen aan de eettafel kom te zitten.

Ik heb nog wat rijst over van gisteren en haal een zalmfiletje uit de vriezer. Wat groene mini-asperges met verse knoflook in de wok en over het geheel strooi ik wat grove peper, zout en verse dille. Binnen tien minuten heb ik een heerlijke en ook nog gezonde maaltijd op tafel. Ik zit te genieten in mijn eentje! Wát een heerlijke dag.

Over goede voornemens gesproken: ik wil nog veel meer van dit soort dagen! En ik wens ze iedereen toe.

Ria van ‘t Hof
Informatiecentrum Libelle

Dat jij vroeger óók de hele dag door hun nummer draaide. Zou hij het leuk vinden om te weten wat jouw smaak vroeger was? 

Al een tijdje zingt het liedje Non, non, rien n’a changé van Les Poppys in mijn hoofd en nu zing ik het voor hem. In het Frans.

“Kijk, dáár hield ik vroeger van, toen ik net zou oud was als jij nu! Goed nummer hè!”

Ik begrijp dat het zingen niet goed overkomt, dus ik ga op zoek. Op de site YouTube vind ik de originele versie in een jaren zeventig-clip. Gewéldig, wat een goed nummer en die Franse jongens zijn nog steeds erg leuk!

Mijn kindertijd komt boven. Ik link de clip door naar de Hyves-pagina van mijn zoon.
Het mag er van hem op blijven staan.  

Brigitte Kuit
Libelle Informatiecentrum

Wat is hier het probleem, zou je denken. Nou niks, behalve dan dat ik altijd met trek op de redactie zit. Toen ik hier nog niet zo lang werkte, kon ik mijn snoeplust redelijk binnen fatsoenlijke (pro)porties houden. Nu voel ik me echter zo thuis, dat alle remmen losgaan zodra het over eten gaat.

[rectangle]Valt er wat te snaaien, dan sta ik als eerste in de lounge om te kijken wat de jarige Jet neergezet heeft. ‘t Is zelfs zo erg dat wanneer een collega iets toch niet lekker vindt, ze automatisch doorloopt naar mij en ik vervolgens rustig een afgehapt stukje puur, melk of wit naar binnen werk. Alles wat maar kruimelt en voldoende vet bevat, gaat bij mij naar binnen. En waar een normaal mens een grens kent, heb ik die niet. Word niet misselijk, voel me op dat moment niet schuldig, helemaal niks van dat alles.

Mocht er onverhoopt niets in de lounge verschijnen, heb ik altijd een ‘achterdehandje’ in m’n bureaulade. Ik meld me zo om de dag bij de AH op het station om een simpele zak eierkoeken te kopen en m’n voorraad op pijl te houden.

Zojuist vertelde ik dat ik voor een gezamenlijke lunch donderdag twee broden zou bakken. De verbaasde blikken staan nog op m’n netvlies gebrand. “Hoezo, wat, jij, bakken? Hahaha, zeker een afbakbroodje dan?“
Nee, lieve mensen, ik doe soms ook nog wel eens moeite voor een gezonde en lekkere maaltijd. Zo eet ik ieder weekend vers brood uit de broodbakmachine met daarop geen roomboter maar een vleugje margarine. 
Ook neem ik vrijwel dagelijks verse groente tot me en ga me tussen de chocolade en koek door te buiten aan appels, bananen en mandarijnen. 

Zo, dat wilde ik even kwijt. Nu eerst een eierkoek.

Sonja Trompert
Libelle Vormgeving

Je kunt dan opeens besluiten om alleen maar rode M&M’s te eten of pas op te treden als je kleedkamer is gevuld met twaalf doosjes met aardbeien, acht spiegels ter grootte van jezelf, een springtouw, Yorkshire thee, biologische groene thee en luchtverfrisser met vanillegeur (Madonna).

Op de redactie werken we wekelijks met sterren. Gelukkig doet 99% van de bekende mensen niet moeilijk. Ze willen graag met Libelle praten en van wensenlijsten moeten ze niets weten. Het is wel altijd een gepuzzel om in hun volle agenda een afspraak te maken. Maar als we de ster in kwestie spreken, blijken het hele gezellige mensen te zijn. [rectangle]

Zo ook Roeland Fernhout. Femke ontmoette hem in een gezellig Amsterdam kroegje. Hoewel deze bekende acteur zijn privéleven liever buiten de schijnwerpers houdt, was hij toch verrassend openhartig. En toen Femke later nog wat extra vragen had, kon ze hem zelfs bellen. Kijk, dat is nog eens prettig samenwerken.

Hopelijk blijft dat hysterische gedoe ons bespaard. Mochten we een keer een eisenpakket ontvangen, deel ik dat graag met u.

Barbara Ruijgrok
Reportage-redacteur Libelle