Niet meer met Hans van Willigenburg en Mireille Bekooy (wat doen die twee tegenwoordig?) maar met Loretta Schrijver en Quinty Trustfull, twee vrouwen die hun sporen wel verdiend hebben natuurlijk. Ik zou geïnterviewd worden over het boek van mijn zus Sandra, Een van de Acht. Een soort dagboek à la Bridget Jones, maar dan wordt Bridget ziek. Sandra is namelijk op 15 januari overleden aan uitgezaaide borstkanker en heeft over de eerste twee keer ziek zijn een heel intens, grappig, ontroerend, sterk en stevig (dag)boek geschreven. Een absolute aanrader om te lezen, ook als je haar niet kent. Maar goed, Quinty kende Sandra wel, door hun beider werk voor Pink Ribbon en ik kende Quinty van heel lang geleden toen we samen voor dezelfde werkgever werkten. Zodoende dus. Een klein eerbetoon aan mijn superzus, want ik wil alles eraan doen om ervoor te zorgen dat haar boek een bestseller wordt natuurlijk! [rectangle]

Acht uur stipt in de auto, op weg naar de studio die in een echt huis is gebouwd. De woonkamer en de keuken waar Koffietijd wordt opgenomen zijn gewoon helemaal echt en dat geeft een heel relaxte sfeer. Ik mocht meteen in de visagie. “Wat doe je normaal gesproken qua make-up?”, vroeg de visagiste. Nou, vrij weinig was mijn antwoord: mascara, oogpotlood en lippenstift, dat is het wel. En onderweg van huis naar werk is het meeste er al vanaf gevallen. “We houden het naturel”, besloot ze kordaat. Okee mij best, en ook mijn handen kregen een blushje, anders steken ze af bij je gezicht, aldus de visagist. Dat u het maar even weet.

Ik bleek in het laatste blok te zitten dus had alle tijd om -uiteraard – koffie te drinken, naar de andere gasten te kijken (Derek Ogilvie – u weet wel – en Paul van Vlijmen – directeur van het Spoorwegmuseum), met de spelletjeskandidate te praten en nog wat sms-jes te beantwoorden die allemaal zonder uitzondering gingen over hoe laat Koffietijd nou was en op welke zender???

Om kwart voor 11 was ik aan de beurt. Het ging prima! Het was gezellig, we zaten gewoon goed over het boek te praten, ik heb haar website gepromoot, de microfoon deed het even niet maar dat mocht de pret niet drukken, mijn make-up zat er nog steeds op en Loretta en Quinty waren heel goede gastvrouwen. Ik was niet nerveus, ik zat niet te stotteren en het zag er nog best redelijk uit allemaal. Sandra kan trots op me zijn en ik duim dat nu ook heel televisie-kijkend Nederland haar boek gaat kopen. En dat ik nu in De wereld draait door over mijn talentvolle zus mag komen praten natuurlijk.

Wilt u het zelf ook zien? Ga dan naar de website van Koffietijd en zoek via uitzending gemist die van donderdag 6 mei, ik zit in het laatste blok. En zie er op klein beeld beter uit dan op een flatscreen-tv heb ik geconstateerd. Mmm, dat is dan wel weer jammer…

Marleen Koolmees

Lang verhaal om precies te beschrijven hoe het eruit ziet maar je kan via een oortje tijdens het hardlopen worden gecoacht in wat je doet. Is je hartslag goed, loop je niet te snel of ga je juist te langzaam? Een gezellige mannenstem of vrouwenstem vertelt je precies wat er aan de hand is. En na afloop voer je de gegevens in in de computer en dan kan je bijhouden of je op ‘schema’ zit, hoeveel kilometer je hebt gelopen en hoeveel caloriën je hebt verbrand. [rectangle] Waarom we dit doen? Nou… Ten eerste lopen Christien en ik graag hard. Chris wat meer en verder dan ik overigens maar we doen het dus wel. Zij door de duinen van Bloemendaal en ik langs de Amstel en door het Amsterdamse Bos. Ten tweede vroeg internet-collega Hester ons of we interesse hadden in een nieuw hardloop-gadget-ding. En dat hadden we wel. Dus zo kwam de MiCoach in ons leven. En ten derde gaan we dus meedoen aan een loopje, een run. Wij doen 13 juni aanstaande mee aan de Adidas Ladies Run in Rotterdam en gaan dan 10 kilometer lopen, of beter gezegd: rennen. Ik heb nog nooit meer dan 5 kilometer gelopen dus ik kan wel een coach gebruiken. Maar het is voor een goed doel: Pink Ribbon. En aangezien mijn zus Sandra op 15 januari dit jaar is overleden aan de gevolgen van uitgezaaide borstkanker én zij een heel goede hardloopster was, is dit ook een monumentje voor haar. Zij had er niet eens voor getraind denk ik – die 10 kilometer liep ze nog slapend en achterstevoren- maar ik ga het toch maar doen. Ik weet zeker dat ze het supertof zou vinden en zou zeggen: voor mij hoef je het niet te doen hoor, je moet er zelf wel lol in hebben. En dat heb ik gelukkig wel. Al is het wel ver, die 10 kilometer. En ik las net op de site dat ik binnen een uur en 20 minuten binnen moet zijn! Ik overweeg om een maand vrij te nemen om te trainen…

Toch blijft het speciaal om iemand te ontmoeten die je al vanaf je jeugd op de televisie of in het theater hebt gezien. Je kent iemands mimiek, bewegingen, stem en soort humor, maar ècht kennen doe je hem niet. Zo ging ik voor Libelle 19 op bezoek bij Jack Spijkerman. De grote Jack Spijkerman die de laatste jaren toch wel wat voor z’n kiezen heeft gekregen. [rectangle] Het hele Talpa-debacle kennen we natuurlijk allemaal, hij scheidde van zijn vrouw en kreeg ook nog eens een klaplong. Van tevoren weet je natuurlijk nooit wat iemand hierover los wil laten, maar je weet wel wat de Libelle-lezers het liefst willen lezen. Dat is de spagaat waarin je zit als interviewer, want hoewel bekende Nederlanders vaak zowel met werk als privé in de bladen komen, is het niet altijd even gemakkelijk om daarnaar te vragen. Ik kan over mijzelf zeggen dat ik niet een journalist ben die koste wat kost alles uit een persoon wil trekken. Voor mij is het belangrijk dat de sfeer open is en goed voelt en dat ik het idee heb dat er ruimte is om gevoelige zaken aan te roeren. Dat lukt de ene keer beter dan de andere keer. Vaak heeft dat ook te maken met de omgeving. In een hele drukke kroeg midden in Amsterdam kan er wel eens minder uit een geïnterviewde komen dan wanneer je gewoon bij iemand thuis aan de keukentafel zit. Dat geeft toch een vertrouwder gevoel. Ook heeft het ermee te maken of je de bekende ‘klik’ met iemand hebt (met sommige mensen kun je nu eenmaal beter door één deur!). Bij Jack Spijkerman thuis in het Amsterdamse Oud-Zuid ging het uiteindelijk goed. In het begin moest het ijs wel gebroken worden. Hij praatte snel en kwam onrustig over (op dat moment zat hij midden in een periode met tv-opnames), maar naarmate het gesprek vorderde vond ik hem vrij open. We kwamen tot een fijn gesprek over zijn kind, zijn scheiding, zijn werk en hoe hij zijn leven op zit moment ziet. Ik ben best tevreden over het stuk wat deze week in Libelle is te lezen en ik hoop van harte dat u het met mij eens bent!

Femke Sterken
Reportageredacteur bij Libelle

Voor mij begint dat meteen in januari. Naast het feit dat ik mijn stage bij Libelle goed wil afronden, ga ik me ook verdiepen in de wereld van de sapkuren. Gewoon, omdat het me lekker lijkt om met een schoon gevoel het nieuwe jaar te beginnen. En ook omdat ik een gezondheidsfreak ben. En oké… stiekem óók omdat ik het niet verkeerd vind twee kilo af te vallen. Het boek met saprecepten heb ik in huis gehaald, de blender staat klaar, Libelle 43 uit 2008 – met alle info over detoxen – heb ik uitgebreid bestudeerd en zelfs de groentela van mijn koelkast ligt al vol. Met zo’n goede voorbereiding kan er weinig misgaan, zou je denken. [rectangle]

Toch heb ik er enigszins een hard hoofd in. Dit komt door een eerdere, dramatische ervaring met een andere variant van een detoxkuur. Afgelopen zomer zette ik mijzelf negen dagen lang op een dieet van citroensap gemixt met ahornsiroop en water. Het resultaat hiervan? Een herboren gevoel. Althans, dat vertelde de handleiding. Er zijn vast genoeg mensen die dat wel zo hebben ervaren – gezien de positieve reacties op het bijbehorende forum – maar voor mij was het een regelrecht fiasco. Compleet met buikkrampen en de extreme drang naar vast voedsel. Tja, achteraf was het natuurlijk ook een idioot idee. Ik heb de kuur vroegtijdig afgebroken en me gestort op een broodje falafel. Weg schoon gevoel, maar o wat voelde het heerlijk om een volle maag te hebben.

Van nature ben ik geen opgever, maar de citroensapkuur wens je je ergste vijand nog niet toe. Ik moest dus wel. Omdat ik nu nog steeds niet weet hoe het voelt om je ‘als herboren’ te voelen, zet ik alles op alles om deze sapkuur te laten slagen. Natuurlijk is bietensap met een vleugje bleekselderij iets totaal anders dan citroensap met ahornsiroop, maar het belooft wel dat gevoel waar ik naar op zoek ben. Zal het me lukken?

Carlijn Biesemaat, stagiaire reportageredactie

In de vier jaar die volgden, ontstond er een hechte vriendschap tussen mij en een groep klasgenoten en we deelden lief en leed.

Inmiddels zijn we ruim zeventien jaar verder en het contact is nog steeds even hecht. Helaas wonen we (nog) niet bij elkaar in de buurt en we leiden allemaal ons eigen drukke leven met gezin, werk en passies, maar we zien elkaar nog steeds om de maand. Gewoon even lekker uit eten met elkaar of bij iemand thuis een paar potten thee wegdrinken – zolang we maar kunnen bijkletsen!

Maar ja, die afspraak máken… dat is ons grootste probleem. De een heeft geen internetverbinding, de ander leest haar e-mail nooit en ik kan je vertellen dat er zelfs nog mensen zijn die geen mobieltje hebben. Dus zodra de geplande datum van onze nieuwe afspraak in zicht komt, begint het al met telefoontjes, sms’jes en mailtjes.

Gemiddeld wordt een afspraak zo’n drie keer verzet en er worden vaak twee verschillende locaties besproken. En dan hebben we het nog niet eens gehad over wel of geen eten! Soms is het net een slapstick, maar we hebben het er allemaal voor over. Zodra we weer met z’n allen aan tafel zitten, dan is het gezellig vanaf de eerste minuut en staat de wereld even stil. [rectangle]

Maar vanaf 2010 gaan we het anders doen. Volgende week organiseren we een brainstormavond en leggen we alle agenda’s bij elkaar. Alle afspraken tot en met juni worden inclusief tijd en locatie besproken en bepaald. Mocht iemand onverwacht verhinderd zijn, dan regelt deze persoon de héle afspraak-switch of dan is de persoon in kwestie er, hoe vervelend ook, gewoon niet bij. Voor de aankomende zeventien jaar ben ik er in ieder geval weer helemaal klaar voor, want ik hou zo veel van die lieve meiden!

Martine Hoving
Libelle informatiecentrum

Heel spannend, want we krijgen een echt ‘grote mensenhuis’ mét tuin in een nieuwbouwwijk met heel veel jonge gezinnen. Eindelijk grote slaapkamers, een droomkeuken en –badkamer.

Dit zal het ouderlijk huis worden van onze dochters nu bijna drie jaar (Flora) en alweer drie maanden (Evie). Zij gaan hier mooie tijden beleven net als mijn broertje en ik vroeger in ons ouderlijk huis. Spannend wat het ons zal brengen. Nieuwe buren (zijn ze leuk of luidruchtig?), nieuwe winkels om te ontdekken (shoppen blijft belangrijk hè, voor een woonredacteur), een nieuw kinderdagverblijf…En dat is nu net wat ik het allermoeilijkst vind. [rectangle]

Wij hebben hier in Hilversum namelijk een heel bijzonder kinderdagverblijf waar Flora als een kind zo blij is. Annelies en haar meiden zorgen met hart en ziel voor alle twaalf kindjes. Nergens zullen we weer zoiets vinden, zo’n tweede thuis waar ons oudste meisje al zo veel liefde, goede verzorging en plezier heeft ontvangen. Juist als ze zo klein zijn, is kinderopvang best lastig. Je laat je kind toch achter bij een ander en dan weet je, zeker bij de eerste, helemaal niet hoe dat uit zal pakken. In ons geval bij Annelies dus geweldig en dat maakt verhuizen een beetje verdrietig.

Ze gaan straks naar zo’n ‘echt’ kinderdagverblijf met van die kille lokaaltjes met heel praktisch linoleum op de vloer, maar helemaal niet huiselijk. Hopelijk zijn de ‘juffen’ wel lief voor onze meisjes. Het is nu even een zorg hoe dit straks voor iedereen uit gaat pakken.

Loslaten is waarschijnlijk de beste oplossing en genieten van ons nieuwe avontuur in Amersfoort. Ik kan in ieder geval alvast alle leuke plekjes in Amersfoort met mijn collega Margreet doornemen, zij woont er inmiddels ook alweer een paar maanden. En bij deze nog even: Annelies en meiden, superbedankt voor de goede zorgen!

Sonja Balfoort
Libelle woonredacteur

Deze quote heb ik niet zelf verzonnen, hoor. Gewoon even gepikt van Wieke Biesheuvel. Dank Wiek, voor deze geweldige uitspraak! Hij is raak en recht voor zijn raap. Libelle’s stripfamilie is zo oer-Hollands en hoort wat mij betreft ook echt in dit rijtje thuis. En volgend jaar vieren we FEEST! De reden? Jan, Jans en de kinderen zijn jarig!

Het is niet om op te scheppen, maar het is toch wel heel bijzonder dat deze strip al vanaf 1970 wekelijks in Libelle verschijnt. Wist u dat er al 44 albums zijn? En dat er al meer dan 1800 strips getekend zijn? Niet meer weg te denken uit de Nederlandse geschiedenis zou je bijna kunnen zeggen. Vanwege deze bijzondere 40e (!) verjaardag hebben we talloze plannen gemaakt. [rectangle]

Het hele jaar door een reizende Jan, Jans en de kinderen-tentoonstelling door heel Nederland staat bovenaan ons verlanglijstje. Heerlijk om al die toffe plannen verder te mogen uitwerken! Bellen, mailen, regelen, het is de lust in mijn leven. En wat het allerleukste is: ik heb nog nooit iemand gesproken die de strip Jan, Jans en de kinderen niet kent. Nou ja… een enkeling misschien. Fantastisch toch om met zo’n ijzersterk A-merk de boer op te gaan!?

En nog even iets heel anders mocht u nog een typisch oer-Hollands cadeautje nodig hebben voor Sinterklaas: het allernieuwste album van Jan, Jans en de kinderen (album 44) ligt nu in de winkel!

Mariken Swildens
Projectredacteur Studio Jan Kruis

U kunt hier bijna alle albums van Jan Jans en de kinderen bestellen.

Of het nu te veel geld kostte of dat mijn familie het gewoon niet nodig vond om een Sint in te huren: geen idee. Ik moest het doen met gebons op de deur en uitspraken als ‘Ik zag nog net de rode cape de hoek om gaan!’ Dat was mijn enige houvast dat Sinterklaas toch echt mijn huis bezocht. En ik geloofde er heilig in.

Maar tegenwoordig kan iedereen de Sint in huis halen. Op VideoVanSint.nl kunt u namelijk de naam, hobby’s en interesses van uw kind, man of zus opgeven. Vervolgens maakt de Sint (de échte) aan de hand van die gegevens een leuke videoboodschap en die krijgt u thuisgestuurd.[rectangle]

De boodschap duurt ongeveer een kwartier en u ontvangt hem ruim voor pakjesavond. Een leuk alternatief voor het inhuren van Sint en Piet. Ik zou er in ieder geval heel erg blij mee zijn geweest!

Inge Oliemans
Stagiaire Libelle internetredactie

Met dank aan Susan de Bruijn voor het idee.

Want of het om de Mexicaanse variant ging, dat werd niet getest. Hij was echt behoorlijk ziek en twee dagen later stortte ook zijn zus van net drie jaar uit het leven. Ook zij had veertig graden koorts en was de hele week echt ziek.

Gelukkig was het leed na zo’n anderhalve week geleden, alleen knapte ons kleine meisje maar niet op. Bleek, stilletjes, geen trek, veel huilen, een heel akelige hoest met slijm, maar geen koorts. Dus weer een week later zaten we weer bij de dokter en daar bleek dat ze longontsteking had. Vreselijk. Zo’n klein meisje zo’n ernstige ziekte, brrr. [rectangle]

Gelukkig is ze inmiddels helemaal hersteld maar de grote vraag is nu: heeft ze dé griep gehad? Al twee weken loop ik te dubben over wel of niet inenten. Als ze nou een andere griep heeft gehad en wéér zo ziek wordt… Aan de andere kant, de kans dat ze de Mexicaanse griep heeft gehad, is wel vrij groot en ik vind de hysterie om deze toch echt milde griep belachelijk.

Lang gedacht, nu toch de knoop doorgehakt. Woensdag gaan we een prik halen. Better safe than sorry, toch?

Christien Jansen
Tekstredacteur Libelle

Wij zijn erg van de vakantie-in-eigen-land en hebben in de loop der jaren met ons kleine bootje heel Nederland al doorkruist. Maar om dat nou in de tweede helft van oktober te doen, leek ons wat Spartaans, ook omdat ons bootje bepaald geen luxe cruiseschip is (eigenlijk is het meer een soort kamperen op het water).

Via internet zochten we naar leuke bestemmingen en na een tijdje zoeken, vond ik de ideale vakantie voor ons. Een rondreis van veertien dagen langs prachtige steden als Venetië, Split, Athene, Yalta, Odessa, Istanbul, Olympia en Kotor. Het vervoermiddel? Inderdaad, een luxe cruiseschip met alles erop en eraan! [rectangle]

Op 15 oktober scheepten we in in Venetië en mijn vakantie kon al niet meer stuk toen we tegen zonsondergang langs het San Marcoplein voeren en het ruime sop kozen. Wat een geweldig gevoel was dat! We hebben in twee weken tijd ruim 6000 kilometer afgelegd en ik heb er niets van gemerkt. Ondertussen lekker drie boeken gelezen, heerlijk gegeten, mensen gekeken, genoten van sauna en Turks bad, de mooiste zonsondergangen gezien, naar mooie muziek geluisterd en naar het theater geweest.

Elke ochtend was het weer een verrassing welk uitzicht we vandaag zouden hebben bij ons ontbijt. En de plaatsen die we hebben bezocht, waren allemaal even mooi en prachtig. Ik heb genoten en kan er weer helemaal tegen!

Elles de Koning
Marketing Libelle

Een aantal weken geleden heb ik nog met een vriendin een paar zumbalessen gevolgd (fitness en dans op Zuid-Amerikaanse ritmes). Heel leuk hoor, maar toch niks voor mij. Omdat het binnen is en een wekelijkse verplichting. Hardlopen is veel vrijer.

Mijn man gaat met zijn collega’s op 10 januari de businessloop doen in Alkmaar. Afgelopen zaterdag hadden we een gezellig feestje van zijn werk en werd er uitgebreid gesproken over loopschema’s, kilometers en trainingen. Weliswaar onder het genot van alcoholische versnaperingen, maar dat mocht de pret niet drukken. Het is natuurlijk wel leuk dat de echtgenoten en echtgenotes meegaan voor het support op die dag, maar het is misschien nog leuker als ik mezelf ook weer aan het hardlopen kan krijgen. [rectangle]

Dus tja, ik heb gisteren moed verzameld en mijn schoenen weer uit de kast gehaald. Vol vertrouwen ben ik de polder in gesjokt. Gesjokt ja, want mijn tempo is zelfs in getrainde periodes niet hoog te noemen, dus laat staan nu …

Ik ben na al die jaren nog steeds op zoek naar ’die tweede adem’. Nooit gevonden. Het was best lekker weer, mijn jongste zoon Dennis had mijn iPod weer vol lekkere muziek gezet, dus eigenlijk was het helemaal niet zo verkeerd.

Uiteindelijk toch zes kilometer gelopen en na het douchen voelde ik me wel heel lekker en ontspannen. Hopelijk ben ik om en ga ik weer een keer of twee in de week (misschien drie?) lekker lopen en weer fit worden. Wie volgt?

Nancy Vrugt-Brassem
Medewerker Libelle Informatiecentrum

Het is een krasactie geworden waarbij zevenhonderd echte parelsieraden te winnen zijn. We hebben de sieraden uitgezocht, een kraslot met een mooie glimmende parel erop laten drukken en een website laten maken om de persoonlijke codes te kunnen nakijken.

In de Libelle van deze week staat een vooraankondiging van de actie, om u alvast een beetje lekker te maken. Bij de volgende twee Libelles zit een kraslot waarmee u kans maakt op een van de armbanden, colliers, ringen en oorbellen met echte parels.[rectangle]

Na maanden van voorbereiding gaat het nu eindelijk beginnen en we zijn reuze benieuwd wat u van onze winactie vindt en wie er allemaal gaan winnen!

Krast u ook mee? Wilt u alvast op de site kijken. Ga dan naar www.libelle.nl/parels

Ik hoop dat u wint!

Hartelijke groet,

Monique Hoorn
marketing Libelle

Het duurde nog bijna een half jaar, maar de tijd vloog voorbij en voordat ik het wist was het zover. Ik zou mijn idolen van Spandau Ballet voor het eerst live zien optreden in de Heineken Music Hall. Tijdens het concert gaven ze aan blij te zijn om na twintig jaar terug te zijn in Nederland.

20 jaar! Terwijl de zanger Tony Hadley dit zei, realiseerde ik mij dat ik toen zestien jaar was; vanaf een jaar of twaalf superfan maar niet in de gelegenheid om vanuit de Achterhoek naar het ‘verre’ westen te gaan. [rectangle]

True, Through the Barricades, Gold: alle bekende nummers kwamen voorbij en met die nummers veel herinneringen aan mijn middelbare schooltijd. Mijn zusje Sanne die gek werd van de muziek, het scoren van Hitkrant of Popfoto met de nieuwste leuke foto’s, het urenlang voor MTV zitten om weer eens clips te zien, het wegzwijmelen als we Steve Norman (Stevie…) de saxofonist in beeld kregen, het uitknippen van leuke plaatjes om in mijn agenda te plakken zodat je agenda zo dik als een goed boek werd en je je huiswerk niet meer kon opschrijven.

En toen was het concert klaar en stond ik weer met beide benen op de grond. Me realiserend dat ik gewoon 36 ben, Noor alweer twee jaar is en ik de leukste baan van de wereld heb!

Marije Ribbers
secretaresse Franska Stuy

PS. Ik begreep dat Spandau Ballet volgend jaar maart nog een keertje komt optreden.  Hmmm, misschien dat mijn zusje mee wil?

Nick, onze oudste, gaat regelmatig op zaterdagavond uit. Ze gaan altijd met een groepje van acht jongens waarvan wij de ouders al jaren kennen en de ongeschreven regel is: samen uit, samen thuis en omdat hun stamkroeg om 4.00 uur sluit, moeten ze voor 4.30 uur thuis zijn. Dat is best wel aardig, toch?

Vorige week zaterdagnacht schrok mijn man om half vijf wakker. Hij had Nick nog niet horen thuiskomen. Wij gingen kijken op zijn kamer, geen Nick. De andere regel is: bellen of sms’en als het later wordt. Dus mijn man ging naar beneden om te kijken of er een berichtje was binnengekomen. [rectangle]

Niets. Tja, en dan? Hij wordt weliswaar achttien in december, maar dat maakt op zo’n moment niets meer uit. Je bent alleen maar ongerust en denkt aan alle erge dingen waaraan je juist niet moet denken. De volgende stap was hem bellen (leve de mobiele telefoon!), maar we kregen zijn voicemail dus dat schoot niet op. Nog meer ijsberen en zuchten en weer bellen.

Eindelijk kregen we een brommende Nick aan de telefoon. Een van de vrienden was alleen thuis – zijn ouders waren een weekendje weg – en had op de terugweg zijn vrienden uitgenodigd om voetbal te komen kijken. Hij had ons op tijd, dus voor 4.00 uur, een sms gestuurd waar hij was (drie straten verderop!). Dus waren wij geïnformeerd, vond hij. Wij naar beneden en ja hoor: het sms’je was gewoon binnengekomen. Tja, ook bij mijn man, die in oktober vijftig jaar is geworden, gaan de jaren tellen. Ondanks de leesbril…

Nancy Vrugt-Brassem
Medewerker Libelle informatiecentrum

Om in de stemming te komen, organiseerde artdirector Cilla vorige week al een echt kerstdiner bij haar thuis. De kerstboom was opgetuigd, de open haard opgestookt en kerstmuziek opgezet. De champagne stond klaar toen we met de hele vormgeving (15 vrouwen, 1 man) bij haar binnenvielen.

Zo prachtig als de Libelle er iedere week uitziet, zo perfect gestyled is ook het huis van Cilla. In haar huis is alles op elkaar afgestemd. En ook het diner was perfect tot in de kleinste details. Echt geweldig hoe ze dat allemaal voor elkaar krijgt! Voor zestien mensen een compleet servies hebben en al het eten tegelijk (en warm) op tafel toveren. [rectangle]

Ze had stad en land afgebeld om chocolade-hulstblaadjes te vinden (die natuurlijk nergens te vinden waren in oktober). Ze had de plaatselijke bakker zo ver gekregen dat hij twee echte kersttaarten maakte, een rode en een groene. Hij vond het erg leuk dat Cilla (als enige klant) precies weet te omschrijven wat en hoe ze het wil. En als verrassing had hij ook de hulstblaadjes geregeld.

De maandag na het etentje vroeg ze of het ons was opgevallen dat ieder gerechtje bestond uit iets met de kleuren rood, groen en wit. Bijvoorbeeld de voorgerechten: carpaccio met kappertjes en krullen Parmezaanse kaas, tonijntartaar met bieslook en koriander, mozzarella met tomaat en basilicum, komkommer-tagliatelli met tomaat en bosui. En dit was in alle gangen doorgevoerd.

Eerlijk gezegd was het zelfs ons als vormgevers niet opgevallen. En zo zal het straks ook met de kerstnummers gaan… doordacht en verzorgd tot in de kleinste details. Ik ben benieuwd wat u allemaal zult zien!

Petra Kroon
Vormgever

Daar hoef ik geen seconde over na te denken. Tuurlijk wil ze dat! Welk meisje van zeven (bijna acht) wil nou niet fotomodel zijn? En dat voor mama’s werk. “Mijn mama werkt bij Libelle”, zegt ze vaak vol trots. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Wat ze alleen niet wist, is dat het leven van een écht model hard werken is. Aangezien de herfstmode hoogzomer gemaakt wordt, is de kans groot dat je op een zonovergoten dag dikke wintertruien aan het fotograferen bent. En jawel, zo ook bij ons. We stonden al om negen uur in de Kennemerduinen in Bloemendaal. Laag voor laag werd de allermooiste wintermode aangedaan en dat met 25°C (!). Maar ze vond het zó leuk om te doen, zelfs na tien keer de duin afrennen, zwetend en met haar liefste lach op haar snoetje getoverd. Tot overmaat van ramp werd ze bij de laatste foto door een wesp gestoken.[rectangle]

Maar o, wat ben ik trots op haar als ik Libelle in de winkel zie liggen. En als haar juf vertelt dat ze haar heeft gezien (want zij heeft natuurlijk al jaren een abonnement). En als ik al die leuke reacties van al die andere mensen hoor.

Bent u benieuwd naar de foto’s? Dan moet u even een paar nummers terug, naar Libelle 42.

Désirée Schoonen
Beautyredacteur

En nog erger: op dat evenement moet ik zelf ook mijn  dansschoenen aan. Op 5 december ga ik ten overstaan van 380 kritische ogen van onder andere professionele dansers en de crème-de-la-crème-dansers uit Caïro een solo dansen en groepsdansen dansen, die allemaal superstrak gechoreografeerd zijn.

Nu ben ik al zes jaar bezig met buikdansen, of liever, Oriëntal Bellydancing voor insiders. Ik mag er best zijn, al zeg ik het zelf, maar ik heb nog nauwelijks podiumervaring! Daarnaast ben ik een perfectionist in alles wat ik doe, dus ook dansen. En het idee dat ik tijdens het optreden misschien mijn balans zal verliezen, of nog erger, een totale black-out zal krijgen, is voor mij nu al, twee maanden nog voor het grote evenement, genoeg om van wakker te liggen. En het ergst is dat er geen weg meer terug is, het programma staat er, er zijn al duizenden flyers uitgedeeld en we staan nu zelf met onze dansgroep en namen op grote posters, die nog verspreidt moeten worden. En het enige wat in mijn opkomt is: wáár ben ik aan begonnen! [rectangle]

Toch ben ik heel trots op het feit dat wij als dansstichting dit unieke evenement voor Nederland organiseren én daarmee  Belly Dancing in Nederland op de kaart zullen zetten, want in landen als Frankrijk, Italië en Duitsland is buikdansen als podiumkunst als heel groot en worden grote sterren uit Egypte overgevlogen om workshops te geven.

Ik weet zeker dat het een groot succes zal worden en dat we opgelucht onze hart kunnen ophalen als alles achter de rug is en we weer verder met onze leven kunnen, want nu gaan alle vrije uurtjes naar het evenement.

Maar toch… ik kan niet wachten tot ik wakker word op 6 december met het besef dat ik weer gewoon kan slapen!
Oriëntaalse groetjes

Marit Saladini
Woonredacteur Libelle

Toen ik vorige week aan mijn eerste stagedag begon, had ik dan ook niet verwacht dat deze bijzonder productief zou worden. Ik zou ongetwijfeld een paar korte stukjes gaan schrijven en natuurlijk alle computerprogramma’s leren kennen.

Op zoek..
Niets bleek minder waar. In plaats van aftasten, kreeg ik meteen mijn eerste grote productie voor de kiezen. Voor een artikel over vrouwen en de financiële crisis (u hebt het oproepje vast gelezen), moest ik als de wiederweer op zoek naar vijf vrouwen die het beste uit de crisis hebben gehaald. Vrouwen die, ondanks de crisis, konden spreken van een echt topjaar. [rectangle]

Mijn hart maakte een sprongetje. Wat? Ik? Meteen dit? Voor ik het wist, kwam de researcher in mij naar boven en zat ik fanatiek te googelen, rond te bellen en de verzonden items-map van mijn mailbox telde binnen no-time 35 mails. En ik voelde me maar wat trots dat ik mezelf telkens weer mocht introduceren als ‘Carlijn van Libelle’.

Onvindbaar
Omdat ‘vrouwen die een topjaar hebben gehad ondanks de crisis’ een nogal breed begrip is, heb ik de eerste dag totaal verschillende – en vooral véél – mensen gesproken. Na zo veel telefoontjes en mailcontact zou u denken dat ik toch wel een keer beet zou hebben. Niet dus. Zo leken vrouwen die eindelijk een huis konden kopen onvindbaar en het merendeel van de nieuwe webshops was toch niet helemaal geschikt voor dit item. En o ja, dan waren er ook nog de mensen die mijn mails gewoon niet beantwoordden.

Nu, een week later, blijkt het toch allemaal reuze mee te vallen. Het einde van mijn researchwerk is bijna in zicht en het lijkt nu al een geweldig artikel te worden. Eén ding is zeker: mijn eerste productie komt ingelijst boven mijn bed!

Carlijn Biesemaat
Stagiaire Reportageredactie

De jongste werd afgelopen juli drie jaar en ruim voor die tijd was ik al begonnen met de zindelijkheidstraining. Mijn oudste twee kinderen pakten dit vrij snel op en waren ruim voor hun derde verjaardag overdag én ’s nachts zindelijk.

Met mijn jongste verloopt dit traject helaas iets anders. Hij heeft het namelijk veel te druk om aan zoiets banaals als naar het toilet gaan te denken. Er moeten namelijk puzzels gemaakt, taarten gebakken en met auto’s gereden worden. En die wachten niet.[rectangle]

De luiers van tegenwoordig zijn ook veel te fijn, een plasje meer of minder voel je niet. Daarom ben ik er al snel toe overgegaan om hem onderbroeken aan te trekken. Dan maar voelen wat eruit komt, dacht ik zo. Maar zelfs nadat hij ontelbare keren onder de poep heeft gezeten, wil het niet vlotten.

Ten einde raad heb ik een groot cadeau gekocht, dit pontificaal op de kast gezet met de mededeling: als je nu drie keer achter elkaar op het potje poept, is deze voor jou. Uiteraard met bijbehorend sticker/kruisjesschema. Ik ben benieuwd, tot nu toe is enig resultaat uitgebleven, maar ik blijf hoop houden.

Mocht er nog iemand zijn met tips, dan graag. Meer trucs dan deze kan ik namelijk niet bedenken. En mocht het echt niet lukken, dan kan ik altijd nog met de kortingspas van Libelle 38 naar Bristol om kinderbroeken bij te kopen, want daar heb ik nu doorlopend een tekort aan.

Nicole Boekema
Marketing Libelle

De reden daarvoor was dat we De Randstad met al z’n herrie en drukte helemaal zat waren. Steeds weer die zoektocht naar een parkeerplaatsje, steeds meer herrieschoppers in de straat, we hadden er genoeg van.

De dag waarop mijn toen driejarige zoontje niet meer opkeek van een door de straat scheurende brandweerauto met sirene, laat staan van een laag over het dak scherende Boeing 747 op weg naar Schiphol, was voor ons de maat helemaal vol. Rust wilden we, en als het kon ook nog een beetje stilte.[rectangle]

Dat vonden we in Amersfoort. Misschien wel een beetje meer rust dan gedacht. Op m’n eerste avond alleen thuis werd ik erdoor overvallen. De maan scheen door de ramen die zicht gaven op niets meer dan onze tuin.

Geen langslopend ‘gespuis’, geen loeiende sirenes, geen dalende vliegtuigen. Helemaal niets, alleen mezelf! Als ik zou willen, kon ik rondrennen in m’n blootje, onderwijl oerkreten roepend, zonder dat iemand 112 zou bellen.

Wat moest ik aan met die oorverdovende stilte? Ik besloot voor het eerst sinds lange tijd eens de rust te nemen om Libelle te lezen, van A tot Z. De avond vlóóg voorbij. En de stilte was ineens niet meer oorverdovend, maar aangenaam. En ineens wist ik het weer heel zeker: bij Libelle werken is net zo leuk als Libelle lezen!

Margreet Botter
projectredacteur