Be yourself, don’t take anyone’s shit, and never let them take you alive.
Gerard Way (My Chemical Romance)Het boek staat vol met leuke opdrachten en tips om even stil te staan bij een moment en vervolgens weer door te gaan. Je zal merken dat je echt aan het opkrabbelen bent, letterlijk en figuurlijk. Want je mag ook lekker gaan krabbelen met je pen. Elk hoofdstuk heeft een duidelijke uitleg, fragmenten uit het weblog van Karin Ramakers, krabbel- en doe-opdrachten en vertellen anderen hoe zij zichzelf met het behandelde onderwerp zien. [rectangle]Schrijver én blogger
Karin Ramaker (1973) is creatief ondernemer, geeft creatieve, praktische blogworkshops en organiseert exposities en evenementen om anderen te inspireren.

Exemplaar winnen?
Kan je het boek Opkrabbelen goed gebruiken? Libelle mag 10 exemplaren weggeven! Laat je gegevens achter op het winformulier! Deze actie duurt tot 30 januari. Lees ook de overige spelvoorwaarden.

Opkrabbelen, nadat je op je bek bent gegaan – Karin Ramaker, uitgeverij Scriptum
Prijs: 19,95. ISBN: 9789055948406

Best vaak heb ik achter een piano wat klanken geproduceerd, en ben er maar weer mee opgehouden toen er toch niet uitkwam wat ik in mijn hoofd had. Daarbij waren piano’s qua prijs sowieso een brug te ver. Verschrikkelijk duur dus.

Maar via Marktplaats blijkt dat erg mee te vallen. Dat is al langer zo, maar ik heb er gewoon nooit aan gedacht dat het iets voor mij zou zijn. En nu ben ik dan bezig om zonder haperen alle toetsen achter elkaar aan te slaan. Ik hoef geen Bach te produceren of mooie affe dingen helemaal perfect te laten horen. [rectangle]Niemand die zegt of verwacht dat het goed moet zijn. En het leuke is: mocht iemand zoiets in de toekomst ooit verlangen – en dat gaan ze niet doen, want dit soort dingen bedenk ja alleen maar in je eigen hoofd – maar mocht dat tóch het geval zijn dan weet ik dat dit genoeg is: die ene toets aanslaan en dan de volgende. Niks te hoeven of te kunnen, alleen die geluiden te horen, hard, zacht, langzaam, snel.

Anna Gevers, eindredactie

Vijf minuten later ben ik weer binnen, hij had hoge nood.

Ik laat Bobbie weer in de bench, ga mijn bed weer en val vrij snel weer in slaap. Half zes. Ik hoor Bobbie weer piepen. Inwendig vloek ik even en ga mijn bed uit. Weer laat ik Bobbie uit. Alleen denkt Bobbie nu: leuk, ik ben wakker. [rectangle]Na veel gemopper stop ik hem een half uur later weer in de bench. Nu val ik niet meteen in slaap. Na een uur hoor ik hem weer. Nu heel baldadig als protest voor zijn opsluiting alle kranten verscheuren. Ook hoor ik Roos, onze jongste, wakker worden en naar haar twee grote broers gaan. Mooi denk ik, die zijn dus wakker. Mijn oudste zoon Kay gaat Bobbie voor de derde keer deze morgen uitlaten. We zijn wakker. We gaan met z’n allen ontbijten, waarna mijn man naar de sportschool gaat om les te geven en ik een uur later met de twee jongens en Roos naar puppietraining ga. De twee andere meiden willen thuisblijven. Bobbie is op de training zeer gehoorzaam voor zijn doen. Zal het vroeg wakker worden toch zijn voordelen hebben? Na de training rijden we door naar het strand en genieten we van onze hond. Ja, hier doen we het voor. Ik ben het vroeg wakker worden alweer vergeten.

Als we na een verjaardagvisite en het naar bed toe brengen van de kinderen op de bank zitten, gaat niet alleen bij Bobbie maar ook bij mij het licht uit. Het is pas tien uur.

Caroline Alderden
Vormgever

Op het moment dat ik mijn boek Stil Water overhandigd kreeg leek het even of mijn uitgeefster en ik beiden iets weg moesten slikken. ‘Hij is mooi geworden, hè?’ vroeg Ilse. Ik kon alleen maar knikken. Ik vind het de mooiste cover van al mijn boeken. En dat wil wat zeggen. De kleuren passen bij mij. Het oog spreekt. En het te rustige water, dat de neus van de vrouw afsluit, benauwt. Het klopt allemaal. [rectangle]

Het is een actueel verhaal over de natuur die van streek is. Zieke mensen en aanspoelende bruinvissen. Een hittegolf in Zeeland, net nu we de warmste Pasen ooit hebben beleefd. Hoge bonussen van topmanagers, die niet uit te roeien lijken (de bonussen bedoel ik natuurlijk, hoewel de manager het in mijn boek moeilijk krijgt). En schaamteloze seksuele intimidatie.

De verkoop is gestart en binnen een week was de eerste druk al uitverkocht. Gelukkig ligt de 2^e druk nu weer in de boekhandel. Ik ben een tevreden mens. En als jullie nu denken dat ik hier schaamteloos reclame aan het maken ben… dat is ook zo. Er verschijnt niet iedere week een nieuw boek. Bovendien laat ik jullie ook net zo schaamteloos meegenieten. Er is namelijk een prachtactie speciaal voor Libelle. Er zijn maar liefst twintig exemplaren van Stil Water te winnen.

Met een beetje mazzel heb je het boek straks ook in handen. Ik hoop dat je ervan gaat genieten. Het liefst natuurlijk tijdens een hittegolf in Zeeland, ergens aan het water. En weet je wat spannend is? Mijn verhaal zou zomaar echt kunnen gebeuren.

Wil je meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Columniste & thrillerauteur Marelle Boersma ontmoeten op de Libelle zomerweek? Op dinsdag 17 mei is zij aanwezig van 13:00-14:00 om haar boek Stil water te signeren.

Wil jij meedoen aan de winactie met het boek van Marelle? Bekijk dan snel het artikel over Stil Water waar je ook vast een hoofdstuk kan lezen!

Juist op dagen dat ik geen wekker hoef te zetten, ben ik vroeg wakker. Geen idee hoe dat werkt. Op die dagen zit ik meestal veel vroeger aan mijn ontbijt dan op de wekker-dagen. Een vreemd fenomeen. Vandaag is zo’n dag. Toch sta ik dit keer niet direct op.

Ik krul me op in de warmte van mijn dekbed. Op dit moment is er niets fijners te bedenken dan genieten van… ja, eigenlijk van niets. Gewoon van liggen. Van luisteren naar stilte, en ervaren van rust. Op dit soort momenten komen ideeën naar boven drijven. Vandaag laat ik ze echter zomaar wegdrijven, omdat ik geen zin heb om mijn aantekeningenboekje te pakken.

De rust die nog in de stad heerst wordt doorbroken door een ijl gefluit. Zuiver en hoog. En heerlijk vrolijk. Andere vogels vallen in en binnen een half uur is het orkest op volle sterkte. Een voorjaarsconcert. Ik voel me blij en licht van binnen. Het is alsof ze alleen voor mij hun prachtigste stem opzetten. Mij willen verwennen. Laten voelen dat de winter voorbij is en dat de lente gaat ontspringen.

Vogelkenners hebben mij wel eens verteld dat er een vaste volgorde is. Dat bepaalde vogels de vroegfluiters zijn en andere soorten pas later invallen. Het maakt mij niet uit. Ik geniet van hun optimistische geluid. Het voorjaar komt eraan. En ik? Ik loop vandaag rond met een glimlach op mijn gezicht.

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Hun straat. Als mens ben je te gast in de wildernis. Vanuit de lucht zien we, laag vliegend over de Okavango delta, spinnenwebben van paadjes, aangelegd door de dieren, die allemaal hun eigen routes hebben naar water en voedsel.

Impala’s zijn de mannequins van de bush, maar o zo kwetsbaar. Ze staan op het menu van alle roofdieren. Vooral nu er zoveel jongen zijn geboren. Sluipt er een leeuw om een kudde heen, dan zie je de impala’s letterlijk verstijven van de stress. Ze blijven doodstil staan, en nadat een van hen een waarschuwend geluid heeft afgegeven, trekken ze weergaloze sprintjes. Zelfs vluchten doen ze adembenemend elegant. [rectangle]

In de wereld van de impala’s trekken mannen en vrouwen meestal in gescheiden kuddes op. De mannetjes vechten zich desnoods dood, om hun genen maar door te kunnen geven aan het sterke, gezonde vrouwtje van hun keuze. We zien een gevecht tussen twee mannetjes en er sneuvelt een hoorn. De getroffene druipt af. De moeders beschermen de jongen met elkaar. Loert er gevaar, dan nemen ze de baby’s tussen zich in tijdens de vlucht.

Krijgt een luipaard een impala te pakken, dan sleept hij het mee een boom in. Hij eet graag zonder bemoeizieke tussenkomst van leeuwen of hyena’s. En zo kan het gebeuren dat wij een geraamte van een impala in een boom zien hangen. Kaal gevreten door de gieren.

En wij vinden het dan super dat we een luipaard vinden, uitbuikend in een boom. Alles wat schattig is zou niet opgegeten moeten worden, denken wij, bevooroordeeld als we zijn.

Er is tafelétiquette in de bush. Eerst de roofdieren. In de bomen wacht een donkere klont gieren op hun beurt. Termieten, maden en andere insecten maken het karwei af.

We kijken naar de impalamoeders met hun aandoenlijke jongen. Een aantal baby’s heeft, vannacht of tijdens de korte schemering, de langste tijd op aarde gehad. 35% van de jongen sterft in de eerste week na de geboorte.

Een naar idee. Niemand ontkomt aan de voedselbehoefte van een ander dier. Alle beesten zijn hier om zich voort te planten, om hun soort veilig te stellen. Het lijkt een wrede logistiek, maar hoe zijn wij zelf?

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

De van oorsprong houten bootjes, uit één stuk gebeiteld uit een boomstam, gaan drie jaar mee. Dan zijn ze verrot. De grootvader van Lesh vist nog steeds vanuit een houten mokoro. Ons bootje is van bruin polyester.

“In het dorp van mijn grootvader is niets te doen,” zegt Lesh. “Daarom vertellen ze elkaar verhalen.” We glijden door het lauwe water, zien bijzondere kikkertjes, waaronder een exemplaar van nauwelijks een centimeter en dan is het diertje nog volwassen ook en houdt er zelfs een groot gezin op na. Gifgroen. Hoe bedenk je het, als schepper. Ik heb nog nooit zoveel papyrusplanten bij elkaar gezien. Ze groeten me wuivend vanaf de oevers. Ik schep water in mijn handen en drink het op.
Op de moerassige eilandjes in de delta doen krokodillen roerloos een boomstronk na. Verderop horen we een hippo (nijlpaard) loeien en daarom slaat Lesh een ander stroompje in. Dit dier wil je niet tegenkomen in je kwetsbare mokoro.

De wolken weerspiegelen in het water en ik voel me zo rustig, alsof niets belangrijker is dan dit ogenblik, zittend in een bootje, zoals generaties vissers door het gebied hebben gevaren. De tijd lijkt stil te staan.

Dan begint Lesh, al sturend met zijn stok, zachtjes te vertellen. Over mister Hippo en mister Crocodile. Over egoïsme en hebberigheid. Hoe de jaloerse mister Hippo en nog jaloersere mister Crocodile elkaars voedsel proberen op te eten. Mister Hippo is een vraatzuchtig type en mister Crocodile is sluw. Ze worden door mister Creator, de schepper, ter verantwoording geroepen. Hippo wordt veroordeeld tot het eten van planten en mag niet meer achter de vogels van Crocodile aan. Crocodile moet zich beperken tot vlees en heeft van Hippo’s gras af te blijven. Er moet orde zijn in het gebied en als iedereen op eigen gerief uit is, zo is de moraal, wordt het een bende. “En zo, “besluit Lesh, “konden Hippo en Crocodile tóch in vrede naast elkaar bestaan.”

De tocht is veel te snel voorbij en de zon gaat onder. Bijna smeek ik, als een klein kind: “Nog één verhaaltje…”

Tekst en beeld: Wieke Biesheuvel

[rectangle]

De slaap komt niet. Ik lig al nachtenlang stil in mijn bed en zie de uren voorbij glijden. Pas tegen een uur of vijf verrast de slaap mij uiteindelijk toch nog, zodat ik net genoeg uurtjes maak om te blijven functioneren. Maar echt uitgerust? Nee, dat ben ik al een tijdje niet. Pas als ik in die spaarzame slaapuren ook nog begin te dromen over mensen die aan alle kanten aan mij beginnen te trekken, begin ik mij zorgen te maken. De stress knijpt niet alleen overdag mijn lijf doormidden, nu neemt-ie me ook nog ’s nachts te grazen. [rectangle]

Het stomme is dat ik geen reden heb om stress te voelen. Ik heb erg veel leuke dingen op mijn agenda heb staan. Workshops geven, een kort verhaal redigeren, weblog schrijven, een synopsis bedenken, een column schrijven voor een nieuw magazine en in de jury zitten van een verhalenwedstrijd. Daarnaast heb ik etentjes bij vrienden, ga ik naar een heerlijk swingfeest met een vriendin, bezoek regelmatig mijn moeder, geniet van een borrel van een collega-schrijfster en zing luid mee met het laatste nummer van de musical ‘We will rock you’, waar ik deze week ook nog ben geweest. Veel leuke dingen waar ik met volle teugen van geniet. Maar mijn mailbox blijft onverminderd piepen, mijn website verouderd sneller dan de bladeren aan een herfstboom en mijn nieuwe boek voelt zich terecht verwaarloosd.

Ik besef dat ik deze worstelwedstrijd met de wijzers van mijn klok nooit kan winnen. Die tikken nu eenmaal ongenaakbaar verder, geen acht slaand op mijn lange to-do-lijstje. Aan het einde van de dag houd ik nu eenmaal een stukje werk over. Zou Loesje zeggen.

Tijd voor actie. Ik weet opeens wat ik moet doen. Ik loop naar mijn irritant tikkende klok, ruk ‘m van de muur en haal de batterij eruit. Zo, stil. Verbaasd blijven de wijzers staan. En ik heb eindelijk rust. Binnen een mum van tijd is mijn weblog geschreven en liggen de spullen voor de workshop klaar. En ik heb nog zeeën van tijd over om verder te schrijven aan mijn boek. Het voelt heerlijk ontspannen. Is dat je kop in het zand steken? Misschien wel, maar het is aan te raden. Daar beneden is het heerlijk rustig. Zal ik dan ook weer lekker kunnen slapen?

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Isabella had zelf zeven kinderen en die zijn allemaal gestorven. Over de oorzaak wil ze niets kwijt, maar er rust een groot taboe op aids. De buren staan ongegeneerd in de deuropening mee te luisteren. Als ze weg zijn, geeft ze toe dat dit de doodsoorzaak was.

Isabella brouwde altijd bier en verkocht dat, maar dat kan ze niet meer. Het werk is te zwaar. In de hoek van de kamer staat nog een grote pot, halfvol met bier. Nu komen de mannen het brutaalweg gratis halen, omdat ze te zwak is om geld te eisen. Soms hebben ze thee met suiker. Kregen ze eerst nog eten van de buren, dat is er sinds de crisis niet meer bij. [rectangle]

Maureen kan niet meer naar school, want er is geen geld. Nu is ze thuis. “Mijn schoondochter heeft haar kinderen met zoveel liefde opgevoed,” zegt Isabella, “dat probeer ik ook te doen, wij houden hier veel van elkaar.” Er is een oom met een baan, maar hij heeft ook veel kinderen. Al zou hij alleen Maureen naar school sturen, dat zou zoveel schelen. Maureen helpt met water halen. Ze heeft geen idee waar ze moet beginnen om ergens voedsel te scoren en ze  is doodsbang dat haar oma zal overlijden. Zo te zien is dat ogenblik niet ver weg. Er zijn duizenden gezinnen waar het oudste kind moet zorgen dat de boel draait. Vaak zijn ze pas twaalf jaar.

Ook Maureen en haar zusjes zijn kwetsbaar. De verkeerde soort mannen komt hier bier halen. Isabella heeft vaak maagpijn. Van de zorgen om de kinderen, denkt ze. Maar vandaag is ze blij dat God ons heeft gestuurd.  En ik zeg: “Ik dacht, ik ben gestuurd, dus laat ik mijn portemonnee meenemen.” Isabella, onverwacht ad rem en met een guitig lachje: “En gelukkig voor ons gaat-ie open!”  De vrouwen van CMeda, de plaatselijke hulporganisatie die samenwerkt met STOP AIDS NOW!, zullen zorgen dat er voor de komende tijd genoeg olie, meel, thee, suiker en bonen zullen komen.. Maar veel belangrijker, de kleinkinderen gaan het hulpsysteem in. Als oma er straks niet meer is, worden ze geholpen.

Winnen!
De afgelopen weken schreef Wieke over dit thema en mogen we een aantal ArtBags weggeven! Ook dit jaar hebben de ArtBags weer een verrassend uiterlijk. Voor een foto en meer informatie bekijkt u ze hier. Deze week geeft Libelle 10x een ArtBag weg. Deze winactie is inmiddels verlopen. Ga voor meer leuke winacties naar www.libelle.nl/winnen.

De tassen zijn sinds 15 november ook te bestellen in de speciale ArtBag webshop op www.stopaidsnow.nl. Prijs: €5,-

P.s. Deze week staat de laatste van de vier afleveringen van de puzzelmarathon in Libelle. U kunt meedoen en zo Stop Aids Now! steunen bij het broodnodige werk.

Beeld en filmpje: Freek Esser

Dat zijn zes Libelle Feestnummers voor maar € 15,- en het abonnement stopt automatisch. Dat dit cadeau in de smaak valt, blijkt wel uit de reacties die het Libelle Informatiecentrum ieder jaar weer krijgt. Want zo rond deze tijd bellen daar de eerste lezeressen naartoe met de vraag of Libelle ook dit jaar weer zo’n speciaal abonnement aanbiedt.[rectangle]

Ik kan nu alvast verklappen dat we ook dit jaar weer het Libelle Feestabonnement aanbieden! De eerste Libelle die de nieuwe abonnee ontvangt, is nummer 48 en de laatste Libelle is dan het eerste nummer van 2011. Zo hoeft degene die het abonnement cadeau kreeg niet één feestnummer te missen.

En dit jaar hebben we er nog wat extra dingen bij bedacht.Als u het Libelle Feestabonnement cadeau doet, maakt u kans op een weekend kerst-shoppen in Londen voor twee personen! En omdat het eerste nummer van het abonnement het Sinterklaasnummer is, doen we daar een Sinterklaasgedicht bij. Dat gedicht kunt u personaliseren door bij de adresgegevens, zowel uw eigen voornaam als de voornaam van degene aan wie u het Feestabonnement cadeau doet, in te vullen. Dan worden beide namen in het gedicht verwerkt.

En ten slotte hebben we er dit jaar ook nog een cadeaubon bij gemaakt, die u kunt printen en persoonlijk kunt overhandigen.

Heb ik u nieuwsgierig gemaakt en wilt u meer weten over deze actie? Kijk dan op www.libelle.nl/feestabonnement voor alle voorwaarden voor het winnen van het weekend kerst-shoppen in Londen, plús een voorbeeld van het gedicht en de cadeaubon!

Ik wens u alvast heel fijne feestdagen toe,

Karin Kelder,
Marketing Libelle

PS: Zelf een Feestabonnement nemen kan natuurlijk ook.

Het is de opening van een bijzondere expositie van vader en dochter. Kunstfoto’s van mijn vader naast aquarellen van mijn overleden zusje Christine. Als ik de galerie binnenkom begroeten twee ogen me. Onderzoekend. Niet lachend, zoals ik haar het beste ken. De rest van haar gezicht is ontspannen en vertrouwd. Het is een zelfportret dat ik heel lang geleden gezien heb. Ze koketteerde niet met haar werk, maar deelde zoveel. [rectangle]

Drie jaar geleden is ze overleden. Hersentumor. Het verdriet is iets gestild, het gemis blijft op een intense manier aanwezig. De foto’s van haar die ik in mijn woonkamer heb staan, zijn gewone foto’s geworden. Ik heb ze te vaak gezien om die prettige schok van herkenning nog te krijgen. Zoals me vandaag overkomt bij haar zelfportret. Voor even leeft ze weer.

De speech bij de opening gaat over haar onderzoekende blik terwijl ze zichzelf aan het tekenen is. Onderzoek doen was haar werk. Daarnaast heeft ze altijd getekend en geschilderd. Het was voor haar een moeilijke keuze: de kunstacademie of de wetenschap. We hebben er veel over gepraat. Creativiteit zit in de familie. In de genen, zouden wetenschappers zeggen. Mijn vader is pas na zijn pensioen kunstenaar en schrijver geworden. En ik? Ik schrijf. Ik probeer gedachten in woorden te vangen. Verhalen te bouwen. Maar vandaag ben ik stil. Mijn zusje is voor even terug. Heel dichtbij, alsof ze tegen me praat. Alsof ze zomaar even langsgekomen is en met haar vinger het kippenvel op mijn arm streelt. Ik sta voor haar gezicht en fluister: ‘Dag zusje, wat fijn dat ik je zie.’

Wilt u meer weten over Marelle? Neem dan een kijkje op haar website. Marelle twittert ook, volg haar!

Chinese karakters zien er vooral mooi uit. Steeds als je echter denkt een symbool te herkennen blijkt er een streepje, rondje of kronkeltje extra aan te zitten. Er zijn dan ook ruim 5000 verschillende tekens. De middelbare scholier beheerst er ongeveer 2000. Ik ken er na ruim een week slechts een paar.

Gedurende mijn reis probeer ik ezelsbruggetjes te bedenken. Zo bestaat de nooduitgang uit twee symbolen: een poppetje die verschrikt benen en armen omhoog steekt, met daarna een open vierkantje. Die is dus makkelijk te onthouden. Dan het toilet. De mannen of vrouwenkant hebben verschillende karakters. Bij de vrouw kun je met wat fantasie een jurkje ontdekken. Bij de mannenkant zie je een poppetje die zich de benen uit het lijf rent. De goot tussen twee lage muurtjes die hier toilet heet is geen plek om eens lekker lang te vertoeven. Behoefte doen en wegwezen!

[rectangle]

De beeldtaal blijft echter vooral in de stad een probleem vormen. Mijn plattegrond is compleet nutteloos. De karakters vergelijken met de straatnaamborden is onbegonnen werk. Tijd om hulp te vragen. Dat betekent vooral vriendelijk glimlachen. Ik kies een jonge Chinees uit. In zijn relaas is echter geen Engels woord te herkennen. Wat hij wel doet is dezelfde riedel aan klinkers keer op keer herhalen. Alsof ik zijn woorden na vijf keer wel begrijp…

Tijd voor stap twee: een taxi. Het visitekaartje van mijn hotel blijkt een levensreddend attribuut. De chauffeur bekijkt de onbegrijpelijke symbolen op het kaartje en knikt. Dat betekent oke. Bij het eerstvolgende kruispunt slaat hij rechtsaf en stopt nauwelijks vierhonderd meter verder. Voor mijn hotel. Begrijpen jullie dat het dan moeilijk is om te blijven glimlachen?

Maar koppig als ik ben geef ik het nog niet op. Met behulp van mijn Wat & Hoe boekje oefen ik me een slag in de rondte. Veel che, yang of hao. Het lijkt niet zo moeilijk. Maar dan komen de valse vrienden om de hoek. Chinees is een toontaal. Valse vrienden zijn woorden die in onze oren hetzelfde klinken, maar op een verschillende toon uitgesproken een andere betekenis krijgen. Zo blijkt mijn ‘Mag ik de rekening?’ op een verkeerde toon uitgesproken opeens ‘Mag ik een massage?’ te betekenen. Alsof die ober opeens je schouders zou gaan bewerken. Maar ja, of die betekenis nou echt verkeerd is?

Sindsdien beperk ik me maar tot de internationale handen en voetentaal. Zo kom ik een heel eind. Bovendien levert het veel gelach op. En ik lach dus gezellig mee. Is dat niet de beste methode?

www.marelleboersma.nl

Ik ontmoette haar een paar weken geleden in Wenen. Aan de vooravond van het verschijnen van haar boek, dat ik de dag ervoor pagina voor pagina had verslonden. Wát een verhaal.De schrijnende eenzaamheid die ze erin beschreef, de weerzinwekkende mishandelingen, de vernederingen, ze was een kind nog, een kind dat iedere avond als een gewond diertje om haar moeder huilde… Hoe kun je daar in vredesnaam normaal uitkomen? Hoe kun je dan ooit nog een fatsoenlijk leven leiden? [rectangle]

In de piepkleine muffe lift naar boven, naar de etage van haar agentschap waar ons gesprek zal plaatsvinden, dringt opnieuw tot me door in wat voor hel ze die acht jaren moet hebben geleefd. Een gevoel van claustrofobie kruipt vanuit mijn tenen mijn lijf binnen. Ik doe mijn ogen dicht en haal rustig adem. Nog geen vijf vierkante meter besloeg haar cel. 3.096 dagen en donkere nachten zat ze daarin gevangen. Pas tien jaar was Natascha, toen ze daar, opgerold in een muffe deken, naar binnen gesmeten werd. Bruut afgesneden van haar vader, haar moeder en haar zussen. Van haar klasgenootjes en geliefde oma. Van een normaal zorgeloos bestaan. Van haar jeugd, haar kinder- en puberteit.
Ik moest ineens denken aan mijn zoontje van zeven en de vele monsters die ik ’s avonds zijn kamer uit bonjour. Aan de nachten dat hij huilend aan mijn bed staat omdat hij eng gedroomd heeft. Aan de enorme paniek toen ik mijn kind eens kwijt was op vakantie in San Marino. En aan zijn hartverscheurend geroep toen ik hem in de armen van een Italiaanse toerist terugvond. “Waar was je nou, ik dacht dat ik je nooit meer zou zien, mama.”

Een klein half uurtje later schudde ik haar de hand. Natascha Kampusch, een volwassen vrouw inmiddels. Met een slap handje, op elkaar geperste lippen, een schuchtere blik en ietwat giechelig neemt ze mijn complimentjes over haar nieuwe paarse jurk en schoenen in ontvangst. Haar kwetsbaarheid raakte me. Evenals haar kracht.
Haar verhaal, haar boek heeft geen ander doel dan de wereld uit te leggen wat ze heeft moeten doormaken. De wereld die aanvankelijk ademloos naar haar luisterde toen ze daags na haar ontsnapping haar eerste interview gaf. Maar die uiteindelijk steeds scherper oordeelde over dit vreemde kind dat zei te rouwen om de dood van haar ontvoerder. Dat inmiddels eigenaar bleek van het huis waarin ze gevangen zat. En dat zelfs het graf van haar kidnapper bezocht. “Onbestaanbaar”, oordeelde men, “want voor hem, het beest, het monster dat haar van haar vrijheid beroofde, kon een normaal mens toch niets anders dan afkeer voelen? Ze moest maar snel weer worden opgesloten als ze dat dan zo prettig vond.”

Het heeft haar beschadigd, de overweldigende aandacht van de afgelopen vier jaren. Opnieuw getraumatiseerd. En aan alle kanten gehinderd een normaal leven op te bouwen, terwijl ze dat nu zo graag wil.
Het gesprek was even makkelijk als moeizaam daar in Wenen. Want tijdens de emotionele episodes over haar verleden, kroop toch steeds weer een kinderlijke onbevangenheid boven. Haar fascinatie voor de ring die ik droeg, het inklapbare witte reflectiescherm van de fotograaf en de nieuwsgierigheid naar het gebruik van mijn Engelse woorden…Ze deden me smelten.

Ze wil en gaat nog heel veel leren, Natascha Kampusch. En ik hoop met heel mijn hart dat ze zich staande zal weten te houden in de overweldigende vrijheid die ze nu ervaart.

Denise Hoogland

Parken in China zijn een must om te bezoeken. Daar gebeurt het. Muziek, dans, trommelen, waaierdansen, vliegeren, eten en gokken. Het is dan ook niet toevallig dat het Esmerald Park in Kunming op de agenda staat. Het is een heel complex, met talrijke paviljoentjes en meertjes. Een rustpunt in de chaotisch drukte van de stad.

Zodra ik de hoofdpoort gepasseerd ben hoor ik overal muziek. Chinezen maken graag samen muziek op zeer uiteenlopende instrumenten. Of ze zetten gewoon een cd speler aan en zingen luid mee. Andere groepen bewegen liever. Het is een prachtig schouwspel, die tientallen dansende mensen. Soms in een kring, soms verspreid tussen de bomen op een veld. In Nederland verstoppen we ons in een disco of sportschool. Hier gebeurt alles in de openlucht.

[rectangle]

Ik ga zitten op een bankje aan het water. Voor me een woud aan roze lotusbloemen. Er wordt druk gefotografeerd, natuurlijk het liefst met iemand ervoor. Chinezen fotograferen elkaar graag. Een tweetal meisjes zit gezellig kwekkend hun kartonnen bak met noodlesoep leeg te eten. Handig de eetstokjes gebruikend om de lange slierten enigszins charmant naar binnen te slurpen. het geluid hoort er gewoon bij. Aan mijn andere kant een ouder stel dat me ongegeneerd aanstaart. Als ik vriendelijk ‘ Ni hao’  zeg, groeten ze lachend terug.

Een van de paviljoens is een theehuis. Bijna alle tafels zijn bezet. Er wordt fanatiek mayong gespeeld. Een spel met vierkante stenen, die (soms begeleid door een schreeuw) met geweld op tafel worden gemikt. Hard gelach volgt. De dubbelwandige thermosflesjes met thee schudden mee.

Ik kijk heerlijk rond. En de Chinezen kijken terug. Duidelijk is wel dat het park een en al levendigheid is, met veel verschillende activiteiten. En vandaag is er een bezienswaardigheid extra. Een Nederlands toeriste, groot en blond. De vraag die overblijft is: wie kijkt er nu naar wie?

www.marelleboersma.nl

Ik vraag me wel eens af waarom ik schrijver ben. Ik ben niet echt op zoek naar afzondering. Ik ben een mensen-mens. Juist het praten over mijn boeken is superleuk. Is dat soms een typisch vrouwelijk eigenschap? Zitten mannelijke schrijvers wel graag als kluizenaar achter de pc, terwijl vrouwen er ook graag over kletsen?

In de afgelopen weken ben ik op verschillende plaatsen geweest om te signeren of voor te lezen. Leuk? Ach, ik zie weinig uitdaging in het schrijven van mijn eigen naam voorin een boek. En ook een prachtige voorleeszetel geeft mij geen jubelgevoel. Ik begin pas te genieten als het interactief wordt en ik een praatje kan maken. Het is leuk om te horen waarom iemand ervoor gekozen heeft om juist mijn boek aan te schaffen. Is het die mysterieuze cover? De titel? Of heeft iemand al eerder iets van mij gelezen?

[rectangle]

Dat soort zaken intrigeert mij. En dus klets ik wat af tijdens die bijeenkomsten. Helemaal opgeladen kom ik dan thuis, waar ik direct achter mijn computer ga zitten om… te schrijven. Vol ben ik. Of leeg, het is maar hoe je het ziet. Dan stromen de woorden weer vanzelf door mijn hoofd. Dan open ik die denkbeeldige deur in mijn beeldscherm, betreed ik mijn eigen wereld. Heb ik weer volop inspiratie.

Lekker kletsen over schrijven
Op dit moment heb ik geen nieuwe uitnodigingen staan. Het is juli. Vakantietijd. Maar jullie lezen toch gewoon door? Heeft iemand De Babymakelaar al gelezen? Of probeer je die te bewaren voor de vakantie? Aan wie heb je het vriendinnenexemplaar gegeven? Misschien heb je juist een vraag aan mij? Of een mening over een van mijn andere boeken? Laat het dan alsjeblieft weten. Ik beloof dat ik zal reageren. Lekker kletsen over het schrijven. Dan kom ik de zomer wel door. Bovendien inspireert het me om verder te schrijven.

www.marelleboersma.nl

Lees ook Marelle haar andere blogs op onze website

Een nieuw verhaal ontspint zich vaak eerst in mijn hoofd. Woorden golven daar sierlijk rond. Ze rangschikken zich als vanzelf in een goede volgorde. Ik weet precies hoe ik moet beginnen. Mijn personages kletsen met elkaar en wisselen de juiste informatie uit. Het eerste hoofdstuk lijkt een eitje. Ik hoef het alleen nog maar op te schrijven.

[rectangle]

Dan zit ik achter mijn computer. Probeer de woorden te herinneren. Weg zijn de volzinnen. Personages zwijgen. Het ritme is volledig verdwenen in de mist die plotseling is opgedoken. Natuurlijk doe ik een poging. Verschillende zelfs. Ik ben toch niet gek? Die zinnen heb ik toch zelf bedacht, waarom weet ik die dan niet meer? Een aantal woorden laat zich wel zien, maar de samenhang is compleet zoek. Gefrustreerd ga ik theezetten. Ik neem er zelfs een foute roze koek bij. Mijn kaken malen actief, maar de leegte in mijn hoofd blijft. Het overkomt me vaker dan me lief is. De tic dat woorden zomaar de weg kwijt raken in de duistere wereld van mijn hersens. Niet alleen overdag, heel vaak ook ’s nachts. Het notitieboekje naast mijn bed vertoont allerlei krabbels. Gedachten die op dat moment super leken, maar die de volgende ochtend verschrompelen tot draken van ideeën.

Als ik even later, moedeloos van het denken, onderweg ben naar de supermarkt, duiken de zinnen pesterig weer op. Heel bewust blijf ik ze herhalen. Nu onthouden, Marelle. Je kunt het! Na de gehaaste boodschappen (en natuurlijk veel vergeten eten), voel ik de euforie als ik die paar zinnen zowaar weet te reproduceren. Twee zinnen. Verder kom ik niet. Veel schrijvers hebben dat notitieboekje altijd bij zich. Altijd en overal. Ik meestal ook. Die complete dialoog schrijf je echter niet 1-2-3 op. Ik beperk het dus tot korte notities. Te kort om echt zin te hebben.

Had ik maar een computertje in mijn hoofd. Een bescheiden klein computertje, waarop ik al mijn invallen direct kan typen. Tikken in mijn hoofd, dat lijkt me wel wat. Een uitkomst voor al die prachtige, maar later vergeten, zinnen. Of zouden die teksten dan alleen uit hersenkronkels bestaan?

www.marelleboersma.nl

Vorige week zondag stonden op het vliegveld van Kaapstad twee FIFA-vrienden klaar met bordjes in hun hand met daarop onze namen. En na de douane stond John (een van onze hosts en nieuwe huisgenoot voor de komende weken) op ons te wachten. In zijn auto (vanaf die dag ook onze taxi) zijn we naar ons verblijf in Woodstock gereden waar het net zo alternatief is als het klinkt. En we vinden het geweldig!

Na het ‘inchecken’ in ons kamertje waar we oranje dekens, nieuwe handdoeken, een oranje plantje en een Nederlandse vlag vinden, gaan we naar de kroeg op de hoek voor de eerste Afrikaanse biertjes. Ik ben eruit, het worden Black Label biertjes de komende weken.

[rectangle]

Op maandag onze accreditatiepas gehaald in het stadion en woensdag en donderdag hebben we voornamelijk gewacht en geholpen waar mogelijk. Alleen is er nog niet zo veel te doen als er nog geen supporters zijn en er weinig media rondloopt. Vrijdag werd alles anders. De tweede wedstrijd van het WK werd hier gespeeld en dat was fantastisch! Mijn zusje heeft voornamelijk gehandicapte bezoekers begeleid en ik werkte op de Media Tribune. Hoog in het stadion met goed overzicht op het veld.

And we’re making history! Het 1e WK in Afrika! Een openingsconcert in Soweto, zingende mensen op straat, vuvuzela’s overal, teksten als: ‘Underneath the jersey we’re all the same’, ‘Football is life’ enz. maken het wel echt bijzonder.

Maandagmiddag de eerste wedstrijd voor Oranje en wij gaan zeker kijken! Waarschijnlijk in een expat-bar waar ze normaal op zondagavond Studio Sport uitzenden. Een bar vol met Nederlanders, bier en bitterballen. Nu duimen dat de jongens Denemarken verslaan!

Drukkie drukkie, live from Africa!

Anouk en Manon Verhoeven

Elke outfit wordt zorgvuldig gestyled met een bijpassend paar sokken. “Sokken zijn je visitekaartje”, zegt hij. René bekijkt zijn sokken met een loep. Het materiaal, de kleur en het motief: alles moet kloppen bij de gekozen outfit.

Een sokkenfreak dus, maar ik schrok me pas echt kapot toen hij op een dag thuiskwam met de mededeling, “Ik heb een winkel gehuurd in de Runstraat (de 9 straatjes in Amsterdam) en ik ga een sokkenwinkel voor heren openen.” Ik moest even gaan zitten en viel zelf bijna van mijn sokken. Hoe gaat de winkel heten, vroeg ik? “Mensocks.nl,” zei hij triomfantelijk “en nu ga ik alle mannen in Nederland overtuigen van de grote waarde van sokken.” [rectangle]
Ik wist dat hij dit zag als zijn kans om zijn hobby in de praktijk te gaan brengen. Het gevolg is wel dat het nu sokken regent bij mij thuis want elke dag weer neemt hij een nieuwe collectie sokken mee. Tja, je zult het maar hebben, een man met een ‘tik’, maar desondanks is hij wel een lieve beer op sokken! 

Alice Luttik
Libelle Zomerweek

Het leek haar erg leuk jullie op de hoogte te houden van de laatste vijf weken voor het verschijnen van haar vijfde thriller. Vandaag staat haar eerste blog online.

Wat is dit superleuk. Elke dag zie ik nieuwe reacties verschijnen op de vriendinnenactie van mijn boek De Babymakelaar. En wat een lieve vriendinnen, (schoon)zussen, of moeders heeft u. Ik ben verrast dat het onderwerp van deze thriller zo leeft onder de inzenders. Ik las zelfs over een draagmoeder. Soms zit ik te glimmen en dan weer ben ik ontroerd door de dingen die u schrijft.

‘Op zoek naar je kind’. Deze zin maakte emoties bij me los voor een nieuw boek. Het moet de ergste nachtmerrie zijn. Je kind is vermist en je weet niet eens of het nog leeft. Daarna dook een nieuwe kippenvelgedachte op. Eentje die in de toekomst vast een rol zal gaan spelen. Een draagmoeder. En een onbereikbaar nog ongeboren kind. De maakbare wereld lijkt binnen handbereik. Maar wat zijn de consequenties?

[rectangle]

Ik heb emoties nodig om te kunnen schrijven. Soms is het machteloosheid, maar het kan ook verontwaardiging zijn of woede. Bij dit thema voel ik vooral de wanhoop van mijn hoofdpersonage Femke en het verdriet over haar kinderloosheid. Ik kruip in haar hoofd en laat me meesleuren. Soms is dat heftig. Bijvoorbeeld bij de dood van Björn, haar man. Ik heb twee jaar geleden mijn zusje verloren, en tijdens het schrijven blijkt het verdriet nog vers. Ik schrijf dan in een flow. Mijn tekst is goed als ik door mijn eigen woorden geëmotioneerd raak. En dat gebeurde.

Mijn boek staat op het punt om geboren te worden. Het voelt als een bevalling, met alle emoties van dien. Verwarring: is het wel goed? Spanning: hoe reageren de lezers? Maar vooral een diep gevoel van geluk, omdat iedereen nu al enthousiast is. Achter de schermen zijn we bezig met een spannend plannetje voor de boekpresentatie tijdens de Libelle Zomerweek. Hopelijk weet ik volgende week meer.

Marelle Boersma
www.marelleboersma.nl

Lees ook de volgende blogs van Marelle:
* Alle ballen in de lucht
* Dat prikkelt mijn thrillergeest
* Mijn spannende postbode
* Een zonnige geboorte
* Babyborrel
* Tikken in mijn hoofd
* Thrillend heet

De Saoedische journaliste Kholoud Attar (24) schrijft dagelijks een blog over haar ervaringen in Nederland.’

The welcoming Tulips
As I landed in Amsterdam airport I was greeted with two women who I can easily describe as friendly and very welcoming. If I had any worries coming to Amsterdam, Ida from Free Voice and Marloes from Libelle have melted them away with their wide smiles and lovely bouquet of tulips that to me symbolized a sweet gesture that I rarely encountered in my trips to Europe.

[rectangle]

The white serene
As I continued my ride in the train, I kept grasping how white everything looked. It’s funny how everyone kept describing winter for me as very sad and lonely but I found it completely the opposite. Coming from a country were the seasons are not expressed and it’s summer all year long – the weather in Saudi is either hot or hotter – snow is such a peaceful experience. I can feel the shiver down to my bone waking every single inch of my body to this new drastic feeling, well the only disappointment was looking at my wet hair that I just made at the salon and wonder: how do Dutch women keep their hair looking great all the time with all this rain and snow?

The walk
Walking comes as a mindless activity in Holland, but the physical act of walking is something I appreciate with every step. The non-directional exploring of the neighborhood makes me feel how my inability to just open the door and walk down the streets of Saudi effects my health, inspiration and my daily enthusiasm. Well coming from a country where it’s too hot, with pale pastel scenery and a questionable need to be low profile keeps people mostly within any four walls. But again I can’t complain since I’m from the few who are privileged to have a chauffier that gets me to where I want. And when it gets really cold I do miss having one around. “Said as a true spoiled brat…”

This was the first day in Amsterdam and it already got my head spinning. I wonder what are other new experiences I am yet to encounter.

U kunt de blog van Kholoud Attar ook in het Nederlands lezen.