Het leek haar erg leuk jullie op de hoogte te houden van de laatste vijf weken voor het verschijnen van haar vijfde thriller. Vandaag staat haar eerste blog online.

Wat is dit superleuk. Elke dag zie ik nieuwe reacties verschijnen op de vriendinnenactie van mijn boek De Babymakelaar. En wat een lieve vriendinnen, (schoon)zussen, of moeders heeft u. Ik ben verrast dat het onderwerp van deze thriller zo leeft onder de inzenders. Ik las zelfs over een draagmoeder. Soms zit ik te glimmen en dan weer ben ik ontroerd door de dingen die u schrijft.

‘Op zoek naar je kind’. Deze zin maakte emoties bij me los voor een nieuw boek. Het moet de ergste nachtmerrie zijn. Je kind is vermist en je weet niet eens of het nog leeft. Daarna dook een nieuwe kippenvelgedachte op. Eentje die in de toekomst vast een rol zal gaan spelen. Een draagmoeder. En een onbereikbaar nog ongeboren kind. De maakbare wereld lijkt binnen handbereik. Maar wat zijn de consequenties?

[rectangle]

Ik heb emoties nodig om te kunnen schrijven. Soms is het machteloosheid, maar het kan ook verontwaardiging zijn of woede. Bij dit thema voel ik vooral de wanhoop van mijn hoofdpersonage Femke en het verdriet over haar kinderloosheid. Ik kruip in haar hoofd en laat me meesleuren. Soms is dat heftig. Bijvoorbeeld bij de dood van Björn, haar man. Ik heb twee jaar geleden mijn zusje verloren, en tijdens het schrijven blijkt het verdriet nog vers. Ik schrijf dan in een flow. Mijn tekst is goed als ik door mijn eigen woorden geëmotioneerd raak. En dat gebeurde.

Mijn boek staat op het punt om geboren te worden. Het voelt als een bevalling, met alle emoties van dien. Verwarring: is het wel goed? Spanning: hoe reageren de lezers? Maar vooral een diep gevoel van geluk, omdat iedereen nu al enthousiast is. Achter de schermen zijn we bezig met een spannend plannetje voor de boekpresentatie tijdens de Libelle Zomerweek. Hopelijk weet ik volgende week meer.

Marelle Boersma
www.marelleboersma.nl

Lees ook de volgende blogs van Marelle:
* Alle ballen in de lucht
* Dat prikkelt mijn thrillergeest
* Mijn spannende postbode
* Een zonnige geboorte
* Babyborrel
* Tikken in mijn hoofd
* Thrillend heet

De Saoedische journaliste Kholoud Attar (24) schrijft dagelijks een blog over haar ervaringen in Nederland.’

The welcoming Tulips
As I landed in Amsterdam airport I was greeted with two women who I can easily describe as friendly and very welcoming. If I had any worries coming to Amsterdam, Ida from Free Voice and Marloes from Libelle have melted them away with their wide smiles and lovely bouquet of tulips that to me symbolized a sweet gesture that I rarely encountered in my trips to Europe.

[rectangle]

The white serene
As I continued my ride in the train, I kept grasping how white everything looked. It’s funny how everyone kept describing winter for me as very sad and lonely but I found it completely the opposite. Coming from a country were the seasons are not expressed and it’s summer all year long – the weather in Saudi is either hot or hotter – snow is such a peaceful experience. I can feel the shiver down to my bone waking every single inch of my body to this new drastic feeling, well the only disappointment was looking at my wet hair that I just made at the salon and wonder: how do Dutch women keep their hair looking great all the time with all this rain and snow?

The walk
Walking comes as a mindless activity in Holland, but the physical act of walking is something I appreciate with every step. The non-directional exploring of the neighborhood makes me feel how my inability to just open the door and walk down the streets of Saudi effects my health, inspiration and my daily enthusiasm. Well coming from a country where it’s too hot, with pale pastel scenery and a questionable need to be low profile keeps people mostly within any four walls. But again I can’t complain since I’m from the few who are privileged to have a chauffier that gets me to where I want. And when it gets really cold I do miss having one around. “Said as a true spoiled brat…”

This was the first day in Amsterdam and it already got my head spinning. I wonder what are other new experiences I am yet to encounter.

U kunt de blog van Kholoud Attar ook in het Nederlands lezen.

Je kunt dan opeens besluiten om alleen maar rode M&M’s te eten of pas op te treden als je kleedkamer is gevuld met twaalf doosjes met aardbeien, acht spiegels ter grootte van jezelf, een springtouw, Yorkshire thee, biologische groene thee en luchtverfrisser met vanillegeur (Madonna).

Op de redactie werken we wekelijks met sterren. Gelukkig doet 99% van de bekende mensen niet moeilijk. Ze willen graag met Libelle praten en van wensenlijsten moeten ze niets weten. Het is wel altijd een gepuzzel om in hun volle agenda een afspraak te maken. Maar als we de ster in kwestie spreken, blijken het hele gezellige mensen te zijn. [rectangle]

Zo ook Roeland Fernhout. Femke ontmoette hem in een gezellig Amsterdam kroegje. Hoewel deze bekende acteur zijn privéleven liever buiten de schijnwerpers houdt, was hij toch verrassend openhartig. En toen Femke later nog wat extra vragen had, kon ze hem zelfs bellen. Kijk, dat is nog eens prettig samenwerken.

Hopelijk blijft dat hysterische gedoe ons bespaard. Mochten we een keer een eisenpakket ontvangen, deel ik dat graag met u.

Barbara Ruijgrok
Reportage-redacteur Libelle

Kijk, dat hoor ik graag, dat ik veranderd ben. Alleen is deze typologie nou niet echt waar ik op gerekend had. Volwassen. Redelijk. Wijzer. Rustiger. Die termen had ik allemaal wel aangekund.

Maar ‘melancholisch cynisch’? “Ik ben altijd al cynisch geweest. Je zou het ook realistisch kunnen noemen. De dingen benoemen zoals ze zijn, zonder opsmuk. Helder en duidelijk, feitelijk. Hoezo ‘melancholisch cynisch’?! Melancholisch klinkt als romantisch en als er een ding is wat ik niet ben is dat het wel.” Mijn neef zwijgt. Waarschijnlijk is alles wat ik net gezegd heb het bewijs dat hij gelijk heeft.

We zitten in de auto, moeten een fors stuk rijden door bergen en het is niet echt de plek om te gaan zitten bekvechten. Tegelijkertijd heeft hij vast gelijk. Ik zie hem eens in de drie, vier maanden en juist mensen die je niet dagelijks meemaken kunnen veranderingen het beste zien. Melancholisch cynisch. Ik pak mijn telefoon en sms Maureen die aan het skiën is in Zwitserland. “Neef Ari zegt dat ik melancholisch cynisch ben geworden. Sinds de buurman bedoelt hij natuurlijk maar dat durft hij niet te zeggen.” Het antwoord komt per kerende sms: “Hij heeft gelijk. En misschien moet hij het maar gewoon zeggen, dat is goed voor je.”[rectangle]

Shoot. Damn. Melancholisch cynisch. Het stomme is natuurlijk dat ik niet eens begrijp hoe ik dat geworden ben, en dus niet weet hoe ik het weer kan veranderen. Somber ben ik geworden, dat klopt. Het afgelopen jaar was er dan ook een waarvan ik niet had gedacht het ooit mee te maken.

Murphy heeft zich uitgeleefd op mij, en op mij alleen lijkt wel. Oeps, cynisch. Een mega belastingaanslag en een uit de hand gelopen investering deden een beroep op mijn financiële flexibiliteit, een gebroken hart op mijn mentale. Ik heb zeker de helft van het jaar als een zombie rondgelopen met weinig aandacht voor vrienden, familie en al het goeds dat het leven me te bieden heeft. Maar aan alles komt een einde – wat op zich een rare gewaarwording is.

Verdriet, ellende, ruzies, op een dag is het over. En soms moet iemand je vertellen dat je melancholisch cynisch bent geworden als het resultaat van Murphy’s pesterijen in 2009. Ik heb nieuws voor Murphy: het is 2010. Mijn jaar. Het wordt een toppertje, ik voel het, ik weet het, ik heb er zin in. Gelukkig nieuwjaar!

Na een tijdje word ik gewekt door mijn vader en hoor ik hakken op de trap. Ik kleed me aan en bij het ontbijt zie ik Carla twee minuutjes waarna ze in de auto stapt om de dag op de Libelle-redactie te beginnen.

Ik ben Tessel, de dochter van de man van Carla. We wonen met zijn zessen in huis en het is erg gezellig. Doordeweeks werkt Carla elke dag en op woensdag alleen in de ochtend. Als ik uit school kom en in mijn mailbox kijk, staat daar een mailtje te wachten waar een schattig diertje in staat. Carla krijgt die dagelijks van een collega en ze stuurt ze dan door naar mijn broer(tje)s, mijn zusje en mij.[rectangle]

Soms stuurt Carla ook een Engelse tekst over een leeuw en een beer die al jaren vrienden zijn en in een dierenopvanghuis met elkaar spelen; heel leuk! Aangezien mijn cijfer voor Engels niet het hoogst op mijn rapport is, mailen we ook in het Engels. Het resultaat: een 7,5!

’s Avonds als we gaan eten, vertelt Carla meestal hoe het ervoor staat bij Libelle. Momenteel is zij erg druk bezig met een nieuw computersysteem. En is ze weinig thuis. Gelukkig zijn er ook voordelen zoals een tombola, daar wordt bijvoorbeeld make-up voor een heel klein prijsje verkocht, alleen voor de Libelle-medewerkers. Dat betekent dat wij thuis een heel grote make-upvoorraad hebben!

Zo ziet het leven van iemand die bij een Libelle-medewerker woont eruit!

Tessel Groeneveld (13)
Stiefdochter van traffic-coördinator Carla Scholten

Nou, weinig goeds: ik blijk een kerstcontrolfreak te zijn. En niet zo’n klein beetje; ik ben van het kaliber dat niet kan lachen om een ingestorte taart of aangebrande chocoladesaus. Iemand ook die absoluut niet blij wordt van o zo goed bedoelde, meegebrachte kerstspullen die niet bij de rest van het interieur passen. Ja, zelfs die eigengemaakte kerstbal van de kinderen hang ik zo ver mogelijk achter in de boom.

Zelfs nadat ik doorkreeg waar mijn antwoorden in de kersttest toe leiden en ik ze probeerde te manipuleren (want hé, een kerstvierder, kerstvrouw of kerstengel klinkt natuurlijk veel leuker); was de uitslag overduidelijk: kerst betekent stress voor mij. Niks geen bezinning. Ik gun me er geen tijd voor.

Nu had ik deze test van Pieternel Dijkstra eigenlijk niet nodig gehad om dat vast te stellen. Sterker nog: ik weet al jaren dat ik van de feestdagen onrustig word. Sinterklaas, Pasen, verjaardagen…Maar vooral van dat gepuzzel met die twee kerstdagen. Dat past namelijk nooit als je in een zogenaamd samengestelde gezinssituatie zit. Er is zoiets als je eigen familie en je schoonfamilie, maar ook nog een ex en ex-familie. [rectangle]

Het kerstmenu is zo mogelijk een nog ingewikkelder puzzel. De een lust geen vis, de ander geen kip, twee nichtjes die zo’n beetje overal allergisch voor zijn en dan natuurlijk de mensen die uit principe geen wild op hun bord wensen.

U begrijpt: ik besloot het dit jaar daarom eens écht anders te doen. Weg met de kerst! Lekker weg met een stel vrienden in twee huisjes, ergens in Limburg. Alleen het boeken van de vakantie bracht al heel veel rust. Totdat…ik de teleurstelling hoorde in de stem van mijn familie. En mijn schoonfamilie, die met maar één zoon nu waarschijnlijk alleen zitten met de kerst. En dat kan ik dan weer niet van me af laten glijden.

En tja, je bent een controlfreak of niet; dan blijken er natuurlijk nog vééél meer dingen te zijn om je vooraf druk over te maken. Want: in december naar een tropisch zwembad met je kinderen is natuurlijk leuk, maar dat betekent dus met je witte winterlijf in bikini! En wat gaan we eten daar?

En wist je dat je in zo’n huisje ook een kerstboom kunt laten neerzetten? Heel leuk, maar die moet dan natuurlijk wel een beetje esthetisch verantwoord versierd worden. Ik dacht aan een van de bomen die onze stylisten zo prachtig hebben gemaakt voor Libelle. Inderdaad, dat betekent nog heel wat winkelen volgende week…

Denise Hoogland
HI

Houten letters aan rood met witte vleestouwtjes. Ieder jaar verzint art-director Cilla weer iets bijzonders voor de kerstnummers van Libelle: nieuwe letters, speciale covers en feestelijke vormgeving. Zo waren de letters vorig jaar van ‘kant’, drie jaar terug hadden we zelfs bepoederde letters en deze kerst zijn het dus houten letters.

Er is heel wat werk aan vooraf gegaan voordat de letters in het nummer terecht zijn gekomen. Allereerst zijn de letters van het alfabet plus het logo van Libelle uit hout gezaagd.

Vervolgens heeft Cilla de letters een voor een geschilderd en vleestouwtjes aan de letters gehangen. Toen zijn ze vanuit verschillende hoeken en standen gefotografeerd. Ten slotte heeft beeldbewerker Anz alle letters in Photoshop vrijstaand gemaakt (er mocht immers geen achtergrond zichtbaar zijn).[rectangle]

En omdat de nummers altijd een aantal weken voor de verschijningsdatum naar de drukker gaan, speelde dit alles al in oktober. Het was voor ons dus lang wachten voordat we het eindresultaat konden zien. Ik ben er stiekem wel erg trots op. Want welk blad kan nou zeggen dat het zijn eigen letters uit hout gemaakt heeft?

De komende weken hebben we nog meer voor u in petto. Wat? Tsja, dát mag ik niet zeggen. Maar ik kan alvast verklappen dat het weer een aantal mooie, bijzondere en sfeervolle nummers zijn, waar we met z’n allen met plezier aan hebben gewerkt. Ik hoop dat u ervan geniet!

Tessa Koudijs
Vormgever

Naast het schrijven van een weblog heeft ze nu een boek geschreven; Het handboek voor de superfoodie. Naast verrukkelijke recepten wordt in het boek ook beschreven hoe je zelf een superfoodie kunt worden.

Wat kunt u van het boek verwachten..

Het boek is opgedeeld in vier hoofdstukken. In het hoofdstuk ‘Eet als een foodie’ wordt er een beroep gedaan op uw smaakpupillen. Hoe ontwikkel je een eigen smaak. Waaraan kunt u een middelmatig restaurant herkennen (en dus niet moet gaan eten) en waar je het lekkerste straatvoedsel kunt vinden.In ‘Kook als een foodie’ kunt u zelf aan de slag in de keuken. Naast eenvoudige seizoensgerechten staan er ook recepten in die gebaseerd zijn op recepten van wereldberoemde koks.In ‘Drink als een foodie’ leest u hoe in alledaagse taal over wijn kunt praten. Het laatste hoofdstuk ‘Leef als een superfoodie’ behandelt de levenswijze van een superfoodie. Wat moet je als foodie in ieder geval een keer geprobeerd moet hebben?

[rectangle]
Filmpje
Op de video (helaas in het Engels) vertelt Pim over haar (kook)boek. Haar enthousiaste manier van vertellen en haar passie voor koken zorgen voor jeukende handen. Het ziet er simpel maar heerlijk uit.

Minpuntje
Helaas heeft het boek ook een nadeel. Doordat het niet alleen een kookboek is, loopt het verhaal soms over in een recept. Daardoor begint elk recept niet op een nieuwe pagina en is het soms zoeken naar het begin van het recept. Desalniettemin is het een heerlijk boek om door te bladeren en haar (soms op een sarcastische toon) verhalen te lezen. De prachtige prenten maken het een mooi (kook)boek.

Meer informatie

Het meest geliefde cadeau van mijn dochtertje is dit jaar het kleurige inpakpapier. Dat zal volgend jaar wel anders zijn. Mijn gedachten gaan uit naar een artikel over Colombia.

Het verlanglijstje van de vele kindsoldaten daar bestaat uit veiligheid, onderwijs en gewoon zorgeloos samen spelen met hun vriendjes. Waarom laat Sinterklaas dit niet wereldwijd achter in iedere schoen? Ik ben voor!

Het stemt mij gelukkig dat er vele mensen zijn die zich bekommeren om het lot van deze kinderen. De afdeling humanitaire hulp van de Europese Commissie financiert bijvoorbeeld een project om te voorkomen dat jongeren zich onder dwang aansluiten bij gewapende troepen. [rectangle]

Een project in de buitenwijken van Bogota helpt hen terug te gaan naar school. Zij aan zij worden de kinderen door hun buurten gebracht zodat ze nooit alleen over straat hoeven.

De zestienjarige Catherine is enorm blij te kunnen meedoen met dit project. Ze is overdag bang om alleen over straat te gaan. Als deze school niet zou bestaan, zou ze zich geen raad weten.

Dankzij de Europese Commissie kunnen steeds meer kinderen gewoon kind blijven. Wat voor ons zo gewoon is, is daar een groot geschenk. Misschien moeten we hier wat vaker bij stilstaan?

Barbara Ruijgrok, Reportageredacteur

Afgelopen woensdag was het weer zover: de trekking van de winnaars die mee hebben gedaan aan de Puzzelmarathon voor het Astma Fonds in Libelle 39 t/m 42.

Ria en Anouk van RVG Communicatie (zij regelen alle mooie prijzen voor de puzzel- en bel & winpagina’s in Libelle) kwamen naar Hoofddorp met een auto vól (soms zelfgemaakte) kaarten en bankafschriften. De dozen werden netjes op volgorde van de puzzels neergezet met een speciale hoek voor de inzendingen voor de hoofdprijs.[rectangle]

De trekking kon beginnen. De notaris hield precies bij voor welke prijs er een of meerdere kaarten of bankafschriften getrokken moesten worden. Alles ging heel officieel, hij trok evenveel kaarten als bankrekeningen. Natuurlijk werd er ook gekeken of het antwoord juist was en of de puzzelaar genoeg postzegels had bijgeplakt of het juiste bedrag had overgemaakt. Dit bedrag (ook van de postzegels) gaat naar het goede doel.

Toen was het tijd voor de trekking van de hoofdprijs: de auto. Altijd een spannend moment, wie zou die geweldige bolide gaan winnen? Wie was de gelukkige? Iemand uit Groningen, Utrecht of misschien wel Zeeland? Wij zagen alleen maar een naam op een kaart of afschrift en konden slechts gissen naar wie er straks heel erg blij zal zijn. Dus, als u mee hebt gepuzzeld, houd dan uw brievenbus in de gaten. Wie weet ligt er binnenkort wel een felicitatiebrief in de bus. En als u dan maar hard genoeg gilt, dan horen wij het misschien wel in Hoofddorp!

Anneke Jansema
Projectredacteur

Ze luiden een nieuw seizoen in, een seizoen van gezellig samen binnen zijn, open haard en kaarsjes aan, spelletjes doen, mijn dochter kleurend aan tafel, mijn zoon spelend bij de vensterbank, mijn kleinste ventje enthousiast “paard!” en “eend!” roepend boven zijn dierenboek.

In het weekend gaan we naar het bos, want die kleuren! Een explosie van geel, rood en bruin, overal liggen takken, blaadjes, ‘helikoptertjes’, beukennootjes, kastanjes, kortom een walhalla voor verzamelgrage kinderen en moeders.

Mijn vriendin begrijpt helemaal níets van mijn voorliefde voor de herfst. Zij is een zomermens, kan uren buiten op het balkon zitten stomen in de zon. Ik ben na twee dagen zon alweer helemaal klaar. Die zon maakt me behalve warm en zweterig vooral heel onrustig: ik moet nog een was draaien, wil een boek lezen, wil het huis opruimen maar eigenlijk moet ik in de zon zitten. [rectangle]

Als de zon schijnt, is het in Nederland ZONDE om binnen te zitten. Je moet verplicht genieten van de zon en een gezond kleurtje krijgen. In de herfst hoef ik niets. Wil ik binnenblijven, dan is dat prima, wil ik naar buiten, dan is dat ook goed. Heerlijk.

En wat heerlijk toch dat we in Nederland al die seizoenen hebben. Zo komt iedereen wel ergens in het jaar aan zijn trekken en hebben we het hele jaar door iets om naar uit te kijken, om van te genieten of om over te klagen. Op naar de winter!

Ingrid Douma
Tekstredacteur

En nog erger: op dat evenement moet ik zelf ook mijn  dansschoenen aan. Op 5 december ga ik ten overstaan van 380 kritische ogen van onder andere professionele dansers en de crème-de-la-crème-dansers uit Caïro een solo dansen en groepsdansen dansen, die allemaal superstrak gechoreografeerd zijn.

Nu ben ik al zes jaar bezig met buikdansen, of liever, Oriëntal Bellydancing voor insiders. Ik mag er best zijn, al zeg ik het zelf, maar ik heb nog nauwelijks podiumervaring! Daarnaast ben ik een perfectionist in alles wat ik doe, dus ook dansen. En het idee dat ik tijdens het optreden misschien mijn balans zal verliezen, of nog erger, een totale black-out zal krijgen, is voor mij nu al, twee maanden nog voor het grote evenement, genoeg om van wakker te liggen. En het ergst is dat er geen weg meer terug is, het programma staat er, er zijn al duizenden flyers uitgedeeld en we staan nu zelf met onze dansgroep en namen op grote posters, die nog verspreidt moeten worden. En het enige wat in mijn opkomt is: wáár ben ik aan begonnen! [rectangle]

Toch ben ik heel trots op het feit dat wij als dansstichting dit unieke evenement voor Nederland organiseren én daarmee  Belly Dancing in Nederland op de kaart zullen zetten, want in landen als Frankrijk, Italië en Duitsland is buikdansen als podiumkunst als heel groot en worden grote sterren uit Egypte overgevlogen om workshops te geven.

Ik weet zeker dat het een groot succes zal worden en dat we opgelucht onze hart kunnen ophalen als alles achter de rug is en we weer verder met onze leven kunnen, want nu gaan alle vrije uurtjes naar het evenement.

Maar toch… ik kan niet wachten tot ik wakker word op 6 december met het besef dat ik weer gewoon kan slapen!
Oriëntaalse groetjes

Marit Saladini
Woonredacteur Libelle

Je ziet nog wat van de wereld, je komt nog eens ergens, je mag regelmatig op reis en komt op plekken waar je anders nooit zo snel zou komen. Voor de productie die NU in de Libelle staat mochten we naar Stockholm afreizen. We waren echter op zoek naar opgerept groen en werden al snel getipt om naar Öte af te reizen.

Öte is een van de vele eilandjes die Zweden rijk is. Met de auto vanaf Stockholm is het ongeveer drie kwartier rijden, nog een uurtje met de boot. Maar dan heb je wel wat. Wat we daar aantroffen was een eilandje zo groot als Terschelling. Het was er groen, puur natuur en met de auto het eiland rond, dat konden we op onze buik schrijven.

Maar wat doe je dan met 2 Ikea tassen vol met schoenen en accessoires, 2 XXL hangzakken vol met zwaargewicht winter outfits? Tsja, op de fiets dus,.. Gelukkig was de mevrouw van de fietsenverhuur heel inventief. Ergens achter uit de schuur diepte ze twee aanhangwagentjes op en voila.

Ons vervoermiddel was gereed. Ideaal! En stilletjes fantaseerde ik over zo’n zelfde fiets in Amsterdam. Hoe handig zou dat wel niet zijn voor mijn shopdagen? Maar ja, Öte is best wel heuvelachtig en met zo’n zwaarbeladen kar was elk heuveltje een soort van Tour de France berg.[rectangle]

Aan het eind van de dag waren we niet alleen het eiland rondgefietst, hadden we alle foto’s gemaakt, maar waren we ook bekaf.. En precies op tijd om de laatste boot weer terug naar het vaste land te halen. En de volgende dag, ja, je raadt het al. Zure benen en een pijnlijke derriere. Zoals ik schreef: een wereld baan!

Ilona Jongepier
Moderedacteur Libelle

Op het moment dat ik totaal niet met mannen bezig was, kwam ik Marco tegen. Een leuke, spontane en knappe man, 39 jaar met heel mooie blauwe ogen. Hij heeft een lange relatie achter de rug, maar is nooit getrouwd geweest en heeft geen kinderen.
Best leuk dat hij toch met mij uit wilde, ondanks het feit dat ik wel al twee kinderen heb (de meeste mannen haken dan toch echt af).

De klik was er meteen tussen ons. En hoe geweldig dat ook is, toch maakte ik me ook zorgen. Want stel je voor dat het niet klikt tussen hem en de kinderen, dat wil je toch wel graag weten voordat je echt gevoelens krijgt voor iemand.
Na een week of drie zijn we met de kinderen naar de Linnaeushof gegaan en gelukkig ging het meteen goed tussen Marco en de kinderen: hij was zelfs nog bezorger dan ik.

We zijn nu vijf maanden verder en het gaat nog steeds heel goed. Als de kinderen hem zien, vliegen ze hem om zijn nek en mijn jongste van zes had zelfs een vaderdagcadeautje voor hem gemaakt.[rectangle]

Marco doet ontzettend veel, hij helpt de kinderen met douchen en aankleden, hij doet de boodschappen, de was. Hij is dol op mijn kinderen en zij op hem. Hij treedt op en beschermt en troost ze zoals een vader dat zou doen. Hij is echt geweldig!

Maar hoe gaat het nu verder? We hebben het wel over samenwonen gehad, maar wanneer zet je zo’n grote stap? En het is voor Marco natuurlijk een grotere stap dan voor mij.
Drie jaar alleen geweest, nooit kinderen gehad en dan kom ik meteen met twee kinderen
bij hem inwonen, dat is best beangstigend denk ik! En ook ik ken de momenten dat ik bang ben opnieuw teleurgesteld te worden.

Hoe dan ook: op dit moment ben ik heel gelukkig en wat de toekomst brengt, dat zien we dan wel weer. Ik heb er vertrouwen in. Het is nog maar zo kort, maar ik hou van hem!
En hoop dat hij de stap durft te nemen!

Lilian Peter
Technisch eindredacteur

Vlak achter Jeroen van der Boom, Gordon en Marleen van der Loo. Alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Maar in werkelijkheid stonden we toch wel te trillen op onze benen!

Onze opdracht was om zo veel mogelijk foto’s te maken voor op de website. Maar bij de eerste foto werden we al op het matje geroepen: je mag alleen foto’s maken van BN-ers als je daar toestemming voor hebt gevraagd. Help! Achteraf bleek het helemaal niet zo eng te zijn en wilde iedereen wel meewerken waardoor we mooie foto’s konden maken.

Zo ook van André van Duin die begon over de truienspecial in Libelle jaren geleden, waar hij ook in stond. Simone Kleinsma wilde alleen op de foto als Inge er naast ging staan en Frits Sissing zou vandaag een kijkje nemen op de website van Libelle![rectangle]

Om half negen begon dan eindelijk de musical Mamma Mia. Wat een leuke musical! Het is echt de moeite waar om ‘m een keer te zien.

Na de swingende musical was het tijd voor het premièrefeest. Er werden lekkere hapjes en drankjes geserveerd en het werd steeds drukker en drukker in de zaal. Zo druk dat het ineens zwart voor mijn ogen werd…

En daar lag ik dan, midden in de zaal met allemaal mensen om me heen die bezorgd naar me keken. “Gaat het wel?”, werd er paar keer aan mij gevraagd. Ik besefte eerst niet wat er gebeurd was, maar ineens wist ik het: ik was flauwgevallen! Twee mannen van de beveiliging kwamen mijn kant op en hielpen mij overeind. Arm in arm liep ik met deze twee mannen de zaal uit en vervolgens werd ik op een stoel gezet. En hoe langer ik zat, hoe meer ik me begon te schamen…

Maar goed, ik denk maar zo: half bekend Nederland heeft nu wel geweten dat Libelle.nl aanwezig was!

Lyanne van Dijk
Stagiaire Libelle Internetredactie

Ik ben zo blij met mijn nieuwe plekje in hartje centrum. Het was een hele klus: ik ben wekenlang aan het schilderen geweest en daarna het inpakken nog, best heftig in je eentje! Het is nu allemaal klaar op nog wat kleine fröbelklusjes na (de verhuisdozen die nog opgehaald moeten worden bijvoorbeeld). Dus nu is het genieten van het leuke nieuwe appartement en de buurt.[rectangle]

Dacht ik, want ik merk nu toch wel dat er de afgelopen weken een en ander is blijven liggen door de klus- en verhuisstress! En het zou toch wel fijn zijn om op schema te zijn voor de vakantie over twee weken! Vooruit dan, nu eerst nog een tijdje extra buffelen op het werk. En dan… Duimen voor mooi weer in de laatste weken van september!

Anz Raangs
Libelle vormgeving

Toch denk ik dat voor veel mensen, jong en oud, internetdaten heel goed kan helpen bij het vinden van een partner.

Lange tijd was internetdaten raar en moest je je er eigenlijk een beetje voor schamen. In die tijd zette ik mijn eerste schreden op dat pad. Vooral via mijn weblog had ik soms contact met lezers met wie ik al een tijdje mailde. Mijn vrienden keken me meewarig aan, maar ik vond het eigenlijk heel leuk. In mijn eigen kringen kwam ik niemand tegen en van deze mannen wist ik in ieder geval dat we gezamenlijke interesses hadden.

Meestal eindigde een ontmoeting niet in meer. Soms wel. Maar dat ging dan na een tijdje toch voorbij.
Tot twee jaar geleden. Na jaren had ik besloten me weer op zo’n site in te schrijven. Toch met schroom, want dergelijke ontmoetingen kunnen je ook een naar gevoel geven: de onzekerheid, de te hoge verwachtingen, het moeten afwijzen of afgewezen worden. Maar ik was 31 en zo’n beetje de enige vrijgezel in mijn omgeving.

Toen ik hem zag, wist ik het niet meteen. Het leven is geen Hollywood-film. Maar al snel kon ik niet meer eten en was ik dag en nacht aan het stuiteren. Al snel was het wederzijds duidelijk: dit zit wel goed. Op een totaal andere manier dan ik had kunnen voorspellen. Hij is degene met wie ik onlangs een appartement heb gekocht. Hij is degene met wie ik kinderen wil. Hij is degene met wie ik oud wil worden. Allemaal dankzij dat vermaledijde internet.

[rectangle]

Zeker in het begin moesten we ons verantwoorden: hoe groot is de kans nou dat je elkaar leuk vindt, als je elkaar niet hebt gezien? Het klinkt bovendien niet als een romantisch verhaal. “Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?” “Via internet.” Als schrijver vind ik dat wel jammer ;-)

Inmiddels lijkt internetdaten iets meer geaccepteerd te worden. Ik ken mannen en vrouwen van alle leeftijden die een partner via internet hebben gevonden.

Vindt u het kunnen? En zou u het aandurven? Of bent u zelfs een van die mensen die getrouwd is na een internetdate? Ik ben heel benieuwd!

PS. Als u dit leest, bevind ik me, met mijn internetdate, in de Spaanse hitte. Ik probeer vanaf daar te reageren! En volgende week…is Wieke er weer.

Als we elkaar ‘s ochtends op het perron tegenkwamen, waren we vaak de eerste vijf minuten nog een beetje stil, uit respect voor elkanders ochtendrust. Dan zat Margreet nog half aan haar ontbijt en in haar krant. En ik met mijn boek. Maar na vijf minuten waren we vaak diep verwikkeld in een gesprek. ‘s Ochtends ging het vaak over onze even oude zoons. En ‘s avonds op de terugweg konden we heerlijk de overwinningen, frustraties, roddels en successen van onze dag op de redactie doorspreken. We hadden altijd al genoeg om over te praten, maar toen we vier jaar geleden tegelijk zwanger waren – en een week na elkaar uitgerekend – was er helemaal geen houden meer aan. Temeer ook omdat we enorm op dezelfde lijn zaten (“Heb jij al hydrofiele luiers gekocht?” “Nee, jij?” “Nee. Wat zijn dat eigenlijk, hydrofiele luiers?”) Op een dag in juli waggelden we samen over het perron. Margreet vertelde dat ze een zware nacht had gehad en pijn in haar rug had. Ik voelde met haar mee en droeg mogelijke oorzaken aan. Niemand dacht op dat moment aan weeën – het was nog veel te vroeg – maar ik vond mezelf achteraf wel enorm suf. Dat die mogelijkheid nog geen halve seconde in me op was gekomen.
[rectangle]
Toen ik twee maanden later ook was bevallen, moest mijn zoon een nachtje onder de lamp in het ziekenhuis. De hormonen gierden door mijn lijf, ik hanneste met borstvoeding en zat ineens met een pasgeboren baby’tje in het ziekenhuis. Ik kon wel janken toen ik daar ineens Margreet zag. Opgelucht een bekend gezicht te zien. Lief, nuchter en aan een half woord genoeg. Margreets zoon bleek op dezelfde kamer te liggen. Hij was daar al een poosje omdat hij zo vroeg geboren was en ik keek vol bewondering hoe ze dat kleine jongetje tussen alle slangetjes door verschoonde, verzorgde en vertroetelde. Daarbij vergeleken waren die twee nachtjes in het ziekenhuis van mijn enigszins geel uitgeslagen Michelinmannetje natuurlijk peanuts. Gelukkig werd ook Margreets zoon na niet al te lange tijd uit het ziekenhuis ontslagen en konden we na verloop van tijd gewoon weer samen de trein naar Hoofddorp nemen en over onze gezonde mannetjes kletsen. En over ons werk, vakantieplannen, weekendbelevenissen, verdacht uitziende medepassagiers, het weer, vroegere vriendjes, de bollenvelden waar we langs flitsten, wat er gescoord was in de uitverkoop, de jeugd van tegenwoordig en nog veel meer. Af en toe vertelde ze over plannen om meer richting het oosten te gaan wonen met haar gezin. Die gesprekken werden steeds concreter; het huis in Leiden werd te koop gezet en verkocht, een nieuw huis in Amersfoort werd gevonden en toen zaten we ineens vorige week donderdag voor het laatst met elkaar in de trein van Hoofddorp naar Leiden. Vandaag is ze verhuisd. Ik was er de hele dag een beetje mee bezig (Margreet niet, zei ze net toen we elkaar belden. Maar goed ook want die verhuisdozen pakken zichzelf niet uit). Gelukkig blijft ze gewoon mijn collega en zitten we nog bijna dagelijks rug aan rug op de Projectredactie. Maar zij aan zij in de trein… dat is klaar.

Rachel Lancashire
Projectredactie

Dit stond afgelopen week vermeld in de PS van Libelle 33. En toevallig hebben mijn vriend en ik net een vakantie geboekt naar Cala D’or, ook wel de Gouden Baai genoemd. Nieuwsgierig als ik was, ging ik meten even kijken hoe onze bestemming eruitzag. En inderdaad: het lukte! Ik kon heel ver inzoomen en kon zelfs het hotel zien liggen.

Het ziet er echt prachtig uit en ik kan na het zien van de mooie beelden, de gezellige haventjes en de prachtige baaitjes dan ook echt niet meer wachten totdat ik daar met mijn billen en een goed boek in het zand lig. Zondag vertrekken we dan eindelijk. Twee weken lang genieten, van zon, zee en strand.
[rectangle]
Nou ja, dat hopen we… Want Cala D’or ligt op Mallorca en helaas las ik vandaag in de krant dat er op dit eiland nu voor de tweede keer bomaanslagen zijn geweest. Eén in een winkelcentrum en twee in verschillende restaurants. Gelukkig waren er geen gewonden, maar we wachten het toch nog maar heel even af.
 
Ondanks dat we het nog niet zo heel treurig inzien, ben ik toch wel erg blij dat we er een verzekering bij hebben genomen waarmee we bij dit soort gebeurtenissen onze vakantie zo kunnen omboeken. Ook al wil ik na het zien van van de Gouden Baai via Google Earth eigenlijk nergens anders meer heen. Die vakantie met zon, zee en strand komt er in ieder geval wel.
 
 
Anouk Schepers
Internetredacteur

We blikken terug op het afgelopen jaar bij Libelle. Welke acties waren goed en welke acties minder en moeten we dus niet herhalen? Hoeveel nieuwe abonnees hebben we weer kunnen verwelkomen? En ook (en dat is minder leuk): van hoeveel abonnees hebben we afscheid moeten nemen omdat ze hun abonnement beëindigden?[rectangle]

Maar het belangrijkste van alles is: nieuwe plannen bedenken voor het nieuwe jaar. Brainstormen noemen we dat in ‘vaktaal’. Bij Libelle doen we dat altijd volgens een beproefd recept. We zoeken een leuke locatie, bijvoorbeeld bij één van ons in de tuin. De tafel wordt volgezet met lekkere dingen en tussen de middag lunchen we natuurlijk met lekkere broodjes en fruitsapjes. Door de creatieve omgeving komen er dan vanzelf leuke ideeën opborrelen. Op een flip-over schrijven we al die ideeën op en we werken ze dan later uit tot echte actieplannen.

Afgelopen donderdag hadden we de jaarlijkse marketingbrainstorm bij mij in de tuin en dus was ik op alles voorbereid. De koelkast vol met lekkers, de tuin lag er netjes bij. Er was maar één ding dat ik niet kon beïnvloeden: het weer. En uitgerekend afgelopen donderdag was het onstuimig! Harde windstoten en hoosbuien weerhielden ons van een lekker dagje buiten. Maar gelukkig kwamen de ideeën ook binnenshuis wel naar boven en sloten we de dag toch met een goed gevoel en een volle flip-over af.

Elles de Koning
Productmanager abonnementen