Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting

Zoek binnen:

Libelle en Jan Jans en de kinderen: "Dat is als een gouden huwelijk"

Libelle en Jan Jans en de kinderen: dat is als een gouden huwelijk. Al 50 jaar zijn ze onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Ze kunnen elkaar geen week missen. “Eigentijds en vriendelijk. Nooit hard, agressief of politiek geladen, maar wél altijd bovenop de actualiteit”, is hoe Mariken Swildens, projectmanager van de Studio Jan Kruis Libelle, het gezin omschrijft. 

Ze trekt een vergelijking met een ander topduo: Willem Alexander en Máxima. “Door haar huwelijk met Willem-Alexander heeft Máxima een prachtig podium gekregen. En onze koning? Die is alleen maar leuker geworden met haar aan zijn zijde. Libelle is voor Jan Jans en de kinderen het perfecte podium: zonder dat podium kon het grote succes van de familie Tromp niet bestaan.”

Advertentie

Hoe het begon

Het was Rob van Vuure, de toenmalige hoofdredacteur van Libelle, die striptekenaar Jan Kruis in 1970 benaderde. Of hij een leuke familiestrip kon bedenken die bij de Libelle lezeres paste. Op 12 december 1970 werd de eerste aflevering van Jan Jans en de kinderen gepubliceerd, om daarna nooit meer van het toneel te verdwijnen. O, zeker… Jan Kruis, overleden in 2017, heeft weleens gedacht: ‘Waar ben ik aan begonnen?’. Want het bedenken én tekenen van de strip mondde voor hem soms uit een pittige worsteling. En dan was er ook nog die deadline waar hij elke week tegenaan hikte. “Jan begon altijd met het invullen van de tekstballonnetjes en dat deed hij met feilloze precisie”, vertelt Swildens, die jarenlang met hem werkte. “Daarna maakte hij de tekeningen, die door zijn vrouw Els werden ingekleurd. Gelukkig is Jan in de loop der jaren wel aan die wekelijkse deadline gewend geraakt hoor!”

Een goed stel

Libelle en Jan Jans en de kinderen sluiten na al die jaren nog steeds naadloos op elkaar aan. Ze dragen volgens Swildens inhoudelijk nog precies dezelfde waarden uit. “Eigentijds en vriendelijk. Nooit hard, agressief of politiek geladen, maar wél altijd bovenop de actualiteit. Jan Jans en de kinderen wordt gemaakt voor de Libelle lezeres, die goed op de hoogte wil blijven van de wereld om haar heen. Uiteraard lezen mannen en kinderen de strip ook. Dat vinden we prima, maar het blijft belangrijk om goed te weten voor wie je de strip maakt, wie je doelgroep is. En dat zijn vrouwen.”

Jan Jans en de kinderen als rolmodel

Vanaf dag één fungeren Jan Jans en de kinderen als rolmodel voor de lezers van Libelle. Het gezin groeide in de afgelopen jaren helemaal met de tijd mee. “Al is Jans volgens mij geen dag ouder geworden”, zegt Swildens. “Ze is nog steeds die vrouw van 38. Een jonge moeder, die goed op de hoogte is van alles wat er in de samenleving gebeurt. Jan is inmiddels minder gaan werken, om voor hun nakomertje Gertje te zorgen. Jans heeft een moestuin, omdat ze bewust biologisch wil eten. En de rode kater? Die kruipt achter een gordijn om te weten hoe het voelt om een boerka te dragen.”

Op naar de 100

De onderwerpen die in Jan Jans en de kinderen op een luchtige en vaak humoristische manier aan de kaak worden gesteld, raken de lezers. De strip zit heel dicht op de huid van de Libelle lezeres. “Dat is de grote kracht van de strip. Jan Jans en de kinderen zijn niet meer weg te denken uit Libelle. En zolang ze blijven meebewegen met de ontwikkelingen in de samenleving, kunnen ze nog hééél lang mee. Ik zeg: op naar de 100 jaar!”

Jan, Jans en de Kinderen: 50 jaar Klein Geluk
Jan, Jans en de Kinderen: 50 jaar Klein Geluk
€ 9,95
Bestel snel

Tekst: Ditta op den Dries.

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Agnes Hofman: "Ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!"

Agnes Hofman (41) is lifestyle journalist met Nederlandse en Braziliaanse roots. Ze woont in Lissabon met T., haar zoon van 21. Ze schrijft op Libelle.nl over haar leven, loslaten en gelukkig(er) worden. Deze week schrijft ze over haar ‘gezellige’ nieuwe overbuurman.

Het grappige is dat mensen een heel exotisch beeld hebben bij mijn leven in Lissabon. En ja, als ik de deuren van mijn Franse balkonnetje open, zie ik inderdaad Portugese tegeltjes en een waslijntje aan de overkant. Maar tegenwoordig ook het hoogblonde hoofd van de Nederlandse overbuurman.

Advertentie

Dierlijke passie

“Nog eentje?” vroeg zoon T. Ik zuchtte. Ja, nog eentje. Ik had inmiddels al geaccepteerd dat tegenover me op de begane grond een Hollandse man woont, die me ’s ochtends begroet met “Hallo buurvrouw!” in een plat Amsterdams accent. Op zich niet de vibe waar ik voor ben geëmigreerd, maar prima.

Alles beter dan die ruziemakende en seksende Spanjaarden naast me, met wie ik niet on speaking terms ben. Zij voelen zich niet vrij in hun eigen huis, omdat ik bij geluidsoverlast klaag. Ik vind dat ik het recht heb om niet indirect betrokken te willen zijn bij hun dierlijke, passionele momenten.

Nick en Simon

Bovendien is de Nederlandse benedenbuurman – geen idee hoe hij heet, maar laten we hem Willem noemen – vrolijk en sociaal. Hij houdt regelmatig borrels op het stoepje, samen met zijn Portugese vrienden terwijl Fado-muziek door de boxen schalt. Kijk, daar hou ik van. Dat is Portugal.

Maar vorige week ging het helemaal mis. Terwijl ik me probeerde te concentreren op een artikel over luxe kamerplanten, hoorde ik opeens een bekend deuntje. T. kwam zijn kamer uitgesneld. “Dit is toch niet…” Jawel. Nick en Simon. In stereo. Wat blijkt, in het appartement boven Willem is een andere Nederlander komen wonen. De horror! Begrijp me niet verkeerd hoor, ik ben er meestal trots op om Nederlands te zijn. Maar ik wilde juist een andere omgeving. En echt integreren. Niet de hoofdprijs betalen voor een appartement – “want typisch Portugees in de binnenstad” – en dan alleen maar Nederlands om me heen horen.

Geïntimideerd

Nick en Simon zou ik op zich nog wel trekken, ruimdenkend als ik ben, als De Nieuwe Buurman niet luidkeels mee zou zingen. Hetzelfde nummer, op repeat. Om je een idee te geven; mijn straatje is smal. En aangezien De Nieuwe Buurman en ik op dezelfde hoogte wonen, kijken we bij elkaar naar binnen. Nou ja, hij vooral bij mij. Als ik per ongeluk zijn kant op kijk, staart hij me strak in mijn ogen. En dan doe ik lafjes de gordijnen dicht. Ja, ik word geïntimideerd door een superfan van Nick en Simon. In mijn eigen huis!

Zoon T. weigert de straat over te steken voor een goed gesprek. Dat snap ik. We weten niet precies wat er scheelt, maar de Nederlandse buurman heeft issues. Als in: minutenlang keihard schelden in het Nederlands. Tegen zichzelf, terwijl hij wild met zijn armen zwaait en door de kamer beent. Is het Tourette? Daar heb ik uiteraard begrip voor. Maar stel dat hij gewoon anger management issues heeft. Dan moeten we een burenruzie natuurlijk zien te voorkomen. Maar ik moet iets… Maar wat?

Beeld: Privé

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien

Gras vervangen door tegels? Dan staat je woning wellicht op dít Twitteraccount

Een mooie tuin met gras en bloemen ziet er prachtig uit, maar het onderhouden ervan kost wel veel werk. Daardoor kiezen sommige mensen voor tegels in plaats van groen. En dat ontging Twitteraar Piet niet, wat voor hem als inspiratie diende. Het resultaat? Zijn hilarische account @onderhoudsarmoe.

Als je zopas voor een tuin vol tegels bent gegaan, kan je huis er zomaar tussenstaan. Mét grappig en ietwat confronterend bijschrift.

Advertentie

Tegeltuinen

Veel Nederlandse tuinen zijn voorzien van tegels en grint. Ieder zijn eigen smaak natuurlijk, maar de oprichter van het Twitteraccount @onderhoudsmoe vindt dat zulke tuinen geen schoonheidsprijs verdienen. En vele Nederlanders blijken deze mening te delen, want zijn account telt inmiddels al ruim 15 duizend volgers.

Humor

De oprichter van het account wil anoniem blijven, maar staat RTL Nieuws wel te woord. Hij vertelt: “Ik denk dat humor goed werkt. Als mensen zien dat anderen om een onderhoudsarme tuin lachen of het belachelijk maken, zorgt dat er misschien voor dat ze het zelf niet gaan doen.”

Grappige trend

Hij zocht in het begin op Google Maps vaak zelf naar transformaties van tuinen, waarbij al het groen zonder pardon vervangen werd door tegels.

Met de groei van zijn account kwamen er steeds meer tips binnen. “Ik vond het grappig en ging op GoogleMaps kijken of ik nog meer van zulke tuinen kon vinden. Je kunt daar ook snapshots uit het verleden zien en ik ging kijken hoe die tuinen er eerst uitzagen. En verrek, vroeger waren ze gewoon groen, lag er gras en stonden er bomen”, vertelt hij.

Zorgelijk

Het levert hilarische berichten, maar ergens zit er wel een boodschap achter. Piet vindt het namelijk zorgelijk dat er steeds meer groen verdwijnt, “gezien de uitdagingen waar we op onze planeet voor staan”. Goed voor het klimaat zijn al die tegels namelijk niet.

Maar bovenal vindt hij het gewoon erg lelijk, benadrukt hij grappend. “Het doet bijna letterlijk pijn aan je ogen.”

Handig! Zó kom je gemakkelijk van onkruid in je tuin af:

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Bron: RTL Nieuws. Beeld: Getty

Lees meer

voor jou geselecteerd

Laat meer voor jou geselecteerd zien