null Beeld

20 jaar geleden: “Die eerste dagen na de vuurwerkramp lieten we elkaar geen moment los”

Vandaag is het 20 jaar geleden dat een zomerse dag voor velen in een nachtmerrie veranderde. De vuurwerkramp in Enschede vaagde een complete woonwijk weg. Tamara en Bart verloren hun huis en hebben hun kat Binky sinds de ramp nooit meer hebben gezien.

Online redactie Libelle

Dit artikel verscheen eerder in december 2000 in Libelle. Toen spraken we Bart en Tamara over deze donkere dag.

Hoewel Bart en Tamara inmiddels een ander huis geheel naar hun smaak hebben ingericht, beheerst de ramp hun leven nog van dag tot dag. Tamara: ''Je gaat door verschillende fasen. Eerst is er de angst dat een van je dierbaren het niet overleefd heeft. Vervolgens komt heel langzaam het besef dat je alles kwijt bent. Daarna valt er zoveel te regelen dat je eigenlijk niet aan de verwerking toekomt. Nu het 'gewone' leven weer een beetje is teruggekeerd, merk ik dat ik op de vreemdste momenten met de ramp word geconfronteerd, waardoor de klap soms hard aan komt.''

"Onze kat is ontzettend bang voor vuurwerk"

Op het moment dat de brand begon, was Bart de stad in. Tamara was met haar toen 10 maanden oude dochtertje Samantha bij haar stiefmoeder op bezoek. ''De zondag daarop zou mijn eerste moederdag worden en die wilden Bart en ik samen met Samantha thuis vieren. Bij de eerste knal rende ik naar boven. Ik besefte meteen dat de vuurwerkfabriek in brand stond. Ik belde Bart op zijn mobiele telefoon en zei hem dat hij Binky, onze kat, moest halen omdat die ontzettend bang is voor vuurwerk.'' Bart sprong meteen in zijn auto om naar huis te rijden, maar hij kwam niet door de versperringen. ''Via omwegen wist ik lopend het gebied te bereiken, maar door de hevige rookontwikkeling raakte ik de weg kwijt. Ik liep verdwaasd rond, struikelde over mensen die de ramp niet hadden overleefd. Pas toen drong tot me door hoe verschrikkelijk het was.''

De periode die volgde, ging in een roes voorbij. Er moest zoveel geregeld worden en vaak werden ze van het kastje naar de muur gestuurd. Voor Bart werd het allemaal te veel. Hij stortte in, maar herstelde. ''Die eerste dagen lieten we elkaar geen moment los,'' vertelt Tamara, ''en nog steeds vinden we het moeilijk om Samantha ergens te laten logeren.''

"Tijdens de jaarwisseling ben ik het liefst van de aardbodem verdwenen"

Inmiddels werkt Tamara als administratief medewerkster bij de Belangenvereniging van en voor Slachtoffers van de Vuurwerkramp. Bart zorgt thuis voor Samantha. Hij gaat nog steeds een paar keer per week op zoek naar Binky, maar tot op de dag van vandaag ontbreekt ieder spoor. ''Sommige mensen vragen zich af hoe we met al die ellende zo kunnen treuren om een kat. Maar ik heb Binky al 11 jaar en ze is als een dochtertje voor me. Ik praatte met haar, speelde met haar en vaak had ik het idee dat ze me beter begreep dan welk mens dan ook.''

Bart ziet vreselijk op tegen de jaarwisseling. ''Het liefst ben ik dan even helemaal van de aardbodem verdwenen.'' Tamara denkt daar anders over: ''Als je van een paard valt, moet je er meteen weer opklimmen. En als je een ongeluk met de auto hebt gehad, moet je meteen weer achter het stuur. Ik denk dat de confrontatie helend kan werken. Wel vind ik dat mensen respect voor elkaar moeten hebben tijdens de jaarwisseling. Daarom ben ik tegen knalvuurwerk, maar voor siervuurwerk. Er moet een boodschap vanuit gaan. Ik ben van plan om tijdens de jaarwisseling één vuurpijl af te steken... voor Binky. In de hoop dat ze hem ergens daarboven zal opvangen.''

Tekst: Margreet Botter. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden