null Beeld

5 vrouwen over hun sieraad: “De ring is een belofte aan mijzelf”

Dierbare sieraden herinneren ons vaak aan bijzondere momenten, maar bovenal aan geliefden. Daar kunnen deze vrouwen over meepraten. “Als ik een moeilijk moment heb, raak ik mijn kettinkje aan.”

Dorette (50)

Dorette de Gier (50) draagt een witgouden ring waarin haar naam is gelaserd.

“12 jaar geleden bevond ik me op een moeilijk punt in mijn leven. Ik zat in een relatie waarin ik mezelf te veel had verloren. Toen we gingen samenwonen, kwam ik erachter dat mijn partner schulden had. Geen moment had ik eraan gedacht hem te vragen naar zijn financiële situatie, hij had immers een goede baan als ICT’er. Ik was ook nog zo gek hem te helpen met afbetalen. Daarnaast zorgde ik alleen voor mijn opgroeiende dochter én kwam ik erachter dat ik een chronische ziekte had. Ik moest aan mezelf gaan denken, dat was me wel duidelijk. Daarvoor had ik een steuntje in mijn rug nodig. Dat werd deze ring.

Ik hem liggen in de etalage van een juwelier, weliswaar met een andere naam, maar ik vond hem zó mooi, ik wilde hem per se hebben. De 800 euro die hij kostte, was een rib uit mijn lijf maar ik was op slag verliefd door op de vorm, de symboliek en het prachtige witgoud. Ik heb de ring gekocht als geheugensteuntje: Dorette, jij en niemand anders hoort boven aan jouw lijstje te staan.

Omdat ik de gewoonte heb in relaties te belanden waarin er veel van mijn energie wordt gevergd, moet ik oppassen dat ik mezelf niet voorbijloop. Als ik merk dat het weer eens zo ver is, haal ik de ring uit het doosje en doe ik hem aan mijn linkerhand. Zo zie ik de ring bij alles wat ik met mijn handen doe, de hele dag door. De ring geeft me kracht en maakt me sterk. Hij herinnert me aan mijn belofte aan mezelf, aan mijn hoogste prioriteit: ik.”

Barbara (48)

Barbara Schneemann (48) draagt een ketting met - als je goed kijkt - de letter J.

“Vaak wordt me gevraagd: ‘Is dat een hockeystick? Een Arabische letter?’ Nee, als je goed kijkt, zie je de letter J. Ik heb de ketting gekregen van mijn man Gaius, toen ik net was bevallen van onze dochter Judy.Op het moment dat ik boven in bed weeën lag op te vangen, schilde Gaius beneden in de keuken een sinaasappel. Het lukte hem de schil er in één keer af

te halen. Van zijn vader – die kort ervoor was overleden – had hij geleerd: je gooit de schil over je schouder en als er een letter ligt, is er iemand met die beginletter die aan je denkt. In dit geval was het de perfecte letter J. Gaius maakte er een foto van en kwam die enthousiast aan mij laten zien: ‘Bar, we krijgen een meisje!’ We hadden als meisjesnaam Judy bedacht. 4 uur later werd ze geboren. Ons meisje, na 2 jongens.

“De ring herinnert me aan de belofte aan mezelf”

Toen we maanden later voor het eerst weer samen uit eten gingen, had Gaius een verrassing voor me. Er kwam een doosje tevoorschijn en toen ik het openmaakte, herkende ik meteen de J van de sinaasappel. In goud, aan een kettinkje. De juwelier had hem nagemaakt van de foto. Ik vond het zo lief, zo goed bedacht en was diep ontroerd.

Ik draag de ketting vrijwel altijd. Als ik hem een keer niet om heb, vraagt Judy, nu 9: ‘Waarom heb je mijn ketting niet om?’ Ik merk dat ik het fijn vind om hem te dragen, ik speel er vaak mee als ik in gedachten ben. Hij is me dierbaar omdat-ie speciaal voor mij is gemaakt en omdat het bijbehorende verhaal zo lief is. Hij herinnert mij aan de liefde voor mijn man, de geboorte van onze dochter en houdt ook de herinnering aan mijn schoonvader levend. Ik vind het een bijzonder idee dat Judy hem misschien ooit ook zal gaan dragen en dan kan vertellen dat haar vader hem destijds speciaal voor haar moeder liet maken.”

Linda (32) en Esther (37)

Zussen Linda Visser (32) en Esther Stichling (37) dragen beiden een sieraad waarin de as van hun overleden broer is verwerkt.Linda: “Na de crematie van onze broer Donique, 6 jaar geleden, kregen we een beetje van zijn as. Het leek me fijn idee dat op een of andere manier dichtbij me te dragen. Ik ging op zoek naar iets moois in de vorm van een sieraad, maar vond niets wat bij me paste. De as was óf veel te zichtbaar óf ik vond het oubollig. Naast de gedenksteen van mijn broer staat een andere gedenksteen met een soort bloem van glas erin. Die vond ik prachtig. Kon ik niet zelf een sieraad maken dat daarop leek? Ik ben een cursus glasbewerking en edelsmeden gaan volgen en ben toen mijn eigen glaskralen gaan maken.Mijn zus, broer en ik waren altijd de 3 musketiers. Ook in de periode dat hij depressief werd, wat er uiteindelijk voor zorgde dat hij uit het leven stapte, was hij er altijd voor ons. Hij was heel slim, gaf goed advies en was een lolmaker, ik kreeg veel energie van hem. Daaraan denk ik nu terug als ik mijn ketting en ring zie met de kralen waarin zijn as is verwerkt. Het geeft me een fijn gevoel om op die manier een stukje van mijn broer bij me te dragen, het voelt alsof hij zo toch bij me is. Als ik een moeilijk moment heb, raak ik mijn kettinkje aan en voel ik onze verbondenheid.”Esther: “Vaak wijzen mijn zus, mijn moeder en ik elkaar op de ketting die we alle 3 dragen. Zo van: kijk, hij is er ook een beetje bij. Dat geeft een enorm gevoel van verbondenheid, we delen het gemis samen. De ketting maakt me sterk. Afgelopen tijd was ik intensief op zoek naar een nieuwe baan. Als ik zenuwachtig was voor een sollicitatie en in de spiegel keek, zag ik mijn ketting en voelde ik de steun van mijn broer. Alsof hij zei: ‘Jij kunt dit!’, zoals hij dat altijd deed. De ketting is voor mij ook een ankerpunt, een reminder die zegt: je moet er wat van maken in dit leven. Sterk zijn en je best doen. Ik weet dat hij dat voor ons gewild zou hebben.”

Linda maakt ook herinneringssieraden voor anderen (theseventhsea.nl).

Ingeborg (57)

Ingeborg van Meggelen (57) en haar geliefde Paul (60) maakten ringen voor elkaar.“Op mijn 17de werd ik smoorverliefd op Paul, hij was toen 20. Toen hij in een andere stad ging studeren, verloren we elkaar uit het oog. Ik had zo nu en dan een relatie, maar het was het nooit helemaal. Pauls broer woonde schuin tegenover mijn vader, dus informeerde ik terloops naar hem. Toen ik hoorde dat hij 4 kinderen had, zette ik hem weer uit mijn hoofd. Tot het moment dat ik door een samenloop van omstandigheden bij diezelfde broer op een verjaardag terechtkwam en Paul de kamer binnenliep. Het was alsof de bliksem insloeg. Na 30 jaar. Paul vertelde dat hij inmiddels gescheiden was. De volgende dag had ik een mailtje van hem: hij wilde graag koffie met me drinken.We zijn voorzichtig gaan daten en groeiden steeds meer naar elkaar toe. Dat is nu 10 jaar geleden. Om onze liefde kracht bij te zetten, wilden we graag een ring gaan dragen. Alleen konden we niets vinden wat bij ons paste. Toen we een edelsmid ontmoetten die ook privéworkshops gaf, besloten we tijdens zo’n workshopavond voor elkáár een ring te maken. Het werd een zilveren exemplaar dat symbool staat voor onze liefde. Nog steeds krijgen we heel vaak vragen en complimenten als mensen zien dat we de ringen dragen. Ik vind het altijd leuk om te vertellen hoe we hem hebben gemaakt en hoeveel plezier we die avond hadden. Maar misschien vind ik het nog wel mooier om ons verhaal te vertellen. Er zit een cirkel in, de cirkel werd rond toen wij elkaar weer tegenkwamen, na zoveel tijd.”

Dorette (50)

Dorette de Gier (50) draagt een witgouden ring waarin haar naam is gelaserd.“12 jaar geleden bevond ik me op een moeilijk punt in mijn leven. Ik zat in een relatie waarin ik mezelf te veel had verloren. Toen we gingen samenwonen, kwam ik erachter dat mijn partner schulden had. Geen moment had ik eraan gedacht hem te vragen naar zijn financiële situatie, hij had immers een goede baan als ICT’er. Ik was ook nog zo gek hem te helpen met afbetalen. Daarnaast zorgde ik alleen voor mijn opgroeiende dochter én kwam ik erachter dat ik een chronische ziekte heb. Ik moest aan mezelf gaan denken, dat was me wel duidelijk. Daarvoor had ik een steuntje in mijn rug nodig. Dat werd deze ring.Ik zag hem liggen in de etalage van een juwelier, weliswaar met een andere naam, maar ik vond hem zó mooi, ik wilde hem per se hebben. De 800 euro die hij kostte, was een rib uit mijn lijf maar ik was op slag verliefd door de vorm, de symboliek en het prachtige witgoud. Ik heb de ring gekocht als geheugensteuntje: Dorette, jij en niemand anders hoort boven aan jouw lijstje te staan.

Omdat ik de gewoonte heb in relaties te belanden waarin er veel van mijn energie wordt gevergd, moet ik oppassen dat ik mezelf niet voorbijloop. Als ik merk dat het weer eens zover is, haal ik de ring uit het doosje en doe ik hem aan mijn linkerhand. Zo zie ik de ring bij alles wat ik met mijn handen doe, de hele dag door. De ring geeft me kracht en maakt me sterk. Hij herinnert me aan mijn belofte aan mezelf, aan mijn hoogste prioriteit: ik.”

Interviews: Merel Brons. Fotografie: Petronellanitta. Styling: Gwendolyn Nicole. Haar en make-up: Astrid Timmer. Productie: Marije Ribbers, Barbara: M.m.v.: Zara (trui), Hugo Boss (rok), Steve Madden (laarsjes), Esther & Linda: M.m.v.: Esther: Anecdote (vest), Munthe (bloes), Warehouse (broek), Steve Madden (laarsjes). Linda: Samsøe & Samsøe (top), H&M (jeans), Vagabond (laarsjes), dorettte: M.m.v.: Costes (blazer, broek), Montego by Peek & Cloppenburg (top), Ingeborg: M.m.v.: H&M (jurk), Costes (blazer)

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden